church

Today the Scientific Council for Government Policy (WRR) will present a publication entitled Geloven in het publieke domein: Verkenningen van een dubbele transformatie, about the current situation of religion in the Dutch public domain.

download this book (in Dutch - with some contributions in English)

more about religious transformation in the Netherlands: see the research program Between Secularisation and Sacralisation

According to a survey research by the Pew Forum on Religion & Public Life, Pentecostals grow much faster than we thought. But what do the figures really say? The number of Pentecostal/Charismatic Christians is estimated to be 500,000,000, a figure that is almost the same as the one that circulated ten years ago. No wait, it is exactly the same. What do we make of 56% Pentecostals in Kenya? Have they borrowed some Jehovah Witnesses and Mormons perhaps? Should the Southern Baptists start digging trenches to seal off the Bible Belt from the 23% tongues-speakers? Yeah, Pentecostals. They believe that Jesus is coming back real soon. Although some don’t. Or only on Sunday.

See the Hollenweger Center weblog

meer foto’s op Katholiek Nederland

“Als een bom is het nieuws ingeslagen: Jos van Oord (57), in de afgelopen achttien jaar beeldbepalend voor de kerk in Amersfoort-Noord, legt in juni zijn ambt neer. De predikant gaat zich volledig wijden aan ‘De Kamers’, het huis van cultuur en ontmoeting in de Amersfoortse nieuwbouwwijk Vathorst.

‘Fijn voor jou, jammer voor ons’, is de teneur van de reacties onder kerkleden, als ze de eerste klap te boven zijn. Een enkeling kiest de confrontatie en verwijt hem het schip te verlaten. Zelf steekt Van Oord (foto, rechts) niet onder stoelen of banken dat het een moeilijke afweging was. ”Maar nu de teerling is geworpen, is er een last van me afgevallen. Er ontstaat ruimte.” En, tijd voor een nuchtere terugblik: ”Achttien jaar heb ik van wijk naar wijk gesjokt. Met hart en ziel heb ik me aan het werk van de kerk gegeven. Nu kies ik een andere weg. Terwijl veel leeftijdgenoten van me denken aan afbouwen, grijp ik nog graag de kans om iets nieuws te gaan doen.” Nota bene, in Vathorst, hetzelfde stadsdeel waar hij in de afgelopen twee jaar predikant was. Zo beschikt hij dus over het paradoxale vermogen om te vertrekken en toch - letterlijk - in de buurt te blijven.

Twee projecten deden zijn agenda in de afgelopen tijd uit het ringbandje barsten: Vanuit ‘Het Brandpunt’ (Kattenbroek) en de Rooms-katholieke parochie St. Jozef (Hooglanderveen) werd in de Vinex-wijk Vathorst de ‘Veenkerk’ gesticht. Tegelijkertijd stond Van Oord aan de wieg van ‘De Kamers’, een geesteskind dat zeer voorspoedig opgroeide tot een multidimensionaal kunst- en cultuurproject, met uitingen als de Filmkamer, de Eetkamer, de Kunstkamer, de Studiekamer, etc. ”Het was me een lief ding waard geweest als ik beide werkvelden had kunnen blijven combineren, maar dat bleek ondoenlijk.”

Gemeente Amersfoort

In overleg met de wethouder welzijnszaken kregen Van Oord en zijn kompaan van ‘De Kamers’, Jan van der Meulen, het aanbod om vanaf het begin van 2006 in dienst van de gemeente Amersfoort het welzijnswerk in Vathorst verder uit te bouwen. In de afgelopen jaren was dat hoofdzakelijk een taak van Versa, maar na een evaluatie heeft de gemeente besloten het roer om te gooien. Versa continueert het jongerenwerk en ‘De Kamers’ krijgt het werk onder kinderen, volwassenen en senioren in portefeuille. Een droom-order voor de jonge organisatie, die kiest voor een ‘Kamerbrede’ aanpak. Van Oord: ”Vooral het seniorenwerk moet van de grond af worden opgebouwd. De gemiddelde leeftijd van de wijk is 33 jaar. Zestig-plussers voelen zich wat ‘verloren’ in de wijk. Daar gaan we samen met hen wat aan doen. Het voordeel is dat ik zelf dicht tegen die leeftijdscategorie aan zit.”

Over het afscheid van zijn predikantschap wil hij ‘met twee woorden’ spreken. ”Ik ben ongelooflijk trots op de kerk en ik hoop dat ik er als freelancer nog regelmatig een steentje aan bij kan dragen.” Maar ondertussen: ”In de afgelopen jaren heb ik ook het onvermogen van de kerk gevoeld om postmoderne mensen met het evangelie te bereiken. Wat je het ene moment opbouwt, wordt elders weer afgebroken; het was vaak te incidenteel, te marginaal.” Wie zich inzet voor de kerk kan maar beter rekening houden met negatieve beeldvorming, is zijn ervaring. ”De vooroordelen als zou de kerk achterhaald zijn - ook al corresponderen de beelden allang niet meer met wat wie we zijn en wat we doen, de beeldvorming is hardnekkig. Altijd weer eerst die beeldenstorm, daar werd ik moe van. Want de kerk is wél leuk, ze dóet er toe, ze weet ook maatschappelijk wat weg te zetten - hoewel de groep die erbij betrokken is, helaas steeds kleiner wordt.”

Met zijn vertrek sluit hij 18 jaren pionieren af. Toen hij kwam was Kattenbroek nog het domein van boeren en koeien, Nieuwland bestond nog uit ‘grazige weiden’. De Vlinderbuurt in Zielhorst was in aanbouw en vanuit Hoogland begonnen de pogingen tot ‘kerkelijke presentie’ in de nieuwe wijk. ”We wilden beslist geen klonen van bestaande kerken. Dus begonnen we kleinschalig, met een inloophuis. Op de valreep kwam er tegen ieders verwachting in toch een kerkgebouw, ‘Het Brandpunt’. De meerwaarde van het werk in de nieuwbouw was voor mij de principiële keuze voor de samenwerking tussen protestanten en Rooms-katholieken, ook al besefte ik dat dat voor sommigen een brug te ver was. Ze weken uit naar kerken elders in de stad.”

‘Modderpastoraat’

Na Kattenbroek volgde een paar jaar pionierswerk in Nieuwland (’De Herberg’) en sinds 2003 doet hij ‘modderpastoraat’ in Vathorst. ”Meer dan in de andere wijken heeft de kerk daar geïnvesteerd in contacten: buurtavonden, bewonersvereniging, maaltijden, welkomstwerk. Het resultaat is merkbaar: de kerk wordt door de gemeente Amersfoort, óók door de politiek, gezien als een serieuze partner in het opbouwproces.”

De keuze voor ‘De Kamers’ mag een hele overgang heten, zelf ervaart hij het anders. ”Ik heb altijd met één been in de kerk en één been in de wereld gestaan. Een transparante kerk, daar ga ik voor; dat is een kerk met een hele grote voordeur, een vloeiende grens tussen ‘binnen’ en ‘buiten’. Zelf vertrek ik straks door die voordeur, maar ik hoop toch zo nu en dan via een achterdeurtje weer binnen te komen. Niet om mijn opvolger voor de voeten te lopen, maar om in goed overleg nog wat te doen.” Hij weet nu al wat hij het meest gaat missen: het spontane pastorale gesprek, in het voorbijgaan, achter een winkelwagentje. ”Dat je als predikant zoveel vertrouwen ‘meeneemt’ dat mensen zomaar hun hart voor je openleggen en een open boek voor je worden. Dat heb ik altijd heel bijzonder gevonden.”

Bron: Stad Amersfoort via IKON Kerknieuws

Dit keer in Sacramento, California. Interessant is dat het om een beeld gaat in een parochie van Vietnamese migranten.

Dominikus zegt hierover: Het is een uiting van vedriet onzer lieven Vrouwe. Zij kan het niet aanzien dat de wereld zondigt. Het doet Haar pijn. Derhalve weent Zij. Dat werd mij vroeger altijd door oudere mensen verteld.

Kijk naar een videoclip op CBS 5

De Protestantse Pers ontwikkelde een brevier voor veertig dagen (bedoeld in de tijd voor Kerst en de tijd voor Pasen), getiteld God, gun ons een moeder. Het brevier is bedoeld voor persoonlijke en gezamenlijke meditatie.

De huidige paus heeft de autonomie van Franciscanen in Assisi ingeperkt. Volgens pausbiograaf Messori gaat het hier om het vereffenen van een oude rekening. Tijdens een internationale gebedsbijeenkomst in 1986 werd het slachten van kippen op het aan Clara gewijde altaar toegestaan. Deze vorm van liturgische inculturatie ging de toenmalige kardinaal Ratzinger te ver. Inperking betekent dat de Franciscanen rechtstreeks onder het gezag van de locale bisschop vallen. Katholiek Nederland noemt het voorbeeld van het kippen slachten overigens niet.

Het verhaal bij de foto van het huilende standbeeld. Een blogger uit Vietnam schreef ook over dit niet overdreven bijzondere verschijnsel.

Update

Het Parool had de primeur met nieuws waarvan je nog steeds kan denken dat het een grap is. Maar dan wel een grap waar prof. Quispel aan meewerkt.

Tijdens de paaswake stelden we tot onze verrassing vast dat de Mattheus Passion een requiem voor Jezus van Nazareth is. Konden we nog maar met de componist praten: meneer Bach, gelooft u eigenlijk wel in dat lege graf?

Laatste meditatie bij het kruis. Om 6.30, terwijl het licht op zich liet wachten, waren we zo flauw dat we zelfs begonnen te rijmen:

Het boek is uit,
hij kwam niet meer
Hier nam het mooie woord geen keer.
Toen sprak hij zelf:
Ben er geweest,
telkens als je hiervan leest.

This is for you, a new beginning (nee, helemaal luisteren).

Kampen krijgt iconenmuseum.

Symposium Rites de passage

Georganiseerd door het Liturgisch Instituut, in samenwerking met:
Faculteit der Theologie van de Radboud Universiteit Nijmegen

Vrijdag 25 februari 2005
Gymnasion, Heyendaalseweg 141, 6525 AJ Nijmegen (zaal GN 3 en de Foyer).