When life itself becomes sacred for people, what is the meaning of dichotomies like sacred-profane and transcendent-immanent?
You are currently browsing the archive for the Uncategorized category.
the scocial implications of transcendent praxis and spirituality
comments are welcome
Abstract
This research looks at the social and cultural implications of contemporary spirituality. Spirituality differs from religion by the stress laid on the subjective experiences of transcendence. This research focuses on how various senses of transcendent experiences are culturally linked together. Transcendent experiences allow the subject to integrate various differentiated private and public spheres of modern life. I argue for a multidimensional and multidisciplinary research of transcendent praxis because spirituality is communicated by general culture in such a way that it overlaps the boundaries between religious and non-religious communication. Transcendent experiences are not necessarily understood in a sacred versus a profane sense.
Op dit moment ben ik met heel veel vragen bezig rondom het spirituele circuit en de praktijken hierin, met verschillende theoretische invalshoeken. Wanneer ik Spiegelogie en het fanclubspel vergelijk met een aantal huidige uitspraken over het spirituele circuit, vraag ik me af of er tot de zelfde uitspraken worden gekomen na empirisch onderzoek naar de daadwerkelijk gemeenschappelijke praktijken zoals het fanclubspel, maar ook andere praktijken?
Is er alleen sprake van de combinatie van ‘gebaren van connectiviteit’ en een kosmologisch wereldbeeld tijdens het fanclubspel of ook bij andere gemeenschappelijke geritualiseerde praktijken in spirituele circuit? Hoe verhouden deze ‘gebaren van connectiviteit’ zich met de subjectivationthesis en het onderscheid tussen relational subjectivity en individuate subjectivity (Heelas en Woodhead 2005).
Tijdens het Fanclubspel lijkt het alsof er sprake is van tegelijk een zoektocht naar een dieper zelf, als een zoektocht naar een hoger zelf, lijkt er tegelijk sprake te zijn van immanentie en transcendentie en lijkt er tegelijk sprake te zijn van horizontale transcendentie en verticale transcendentie (Kunneman). Zijn deze termen te vergelijken en is er wel degelijk een verschil aan te wijzen tussen deze termen? Is er inderdaad sprake van beide transcendente ervaringen tegelijk (is dit mogelijk?) en wat kan dit voor nieuw licht werpen op andere praktijken in het spirituele circuit. Of wordt dit verschil bekeken vanuit een rituele setting en de liminale staat minder van belang, als een staat van tegelijk wel en niet, betwixt and between (immanent EN transcendent)?
Spiegelogie wordt door de deelnemers verschillend gerefereerd aan dan wel het spirituele, een godsbeeld (i.p.v alwetende god, een alcreërende god), New Age en een pseudo natuur/ psychologisch wetenschappelijk wereldbeeld. Waar komen de verschillen van referentie aan transcendente wereldbeelden vandaan en volgt hieruit verschillende keuzes voor praktijken in het mind-body-spirit circuit.
Verder heb ik een aantal ideeën over het gebruik van het rite the passage idee ten opzicht van het rite the marge idee of het liminoïde in een samenleving. Tijdens het fanclubspel lijkt er wel degelijk sprake te zijn van een overgang naar een nieuwe socio-mentale staat, zowel individueel als een overgang of verandering naar een meer ideale samenleving (Turner: limina en/ of ideologische/ normatieve communitas).
In het onderzoek naar het spirituele circuit is er voornamelijk aandacht voor de marge (hoewel subjectivationthesis goed tegenvoorbeeld is), daarom misschien uitspraken/ constateringen als dualisatie/ demonisatie van sociale instituten (Aupers en Houtman). In mijn ogen is er juist sprake van vorming van meer ideale, nieuwe sociale instituten. Hoewel de ervaring van deze dualisatie tussen het zelf een ‘traditionele’ instituten wel wordt uitgesproken in het “Handboek Spiegelogie” wordt tijdens het fanclubspel geoefend voorbij te gaan aan deze ervaring. Nogmaals missen we hier een belangrijk inzicht in de werking van het spirituele circuit zonder empirisch onderzoek naar de gemeenschappelijke praktijken, dus niet alleen het collectieve narratief, maar het hele complex van praktijken?
Het Fanclubspel wordt ook op werkvloer (van boven- en onderaf) en op scholen toegepast. Wanneer is er geen sprake meer van de marge? Kan het liminoïde weer overgaan in het liminale, tijdens gemeenschappelijke praktijken waar zowel het gemeenschappelijke als het subjectieve zelf centraal staat?
Immanent Frame blog van Craig Calhoun
- self transformation
- the transcendence of the self embodied in commitment and connection to others
- active participation in history, transformations in which we may participate
Compare the three dimensions of transcendence of Luckmann 1991 in: “Shrinking Transcendence, Expanding Religion”.
- the experiences of the “little” spatial and temporal transcendences of everyday life,
- the “intermediate” transcendences of fellow human beings,
- the “great” transcendences of life and death” (Luckmann 1990: 127)
A quote from a book on learning to relax.
“[I]f we believe that we are individuals whose thoughts and actions have repercussions for other people, then morality enthers the equation. None of us is truly happy if those closest to us are not. Our own goodness will be reflected back at us in the happiness of others. The goodness of others will inspire us further. We have a choice. We can opt for self-contained individualism, belief in a world seperated from mind and body, and our own insignificance, which makes us fearful of such a world. Or we can opt for an integrated perspective, the influence of mind and body in perfect balance with the world’s influence. Once we can see the world as our world, not theirs, and our selves as influential agents in the complex interplay of world, self and body, fear starts to drain away. Peace and harmony approach, like shy creatures to a hand that feeds them” ( George, M. 1998: 12,13).
George, M. (1998). Learn to Relax. Ease tension, conqer stress, free the self. London: Duncan Baird Publishers
During the conference “Gestures: religion qua preformance” of the NWO programme “The Future of the Religious Past” I had very interesting discussions. One question pups up imediatly: Is mystical experience possible without normative contraints, concepts and a concept of otherness (religious experience is in my eyes already intertwined with concepts)?
Here are some humble thoughts
First I Think that the concept of experience is in this question a bit confusing because in most theory experience is already internalised by the worldviews people have. So a better question in my eyes is: Can people have mystical feelings or feelings beyond themselves?
Second I think that this concept of otherness and how it is used has something to do with the processes of individualisation and the subjectivation of the self and how these processes are used in scientific theories. In this time where the focus is mostly on personalised identities it is not strange that one askes how selfconciencesness and identitymaking takes place. The basic assumption in this proces of identitymaking and selfconciencesness is that people has to reflect on themselves, by meeting others or creating otherness. [In] order to become aware of himself as much he must […] become an object to himself, or enter his own experience as an object, and by only by social means - only by taking that attitude of others towards himself- he is able to become an object to himself” (Mead 1959: 226).
Third I am still working on this concept of communitas and the differentation between spontaneous, ideological and normative communitas by Victor Turner. Communitas or proto-structure is “the liberation of human capacities of cognition, affect, volition, creativity, etc., from the normative constraints” (Turner 1982: 44).
“Spontaneous communitas is a direct, immediate and total confrontation of human identities. […] Subjectively there is in it a feeling of endless power, […] a flash of lucid mutual understanding on the existential level, when they feel that all problems, […] could be resolved, whether emotional or cognitive, if only the group which felt (in the first person) as ‘essentially us’ could sustain its intersubjective illumination. […] Individuals who interact with one another in the mode of spontaneous communitas become totally absorbed into a single synchronized fluid event.” (Turner 1982: 47-48)
Spontaneous communitas can transform to normative or ideological communitas but when and how there is really something going on like spontaneous communitas? Is this kind of communitas possible without ritualised acts towards it, without some direction (worldviews, concepts etc.)?
For analysing the Dutch practice I studied, I used the concept of flow. Turner already related this concept with liminality, communitas and the liminoid. But for feelings of flow there has to be according to Csikszentmihalyi some sort of focus or attention.
So: Can people have mystical feelings or feelings beyond themselfs?
I hope by doing more research on new ritualised practices to come closer to an answer.
In his analyses on ritual and ritualised practices Victor Turner made a distinction between the liminal and the liminoid of society, by pinpointing the difference between the meaning and separation of work and leisure/ play in societies. The liminal is part of society, an aspect of social or religious ritual, while the liminoid is a break from society, apart from work settings.
“The solitary artist creates the liminoid phenomena, the collectivity experiences collective liminal symbols” (Turner 1982: 52)
“One works at the liminal, one plays with the liminoid” (Turner 1982: 55).
But what if people in modern societies want to bring work and leisure more together by the means of for example practices from the spiritual circuit? When becomes the liminoid, liminal again during those practices?
Turner, V. (1982). From Ritual to Theatre. The human Seriousness of Play. New York: PAJ Publications.
I’ve got finally a reserachproposal comments are welcome
Beyond the subjective narratives and the sacralisation of the self in a Dutch case.
Abstract:
This particular research aims to increase the understanding of the socio-cultural importance and meaning of an individualised looking practice on the Dutch spiritual market. The main focus of this research is the relation between the socio-cultural practices and the spiritual conversion careers of the participants. With qualitative and quantative research on the personal stories of the participants and their socialised practices, this research will give a better understanding of the following question: In which ways represent the practitioners of Spiegelogie their spiritual conversion careers in relation to the experience of their identity and social identities?
Who decides what is spiritualistic or religious experience? The debate on the spiritual milieu is all about experience, but what do we take as a starting point for spiritual experience? The scientific definition, an experience described by the experiencer as spiritual, an experience described as spiritual by someone close to the experiencer or an experience that is not yet labeled as spiritual but can be from the scientific point of view.
In my previous post I quoted Jane Goodall on some mystic experience by chimps. For the English readers, this experiences is about ritual like behaviour near a waterfall. Jane Goodall said that the only thing between this behaviour and religious behaviour was that the chimps can’t share ideas, only facts. So, when becomes an experience a spiritual one?
In een interview met Jane Goodall vraagt Susan Smit: Zouden dieren zich ook bewust zijn van het mystieke?
“Chimpansees hebben geen taal om die spirituele kracht te benoemen, maar ze voelen het ook, daarvan ben ik overtuigd. Diep in het oerwoud van Gombe is een enorme waterval waar de chimpansees bij tijd en wijle naartoe gaan. Dan stampen ze wild door de rivier, gooien ze met stenen en zwaaien ritmisch heen en weer. Na een tijdje gaan ze zitten en kijken ze vol ontzag naar het water, dat altijd maar komt en gaat in een oneindige stroom. Als ze een gesproken taal of gebarentaal hadden gehad om ideeen mee te communiceren in plaats van feiten, dan denk ik dat dit een heuze primitieve dierenreligie zou worden” (p. 27)
Happinez, nr. 1, 2008.
I was reading ‘old work’ about the reflecting charactre of rituals. Some forgotten material that gave me ‘new’ insights (from my own writings?!?).
I try to translate my Dutch thoughts to English. I explore the possibilty of a ritualising proces of reflecting. Stating that during a ritual a new context or reality is created in which people can reflect about themselfs or their social environment. Reflecting is then the potential to create an other context where someone can ask new questions about himself.
For more than two years now I am starting to write about a new spiritual game in the Netherlands. I wrote my thesis about the same subject and want to write more about it. But I am only just starting this, nothing further. Maybe I want to make to many steps at once. Here you can read my thesis:
Recent Comments