Selfation

Het moet Trouw nagegeven worden, dat ze, ondanks de blijvende aandacht voor vrijzinnigheid en ietsisme, wat meer ruimte schept voor artikelen over de zeker zo interessante evangelicals en pentecostals. Ik herinner me het artikel over worship nog, enkele weken geleden, en afgelopen week (woensdag 19 april) publiceerde Trouw zowaar een artikel over de Amerikaanse pornopredikanten Craig Gross en Mike Foster, de initiatiefnemers van de eerste christelijke pornosite www.xxxchurch.com. Beide heren hebben de strijd aangebonden met pornografie, en zijn ondermeer op erotische beurzen te vinden om open en bloot over porno en pornoverslaving te spreken. Hun belangrijkste wapenfeit is echter de website, waarop ondermeer gratis software wordt aangeboden (x3watch), die na installatie aan de door de gebruiker gekozen vrienden de pornosites doorgeeft die door de gebruiker bezocht worden, dit om het gesprek met vrienden aan te gaan. De site is herkenbaar ‘Amerikaans’ jong-evangelical: een mix van conservatisme, humor en hipheid. Taboedoorbrekend weliswaar, althans voor veel evangelicals in de VS, zonder echter de negatieve morele waardering van porno los te laten.
Ik werd enige geleden door het team van Only a Fantasy, het Nederlandse theaterstuk over porno, dat het afgelopen jaar door Nederland tourde, op deze site gewezen. In zekere zin was dit theaterstuk even taboedoorbrekend in christelijk Nederland als de website en activiteiten van Gross en Foster in christelijk Amerika. Only a Fantasy was behoorlijk expliciet en onverbloemd. Ontblote bovenlijven. De poses van vrouwe porno, die in bh op het podium verscheen. Een stevige seksscÃ¨ne, weliswaar achter een tafel, maar niettemin toch vrij expliciet. Maar taboedoorbrekend kon ook de discussie worden genoemd, die altijd na het stuk plaats vond. Daaruit bleek de ‘missie’ van de makers en spelers van Only a Fantasy: open en eerlijk zijn over porno, seks en masturbatie, niet te moralistisch zijn, vooral ‘niet altijd een fijn christelijk antwoord willen geven’, en eens nadenken over ‘christelijke porno’, aldus de regisseuse van het stuk.
Weliswaar heb ik Only a Fantasy op een tweetal voor christelijke begrippen vrij vooruitstrevende festivals gezien: Flevo en de conventie van de Charismatische Werkgemeenschap Nederland. Niettemin denk ik dat het stuk voor veel christelijke jongeren twee veranderingen teweeg gebracht heeft. Allereerst de openheid waarmee over porno, seks en mast Jesus loves porn stars - t-shirt urbatie gesproken wordt. En ten tweede een minder negatieve waardering van masturbatie. Waar zelfbevrediging lange tijd gezien werd als zondig en slecht, een moreel verwerpelijke vorm van zaadverspilling, die mogelijk blindheid zou veroorzaken (alhoewel ik deze laatste lange tijd niet meer gehoord heb), heeft men nu ook oog voor de ’seksuele zelfontdekking’ van jongeren. En dat is op z’n minst een opmerkelijke verandering…