Selfation

De Amerikaanse theoloog Cobb vertrekt in deze guide vanuit de gedachte, dat ‘our cultural expressions can testify to a reality that transcends them – a reality that is really there, that matters, and in which providence is at work.’ (294) In dit opzicht kan een cultuur, ook een popular culture, als religieus beschouwd worden. En dat geldt ook voor de Amerikaanse popular culture. Zowel de sporen van het Christendom in taal, symboliek, ideëen, waarden en beelden, als de ‘ultimate concerns’ die aangetroffen worden in deze popular culture, worden in Cobb’s aan Tillich refererende theologie begrepen als de ‘genuine stirring of the divine’. (292)
Dit religieuze karakter van popular culture vraagt om een ‘theology of culture’ die zich verdiept in film, popmuziek, kunst, commercie, internet, games, media, jeugdcultuur, etc. Deze ‘theology of popular culture’ beslaat het tweede deel van het boek, waarin Cobb een beschrijving geeft van de uitdrukkingen van klassieke theologische doctrines in popular culture: uitdrukkingen van God, de mens en de menselijke natuur, zonde, verlossing en het eschaton. Dit gedeelte wordt vooraf gegaan door een bespreking van het concept ‘popular culture’ en van de discipline die popular culture als object van onderzoek heeft, cultural studies. Tevens geeft Cobb aan de hand van Tertullianus, Augustinus en Paul Tillich een historisch-theologisch overzicht van hoe in the theologie de relatie tussen theologie, religie en cultuur gedacht is. Dit eerste deel wordt afgesloten met een uitwerking van een aantal concepten waarmee de religieuze dimensie van popular culture bestudeerd kan worden.