C L O S E R

Aboutaleb zou lijsttrekker mogen worden en anders Ali B.: nu.nl/algemeen | Weinig kansen voor islamitische partij
Weinig kansen voor islamitische partij

Via hetkanwel.netOpinionJournal - That Feeling Of Being Under Suspicion What of “profiling” as an anti-terrorism forensic tool?

BY TUNKU VARADARAJAN

After the terrorist bombings in London, and the revelations that many of the perpetrators were of Pakistani origin, I find that I am–for the first time in my life–part of a “group” that is under broad but emphatic visual suspicion. In other words, I fit a visual “profile,” and the fit is most disconcerting.
Continue Reading »

Islam-Online Web Site - Your Source To The World Of Islam! Communication Center

Yesterday I mentioned Gary R. Bunt’s session at Islamonline.net. Now you can read the text.

alt.muslim - your muslim news community

Challenging Islamic Nationalism

By Yakoub Islam, August 21, 2005

Nationalism, despite its claims to unite, always divides - the ‘natives’ from the ‘foreigners’, the whites from the blacks. It divides people into groups like a farmer separates different breeds of cattle.

Continue Reading »

alt.muslim - your muslim news community
How Progressive is the Progressive Muslim Movement?

By Aamir Siddiqui, August 23, 2005

Without presenting believers with a clear understanding of what they represent, the Progressive Muslim movement is at risk of making itself unrecognizable to mainstream believers

Continue Reading »

TheStar.com - Al Qaeda’s virtual sanctuary

Al Qaeda is winning the war in cyberspace. Since 9/11 it has established an extensive virtual sanctuary on the Net.

Continue Reading »

This is actually quite funny: Girl Rejects Marriage Proposal Over Porn
Girl Rejects Marriage Proposal Over Porn
Arab News

AHSA, 23 August 2005 — A young girl found a unique way to turn down a marriage proposal, Okaz daily reported. The young woman put the groom to the test in front of his father and her father. The girl said that she would accept the marriage on the condition that his mobile phone was free of indecent photos. The groom was hesitant but in the end handed over his phone. She found enough indecent photos and video clips to easily reject the potential groom. The man tried to justify his position by saying they were not his photos, but she refused to listen to his excuses and turned his offer down.

Islam-Online Web Site - Your Source To The World Of Islam! Communication Center
Gary R. Bunt is a Lecturer in Islamic Studies at the University of Wales Lampeter, and Director of Lampeter’s new MA Islamic Studies Dr Bunt has published extensively on the relationship between Islam, Muslims and the Internet - and is presently working on a new book in this subject area.

On Islam-Online Wednesday Aug 24 between 1500-1700 GMT, he will be answering readers’ questions

In de Telegraaf een verslagje over vakantie in Marokko. Leuk gedaan van de verslaggever die op dezelfde plaatsen is geweest als de schrijver dezes blog: Hoe is het om op vakantie te zijn in het land waar je wortels liggen?

Marokkanen in Nederland, Nederlanders in Marokko

door BART SCHUT

SAIDIA/AL HOCEIMA ? De stranden in het noordoosten van Marokko, tussen Tanger en de Algerijnse grens, liggen vol, de dorpen en steden puilen uit. Het is de jaarlijkse invasie van meer dan een miljoen Marocains r鳩dents a l?鴲anger (Marokkanen woonachtig in het buitenland), zoals zij hier worden genoemd. Onder hen tienduizenden Nederlanders. Hoe is dat, op vakantie te zijn in je land van herkomst, waar je misschien nooit hebt gewoond, maar waarin je vaak je hele leven met 驮 been hebt geleefd? Op zoek naar het antwoord in de mondaine badplaats Saidia en de traditionele kustplaats Al Hoceima, over het verschil tussen Nederlandse Marokkanen en Marokkaanse Nederlanders.
Malika (24) uit Amsterdam verwoordt wat je steeds hoort van Nederlandse Marokkanen op zomervakantie in het land waar hun wortels liggen. ?In Nederland voelen we ons Marokkanen, worden we gezien als Marokkanen. Hier in Marokko is dat andersom, men beschouwt ons als buitenlanders, voelen we ons meer Nederlanders.?
Op weg van Marokko?s grootste stad Casablanca naar het noordoosten van het land verandert er iets vanaf de stad Fez. Het is niet alleen de weg ? de goed onderhouden vierbaans tolsnelweg maakt plaats voor een Bweg vol kuilen en hobbels ? ook de auto?s zien er anders uit, nieuwer, moderner. En qua nummerborden lijkt het alsof je door Europa rijdt: Spaanse, Franse, Belgische, Duitse, maar vooral talloze Nederlandse. Wie zich de uitpuilende, volgepakte oude VWbusjes op weg naar het zuiden uit de jaren zeventig en tachtig herinnert, komt bedrogen uit.

Mercedessen
?De jongens proberen indruk te maken op de Marokkanen hier?, vertelt Malika op het strand van Saidia. ?En dan vooral op de meisjes, natuurlijk.? Dat doen ze met behulp van auto?s; de boulevard staat vol met gloednieuwe Mercedessen en BMW?s of toch minstens een fonkelend nieuwe Opel Astra of het laatste model Golf.
Marokkaanse jongemannen uit Europa laten hun welstand zien, tonen hun succes aan hun ?landgenoten? en als dan en passant een leuke meid aan de haak wordt geslagen, weet je nooit wat er voor moois uit kan groeien. Een ruime meerderheid van de Nederlandse Marokkanen haalt zijn bruid (of haar bruidegom) uit het noorden van Marokko, het betreft zo?n 4000 ?importhuwelijken? per jaar.
Om dat te bereiken gaan de raampjes ? een cabrio is natuurlijk nog beter ? en de snelheid naar beneden, het volume van de stereo omhoog. Franse, Amerikaanse en Nederlandse rapmuziek schalt over de boulevard van Saidia. ?Natuurlijk zijn het haantjes?, zegt Malika nuchter. ?Maar ik doe het ook een beetje. Ik kleed me hier heel anders dan in Amsterdam, veel chiquer, zodat men ziet dat het goed met mij gaat.?

?Ik kleed me hier veel chiquer, zodat ze kunnen zien dat ?t goed met me gaat?

Malika ligt op het strand met een behoorlijk hoog opgesneden bikini en heeft een tatoeage op haar rug. Ze wil graag praten, maar heeft liever niet dat er foto?s van haar worden gemaakt. ?Mijn grootmoeder weet niet dat ik er hier zo bij lig. Die denkt dat wij nog z󠢡den.? Zij wijst naar een groepje meisjes die met hun kleren en hoofddoek aan de zee ingaan.

Topless zonnebaden is er niet bij in Saidia. Er wordt veel gevoetbald, verkopers balanceren schalen met zoetigheid op hun hoofd, badgasten roken shisha, de waterpijp.
Rachid (22) studeert ?iets technisch? in Enschede. Volgende week gaat hij trouwen met zijn Ibtissam, een meisje uit de streek. Met Tukkerse tongval: ?Wist je dat Ibtissam glimlach betekent?? Rachid kent zijn bruid nog geen maand, hier op vakantie in Saidia hebben de twee elkaar ontmoet. ?Ik wil geen Nederlandse, die zijn zo?? Hij pauzeert en fronst, op zoek naar het juiste woord: ??moeilijk??
Toch is Rachid op zijn hoede: ?Veel meisjes hier zoeken ons op vanwege ons geld of omdat zij weg willen uit Marokko. Sowieso moet je oppassen, die Marokkanen hier zijn heel anders dan bij ons.?
Bezorgd: ?Klopt het dat ze nu een soort examen Nederlands moet doen??
Op het terras van een café°©zzeria aan de boulevard werkt Kautar (21), vernoemd naar een rivier in het paradijs. Zij kijkt al niet meer op van de dure auto?s die langsrijden en de jongeren die haar aanspreken of nafluiten. ?Je went eraan, de jongens van hier doen dat ook, die zijn net zo macho, maar niet zo arrogant?, meent zij.
?De toeristen denken dat ze met hun geld en hun auto?s hier ieder meisje kunnen krijgen, maar dat is natuurlijk niet zo. Integendeel, vaak maken de Marokkanen juist misbruik van hen en verdubbelen de prijzen voor de ?buitenlanders?.? Toch zou ook Kautar er niets op tegen hebben naar Nederland te gaan, zegt zij: ?Maar ervoor trouwen met iemand van wie ik niet houd, nee.?

Testosteron
Malika uit Amsterdam is ?s avonds met een vriendin in de Eden Club te vinden, overdag een beachclub, ?s avonds restaurant en discotheek. ?Wij gaan hiernaartoe omdat we weten dat andere Nederlandse Marokkanen hier komen, luister maar, er wordt hier alleen Nederlands gesproken. De Fransen gaan naar de buurman, de Kim?s Club en de Belgen pendelen zo?n beetje tussen de twee?, vertelt Malika, terwijl zij een slok cola neemt. Alcohol wordt niet geschonken in de Eden Club. ?Dat is maar goed ook?, lacht zij. ?De jongens hebben al genoeg testosteron!?
Eigenaar Achmed Arifi (45) uit Rotterdam schat dat zijn klandizie zo?n 60 procent ?Nederlands? is, maar het kan ook wel iets meer zijn. Hij begrijpt wel dat sommige Marokkanen het niet zo hebben op hun ?buitenlandse? landgenoten. ?Als je in Nederland recht op iets hebt, geef je een grote bek. Dat zijn de mensen hier niet gewend, dus is er soms wel eens ruzie.? Problemen in zijn Eden Club komen zelden voor, niet zo gek want het aantal breedgeschouderde veiligheidsmensen is groot. Maar ze lijken overbodig, de sfeer is ontspannen. In de bij de club behorende speeltuin spelen kinderen tot na middernacht en een enkele baby slaapt in zijn kinderwagen dwars door de discodreun heen. Het valt trouwens op dat er maar matigjes enthousiast wordt gereageerd op de show met traditioneel Marokkaanse muziek. Als de dj even later Eminem oplegt, wordt de dansvloer bijna bestormd door uitgelaten en uiterst trendy geklede jongeren.

Conservatiever
Op ruim 200 kilometer westelijk van Saidia ? dik vier uur met de auto door de bergen ? ligt Al Hoceima. De stad en zijn regio zijn de wieg van vele duizenden van de meer dan 300.000 Marokkanen in Nederland. Momenteel barst de stad bijna uit zijn voegen, zoveel Europese, en vooral Nederlandse, Marokkanen zijn er op bezoek. Vind je in Saidia iets dat lijkt op de moderne elite van de Nederlands-Marokkaanse jeugd, in Al Hoceima zijn de bezoekers traditioneler, conservatiever van aard. Na zonsondergang is het aantal modern geklede meisjes bij het centrale plein van de stad op é©® hand te tellen.
?Wij zijn Berbers, geen Arabieren?, legt Mohammed (?noem me dat maar, jullie denken toch dat we allemaal zo heten?) uit. Berbers uit het noordelijke Rifgebergte staan in Marokko bekend als trots, maar ook als opstandig, zelfs agressief. De houding is hier minder pro-Nederlands. Wanneer een jonge voorbijganger hoort dat Mohammed met een Nederlander praat, waarschuwt hij sissend: ?Wacht maar, jullie krijgen nog meer problemen dan jullie kunnen dromen.? Als Mohammed en zijn vrienden kwaad in het Berber antwoorden, trekt de jongen met zijn wijsvinger een streep over zijn hals, alsof hij hen de keel wil doorsnijden.
?Er heersen hier veel haatgevoelens tegen Nederland?, vertelt Mohammed. Verschillende leden van de Hofstadgroep komen uit (de streek rond) Al Hoceima. Het gesprek komt algauw op de moord op Theo van Gogh. ?Die vroeg er gewoon om?, lijkt de heersende mening. Mohammed relativeert snel: ?Zo?n moord gaat natuurlijk wel erg ver, daar heeft hij ons geen plezier mee gedaan. Je voelt gewoon dat de Nederlanders ons nu anders bekijken.?
Zijn vrienden knikken instemmend. ?Nu zie je veel jongens radicaliseren. En paar van mijn klasgenoten waren vroeger boefjes, nu gaan ze vijf keer per dag naar de moskee en lopen ze erbij als de Taliban?, vertelt Mohammed.

Een flitsende auto is een must om indruk op meisjes te maken

Geconfronteerd met het feit dat de jonge Marokkanen in Saidia de moord op Van Gogh juist unaniem lijken te veroordelen en de levenslange gevangenisstraf voor zijn moordenaar toejuichen, meent hij: ?Die lui in Saidia denken misschien dat zij Nederlanders zijn, maar zij en wij blijven gewoon Marokkanen. Ze voelen zich misschien beter dan wij, Marokkanen zijn zelf vaak de grootste racisten.?
Na nog even te hebben nagedacht, komt Mohammed tot de volgende conclusie: ?Misschien zijn zij Nederlandse Marokkanen en wij Marokkaanse Nederlanders.?

Op verzoek van de betrokkenen zijn de meeste namen en gegevens van personen in dit artikel gewijzigd.

Dagelijks hebben conducteurs, agenten, leraren, wethouders, winkeliers en loketmedewerkers te maken met scheldende en meppende burgers. Zorgelijk. Straks wil niemand dat werk nog doen.

Door Frank van Hoorn

Verschenen in Elsevier op 21 mei 2005

Misschien is het een verhoogde prikkelbaarheid door de verstoring van het menselijke dag- en nachtritme, zoals de sociologen L. Layendecker en P. Veerman in hun boek In de houdgreep van de tijd (2003) schrijven. Maar kijk naar bijgaande lijst ‘Vier maanden schelden en slaan’ (zie pagina 28 en verder): zulke verklaringen schieten te kort om die orgie van intimiderend gedrag, tegen welke vorm van gezag dan ook, te verklaren.Nederlanders - zo lijkt het - zijn buitengewoon verwende, egocentrische wezens geworden die als ze door een ander tot de orde worden geroepen, meteen beginnen te steigeren en die ander lik-op-stuk geven. Iedere burger zijn eigen rechter.

Mentaliteit
Deze mentaliteit wordt al jong aangeleerd. Een mooie illustratie daarvan zijn de voorrondes van talentenjacht Idols op televisie: veel moderne ouders geven hun spruit het idee dat alles wat hij doet buitengewoon is. Zingt dochterlief vals als een kraai en wijst de vakjury haar proestend van de lach de deur? Vader en moeder blijven met de aspirant-zangeres hardnekkig en vol overgave geloven in een zegetocht langs de internationale poppodia. Helemaal verkeerd. ‘Kinderen moeten op hun beperkingen worden gewezen,’ zegt cultuurfilosoof Ad Verbrugge (1967). ‘Het is goed te weten dat niet alles om jou draait, dat je afhankelijk bent.’

In zijn boek Tijd van onbehagen legt Verbrugge een rechtstreeks verband tussen de verheerlijking van het onschuldige kind en agressie van jongeren, de volwassenen van later. Verbrugge: ‘Geweld tegen de ambtenaar van de sociale dienst is: ik krijg mijn zin niet, maar ik wil mijn zin. Dat is het gevaar als op scholen en in het gezin het gezag steeds verder ondermijnd raakt en men is ingesteld op de beleving van het individu.’

En orde en gezag, dat zijn in Nederland al heel lang vieze woorden, blijkt ook het boek Publiek geweld (2003). Daarin schrijft socioloog Gabriel van den Brink dat moderne burgers onder alle omstandigheden ‘respect’ eisen, wat onherroepelijk tot problemen leidt in de (semi-)openbare ruimte ‘waar het gedrag, de blik of alleen de aanwezigheid van anderen als hinderlijk ervaren wordt’. Wee de beambte die in die sfeer de orde moet handhaven. ‘Je bent in feite niets meer, je bent een voetveeg,’ zegt een politieagent berustend in de studie Beledigd in Amsterdam (2005), een onderzoek naar verbaal geweld tussen publiek en politie in de hoofdstad.

Bovendien: Nederland is een nogal kleinzerige natie geworden.

‘De situatie die zich die ochtend afspeelde staat nog steeds als een bepaalde traumatische ervaring bij mij op het netvlies gegrift,’ schrijft een jonge vrouw, bekeurd omdat zij - let wel! - met haar voeten op een metrobank zat, in een officiele klacht over het optreden van de Amsterdamse politie. Iedereen een trauma, dat is het sfeertje. De bijna religieuze aanbidding van het slachtoffer - stille tochten, condoleanceregisters, traumateams - zorgt ervoor dat de gevoeligheid voor geweld, en daarmee het idee in een extreem gewelddadige tijd te leven, alleen maar toeneemt.

En dan zijn er de media, die, meer dan vroeger, foto’s en zeer persoonlijke details van slachtoffers laten zien. Hoe makkelijker identificatie met de slachtoffers van geweld wordt, des te dieper wordt de angst. ‘Ik leef in een duistere wereld en op elke straathoek loert acuut gevaar’ - dat gevoel bekruipt de burger achter zijn flakkerende beeldschermen van televisie en computer. Wie het gordijn opzijschuift en naar buiten kijkt, ziet vaak een heel andere wereld. Maar vaak ook niet: de cijfers en de angst zijn verontrustend genoeg.

Continue Reading »