C L O S E R

Telegraph | News | Germans to put Muslims through loyalty test

By Kate Connolly in Berlin
(Filed: 31/12/2005)

Muslims intent on becoming German citizens will have to undergo a rigorous cultural test to gauge their views on subjects ranging from bigamy to homosexuality.

Believed to be the first test of its kind in Europe, the southern state of Baden-Württemberg has created the two-hour oral exam to test the loyalty of Muslims towards Germany.

It is to be taken on top of the standard test for foreigners wishing to become German citizens, which includes language proficiency skills and general knowledge.

It also requires applicants to prove that they can provide for themselves and their families.

Those applying must also have resided in Germany for the previous eight years and have no criminal record.

Germany’s 15 other states will monitor the progress of the policy when the tests begin this week before deciding whether they wish to adopt similar legislation.

The 30 questions, which have been set by a special commission, range from sexual equality to school sports and are meant to trigger a more detailed discussion between the applicants and officials.

Until now, all applicants have simply had to tick a Yes or No box to answer whether they felt loyalty to Germany.

But now they will be quizzed on their attitudes to homosexuality and western clothing for young women, and whether husbands should be allowed to beat their wives.

Other questions covering topics such as bigamy and whether parents should allow their children to participate in school sports have been called “trick questions”, meant to catch people off guard.

The state interior ministry said the test would be used to filter out Muslims who were unsuited for life in Germany. Those who answered “correctly” but later acted against expected behaviour, such as wife-beating, could have their citizenship removed.

Critics say that the test is biased and discriminatory and that if Muslims are obliged to take it, so should all applicants for citizenship.

Brigitte Lösch, a leading member of the Green party in the Baden-Wurttemberg parliament, called for the oral exam to be dropped, arguing that it inferred from the outset that all Muslims were “violent per se” and unable to abide by German law.

“This list of questions is only to be used for applicants from Islamic countries. It is an unbelievable form of discrimination,” she said. “If Germans were asked some of the questions, they would find it difficult to answer them.”

The European Assembly of Turkish Academics rejected the questionnaire as “strongly discriminatory and racist” against Germany’s three million-strong Muslim population, most of whom are Turkish.

Kerim Arpad, an assembly spokesman, said: “The test is shaped by stereotypes and damages integration.”

But Dieter Biller, of the foreign ministry in Stuttgart, the state capital, said the test would help bureaucrats to form opinions as to whether citizenship applicants were suitable or not.

“It covers everything from sexual equality, violence, school sports and religious freedom,” he said. “How the applicants stand on the question of the attacks of September 11 will also be a key question.”

Holland announced yesterday that it was introducing ceremonies for new immigrants as part of efforts to reduce racial tensions and to integrate immigrant communities.

The government is worried that immigrants who do not move outside their ethnic or religious groups hamper integration and stoke fears of militancy. New Dutch citizens will also have to take an “oath of allegiance”.

Het artikel van Marloes Elings over Sultan Gün heeft veel losgemaakt. Hier niet zoveel, maar wel bij de brievenrubriek van de NRC. Iets van 130 hadden ze, waarvan ze een selectie hebben gemaakt. Geef de rest maar aan mij zou ik zeggen, dan zal ik eens kijken of ik er chocola van kan maken.

In de selectie wisselen principiële argumenten voor of tegen de hoofddoek zich af met de meer praktische argumenten (stel je niet zo aan). De principiele argumenten richten zich vooral op religie als privé-zaak en op de hoofddoek als symbool voor de onderdrukking van de vrouw.

Twee reacties springen eruit, namelijk die over de make-up. Terwijl Gün haar verhaal framed als een discriminatie verhaal proberen deze briefschrijvers het in een ander frame te plaatsen. Die van uiterlijke verzorging zeg maar. Of dat nou zo sterk is, betwijfel ik, maar geeft wel aan dat er mogelijk alternatieve verklaring zijn voor de afwijzingen van Gün. Natuurlijk zijn er altijd andere verklaringen te bedenken wanneer een vrouw met hoofddoek wordt afgewezen. Het hoofddoek-frame overheerst echter duidelijk; zowel bij Gün als bij de geselecteerde brieven (en dus de brievenredactie). Ik wil hier niet mee beweren dat een hoofddoek verhaal altijd onjuist is (persoonlijke noot: zit ik bij een uitzendbureau om me in te schrijven, naast een Turkse vrouw met hoofddoek. Zegt de intercedente tegen haar, je zegt dat je daar wel wil werken maar Verpakkingsbedrijf XX wil geen vrouwen met hoofddoek. Verder geen toelichting, dus daar kon ze het mee doen.)

Tot slot een kleine noot die ik toch niet laten. In verschillende reacties komt terug dat de hoofddoek de onderdrukking van de vrouwen symboliseert. Door de man dan natuurlijk. Maar waarom gaan de reacties dan niet over mannen? De hoofddoek is een ‘vrouwen-discussie’ en het handelen van de man staat nauwelijks of niet ter discussie. Dat de man onderdrukt lijkt als vanzelfsprekend beschouwt te worden. Zowel door moslima’s die een hoofddoek dragen (maar dan in de zin van bescherming tegen de man) als door de niet-moslims die tegen het dragen van de hoofddoek zijn vanwege de voortdurende ‘afwerende houding’ de symboolwerking van man-vrouwverhoudingen die ‘hier grotendeels tot het verleden behoort’.

Lees verder de brieven selectie van de NRC: Continue Reading »

Kennislink - In de Voetsporen van de Profeet

Op Kennislink een artikel van ISIM-collega Marloes Janson. In 2006 begint zij een nieuw onderzoek naar jongeren binnen de Tabligh Jama’at in Gambia en Senegal aan het ZMO, Zentrum Moderner Orient, in Berlijn.

Bij Jihad denken we al snel aan geweld en terroristische aanslagen. Islamitisch fundamentalisme hoeft echter helemaal niet gewelddadig te zijn. Jihad betekent voor velen ook de persoonlijke inspanning een goede moslim te zijn. Marloes Janson laat dit zien aan de hand van het verhaal van Lamin, een jongen die zich tot de Tabligh Jama’at in Gambia bekeerde.
De levensverhalen van Gambiaanse jongeren zoals Lamin geven inzicht te in hun motieven om toe te treden tot een fundamentalistische beweging en de consequenties die dat voor hen en hun familie heeft. Op deze manier probeer ik het negatieve beeld dat in de Westerse media wordt geschetst van fundamentalistische bewegingen als terroristische netwerken te ontkrachten. De jongeren die ik heb geïnterviewd houden er radicale ideeën op na in zoverre dat zij, ondanks de moderne wereld waarin zij leven, de levenswijze van Profeet Mohammed navolgen. Zij kleden zich bijvoorbeeld zoals de Profeet, reizen meestal te voet en proberen hun uitgaven te beperken. Dit maakt hen echter nog niet tot terroristen. De jihad die zij voor ogen hebben is niet een strijd die gevoerd wordt met wapens maar een innerlijke strijd waarbij zij hun leven steeds meer in dienst van hun religie stellen.

MGGPillai.com :: [AFP] Malaysian woman’s lonely campaign for religious freedom

In some countries leaving Islam can cause great problems. When there are two systems of law (civil and shari’a) you are caught in between because no one dares to interfere, like in this case in Malaysia. That makes this an interesting case to follow, also because the religious convictions of the woman concerned are worthwile noting. The gender issue is probably also important, but the author of the article does not elaborate on that.

Agence France-Presse news agency
28 December 2005

ASIAN LIVES: Malaysian woman’s lonely campaign for religious freedom

KUALA LUMPUR, Dec 28 (AFP) - No one will give Kamariah Ali a job, relatives and one-time friends shun her, and much of her time is spent in the law courts — all because she no longer wants to be a Muslim.
“People look down on me because I renounced Islam. But people don’t understand. Actually, religion belongs to God and you can access God in any way, not necessarily through Islam,” says the soft-spoken 54- year-old.
Continue Reading »

Chron.com | Factions battle for the soul of Islam

•Moderates and militants exchange proclamations in war of the fatwas

By BRIAN MURPHY - Associated Press

ATHENS, GREECE - It’s becoming known as the war of the fatwas: the dizzying exchange of proclamations between Islamic moderates and militants on what it means to be Muslim. The duels have been waged in pamphlets and in cyberspace.

Now some Muslim leaders seek to shift tactics. Their hope rests in one of Islam’s most elemental questions: Who has the real authority to make religious rulings and other interpretations of the faith?

Proposals to sharply control the issuing of fatwas — the nonbinding edicts on Muslim life, law and duties — are still little more than loose concepts and would require potentially stormy challenges to Islam’s decentralized leadership.

But there are some influential backers such as Jordan’s King Abdullah II. They argue that bold changes are needed in Islam’s hierarchy to isolate radical clerics and discredit terrorist leaders.

Abdullah, who brought his anti-terrorist message to Athens last week, has appealed for moderate Muslims to take decisive control of fatwas and religious guidance. In early December, Abdullah told the 56-member Organization of the Islamic Conference that failure to establish a clear framework to interpret Islam leaves the door open for radicals.

The summit in Mecca, Saudi Arabia, wrapped up with a statement reinforcing that only “those who are authorized” can issue fatwas.

But now there’s the Internet and other ways to spread messages to mass audiences.

One of the most infamous salvos was the 1998 “fatwa” by Osama bin Laden and followers that called on Muslims to “kill the Americans and their allies.”

Nederlands Dagblad
Europese vrouwen vallen voor de islam

door Peter Ford
PARIJS - Een Belgische bekeerlinge blies zich een maand geleden in Irak op bij een aanslag op Amerikaanse soldaten. Wereldwijd vestigde deze aanslag de aandacht op het toenemend aantal islamitische bekeerlingen in Europa. Het overgrote deel van hen is vrouw.

Mary Fallot ziet er niet bepaald uit als een terroriste: de ingetogen, tengere FranËcaise die in een café een kopje koffie drinkt en telefoneert met vrienden, ziet er precies zo uit als de andere klanten. En dat is nu juist de reden waarom Europese antiterroristische organisaties duizenden mensen als zij nauwlettend in de gaten houden. Fallot heeft zich namelijk kortgeleden bekeerd tot de islam. In de ogen van de politie maakt dat haar een potentieel gevaarlijk individu.

De dood van Muriel Degauque, een Belgische bekeerlinge die zich vorige maand opblies bij een zelfmoordaanslag op Amerikaanse soldaten in Irak, heeft wereldwijd de aandacht gevestigd op het toenemend aantal islamitische bekeerlingen in Europa. Het overgrote deel van hen is vrouw.
Continue Reading »

Nationale Inburgering Test

Ken je Nederland goed? Weet je wat nieuwe Nederlanders zouden moeten weten? Test jouw kennis op tv of op deze site!

Kijk woensdag 28 december om 21:00 uur op Nederland 1 naar
De Nationale Inburgering Test.

Bart Peeters en Pernille La Lau leggen 36 vragen voor. Je moet 80% goed hebben om jezelf als ‘ingeburgerd’ te kunnen beschouwen. Makkelijk of moeilijk? Vergelijk jouw antwoorden met die van het publiek en de bekende Nederlanders in de studio.

Reformatorisch Dagblad - Veldwerk onder islamitische hogescholen

Een artikel in het Reformatorisch Dagblad over het proefschrift van mijn ISIM-collega Mareike Winkelmann

Veldwerk onder islamitische hogescholen
Duitse promovenda Winkelmann: Madrasa’s ook belangrijk voor vorming vrouwen

K. van der Zwaag

AMSTERDAM - Toen Amerika werd opgeschrikt door de aanslagen van 11 september 2001, begon de Duitse promovenda Mareike Jule Winkelmann met veldwerk onder islamitische hogescholen voor jonge vrouwen in India, de zogeheten madrasa’s.

De mannelijke scholen worden er vaak van verdacht broeinesten van terrorisme te zijn, zegt ze. „Ten onrechte, behalve enkele uitzonderingen soms in Kasjmir. De vrouwelijke scholen zijn geïnteresseerd in geloof en bemoeien zich niet met politiek.”

In haar studie ”From Behind the Curtain. A Study of a Girls’ Madrasa in India” (Van achter het gordijn. Een studie over een madrasa voor vrouwen in India), waarop zij deze week aan de Universiteit van Amsterdam promoveerde, onderzoekt Winkelmann hoe de madrasa’s voor vrouwen in India zijn ontstaan en in hoeverre ze verschillen van madrasa’s voor jongens. Het onderzoek is gebaseerd op etnografisch materiaal dat in een madrasa in New Delhi voor jonge vrouwen tussen twaalf en zeventien jaar werd verzameld.

De beginfase van het veldwerk stond in het teken van de nasleep van 11 september 2001. „Mede om die reden leek het alsof niet alleen de vrouwen met wie ik in contact probeerde te komen achter een sluier leefden, ook de madrasa’s die ik wilde bezoeken leken letterlijk onzichtbaar te zijn.”

Vroege islam
Winkelmann (32) kwam op het onderwerp door haar eerdere studie theologie in Kampen, opgedane veldwerkervaringen in India op het gebied van de dialoog tussen de godsdiensten en haar latere specialisatie in islamwetenschap en antropologie. Zij woont nog steeds in India, vlak bij New Delhi.

De madrasa’s voor vrouwen zijn al een verschijnsel in de vroege islam, aldus de promovenda. „Volgens historische bronnen onderwees Mohammed vrouwen op vastgelegde dagen apart, en deze traditie werd ook door de middeleeuwen heen voortgezet. Bovendien waren er in de vroege periode van de islam al vrouwelijke geleerden die ook mannen onderwezen. Publieke madrasa’s voor vrouwen kwamen vooral tot stand onder de invloed van hervormingsbewegingen uit de late negentiende eeuw.”

Het grootste verschil met madrasa’s voor jonge mannen is dat er voor vrouwen tot op heden weinig beroepen openstaan op het gebied van de islamitische wetten, bijvoorbeeld rechter. „Hoewel er discussies gaande zijn om vrouwen ook autoriteit op dit gebied toe te kennen, leiden madrasa’s vrouwen in India voornamelijk op tot onderwijzeressen in madrasa’s, wat over het algemeen als een respectabel beroep voor vrouwen wordt beschouwd.”

Verder is het curriculum (leerplan) van madrasa’s voor vrouwen beknopter dan het theologisch curriculum voor jonge mannen. „Veel vakken worden weggelaten of er worden alleen selectief passages uit de voorgeschreven boeken bestudeerd. In de madrasa waar ik veldwerk heb gedaan, leek achter de selectieprocedure een bepaald ideaalbeeld van de moslimvrouw te staan.”

Aanslagen VS
De promovenda maakte veel gebruik van Engelse krantenartikelen na de aanslagen in de Verenigde Staten. „De madrasa’s werden tot een belangrijk onderwerp in de nasleep daarvan. Discussies over het onderwijs op de madrasa’s waren er al voor die tijd, maar ze werden aangescherpt door de aanslagen. Een jaar eerder was het nog vrij gemakkelijk om madrasa’s binnen te komen voor gesprekken, maar na 11 september werd dat vrijwel onmogelijk, omdat men bang was dat een buitenstaander weer iets negatiefs over de madrasa’s zou publiceren.”

Maar er zit ook een andere kant aan het verhaal, zegt Winkelmann. „De vaak moeizaam te lokaliseren madrasa’s voor vrouwen werden soms ineens publieker dankzij de moslimmedia. De scholen werden als voorbeeld aangehaald om aan te tonen hoe progressief bepaalde moslimgemeenschappen in India zijn en hoe madrasaonderwijs ook anders kan.”

Voor zover haar observaties een dergelijke conclusie toelaten, was er in India in ieder geval geen sprake van radicalisering, aldus de promovenda. „De moslimgemeenschappen waarmee ik in contact stond, waren van mening dat ze ten onrechte collectief schuldig werden verklaard voor de aanslagen in Amerika en voor terrorisme in het algemeen. In India is door een aantal moslimorganisaties onderzoek gedaan naar de inhoud van wat er daadwerkelijk wordt onderwezen in madrasa’s. De uitkomst suggereerde dat geweld in de meeste madrasa’s niet aan de orde van de dag is.”

Dergelijke praktijken vormen volgens de bronnen die aan het onderzoek ten grondslag liggen ook een uitzondering. „Ze spelen zich vaak af in gebieden waar sprake is van structurele factoren die tot sterke polarisatie leiden tussen de verschillende bevolkingsgroepen, zoals in Kasjmir. De meeste moslimouders willen een zo goed mogelijke opleiding voor hun kinderen; niet dat ze terroristen worden. In die zin spelen madrasa’s vaak een uitermate positieve rol in het mogelijk maken van onderwijs voor mensen die vaak het schoolgeld voor andere scholen niet kunnen betalen.”

Reciteren
Op de madrasa’s wordt de nadruk gelegd op het reciteren van de Koran, maar het gaat er niet alleen om uit het hoofd leren zonder een dieper inzicht te verwerven. „Jonge vrouwen worden ook verschillende vormen van disciplinering bijgebracht. Ook praktisch: hoe dienen ze zich te kleden, hoe moeten ze praten en wat voor gedrag wordt van hen verwacht in het leven van alledag?”

Jonge vrouwen vertelden Winkelmann dat zij vaak op een informele wijze een rol spelen binnen hun gemeenschappen. „Ze worden daar wel gezien als autoriteit op het gebied van de islam. Andere vrouwen vragen hun om advies, al is hun mening niet bindend. Het volgen van een dergelijke opleiding kan leiden tot sociale mobiliteit en verbeterde huwelijksvooruitzichten. Het heeft bovenal een spirituele meerwaarde voor de vrouwen zelf, hun families, en de gemeenschap als geheel. Uit de verhalen blijkt dat, terwijl het lijkt alsof de jonge vrouwen leren berusten in hun eigen onderdrukking, zij dit zelf vaak anders ervaren. Zij beschouwen hun opleiding als het cultiveren van hun godsdienstige identiteit.”

© Reformatorisch Dagblad

NRC Handelsblad - Binnenland: Ramazan Keskin ging ‘winkelen in Baku’
Drie jonge Haagse moslims zijn sinds vrijdag terug uit Azerbajdzjan. Was het een mislukte jihadreis naar Tsjetsjenië? ‘Nee, we waren op vakantie. De winkels in Baku waren net als in Den Haag.’
Continue Reading »

Sarkozy bijt van zich af over ,,gespuis” en kwade trouw

# De Franse minister van Binnenlandse Zaken baalt van de ,,pensée unique”.
# ,,De bewoners van de banlieue denken zoals ik.”
# Sarkozy aanvaardt geen lessen van een gewelddadige rapper.
‘RACAILLE’, gespuis. Het woord blijft Nicolas Sarkozy achtervolgen. Dat de Franse minister van Binnenlandse Zaken al sinds jaren voor gemeentelijk stemrecht voor migranten pleit, dat hij positieve discriminatie verdedigt, dat hij initiatieven nam om de islam een grotere stem te geven in Frankrijk, dat wordt allemaal weggeveegd.

De minister werd de kop van jut voor een bepaalde intelligentsia omdat hij ooit de noodkreet beantwoordde van een Maghrebijnse vrouw over het ,,gespuis” dat haar banlieue terroriseerde.

De extreem-linkse groep voor de verdediging van aids-lijders, Act Up, verspreidde recentelijk in Parijs affiches die Sarkozy voorstellen als een soort kloon van Jean-Marie Le Pen, de leider van het uiterst-rechtse Front National (FN). Sarkozy verweet Act Up gisteren in een pittig interview met de krant Libération dat het daarmee dezelfde methodes toepast als het FN, namelijk kwade trouw en begripsverwarring.

De minister is evenmin onder de indruk van aanvallen van de humorist Jamel Debbouze en de rapzanger Joey Starr. Die riepen op een recente meeting de jongeren van de banlieues op zich in te schrijven op de kiezerslijsten om te verhinderen dat Sarkozy in 2007 de presidentsverkiezingen zou kunnen winnen.

,,Ik ken Joey Starr, gezien zijn verleden, of Jamel Debbouze geen enkele kwalificatie toe om mij lessen te geven over de mensenrechten of het respect voor de anderen. We kunnen onze staat van dienst vergelijken”, zei Sarkozy.

Joey Starr (38), geboren als Didier Morville, is herhaaldelijk veroordeeld wegens geweld, onder meer tegen een air hostess, een voorbijganger in een Parijse straat en een huisdier. Een vroegere vriendin van de rapper zei dat hij haar regelmatig aftroefde.

Met zijn groep Nique Ta Mère (Neuk je moeder) moest hij ook ooit voor de rechter komen omdat hij in enkele nummers aanspoorde tot geweld, met name tot het vermoorden van politiemensen.

De topvoetballer Lilian Thuram van Ghanese afkomst heeft Sarkozy dan weer verweten dat hij met zijn verklaring over de racaille ,,het latente racisme” van de Fransen aanmoedigde.

Antwoord van Sarkozy: ,,Ik weet vandaag de dag meer over de banlieue dan Lilian Thuram, die sinds jaren in Italië woont met het salaris dat het zijne is.” Thuram behoorde tot de Franse ploeg die in 1998 de wereldbeker voetbal won, en speelt nu voor Juventus.

De grote ergernis van Sarkozy, die als een rode draad door het interview loopt, is de verstikkende werking van een ,,pensée unique” die een sereen, op feiten gesteund debat over immigratie en integratie onmogelijk maakt.

Het begint al met het misbruik van het woord racaille . Een analyse van tv-beelden van Sarkozy’s bezoek aan een banlieue heeft het duidelijk gemaakt. Een vrouw van Maghrebijnse afkomst riep uit een raam op een eerste verdieping: ,,Mijnheer Sarkozy, verlos ons van die racailles , we kunnen niet meer, we hebben zo’n schrik.” En de minister antwoordde: ,,Ja, mevrouw, vertrouw mij maar, we zullen u verlossen van die racailles .”

Het zit de minister zeer hoog dat men blijft doen alsof hij alle jongeren van de cités voor ,,gespuis” heeft uitgemaakt.

Hij verwijt de journalisten van Libération dat zij meedoen aan een pensée unique die een echt debat onmogelijk maakt, en die de Fransen de kast opjaagt.

,,Men kan in ons land niet vrij meer spreken zonder onmiddellijk beschuldigd te worden van walgelijke bijgedachten. Maar men heeft het recht om te zeggen dat de polygamie verboden is in Frankrijk. Daarmee stigmatiseert men niet alle vreemdelingen. U bent het die afgesneden bent van de realiteit en de aspiraties van de mensen. Door mensen met republikeinse opvattingen een vrij discours te beletten, spreidt u het bed van het Front National.”

Sarkozy verwijst er nog naar dat het juist onder het linkse presidentschap van François Mitterrand (1981-1995) was dat ,,het Front National van 3 naar 25 procent van de stemmen klom”.

In de peilingen blijkt Sarkozy in elk geval wel gelijk te krijgen. De hetze van mediafiguren belet niet dat hij goed blijft scoren, zowel in de banlieues als daarbuiten.

In een donderdag gepubliceerde peiling bleken hij en de socialiste Ségolène Royal de populairste presidentskandidaten voor 2007.