C L O S E R

Democracy, Islam and the politics of belonging
Democracy, Islam and the politics of belonging
Rosemary Bechler
In January, two prominent - and rival - thinkers on Europe and Islam, Tariq Ramadan and Dyab Abou Jahjah, met in Rotterdam for an eagerly attended debate. Rosemary Bechler pursues and examines their views on democracy.

Zakaria Hamidi is surprised at how many “Dutch people” have come along to the first public debate in Rotterdam organised by New Horizon, a newly-launched platform for discussion focusing on Islam in the Netherlands. Over 800 of us are packed in serried rows into a big conference hall in Erasmus University on a Friday night, mid-January, awaiting the arrival of “two men who have dedicated a lot of time, energy and heart to analysing the problems of disharmony between Muslims and non-Muslims, beginning with Belgium and France, but always aiming for European solutions - solutions for the world at large,” in the words of the young chairwoman. It has taken Zakaria a year to bring his speakers together, and 200 people have already had to be turned away.

Both men have a considerable following, and on the surface seem to disagree about almost everything. Lebanese-born Dyab Abou Jahjah, president of the Arab European League ( AEL ) has been called the Belgian Malcolm X, while the young philosopher, Tariq Ramadan , as he will remind us tonight, has often been referred to as “the preacher of the banlieues”. So our chair’s closing remark that, “maybe by the end of the night, we will find out that both men would however like to join forces … in helping Muslims to freedom and peace,” does little to dent the hopes of those who came wanting to hear a good row.

‘Rekkelijke’ moslimtheoloog ziet openheid bij imams
‘Rekkelijke’ moslimtheoloog ziet openheid bij imams

Mohamed Ajouaou

WO 08 feb 2006 | 17.17
Anders dan meestal wordt gedacht, willen veel imams in Nederland een kritische spiegel voorgehouden krijgen. ”Ze willen geen jaknikkers, daar hebben ze er in de moskee al genoeg van”, zegt de ‘rekkelijke’ moslimtheoloog Mohamed Ajouaou (37).

Ajouaou, consulent bij welzijnsorganisatie Prisma Brabant, levert geregeld prikkelende bijdragen aan het debat over de islam. Orthodoxe moslims nemen hem die lang niet altijd in dank af. Veel imams staan er wel open voor, heeft hij tot zijn verrassing gemerkt, vooral de islamitische geestelijken die aangesloten zijn bij de Vereniging Imams Nederland.

De in Marokko geboren theoloog spaart zijn geloofsgenoten niet. Moslims reageren volgens hem te lichtgeraakt op kritiek. ”De kunst van het discussiëren moet onder moslims in Nederland nog ontwikkeld worden. Veel moslims hebben een houding van: je bent voor of tegen ons. Ik vind dat je van je tegenstanders het meest leert, omdat ze je een goede spiegel voorhouden.”

Anderzijds moet Ajouaou weinig hebben van beledigingen aan het adres van Mohammed of de Koran. Zo vindt hij dat Tweede Kamerlid Hirsi Ali (VVD) zich vaak ”oneerbiedig” over de islam uitlaat. Daarmee bereikt ze volgens hem weinig. ”Ik heb nog nooit van een moslimvrouw gehoord dat Hirsi Ali voor haar emanciperend gewerkt heeft.”

Als moslims zich beledigd voelen, zoals in het geval van de Deense spotprenten over de profeet Mohammed, vindt Ajouaou het terecht dat ze protesteren. Maar dan wel op een manier die past bij hun burgerschap in een westerse samenleving. ”Dus geen woede-uitbarstingen, dreigementen of vernielingen, maar op de beschaafde, nuchtere manier die we in Europa gewend zijn: naar de rechter stappen of een vreedzame demonstratie houden.”

Hij hekelt het feit dat Deense moslims in islamitische landen steun gezocht hebben voor hun grieven. ”Als je daar steun zoekt, zeg je in feite: ik hoor niet hier in Europa maar daar thuis.” Westerse moslims zouden volgens hem een brugfunctie moeten vervullen tussen de islamitische wereld en Europa. Daardoor zouden ze kunnen bijdragen aan matiging van het wereldwijde protest.

Spotten met de profeet of de Koran heeft volgens Ajouaou geen zin. ”Daar ligt het probleem niet.” Dat de Koran maar weinig richtlijnen bevat, is geen toeval maar ”goddelijke opzet” om de gelovige zo veel mogelijk vrijheid van denken en handelen te geven, beweert hij.

Een groot probleem ligt volgens hem wel in de manier waarop schriftgeleerden zich beroepen op de vastgelegde daden en uitspraken van Mohammed (hadieth). Het is algemeen bekend dat veel van die overleveringen historisch onbetrouwbaar zijn, maar toch halen imams ze ”te pas en te onpas” aan om hun opvattingen te legitimeren.

”En dat zijn dan altijd uitspraken die beperkingen opleggen. Men kijkt te weinig naar hadieth die ruimte bieden. Zo wordt de gezaghebbende uitspraak van Mohammed ‘maak voor jezelf uit hoe je moet handelen’ nooit gebruikt.”

Ajouaou heeft artikelen van zijn hand over onderwerpen als gebed, bedevaart, ramadan, orgaandonatie, hoofddoekjes en homoseksualiteit gebundeld in het boek ‘De moslim die ik ben - notities over een rekkelijk geloof’. Het verschijnt binnenkort bij uitgeverij Bulaaq.

Zijn centrale stelling is dat de ‘pure islam’ rekkelijk is, dat wil zeggen vrijheid van denken en handelen biedt. Moslims zoeken het volgens hem veel te veel in restricties. ”Ik verbaas me er telkens weer over hoe creatief moslims kunnen zijn in het bedenken van nieuwe restricties, terwijl de profeet Mohammed er herhaaldelijk op heeft aangedrongen om het leven voor zichzelf en de anderen juist gemakkelijker te maken en uit te gaan van vrijheid van handelen in plaats van beperkingen op te leggen.”

Een ”leger aan schriftgeleerden” houdt volgens Ajouaou de productie van restricties op gang. De gewone gelovigen zijn er echter ook voor een groot deel debet aan, doordat ze hun imams lastigvallen met de pietluttigste kwesties. Imams zijn daardoor veel tijd kwijt met het beantwoorden van vragen als: mag een moslimvrouw telefoneren met haar aanstaande echtgenoot, mag ze op hoge hakken lopen, maakt een natte droom tijdens ramadan het vasten ongeldig, mag je een geschenk van je christelijke buurman accepteren?

”Veel grote geleerden ontmoedigen die houding”, weet de theoloog. Als gelovigen zich minder afhankelijk van de schriftgeleerden zouden opstellen en hun eigen oordeel zouden durven vellen, zouden imams toekomen aan de levensvragen en maatschappelijke kwesties die er echt toe doen, verwacht hij.

De ruim veertig islamitische geestelijk verzorgers in gevangenissen lopen daarin volgens hem voorop. ”Zij stimuleren de gelovigen zelf na te denken en leggen de levensvragen bloot die achter schijnbaar onbenullige vragen liggen”, zegt Ajouaou, die werkt aan een proefschrift over islamitische geestelijke verzorging.

Zijn bijdragen aan het debat over de islam leveren Ajouaou soms ‘’scherpe reacties” van geloofsgenoten op. ”Aan moslims moet ik vaak uitleggen waarom ik dingen zeg. Ze vinden dat ik de vuile was niet moet buitenhangen. Maar het is helemaal geen vuile was, het is heel gewone was, die misschien alleen een beetje moet luchten.”

Bron: Guido de Bruin, ANP

Het Parool - Marcouch lijkt populair in Slotervaart

AMSTERDAM - In het stembureau aan de Henri Dunantstraat in het Amsterdamse stadsdeel Slotervaart hebben al veel jongeren op Ahmed Marcouch gestemd, de lijsttrekker van de PvdA in de wijk. ”Hij weet wat er leeft onder jongeren”, zegt de 21-jarige Omar. Het stembureau ligt in een overwegend Marokkaanse buurt.

Elsevier.nl - Politiek - Allochtonen stemmen massaal op PvdA
Allochtonen stemmen massaal op PvdA
De PvdA heeft zijn winst voor een deel te danken aan de massale steun van de allochtonen. De partij kreeg in vier steden 81 procent van de allochtone stemmen. Dat is nog meer dan vier jaar geleden.

Dat blijkt uit een peiling onder allochtone kiezers in Amsterdam, Rotterdam, Breda en Arnhem door het Instituut voor Migratie en Etnische Studies van de Universiteit van Amsterdam. Voor het onderzoek werden 3.332 allochtone kiezers naar hun stem gevraagd.

Druk, druk, druk zo gaat dat. Toch even terug komen op die demonstratie vorige week in Amsterdam voor de vrijheid van meningsuiting. Een echt succes kunnen we het niet noemen met slechts enkele tientallen deelnemers. Ik was niet onder de indruk van de actie-bereidheid van jonge moslims, maar nog minder hiervan. De enigen die makkelijk te mobiliseren zijn, zijn schijnbaar de jongens en meisjes van de Anti-Fascistische Actie. Daar had fotograaf Thomas Schlijper een aardig commentaar op:

Links ontmoet rechts
Een verwarrende middag op de Dam: een mini-demonstratie tegen lange tenen en voor cartoons trekt neonazi’s aan, zwart geklede anti-fascisten delen klappen uit, een skinhead met lang haar, een anti-fascist met Lonsdale-jasje en een donkere jongen met nederlandse vlag die door louter blanke linkse jongeren voor nazi wordt uitgemaakt. Snapt u het nog?
Wat wel klassiek was: de antifa’s verjagen enkele neonazi’s van de Dam onder de uitroep: ‘Ga maar naar de treinen! Daar houden jullie toch zo van?!’

Nu zaten er zeker ook mensen bij die demo die volgens de AFA van twijfelachtig allooi zijn, maar mensen niet iedereen die daar rondliep met blauwe ogen is een fascist (ervan uitgaande dat die Marokkaanse jongen met blauwe ogen die mij dat vertelde geen fascist is). Dat het een radicaal-rechtse demo was, is toch ook wat bezijden de waarheid. Niet iedereen die met een Nederlandse vlag loopt te zwaaien is radicaal-rechts ook al loopt radicaal-rechts vaak te pas en te onpas met die vlag te zwaaien.

Maar goed voor sommige AFA’s maakt dat niet uit:

we staan daar niet voor de publieke opinie of voor een postief stukkie in de krant, we staan daar om koste wat het kost te voorkomen dat extreem-rechts zich kan profileren in amsterdam..

Nu ken ik dat type redeneringen wel van een andere radicale groep en ik word er niet blij van. Gelukkig zijn er ook onder die groep die iets verstandiger en constructiever wensen te opereren.

Een ander los endje is natuurlijk het manifesto (zie hieronder) en het college van Hirsi Ali op de VU; toch nog altijd mijn universiteit. Op FrontaalNaakt een niet al te kritisch, maar wel interessant interview met haar e een overzicht van vragen uit het publiek:

Zelfs als u daarmee polariseert?

“Is dat zo? Dat lijkt me niet aannemelijk. Kijk naar Duitsland, daar woon ik niet, maar moslims en niet-moslims leven er op dezelfde gespannen voet als hier. Hetzelfde is het geval in Frankrijk en Italië. Ik vind het ook beledigend voor mensen te suggereren dat mensen alleen door mijn uitspraken niet in staat zouden zijn in vrede samen te leven.”

Ze is te bescheiden zou ik zeggen en dat blijkt ook wel als ze laat zien wat ze wil bereiken:

“Het gaat me er in de eerste plaats om bewustwording te scheppen in de Nederlandse samenleving. Het moet iedereen duidelijk zijn dat er moslimvrouwen worden onderdrukt en mishandeld.
Vervolgens moet de staat moet die vrouwen beschermen en de daders vervolgen en berechten, want het moet ze duidelijk worden dat ze niet wegkomen met het slaan van hun vrouw. Nu komen ze er wel mee weg, omdat alles achter gesloten deuren gebeurt, onzichtbaar voor de buitenwereld.
Tenslotte moeten op lange termijn de islamitische dogma’s tegen het licht worden gehouden. Ik wil mensen uitdagen: durft u samen met mij in de koran te kijken om te zien dat er wel degelijk staat dat de man zijn vrouw mag slaan als hij ongehoorzaamheid vreest.
Dus eerst moet de maatschappelijke discussie op gang worden gebracht, dan moet de staat zorgen voor bescherming en opvang van onderdrukte vrouwen, die dan de kans hebben om na te denken over hun geloof. Polariseren is niet altijd fout.”

En schijnbaar zijn er dan ook nog Frontaal Naakt lezers die onderdrukking van vrouwen door mannen geen probleem vinden.

In the Indland Jyllands-Posten the following manifesto was released:

Together facing the new totalitarianism
After having overcome fascism, Nazism, and Stalinism, the world now faces a new totalitarian global threat: Islamism.

We, writers, journalists, intellectuals, call for resistance to religious totalitarianism and for the promotion of freedom, equal opportunity and secular values for all.

The recent events, which occurred after the publication of drawings of Muhammed in European newspapers, have revealed the necessity of the struggle for these universal values. This struggle will not be won by arms, but in the ideological field. It is not a clash of civilisations nor an antagonism of West and East that we are witnessing, but a global struggle that confronts democrats and theocrats.

Like all totalitarianisms, Islamism is nurtured by fears and frustrations. The hate preachers bet on these feelings in order to form battalions destined to impose a liberticidal and unegalitarian world. But we clearly and firmly state: nothing, not even despair, justifies the choice of obscurantism, totalitarianism and hatred. Islamism is a reactionary ideology which kills equality, freedom and secularism wherever it is present. Its success can only lead to a world of domination: man’s domination of woman, the Islamists’ domination of all the others. To counter this, we must assure universal rights to oppressed or discriminated people.

We reject « cultural relativism », which consists in accepting that men and women of Muslim culture should be deprived of the right to equality, freedom and secular values in the name of respect for cultures and traditions. We refuse to renounce our critical spirit out of fear of being accused of “Islamophobia”, an unfortunate concept which confuses criticism of Islam as a religion with stigmatisation of its believers.

We plead for the universality of freedom of expression, so that a critical spirit may be exercised on all continents, against all abuses and all dogmas.

We appeal to democrats and free spirits of all countries that our century should be one of Enlightenment, not of obscurantism.

12 signatures

Ayaan Hirsi Ali
Chahla Chafiq
Caroline Fourest
Bernard-Henri Lévy
Irshad Manji
Mehdi Mozaffari
Maryam Namazie
Taslima Nasreen
Salman Rushdie
Antoine Sfeir
Philippe Val
Ibn Warraq

It is copied by many blogs and newspapers and will also appear in the french Charlie Hebdo. The editor of this magazine calls upon others to follow their example. Others however disagree and state that this manifesto is too liberal. Among them Paul Beliën from Brussels Journal who refers to an response of Jos Verhulst on a piece by KifKif.be in the Belgian daily De Morgen and in De Tijd: The limits of free speech.

While in America a cultural war is going on between “blue” (liberal) and “red” (conservative), the cultural war in Europe is a three-way war between the European equivalent of the American “blue” (socialist), the European equivalent of the American “red” (conservative, though Europeans often use the term “liberal”) and Muslims. I prefer to refer to the first group as “secularist” (although I realise this is a generalization and many Christians belong to these “secularists,” including – unfortunately – most of our bishops and priests) and to the second group as “Christian” (although many agnostics belong to it). The reason why I make this distinction is because the second group is prepared to acknowledge the importance of the cultural traditions of the West, rooted in the Judeo-Christian values without which classical-liberalism could never have evolved.

I cannot state this any better than Dr. Jos Verhulst, in his contribution to our Dutch-language section yesterday:

And now he stands at the dawn of the 21st century: the maligned individual, unsteady on his own feet after executing the inner breach with every form of imposed authority, uncertain, blinking in the brightness of the only god he is willing to recognise – Truth itself, stretching out before him unfathomably deep – full of doubt but aware that he, called to non-submission, must seek the road to the transcendent, carrying as his only property, his most valuable heirloom from his turbulent past, that one gold piece that means the utmost to him, his precious ideal of complete freedom of thought, of speech and of scientific inquiry. That is the unique advance that he received to help him in his long and difficult quest.

Meanwhile he is being beleaguered and threatened on all sides; from out of the darkness voices call him to submit and retreat; they shout that the gold in his hands is worthless, while the brightness ahead of him still makes it almost impossible for him te see what lies in store. In short: what this contemporary individual needs most of all is courage, great courage. And the will to be free and to see, which is tantamount to the will to live.

This, in our humble opinion, is a far more appropriate “manifesto” than the one published in Charlie Hebdo today. The battle that is being waged today is a battle between those who defend the right of individuals against the right of collectivities.

The Islamists and the secularists (including the priests and bishops among them) have more in common than the Islamists and the Christians (including the agnostics among them), because the latter acknowledge that at the heart of Christianity is the individual with his individual responsibility before God. Without Christianity, individual responsibility would not have become the centre of European civilization. It was the French Revolution that jeopardized this tradition and that became the root of collectivism, with its socialist, fascist, national-socialist and communist excesses. From this perspective even Jihadism is more a child of secularism than of religion.

Brabants Dagblad - Jongeren hebben honger naar de koran
Jongeren hebben honger naar de koran

Door Mayke Calis

Werden Nederlandse koranlessen tot voor kort slechts in enkele moskeeën in grote steden gegeven, nu vinden ze overal in het land plaats. Vooral jongeren komen er op af.

Overal in het land, in buurthuizen en moskeeën, worden koranlessen gegeven, zoals hier in de As-Soennah moskee in Den Haag. Foto Phil Nijhuis/GPD
Ongeveer tachtig van top tot teen gesluierde jonge vrouwen zitten op de grond in het vrouwendeel van de Al-Furqan moskee in Eindhoven. Ze luisteren aandachtig en sommigen maken aantekeningen. Door de microfoon klinkt de stem van aboe (vader) Ismail, die een lezing geeft over de rechten van Allah. De vrouwen, gekleed in bruine en zwarte gewaden, krijgen hem niet te zien hij spreekt in het naastgelegen mannendeel. Vlak voor de lezing waren de vrouwen, voor de derde keer die dag, getuige van een bekering van een Nederlandse moslima. Nadat zij de getuigenis heeft afgelegd, barst een aantal vrouwen in tranen uit. „Het is zo mooi“, snikt een 28-jarige Marokkaanse uit Den Bosch. „De islam staat zo onder druk en nu is er weer iemand die ons begrijpt.“
Toename
De honger naar de islam en de koran neemt toe. Bleven koranlessen en lezingen een paar jaar geleden nog beperkt tot een aantal moskeeën in de grote steden, nu worden overal in het land, in buurthuizen of moskeeën, koranlessen en -lezingen in het Nederlands gehouden. De bijeenkomsten worden massaal door jongeren bezocht. Juist nu de islam zo fel wordt bekritiseerd, willen ze weten wat dat geloof inhoudt.
„Wij zijn van geboorte moslim, maar hebben er van onze ouders weinig over geleerd“, zegt Annas, alias ’aboe Ibrahim’ die voor lezingen meestal naar Tilburg gaat. „Wij willen weten waar de voorschriften vandaan komen, dus raadplegen we de bron, de koran. Onze ouders nemen genoegen met kennis van hun voorouders.“ Zo weet de eerste generatie volgens Annas niet dat je vrouwen, behalve je zus, moeder of tante, geen hand mag geven. „Zij vinden ons streng en extreem, maar zij weten er niks van.“
Een van de redenen waarom de lezingen zo druk worden bezocht is omdat ze in het Nederlands worden gegeven. De meeste jongeren van de tweede en derde generatie spreken geen Arabisch. De vraag naar Nederlandse sprekers is enorm, zegt ook de 31-jarige Jamal Ahajjaj, de echte naam van aboe Ismail, later op zijn thuisbasis de As-Soennah moskee in Den Haag. Hij gaat gekleed in traditionele witte kleding en een hand geeft hij niet aan vrouwen. In de avonduren en in de weekends is hij ontzettend druk met het geven van lezingen in onder meer Leerdam, Enschede, Culemborg, Ede en Breda. Omdat de belangstelling van de jongeren zo groot is, is er volgens hem een
groot gebrek aan sprekers die zowel het Arabisch als het Nederlands goed beheersen. „Dat is onontbeerlijk om de koran te kunnen lezen en vervolgens over te brengen.“ Ook hij denkt dat veel jongeren zich tot de islam richten omdat ze er zoveel negatieve verhalen over horen. Ze zijn op zoek naar hun identiteit. Internet en de lezingen helpen hen daarbij. „Soms leven ze er eerst op los en komen na verloop van tijd tot het besef dat ze iets missen. De islam geeft voldoening van binnen.“
Worstelen
Jongeren worstelen met vragen over het dagelijks leven in een land dat steeds moslimvijandiger wordt „Ik vertel dat we eerst ons imago moeten verbeteren omdat er nog veel onwetende criminele broeders zijn. En dat we geduldig moeten zijn omdat we door Allah beproefd worden. Ik raad mensen aan te verhuizen wanneer het hen onmogelijk wordt gemaakt hun religie te belijden: als vrouwen geen hoofddoek meer kunnen dragen en mannen hun baard af moeten scheren.“

Donner geeft aftrap voor bouw Westermoskee - telegraaf.nl [Binnenland]
Donner geeft aftrap voor bouw Westermoskee
AMSTERDAM - Minister Donner van Justitie heeft dinsdagmiddag de officiële aftrap gegeven voor de langverwachte bouw van de Westermoskee in het Amsterdamse stadsdeel de Baarsjes. Hij deed dat nadat een imam de grond waarop het gebouw komt te staan samen met onder anderen een rabbijn, een deken en een protestantse predikant op ceremoniële wijze had ingewijd.

We should fear Holland’s silence - Newspaper Edition - Times Online

In Times Online an article by Douglas Murray, author of Neoconservatism: Why We Need It. He was present together with Daniel Pipes, Bat Ye’or and others at the Islam conference of the Lijst Pim Fortuyn (LPF).

Islamists are stifling debate in what was Europe’s freest country, says Douglas Murray
‘Would you write the name you’d like to use here, and your real name there?” asked the girl at reception. I had just been driven to a hotel in the Hague. An hour earlier I’d been greeted at Amsterdam airport by a man holding a sign with a pre-agreed cipher. I hadn’t known where I would be staying, or where I would be speaking. The secrecy was necessary: I had come to Holland to talk about Islam.

Last weekend, four years after his murder, Pim Fortuyn’s political party, Lijst Pim Fortuyn, held a conference in his memory on Islam and Europe. The organisers had assembled nearly all the writers most critical of Islam’s current manifestation in the West. The American scholars Daniel Pipes and Robert Spencer were present, as were the Egyptian-Jewish exile and scholar of dhimmitude, Bat Ye’or, and the great Muslim apostate Ibn Warraq.

*
Click here to find out more!
Both Ye’or and Warraq write and speak under pseudonyms. Standing at the hotel desk I confessed to the girl that I didn’t have any other name, couldn’t think of a good one fast. I was given my key and made aware that the other person in the lobby, a tall figure in a dark suit, was my security detail. I was taken up to my room where I changed, unpacked and headed back out — the security guard now positioned outside my bedroom door.

I had been invited to deliver the closing speech to the memorial conference on what would have been Fortuyn’s 58th birthday. I said I would talk on the effects of Europe’s increasingly Islamicised population and advocate a tougher European counterterror strategy. There was no overriding political agenda to the occasion, simply a desire for frank discussion.

The event was scholarly, incisive and wide-ranging. There were no ranters or rabble-rousers, just an invited audience of academics, writers, politicians and sombre party members. As yet another example of Islam’s violent confrontation with the West (this time caused by cartoons) swept across the globe, we tried to discuss Islam as openly as we could. The Dutch security service in the Hague was among those who considered the threat to us for doing this as particularly high. The security status of the event was put at just one level below “national emergency”.

This may seem fantastic to people in Britain. But the story of Holland — which I have been charting for some years — should be noted by her allies. Where Holland has gone, Britain and the rest of Europe are following. The silencing happens bit by bit. A student paper in Britain that ran the Danish cartoons got pulped. A London magazine withdrew the cartoons from its website after the British police informed the editor they could not protect him, his staff, or his offices from attack. This happened only days before the police provided 500 officers to protect a “peaceful” Muslim protest in Trafalgar Square.

It seems the British police — who regularly provide protection for mosques (as they did after the 7/7 bombs) — were unable to send even one policeman to protect an organ of free speech. At the notorious London protests, Islamists were allowed to incite murder and bloodshed on the streets, but a passer-by objecting to these displays was threatened with detention for making trouble.

Holland — with its disproportionately high Muslim population — is the canary in the mine. Its once open society is closing, and Europe is closing slowly behind it. It looks, from Holland, like the twilight of liberalism — not the “liberalism” that is actually libertarianism, but the liberalism that is freedom. Not least freedom of expression.

All across Europe, debate on Islam is being stopped. Italy’s greatest living writer, Oriana Fallaci, soon comes up for trial in her home country, and in Britain the government seems intent on pushing through laws that would make truths about Islam and the conduct of its followers impossible to voice.

Those of us who write and talk on Islam thus get caught between those on our own side who are increasingly keen to prosecute and increasing numbers of militants threatening murder. In this situation, not only is free speech being shut down, but our nation’s security is being compromised.

Since the assassinations of Fortuyn and, in 2004, the film maker Theo van Gogh, numerous public figures in Holland have received death threats and routine intimidation. The heroic Somali-born Dutch MP Ayaan Hirsi Ali and her equally outspoken colleague Geert Wilders live under constant police protection, often forced to sleep on army bases. Even university professors are under protection.

Europe is shuffling into darkness. It is proving incapable of standing up to its enemies, and in an effort to accommodate the peripheral rights of a minority is failing to protect the most basic rights of its own people.

The governments of Europe have been tricked into believing that criticism of a belief is the same thing as criticism of a race. And so it is becoming increasingly difficult and dangerous to criticise a growing and powerful ideology within our midst. It may soon, in addition, be made illegal.

I had planned — the morning after my speech — to see Geert Wilders, but instead spent the time catching up with his staff. Their leader had been called in by the police to discuss more than 40 new death threats he had received over the previous days.

As I left the Netherlands I once again felt terrible sorrow for a country that is slowly being lost. A society which should be carefree and inspiring has become dark and worried. The jihad in Europe is winning. And Holland, and our continent, takes one step further into a dark and menacing future.