Een wekelijks portie burgerschap, met deze week FIFA WK voetbal 2010

A weekly round up of writings on the Internet, some relevant for my research, some political, some funny but all of them interesting (Dutch/English). (As usual to a large extent based upon suggestions from Dutch, other European, American and Middle Eastern readers. Thank you all.) This week special attention for Ramadan.

In mijn boek zoeken naar een ‘zuivere’ islam gaat het over Marokkaans-Nederlandse jongeren en hun zoektocht naar de essentie van de islam. Dirk-Jan Korf die eerder Van Allah tot Prada en Van vasten tot feesten schreef, komt nu met een derde verkenning over jonge moslims in Nederland: Geloof en geluk. Hier komt duidelijk naar voren dat jongeren op zoek zijn naar wat zij zien als de kernwaarden van de islam, in de praktijk voortdurend allerlei culturele repertoires met elkaar mixen en wel wat anders te doen hebben dan 24/7 met het geloof bezig te zijn.

nrc.nl – Binnenland – Die strikte islamregels zijn voor als we wat ouder zijn

Door onze redacteur Sheila Kamerman

Hoe staan islamitische jongeren in het leven? Ze zijn moslim, maar lang niet allemaal veel met hun geloof bezig. Dat komt later. Als ze volwassen zijn en getrouwd.

Amsterdam, 3 dec. Het geloof is voor veel jonge moslims geen thema dat hen in het dagelijks leven erg bezighoudt. Ze voelen zich moslim, manifesteren zich als zodanig door bijvoorbeeld een hoofddoek te dragen en aan de ramadan te doen en vinden de regels die de islam met zich meebrengt belangrijk. Maar zelf leven ze die niet strikt na, zeker niet als ze nog jong zijn.

Dat is een van de trends onder jonge Marokkanen, Turken en islamitische Surinamers, beschreven in Geloof en Geluk, een studie naar traditie en vernieuwing onder jonge moslims in opdracht van het instituut voor multiculturele ontwikkeling Forum. Het onderzoek is vanmiddag gepresenteerd.

Onderzoekers van de Universiteit van Amsterdam (UvA) interviewden 22 ‘sleutelfiguren’ (studenten, middelbare scholieren en werkende jongeren, onderwijzers, jongerenwerkers, wijkagenten en vrijwilligers in de moskee) uit Amsterdam. Via hun netwerken kregen ze zicht op de leefwereld van zo’n negenhonderd jonge moslims van 15 tot 29 jaar.

Jongeren benadrukken steeds sterker dat ze, naast moslim, Nederlandse burgers zijn. Ze praten makkelijker over onderlinge verschillen in geloofsopvatting, hoewel het niet wordt gewaardeerd als andere moslims zich openlijk afzetten tegen de islam.

Jonge moslims kunnen best waardering opbrengen voor leeftijdgenoten die wél serieus met het geloof bezig zijn, mits ze de geloofsregels dan ook echt strikt volgen. Korf: „Het gevoel dat je hebt bij een kloosterling; je hebt er respect voor, maar je moet er zelf niet aan denken.”

De orthodoxe leeftijdgenoten moeten ook niet opdringerig worden. Dirk Korf: „De meeste jonge moslims hechten zeer aan westerse vrijheden.” Ze moeten al helemaal niet radicaliseren of geweld prediken. Voor zulke jongeren is het draagvlak bij leeftijdgenoten de afgelopen jaren almaar kleiner geworden, signaleren de onderzoekers. Vooral omdat radicale fanatici het geloof en geluk van jonge moslims zwaar in de weg staan.

Geloof en Geluk is een vervolgonderzoek op Van Vasten tot Feesten (2007), dat vooral ging over trends onder hoger opgeleide moslimjongeren in Nederland. En op Van Allah tot Prada (2006), een onderzoek naar de leefwereld van álle moslimjongeren. Geloof en Geluk richt zich deels op de wat lager opgeleide moslimjongeren (mbo-niveau). Naast de studie met de sleutelfiguren, vulden 347 islamitische studenten (van roc’s in Amsterdam en Den Haag) een vragenlijst in. De leeftijd van roc-leerlingen ligt tussen de 16 en 20 jaar. Deze jongeren hechten er meer aan de regels van het geloof goed na te leven dan studenten en jongvolwassenen.

Van de roc’ers was 85 procent het eens met de stelling: ‘Moslim betekent voor mij vooral dat ik me aan de regels van het geloof houd.’ Een op de acht roc-leerlingen bezoekt vaak de moskee, 15 procent regelmatig, de meerderheid (67 procent) gaat af en toe tot zelden, een kleine groep nooit. Minder dan de helft (42 procent) bidt vaak, een op de zes regelmatig, een op de drie af en toe tot zelden en 9 procent nooit. In vergelijking met roc-leerlingen gaan twee keer zoveel studenten nooit naar de moskee, ook bidden twee keer zoveel studenten nooit. Tegelijkertijd vindt bijna de helft van de roc-studenten dat het belangrijker is een goed mens te zijn dan de regels van het geloof precies na te volgen.

Dirk Korf, onderzoeker aan de UvA: „Zéggen dat je de regels van het geloof belangrijk vindt, is nog wat anders dan ze ook daadwerkelijk volgen. Vijf keer per dag bidden is een regel. Maar het ook dóén is een tweede. Als ze in de tram zitten of op hun stage, dan schiet dat bidden erbij in. Ze zeggen wel vaak dat ze later, als ze ouder zijn, zich aan de regels gaan houden.”

Vooral bij hoog opgeleide jongvolwassenen is een proces van vernieuwing en individualisering zichtbaar: ze wonen vaker zelfstandig en gaan minder vaak pas het huis uit als ze trouwen. Opvattingen over het huwelijk veranderen, jongeren vinden vaker dat ze hun eigen partner moeten kunnen kiezen.

Over emancipatie denken ze ook anders: veel jongeren vinden dat getrouwde vrouwen moeten kunnen blijven werken. Meisjes lopen voorop, vooral Turkse. Jongens ontkomen er niet aan mee te groeien, al blijven die in hun opvattingen traditioneler, vooral Turkse jongens. „De Turkse jongens en Turkse meisjes krijgen het nog lastig als ze gaan trouwen”, zegt UvA-onderzoeker Dirk Korf.

Want moslimjongeren trouwen het liefst iemand uit de eigen groep. Twee op de drie roc-leerlingen vinden het belangrijk dat hun toekomstige partner dezelfde etniciteit heeft als zijzelf, bijna een kwart kan dat niet zoveel schelen en een op de tien vindt dat helemaal niet belangrijk.

Voor het overgrote deel van de roc-leerlingen is het belangrijk dat hun toekomstige man of vrouw moslim is (91 procent). Slechts 3 procent vindt dat niet belangrijk. Acht van de tien roc-leerlingen vinden dat hun kinderen niet later zelf niet mogen beslissen of ze moslim worden, een op de tien vindt dat de kinderen dat zelf mogen kiezen en een op de tien zit daartussenin.

Onderzoeker Marije Wouters, die op de roc’s vragenlijsten afnam, vond de jongeren opvallend braaf. Oók de Marokkaanse jongens, die zelf vinden dat ze veel te vaak negatief in het nieuws komen door een groepje raddraaiers. Wouters: „Ze hebben allemaal zwarte jassen met bontkragen, opgeschoren nekken en zwarte krulletje bovenop hun hoofd, ze zien er een beetje uit als hangjongeren. Maar ze vullen serieus het vragenformulier in en zeggen: alstublieft mevrouw.”

En het merendeel is (heel) optimistisch (73 procent) over hun toekomst. Die zien ze in Nederland. De kans dat ze daar over vijf jaar nog wonen, schatten de roc-leerlingen gemiddeld op 82 procent. Wouters: „Ze willen na het mbo verder met een hbo-opleiding, hebben grote verwachtingen van het leven en ze gaan het maken.”

In mijn boek zoeken naar een ‘zuivere’ islam gaat het over Marokkaans-Nederlandse jongeren en hun zoektocht naar de essentie van de islam. Dirk-Jan Korf die eerder Van Allah tot Prada en Van vasten tot feesten schreef, komt nu met een derde verkenning over jonge moslims in Nederland: Geloof en geluk. Hier komt duidelijk naar voren dat jongeren op zoek zijn naar wat zij zien als de kernwaarden van de islam, in de praktijk voortdurend allerlei culturele repertoires met elkaar mixen en wel wat anders te doen hebben dan 24/7 met het geloof bezig te zijn.

nrc.nl – Binnenland – Die strikte islamregels zijn voor als we wat ouder zijn

Door onze redacteur Sheila Kamerman

Hoe staan islamitische jongeren in het leven? Ze zijn moslim, maar lang niet allemaal veel met hun geloof bezig. Dat komt later. Als ze volwassen zijn en getrouwd.

Ministerie van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties – Onderzoeksrapport Teruggang en Uittreding. Processen van deradicalisering ontleed

Onderzoeksrapport Teruggang en Uittreding. Processen van deradicalisering ontleed
Het onderzoek is in de periode voorjaar 2007 tot zomer 2008 in opdracht van de Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding (NCTb) uitgevoerd door het Instituut voor Migratie en Etnische Studies (IMES) van de Universiteit van Amsterdam.

Het onderzoek Teruggang en Uittreding geeft antwoorden op vragen als: wat maakt dat radicale bewegingen afbrokkelen? Hoe komt het dat een gewelddadige koers op een gegeven moment wordt afgezworen? Waarom zeggen sommige personen hun radicale groep vaarwel? In dit onderzoek is geanalyseerd wat de oorzaken zijn van de teruggang van de radicale Molukkers in de jaren zeventig, de kraakbeweging in de jaren tachtig en de extreemrechtse Centrumstroming in de jaren tachtig en negentig. Tevens is onderzocht waarom radicale bewegingen ophouden te bestaan (collectief niveau) en waarom individuen uittreden uit een radicale groepering (individueel niveau). Daartoe zijn interviews gehouden met voormalig geradicaliseerde personen uit de hierboven genoemde drie groepen, maar ook onder mensen met een islamitische achtergrond. De conclusies hiervan zijn gebruikt om aanbevelingen te formuleren over het bevorderen van deradicalisering onder islamistische radicalen. Hoewel de aanbevelingen zich expliciet richten op deze laatste categorie personen, zijn de theoretische inzichten en praktische suggesties ook goed bruikbaar voor de deradicalisering van andere groepen, zoals extreemrechtse radicalen.

Deradicalisering en teruggang van islamistische radicalen

De onderzoekers beschrijven de factoren die een voorname rol zullen spelen bij de deradicalisering van individuen met een radicale islamistische overtuiging evenals de teruggang van islamistische groepen op collectief niveau.

Individueel niveau

Op het individuele niveau verwachten zij dat radicale islamisten veelal door een afname van ideologische betrokkenheid zullen deradicaliseren. Zij komen tot andere inzichten, keren zich af van de orthodoxie of spreken zich uit tegen geweld als tactisch middel. Ook afname van vertrouwen in de radicale organisaties en veranderingen in praktische levensomstandigheden, zoals het aangaan van een huwelijk of het verkrijgen van een baan, spelen een rol.

Collectief niveau

De onderzoekers verwachten dat op het collectieve niveau vier factoren een rol zullen spelen.

1. Falende strategie

Indien meer gewelddadige acties plaats vinden vanuit radicaal islamistische hoek, is de verwachting dat veel geradicaliseerden zich zullen afkeren van de radicaal islamistische beweging. Gebruik van geweld zal de ideologische discussies waarschijnlijk aanwakkeren. Hierdoor zal mogelijk de steun voor gewelddadige acties afnemen.

2. Geen nieuwe generatie

Als niet voldoende nieuwe aanwas tot stand komt, wordt de groepering steeds kleiner. Op dit moment kan vanuit de radicaal islamistische beweging nog worden ingespeeld op het gevoel van sommige jonge Nederlandse moslims dat zij niet worden geaccepteerd. Dit heeft onder andere te maken met het feit dat de islam in het publieke debat soms lijkt te worden gelijkgesteld met radicalisering. Wanneer dit minder het geval zal zijn, zal het gevoel niet te worden geaccepteerd ook afnemen.

3. Publieke opinie

Indien de polariserende sfeer in de samenleving minder wordt zullen moslims zich minder vaak buitengesloten voelen en minder vaak met radicalisering worden vereenzelvigd. Hierdoor zal waarschijnlijk de ontvankelijkheid voor radicalisering afnemen. Ook is er dan meer ruimte binnen de moslimgemeenschappen voor tegengeluid.

4. Aantrekkelijke alternatief

Ten slotte kan een aantrekkelijk alternatief voor het radicale gedachtegoed, dat ook tegemoetkomt aan de behoeften van jonge moslims, tot teruggang leiden.

Deradicaliseringprogramma’s

De onderzoekers hebben deradicaliseringsprogramma’s geanalyseerd in een aantal Europese landen en in de islamitische wereld. Op basis daarvan hebben ze een aantal aanbevelingen opgesteld voor in Nederland te ontwikkelen programma’s gericht op deradicalisering van moslims. De programma’s moeten zich richten op de ideologische betrokkenheid, de band met de radicale organisatie en de praktische levensomstandigheden van de radicale persoon. Bij vrijwillige deelname is veel vaker sprake van een succesvolle deradicalisering dan bij gedwongen deelname. Belangrijk is tevens dat de mensen die als tussenpersoon worden ingezet om deradicalisering te bewerkstelligen gezag genieten en worden geaccepteerd. Ten aanzien van religieus geïnspireerde radicalisering concluderen de onderzoekers dat deradicalisering in sommige gevallen alleen kan slagen indien een religieus alternatief wordt geboden voor het radicale gedachtegoed. Ten slotte moeten de programma’s zich ook richten op sociale en praktische aspecten en zelfredzaamheid. Hier geldt ook dat de onderlinge samenwerking tussen de betrokken instanties van groot belang is.

Conclusies

De conclusies en suggesties ondersteunen zowel de aanpak die is gekozen in het nationale beleid ten aanzien van polarisatie en radicalisering zoals neergelegd in het Actieplan Polarisatie en Radicalisering 2007 – 2011 als de lijn die is gekozen in de aanpak en omgang met het salafisme zoals neergelegd in de aanbiedingsbrief van het AIVD-rapport Radicale dawa in verandering (TK 29754, 106). Dat beleid is immers ook gericht op vergroting van de weerbaarheid, vergroting van het pluriforme aanbod, het tegengaan van uitsluiting en het tegengaan van polarisatie.

Het onderzoek biedt aanknopingspunten voor het verder ontwikkelen van beleid ten aanzien van deradicaliseringsprogramma’s. In Nederland is tot nu toe beperkt ervaring opgedaan met dergelijke programma’s. Momenteel voert het Instituut voor Multiculturele Ontwikkeling ‘Forum’ in opdracht van het Ministerie voor Wonen, Wijken en Integratie, het Ministerie van Binnenlandse Zaken en Koninkrijkrelaties en de NCTb twee pilots uit in Winschoten en Eindhoven, gericht op extreemrechtse en islamitische jongeren. Daarnaast zijn er enige lokale initiatieven, bijvoorbeeld in Amsterdam. Op basis van de theoretische inzichten en de eerste praktische ervaringen zal een handleiding voor deradicaliseringsprogramma’s worden ontwikkeld.

* Onderzoeksrapport Teruggang en Uittreding. Processen van deradicalisering ontleed

Ministerie van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties – Onderzoeksrapport Teruggang en Uittreding. Processen van deradicalisering ontleed

Onderzoeksrapport Teruggang en Uittreding. Processen van deradicalisering ontleed
Het onderzoek is in de periode voorjaar 2007 tot zomer 2008 in opdracht van de Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding (NCTb) uitgevoerd door het Instituut voor Migratie en Etnische Studies (IMES) van de Universiteit van Amsterdam.

Het onderzoek Teruggang en Uittreding geeft antwoorden op vragen als: wat maakt dat radicale bewegingen afbrokkelen? Hoe komt het dat een gewelddadige koers op een gegeven moment wordt afgezworen? Waarom zeggen sommige personen hun radicale groep vaarwel? In dit onderzoek is geanalyseerd wat de oorzaken zijn van de teruggang van de radicale Molukkers in de jaren zeventig, de kraakbeweging in de jaren tachtig en de extreemrechtse Centrumstroming in de jaren tachtig en negentig. Tevens is onderzocht waarom radicale bewegingen ophouden te bestaan (collectief niveau) en waarom individuen uittreden uit een radicale groepering (individueel niveau). Daartoe zijn interviews gehouden met voormalig geradicaliseerde personen uit de hierboven genoemde drie groepen, maar ook onder mensen met een islamitische achtergrond. De conclusies hiervan zijn gebruikt om aanbevelingen te formuleren over het bevorderen van deradicalisering onder islamistische radicalen. Hoewel de aanbevelingen zich expliciet richten op deze laatste categorie personen, zijn de theoretische inzichten en praktische suggesties ook goed bruikbaar voor de deradicalisering van andere groepen, zoals extreemrechtse radicalen.

Campagne van de Hizb ut Tahrir jongeren.

IK ROEP
HALT! TEGEN HET LASTEREN VAN ISLAM

Halt! Tegen het lasteren van ISLAM

De afgelopen tijd wordt Nederland overheerst door een klimaat van laster en platte belediging van Islam en de Moslims. En het is duidelijk dat bepaalde politici en andere personen van invloed de drijvende kracht zijn hierachter. In reactie zijn wij, de jongeren van Hizb ut Tahrir in Nederland, dit weekeinde gestart met de campagne “Halt het lasteren van Islam!”.
Met deze campagne, een grootschalige handtekeningen actie, willen wij de moslims een stem geven en hen in staat stellen te reageren. Opdat zij op gepaste, respectabele wijze uiting zullen kunnen geven aan de gevoelens van grote onrust en ongenoegen die bij hen zijn ontstaan als gevolg van het continue lasteren van de hoge waardes van Islam.

Daarbij willen wij met de campagne “Halt het lasteren van Islam!” tevens aantonen dat het platte beledigen van Islam en de moslims een tweespalt creëert in de Nederlandse samenleving, en dat het de harmonie van de Nederlandse samenleving ernstig verstoort.

Wij kunnen melden dat het eerste weekend van deze campagne positief is verlopen. Met open armen is het initiatief ontvangen, en wij hebben positieve reactie en uitingen van steun ontvangen van zowel moslims als niet-moslims.

Voor meer informatie en de petitie zie: HALT LASTEREN VAN ISLAM!

Campagne van de Hizb ut Tahrir jongeren.

IK ROEP
HALT! TEGEN HET LASTEREN VAN ISLAM

Halt! Tegen het lasteren van ISLAM

De afgelopen tijd wordt Nederland overheerst door een klimaat van laster en platte belediging van Islam en de Moslims. En het is duidelijk dat bepaalde politici en andere personen van invloed de drijvende kracht zijn hierachter. In reactie zijn wij, de jongeren van Hizb ut Tahrir in Nederland, dit weekeinde gestart met de campagne “Halt het lasteren van Islam!”.
Met deze campagne, een grootschalige handtekeningen actie, willen wij de moslims een stem geven en hen in staat stellen te reageren. Opdat zij op gepaste, respectabele wijze uiting zullen kunnen geven aan de gevoelens van grote onrust en ongenoegen die bij hen zijn ontstaan als gevolg van het continue lasteren van de hoge waardes van Islam.

Daarbij willen wij met de campagne “Halt het lasteren van Islam!” tevens aantonen dat het platte beledigen van Islam en de moslims een tweespalt creëert in de Nederlandse samenleving, en dat het de harmonie van de Nederlandse samenleving ernstig verstoort.

Wij kunnen melden dat het eerste weekend van deze campagne positief is verlopen. Met open armen is het initiatief ontvangen, en wij hebben positieve reactie en uitingen van steun ontvangen van zowel moslims als niet-moslims.

Voor meer informatie en de petitie zie: HALT LASTEREN VAN ISLAM!

There is no excerpt because this is a protected post.

nrc.nl – De zuivere islam, voor alle antwoorden

Het salafisme is een ultra-orthodoxe stroming. En die wint steeds meer terrein onder jonge moslims

Het geloof van hun ouders vinden jonge moslims te relaxt. Je kunt er niet mee terugslaan, als de islam wordt aangevallen. Met het salafisme wél.
Door Sheila Kamerman Dimitri Tokmetzis

Zusters met vragen over de islam kunnen haar bellen. Samira (25) uit Geleen, getrouwd en drie kinderen, zal altijd proberen te helpen. Ze draagt lange zwarte, alles verhullende kleding. En ze vertelt enthousiast over het geluk dat haar geloof haar heeft gebracht. Ze zou dat ook zoveel andere jonge moslims gunnen. Meisjes die met „glitters, franje en sieraden” door het leven gaan. Net als zij vroeger – toen ze God nog niet had gevonden.

Moslimjongeren voelen zich voortdurend aangevallen op hun moslim-zijn, zegt Halim El Madkouri, ‘programmanager religie en identiteitsvraagstukken’ van het Instituut voor Multiculturele Ontwikkeling Forum. „Ze hebben hier weinig ruimte om hun eigen identiteit te beleven. Als de islam wordt aangevallen, voelen zij het in hun hart.” De islam van hun ouders beschouwen ze als een ‘relaxte’ islam, zegt hij, waarmee ze niet kunnen terugslaan. Met een radicale versie van de islam wél.

Samira werd nieuwsgierig naar de zuivere islam na een lezing van een jongerenprediker, in de moskee in Geleen. Nu is haar favoriete prediker Aboe Ismaïl, van de As Soennah-moskee in Den Haag. Aboe Ismaïl preekt ook af en toe in Roermond. Hij is één van de vijftien ervaren, invloedrijke predikers die rondreizen en door het hele land lezingen geven. De meesten van hen hebben banden met één van de vier salafistische bolwerken in Nederland (in Tilburg, Eindhoven, Den Haag en Amsterdam).

De predikers zijn mannen van dezelfde generatie als de jongeren voor wie ze preken. Ze preken in het Nederlands – de meeste moslimjongeren spreken niet of slecht Arabisch. Vaak zijn ze van Marokkaanse afkomst. Aboe Ismaïl is net als Suhaib Salam uit Tilburg, Abdul Jabbar van de Ven (een bekeerling, verbonden aan stichting Al Waqf in Eindhoven) en de Belgische Suleyman Ibn Haroen bijzonder populair. Er zijn intussen zo’n twintig jongerenpredikers actief, nog een twintigtal is in opleiding.

De predikers zijn naast de vele lezingen die ze geven (vaak op verzoek van islamitische jongerenorganisaties), zeer actief op internet. Zo zijn de preken live te volgen via paltalk, een groepsforum waarop ook een videoverbinding mogelijk is. Op internet circuleren ‘programmaboekjes’ over welke predikers wanneer optreden op paltalk.

Deze predikers hebben zo’n grote invloed omdát ze zo actief zijn, zegt El Madkouri. De neo-radicalen zijn militanten, zegt El Madkouri, en die steken altíjd meer tijd en energie in ‘de zaak’ dan gematigde groepen. De Algemene Inlichtingen- en Veiligheidsdienst AIVD, die er onderzoek naar verrichtte, noemt de ‘neo-radicalisten’ goed georganiseerd en minder gefragmenteerd dan andere of eerdere stromingen binnen de islam. „Op internet komen deze mensen wereldwijd dagelijks met tientallen nieuwe sites”, zegt Al Madkouri. „Het tegenaanbod is bijzonder mager.”

De preken van Aboe Ismaïl op internet worden drie tot vierduizend keer beluisterd. Zijn preek ‘De Dood’ over de dood van een 21-jarige ‘broeder’, werd 50.000 keer gedownload. Het is een sterk opgebouwd verhaal, dat wordt afgewisseld met gezongen verzen, muziek en geluideffecten. Aboe Ismaïl legt in zijn preek uit wat de dood inhoudt en beschrijft het proces van overlijden. „Er is niets afschuwelijker dan de doodstrijd. (…) Dan pas besef je hoe belangrijk het is om volgens Allah’s wil te leven. Dan verlang je niet meer naar die gezellige disco-avond.”

De groei van het salafisme is volgens Aboe Ismaïl het gevolg van de Nederlandse invloed op de opvoeding van moslimjongeren. „Je wordt grootgebracht met het idee dat je kritisch moet denken. Als je als jongere met vragen zit, of kritisch bent over het geloof, vind je in de meeste moskeeën weinig gehoor. De imam daar zegt ‘zo zit het, punt uit’. Natuurlijk gaan jongeren dan op zoek. Wij leggen veel meer uit, komen altijd met bewijzen. En als we een antwoord geven, vertellen we ook op welke onderdelen van de koran en de soennah (het leven van Mohammed, red.) dat gebaseerd is. Maar er is altijd ruimte voor discussie. We zijn wat dat betreft helemaal niet radicaal, zoals de AIVD wil doen geloven. We zijn juist heel gematigd.”

Volgens een onderzoeker van de AIVD, die meewerkte aan het onderzoek maar zijn identiteit niet mag prijsgeven, is het salafisme aantrekkelijk omdat het duidelijke, pasklare antwoorden biedt. Op salafistische sites krijgen jongeren antwoord op alle vragen: mag je je wenkbrauwen epileren, wie gaat er naar de hel, hoe moet je je als moslim gedragen in het bijzijn van de andere sekse, hoe moet je omgaan met ongelovigen. Meer gematigde stromingen zijn genuanceerder, die komen met complexere antwoorden. De AIVD-onderzoeker: „Het wereldbeeld van de salafisten is simpeler. Dat doet het goed bij jongeren.”

Dat laatste blijkt ook uit de populariteit van de wekelijkse lessen in de salafistische geloofsleer die in jongerencentra en moskeeën worden gehouden. Suhayb Salam uit Tilburg heeft al in vijf steden (Utrecht, Tilburg, Amsterdam, Ede en Den Haag) een opleidingsinstituut opgezet, het Instituut voor Opvoeding en Educatie. Rotterdam volgt binnenkort. In sommige steden is het aantal lessen uitgebreid vanwege de grote belangstelling van jongeren voor de lessen. De cursussen worden overwegend gegeven door Salam zelf.

„Als je in een land leeft”, zegt Samira uit Geleen, „moet je je houden aan de wetten en regels van dat land. Dat is logisch. Zo is het ook met de wereld van God. God is barmhartig en vergevingsgezind, maar je moet je wel aan zijn regels houden. Als je dat doet, is er hopelijk in het hiernamaals een mooi plekje.” Samira volgt de regels zo nauwgezet mogelijk. Ze voelt zich gelukkiger dan ooit. „Ik ben absoluut een beter mens geworden”, zegt ze, „rustiger, liever en fijner om mee om te gaan.”

Samira’s man spreekt regelmatig (vaak Marokkaanse) rondhangende jongeren aan op straat, om te vragen of ze zin hebben gezamenlijk het avondgebed te bidden. Sommigen doen dat ook, zegt Samira, „en vinden het dan best interessant”. Veel orthodoxe moslims ‘doen aan dawa’ (proberen te bekeren). Op internet geven jongeren elkaar tips, zoals: „Het kan soms zijn dat je mensen niet kunt aanspreken omdat ze niet tot jouw sekse behoren (…) Probeer voor zulke situaties indirecte dawa te gebruiken. Op dit moment zijn bij mij schilders aan het werk. (…) Zet gewoon een lezing aan van Aboe Ismaïl – Islam is de waarheid. (…) Misschien zit er wel iemand bij die interesse heeft in de islam.”

De AIVD heeft de indruk dat de achterban van de predikers vaak minder streng is in de leer dan de predikers zélf. De predikers, staat in het onderzoek, „zien in dat veel jongeren de terugkeer naar de zuivere islam niet onmiddellijk beschouwen als oplossing voor de problemen waar ze onder gebukt gaan”. El Madkouri vindt het vooral positief dat de achterban geweld lijkt af te zweren en dat de predikers daarin meegaan. „Geen beweging zonder achterban.” Belangrijk is, denkt hij, dat jongeren die ervoor kiezen orthodox te worden, die ruimte krijgen. „Dus dat we ze niet ridiculiseren.”

Aboe Ismaïl bestrijdt dat politieke salafisten (hij noemt zichzelf liever een aanhanger van de zuivere islam) gewelddadig zouden zijn en streven naar invloed in allerlei verenigingen. „Onze preken gaan over de normale zaken die met het geloof te maken hebben – en waar jongeren tegenaan lopen. Ze gaan niet over maatschappelijke kwesties. Daar houden we ons niet bezig. De AIVD maakt ons veel groter dan we zijn. Ons enige doel is mensen te leiden naar het paradijs.”

nrc.nl – De zuivere islam, voor alle antwoorden

Het salafisme is een ultra-orthodoxe stroming. En die wint steeds meer terrein onder jonge moslims

Het geloof van hun ouders vinden jonge moslims te relaxt. Je kunt er niet mee terugslaan, als de islam wordt aangevallen. Met het salafisme wél.
Door Sheila Kamerman Dimitri Tokmetzis

Zusters met vragen over de islam kunnen haar bellen. Samira (25) uit Geleen, getrouwd en drie kinderen, zal altijd proberen te helpen. Ze draagt lange zwarte, alles verhullende kleding. En ze vertelt enthousiast over het geluk dat haar geloof haar heeft gebracht. Ze zou dat ook zoveel andere jonge moslims gunnen. Meisjes die met „glitters, franje en sieraden” door het leven gaan. Net als zij vroeger – toen ze God nog niet had gevonden.

There is no excerpt because this is a protected post.

nu.nl/internet | Verzet tegen subsidie voor islamitische site
DEN HAAG – De ChristenUnie en de SGP hebben problemen met de subsidie die het kabinet verstrekt aan de website Islamwijzer.nl.

De kleine christelijke partijen vinden dat het geen taak van de overheid is om dat soort geloofsuitingen te subsidiëren. Ook de SP heeft hier twijfels over.

Discussie

De islamitische website werd donderdag inzet van een discussie tijdens een overleg over de aanpak van radicalisering.

SGP-Tweede Kamerlid Kees van der Staaij vindt dat de overheid zich niet op dat terrein moet begeven, omdat moeilijk te verdedigen is welke geloofsrichtingen wel op steun mogen rekenen en welke niet.

Motie

De SGP overweegt een motie in te dienen om de zaak te keren. De fractie kan in dat geval waarschijnlijk rekenen op steun van de ChristenUnie. “Ik krijg toch wat vreemde gevoelens bij zo’n site met overheidssteun”, zei Kamerlid Ed Anker.

Het kabinet steunt de website als informatiepunt voor en over de islam. De makers willen een plek bieden aan alle moslims die de democratische rechtsstaat onderschrijven.

Islamwijzer.nl moet tegenwicht bieden aan de vele sites over de radicale islam. Minister Guusje ter Horst (Binnenlandse Zaken) verdedigde donderdag de keuze om dat te subsidiëren.

SP-Kamerlid Ronald van Raak noemde het idee interessant. “Maar anderzijds vraag ik me af of ik zit te wachten op bijvoorbeeld een socialistisch forum met steun van rijkswege.”

nu.nl/internet | Verzet tegen subsidie voor islamitische site
DEN HAAG – De ChristenUnie en de SGP hebben problemen met de subsidie die het kabinet verstrekt aan de website Islamwijzer.nl.

De kleine christelijke partijen vinden dat het geen taak van de overheid is om dat soort geloofsuitingen te subsidiëren. Ook de SP heeft hier twijfels over.

Discussie

De islamitische website werd donderdag inzet van een discussie tijdens een overleg over de aanpak van radicalisering.

SGP-Tweede Kamerlid Kees van der Staaij vindt dat de overheid zich niet op dat terrein moet begeven, omdat moeilijk te verdedigen is welke geloofsrichtingen wel op steun mogen rekenen en welke niet.

Motie

De SGP overweegt een motie in te dienen om de zaak te keren. De fractie kan in dat geval waarschijnlijk rekenen op steun van de ChristenUnie. “Ik krijg toch wat vreemde gevoelens bij zo’n site met overheidssteun”, zei Kamerlid Ed Anker.

Het kabinet steunt de website als informatiepunt voor en over de islam. De makers willen een plek bieden aan alle moslims die de democratische rechtsstaat onderschrijven.

Islamwijzer.nl moet tegenwicht bieden aan de vele sites over de radicale islam. Minister Guusje ter Horst (Binnenlandse Zaken) verdedigde donderdag de keuze om dat te subsidiëren.

SP-Kamerlid Ronald van Raak noemde het idee interessant. “Maar anderzijds vraag ik me af of ik zit te wachten op bijvoorbeeld een socialistisch forum met steun van rijkswege.”

I came across this interesting post at Feministing about the so-called ‘Worlds first spiritual perfume‘. On their website you can find a few guidelines for a ’spiritual use’ of the perfume:

Spiritual Use of Perfume
• Begin your spiritual practice
(prayer, meditation, contemplation, etc.)
• Establish your desired spiritual state.
• Smell your wrist, maintaining awareness of your spiritual state.
• Keep repeating this association.
• In the course of your day, let it remind you of your spiritual state by smelling your wrist.
• Maintaining contact with the Spiritual Self brings inspirations and insights, only available by spiritual awareness.

That reminds me (and not only me) more of spiritual practices by Muslims then by Christians. I have a lot of memories about the shops for example in Fez selling all kinds of perfumes and about Moroccan male and female friends and colleagues using all kinds of fragrances. According to the Islamic traditions men should use fragrances before prayer. Just like a ritual of washing yourself before prayer, the use of fragrances can be seen as an attempt to reach a state of maximum purity in order to build the relation with Allah. It can also be seen as a disciplining practice, being constantly reminded of the relation with Allah because of the fragrances you constantly smell.

For women this is different. According to the Islamic traditions women should not use fragrances that attract attention from the opposite sex. This means that their state of ritual purity is reached by trying to be modest. Of course this does not mean that are no ‘islamic’ fragrances for women. In fact there many sold at several websites such as The Online Islamic Store, Fragance and Things,  Troid.org-the reign of dawa’h (a puritan salafi site), Simple Islam, The Islamic Mall, that sell perfumes (oils) for both men and women. Also several Islamic websites give advice on the use of perfumes such as Islamicnet, Islam-qa and Al-Islam pertaining to issues like death, difference between men and women, ruling on the use of perfumes that contain alcohol.

I came across this interesting post at Feministing about the so-called ‘Worlds first spiritual perfume‘. On their website you can find a few guidelines for a ’spiritual use’ of the perfume:

Spiritual Use of Perfume
• Begin your spiritual practice
(prayer, meditation, contemplation, etc.)
• Establish your desired spiritual state.
• Smell your wrist, maintaining awareness of your spiritual state.
• Keep repeating this association.
• In the course of your day, let it remind you of your spiritual state by smelling your wrist.
• Maintaining contact with the Spiritual Self brings inspirations and insights, only available by spiritual awareness.

That reminds me (and not only me) more of spiritual practices by Muslims then by Christians. I have a lot of memories about the shops for example in Fez selling all kinds of perfumes and about Moroccan male and female friends and colleagues using all kinds of fragrances. According to the Islamic traditions men should use fragrances before prayer. Just like a ritual of washing yourself before prayer, the use of fragrances can be seen as an attempt to reach a state of maximum purity in order to build the relation with Allah. It can also be seen as a disciplining practice, being constantly reminded of the relation with Allah because of the fragrances you constantly smell.

For women this is different. According to the Islamic traditions women should not use fragrances that attract attention from the opposite sex. This means that their state of ritual purity is reached by trying to be modest. Of course this does not mean that are no ‘islamic’ fragrances for women. In fact there many sold at several websites such as The Online Islamic Store, Fragance and Things,  Troid.org-the reign of dawa’h (a puritan salafi site), Simple Islam, The Islamic Mall, that sell perfumes (oils) for both men and women. Also several Islamic websites give advice on the use of perfumes such as Islamicnet, Islam-qa and Al-Islam pertaining to issues like death, difference between men and women, ruling on the use of perfumes that contain alcohol.

‘Women can lead Muslim nations’: Africa: News: News24
‘

Cairo – Egypt’s top cleric declared on Sunday that Islam does not bar women from becoming heads of state, denying press reports that had earlier attributed to him the opposite position.On January 27, the Akhbar Al-Yom daily carried a fatwa by chief mufti sheikh Ali Gomaa saying that Islam forbids women from becoming a head of state because it would require them to lead prayer – something only a man can do.

“This ruling does not refer to the head of a modern state but to the traditional role of Caliph as both secular head of state and imam of the Muslims,” he said in a statement on Sunday, referring to a position that was abolished with the fall of the Ottoman empire in 1924.

“The head of state in a contemporary Muslim society, be he a president, prime minister or king, is no longer required or expected to lead Muslims in prayer. Therefore, it is permissible for women to hold the highest office in modern Muslim nations,” he added.

The original fatwa, as carried in the press, merely said a woman cannot be a “head of state” without specifying whether this applied to traditional or modern leadership positions.

Egypt was the first Arab country to give women the franchise in 1956. However, increasing conservatism in society over the last several decades has slowed their progress in the public sphere.

‘Women can lead Muslim nations’: Africa: News: News24
‘

Cairo – Egypt’s top cleric declared on Sunday that Islam does not bar women from becoming heads of state, denying press reports that had earlier attributed to him the opposite position.On January 27, the Akhbar Al-Yom daily carried a fatwa by chief mufti sheikh Ali Gomaa saying that Islam forbids women from becoming a head of state because it would require them to lead prayer – something only a man can do.

“This ruling does not refer to the head of a modern state but to the traditional role of Caliph as both secular head of state and imam of the Muslims,” he said in a statement on Sunday, referring to a position that was abolished with the fall of the Ottoman empire in 1924.

“The head of state in a contemporary Muslim society, be he a president, prime minister or king, is no longer required or expected to lead Muslims in prayer. Therefore, it is permissible for women to hold the highest office in modern Muslim nations,” he added.

The original fatwa, as carried in the press, merely said a woman cannot be a “head of state” without specifying whether this applied to traditional or modern leadership positions.

Egypt was the first Arab country to give women the franchise in 1956. However, increasing conservatism in society over the last several decades has slowed their progress in the public sphere.

In an article in ISIM Review Samuli Schielke shows how the project of a modern Islam in Egypt draws upon Islamic and European traditions within the framework of local and global power structures. He uses the development of the Mawlid Festivals to illustrate that point. The way these festivals are perceived is intimately connected with the project of the formation of the Egyptian nation-state and that of the reformation of Islam.

For a more visual representation of the Mawlid Festival see the BBC website that also gives some (although not always accurate) information about Sufis.

In an article in ISIM Review Samuli Schielke shows how the project of a modern Islam in Egypt draws upon Islamic and European traditions within the framework of local and global power structures. He uses the development of the Mawlid Festivals to illustrate that point. The way these festivals are perceived is intimately connected with the project of the formation of the Egyptian nation-state and that of the reformation of Islam.

For a more visual representation of the Mawlid Festival see the BBC website that also gives some (although not always accurate) information about Sufis.

Suspected Terrorist to be bought at E-Bay:

Via Esc

Suspected Terrorist to be bought at E-Bay:

Via Esc

Een tijd geleden al kreeg ik na een lezing van mij over gender en jonge Marokkaanse moslims te horen dat het toch belachelijk was dat ik als blanke man iets meende te kunnen over vrouwen. Nu is het veel gehoord misverstand dat gender over vrouwen gaat, net als het een misstand is dat in sommige studies over moslims vrouwen buiten beschouwing worden gelaten.

Het onderwerp gender en moslims is te belangrijk om niet te behandelen en aangezien ik niet van plan om een sekseverandering te ondergaan en ik ook niet te lang in de zon wil zitten vanwege mijn zonne-allergie, zult u het toch op deze manier met mij moeten doen.

Het onderwerp is belangrijk niet alleen vanwege het normatieve aspect van gelijkwaardigheid tussen man en vrouw, maar ook doordat we met een focus op de relatie tussen mannen en vrouwen veel issues kunnen behandelen die ook op andere terreinen van studies over moslims van belang zijn. Als vrouwen inderdaad beweren (en ja dat doen de meesten) dat de sluier hun eigen vrije keuze is, hoe zit het dan met de invloed van de omgeving? En wat betekent dat voor een begrip als individualisering? Als vrouwen inderdaad zich emanciperen niet ten koste van de islam, maar door de islam (wat velen ook beweren) hoe doen ze dat dan en welke religieuze autoriteiten volgen ze? Op welke bronnen beroepen ze zich?

Nu is er onder moslima’s veel aan de gang en er zijn zeer veel iniatieven die zich bijna allemaal kenmerken door een combinatie van vrouwelijke identiteit, moslimidentiteit en burgerschap in Nederland. Het recente Islamitisch Vrouwen Manifest (IV/M), is daar een uitstekend voorbeeld maar ook de twee (ja twee) burqa-demonstraties in Den Haag zeer recentelijk. Het is echter een misverstand om te denken dat de aandacht onder moslimvrouwen voor emancipatie en burgerschap iets van de laatste tijd is. Volgend jaar bestaat de Marokkaanse Vrouwen Vereniging Nederland 25 jaar en deze club is al die tijd zeer actief geweest (niet noodzakelijkerwijze vanuit religieus perspectief). Andere clubs zijn bijvoorbeeld Al Amal (actief sinds 2000) en niet te vergeten Vangnet, ontstaan vanuit een vrouwengroep in moskee Badr in Amsterdam.

In de discussies gaat het over het algemeen niet over autochtone moslima’s, maar om migranten en de dochters van deze migranten. Dat maakt vrouwenemancipatie altijd een tricky onderwerp; iedereen bemoeit zich ermee en soms lijkt de discussie eerder op een beschavingsoffensief gericht op de mensen van buiten zeker wanneer integratie én emancipatie aan elkaar gekoppeld worden. De voortgang in vrouwenemancipatie en de emancipatiebeweging zijn daardoor vaak afhankelijk van de grillen van anderen en het hangt er maar vanaf hoe de religieuze en politieke wind waait. Een voorbeeld uit het buitenland is bijvoorbeeld het verhaal over de Syrische vrouwenemancipatiebeweging vanaf begin 1900.

Een manier om vrouwen onafhankelijker te maken is natuurlijk allereerst eens naar hen zelf te luisteren, maar bijvoorbeeld ook door migrantenvrouwen een zelfstandig verblijfsrecht te geven (iets waar vrouwen zelf al jarenlang voor vechten overigens).

Een tijd geleden al kreeg ik na een lezing van mij over gender en jonge Marokkaanse moslims te horen dat het toch belachelijk was dat ik als blanke man iets meende te kunnen over vrouwen. Nu is het veel gehoord misverstand dat gender over vrouwen gaat, net als het een misstand is dat in sommige studies over moslims vrouwen buiten beschouwing worden gelaten.

Het onderwerp gender en moslims is te belangrijk om niet te behandelen en aangezien ik niet van plan om een sekseverandering te ondergaan en ik ook niet te lang in de zon wil zitten vanwege mijn zonne-allergie, zult u het toch op deze manier met mij moeten doen.

Het onderwerp is belangrijk niet alleen vanwege het normatieve aspect van gelijkwaardigheid tussen man en vrouw, maar ook doordat we met een focus op de relatie tussen mannen en vrouwen veel issues kunnen behandelen die ook op andere terreinen van studies over moslims van belang zijn. Als vrouwen inderdaad beweren (en ja dat doen de meesten) dat de sluier hun eigen vrije keuze is, hoe zit het dan met de invloed van de omgeving? En wat betekent dat voor een begrip als individualisering? Als vrouwen inderdaad zich emanciperen niet ten koste van de islam, maar door de islam (wat velen ook beweren) hoe doen ze dat dan en welke religieuze autoriteiten volgen ze? Op welke bronnen beroepen ze zich?

Nu is er onder moslima’s veel aan de gang en er zijn zeer veel iniatieven die zich bijna allemaal kenmerken door een combinatie van vrouwelijke identiteit, moslimidentiteit en burgerschap in Nederland. Het recente Islamitisch Vrouwen Manifest (IV/M), is daar een uitstekend voorbeeld maar ook de twee (ja twee) burqa-demonstraties in Den Haag zeer recentelijk. Het is echter een misverstand om te denken dat de aandacht onder moslimvrouwen voor emancipatie en burgerschap iets van de laatste tijd is. Volgend jaar bestaat de Marokkaanse Vrouwen Vereniging Nederland 25 jaar en deze club is al die tijd zeer actief geweest (niet noodzakelijkerwijze vanuit religieus perspectief). Andere clubs zijn bijvoorbeeld Al Amal (actief sinds 2000) en niet te vergeten Vangnet, ontstaan vanuit een vrouwengroep in moskee Badr in Amsterdam.

In de discussies gaat het over het algemeen niet over autochtone moslima’s, maar om migranten en de dochters van deze migranten. Dat maakt vrouwenemancipatie altijd een tricky onderwerp; iedereen bemoeit zich ermee en soms lijkt de discussie eerder op een beschavingsoffensief gericht op de mensen van buiten zeker wanneer integratie én emancipatie aan elkaar gekoppeld worden. De voortgang in vrouwenemancipatie en de emancipatiebeweging zijn daardoor vaak afhankelijk van de grillen van anderen en het hangt er maar vanaf hoe de religieuze en politieke wind waait. Een voorbeeld uit het buitenland is bijvoorbeeld het verhaal over de Syrische vrouwenemancipatiebeweging vanaf begin 1900.

Een manier om vrouwen onafhankelijker te maken is natuurlijk allereerst eens naar hen zelf te luisteren, maar bijvoorbeeld ook door migrantenvrouwen een zelfstandig verblijfsrecht te geven (iets waar vrouwen zelf al jarenlang voor vechten overigens).

Gisteren bij de VPRO: Searching for the Wrong-Eyed Jesus. Eindelijk weer eens iets op tv waarvoor het de moeite waard is om op te blijven.

Documentairemaker Andrew Douglas wíl het Zuiden van Amerika leren kennen. Geinspireerd door Jim White’s korte verhaal The Mysterious Tale of How I Shouted Wrong-Eyed Jesus vraagt hij White om als verteller op te treden. De docu is eigenlijk een soort roadmovie waarin ieder stadje haar eigen mythes heeft over het leven in ‘the South’. De docu zit dan ook vol met verhalen, verhalen en nog eens verhalen. Om geen genoeg van te krijgen. Verhalen zijn nooit zomaar verhalen. Verhalen zeggen iets over de persoon die ze vertelt, de periode waarin hij leeft en de plaats waar hij zich bevindt. In al deze verhalen zijn zwanger van de Heer en ook de duivel is nooit ver weg. Zo geven deze verhalen ook nog eens weer wat voor de verteller goed en kwaad is.

De rode draad is Jim White die je met zijn auto vol met ‘Alabama lak’ meeneemt naar de gevangenen van Concordia Parish Correctional Facility die openlijk vertellen over hun leven en hoe ze in de nor zijn beland. Daarna kom je in een kerk met een ‘re-born’ dominee en vervolgens in een truckerrestaurant waar ‘verdwaalde’ truckers de weg naar de heer kunnen vinden en dan weer aan een bar waar we een dominee aantreffen die het pad van die heer heeft verlaten. Het mooie is dat White je echt mee lijkt te nemen op zijn reis en dat je gezamenlijk in het ene na het andere verhaal valt.

Klein minpuntje: de muziek van David Eugene Edwards en Sixteen Horsepower is er een beetje uit gevallen. Geen muziek die een zo mooie grauwe mengeling is van de heer en de duivel.

Op Panzerfaust de trailer.

Al met al een prachtig, meeslepend maar bij tijd en wijle ook ontroerend en deprimerend beeld van ‘the deep south’.

Gisteren bij de VPRO: Searching for the Wrong-Eyed Jesus. Eindelijk weer eens iets op tv waarvoor het de moeite waard is om op te blijven.

Documentairemaker Andrew Douglas wíl het Zuiden van Amerika leren kennen. Geinspireerd door Jim White’s korte verhaal The Mysterious Tale of How I Shouted Wrong-Eyed Jesus vraagt hij White om als verteller op te treden. De docu is eigenlijk een soort roadmovie waarin ieder stadje haar eigen mythes heeft over het leven in ‘the South’. De docu zit dan ook vol met verhalen, verhalen en nog eens verhalen. Om geen genoeg van te krijgen. Verhalen zijn nooit zomaar verhalen. Verhalen zeggen iets over de persoon die ze vertelt, de periode waarin hij leeft en de plaats waar hij zich bevindt. In al deze verhalen zijn zwanger van de Heer en ook de duivel is nooit ver weg. Zo geven deze verhalen ook nog eens weer wat voor de verteller goed en kwaad is.

De rode draad is Jim White die je met zijn auto vol met ‘Alabama lak’ meeneemt naar de gevangenen van Concordia Parish Correctional Facility die openlijk vertellen over hun leven en hoe ze in de nor zijn beland. Daarna kom je in een kerk met een ‘re-born’ dominee en vervolgens in een truckerrestaurant waar ‘verdwaalde’ truckers de weg naar de heer kunnen vinden en dan weer aan een bar waar we een dominee aantreffen die het pad van die heer heeft verlaten. Het mooie is dat White je echt mee lijkt te nemen op zijn reis en dat je gezamenlijk in het ene na het andere verhaal valt.

Klein minpuntje: de muziek van David Eugene Edwards en Sixteen Horsepower is er een beetje uit gevallen. Geen muziek die een zo mooie grauwe mengeling is van de heer en de duivel.

Op Panzerfaust de trailer.

Al met al een prachtig, meeslepend maar bij tijd en wijle ook ontroerend en deprimerend beeld van ‘the deep south’.

There is no excerpt because this is a protected post.

The Tidjani brotherhood — the other face of Islam (Magharebia.com)

27/11/2006

A three-day international colloquium on the Tidjani Sufi order began November 23rd at the University of Laghouat in Algeria with a hundred intellectuals and cultural figures from 29 countries. Participants discussed contributions made by the brotherhood and giving Islam a “human face”.

By Lyes Aflou for Magharebia in Lagouat — 27/11/06

At a three-day international colloquium on the Tidjani brotherhood that began November 23rd at Algeria’s University of Laghouat, participants discussed social contributions made by the order, the creation and development of the Tidjani brotherhood and how the brotherhood is viewed abroad. In attendance were a hundred intellectuals and cultural figures from 29 countries.

At the opening ceremony, Algerian Prime Minister Abdelaziz Belkhadem said that he wanted “to use this meeting and the zaouias (religious centre) both as a centre of influence and as platforms from which the precepts of our religion can be propagated.”

The founder of the Tidjani brotherhood, Sheikh Sidi Ahmed Ettidjani Ben Mohamed Ben Mokhtar, a descendant of Hossein Ibn Ali, was born in Ain Madhi in Laghouat in 1737 (1150 AH). After devoting his life to religious studies, the Sheikh died in 1815 (1230 AH) in Fès, where he was buried in his religious school of Zaouia.

Ain Madhi is considered the birthplace of this brotherhood, where solidarity and mutual aid between followers are taught. Mohamed Habib Ettidjani, a descendant of the spiritual sheikh, explained that Sidi Ahmed used to say, “You can only know God once your soul has been cleansed of evil.”

Following in the footsteps of these two journeys, the travels of the sheikhs of the Tidjani brotherhood included stopping-places which made it possible to cultivate Islam.

“The meeting itself is a reflection of the desire to draw strength from a powerful support base in Africa. Tidjani networks are particularly influential in Senegal, Mali, Sudan and particularly Nigeria. The meeting must therefore promote an ‘Islam with a human face’,” Syrian writer Ihssan Baadarani said.

“This conference has reawakened true brotherhood in all of us since we have left behind geographical borders and restored our spiritual relationship,” Souleimane Ahmed Mohamed Osmane, a senior lecturer at the University of Khartoum in Sudan, said.

“Educating people, cleansing souls and good deeds and words are all more important than the warlike aspect of a religion which some political movements would liken to nothing more than a militant banner”, said the president of the Algerian national union of zaouias, Mahmoud Chaalal.

President Abdelaziz Bouteflika stressed the need to “emphasise the spiritual, human and aesthetic values of Islam when we explain it to non-Muslims and show them the true nature of this great religion”, in a message read at the meeting.

Ain Madhi’s citizens regard the rehabilitation of their zaouia as a sign of their acceptance by authorities. “We owe everything we have to the zaouia, even the tarmac on our roads and the building of the hotel which welcomes visitors,” teacher Ahmed Larousi said.

The Tidjani brotherhood — the other face of Islam (Magharebia.com)

27/11/2006

A three-day international colloquium on the Tidjani Sufi order began November 23rd at the University of Laghouat in Algeria with a hundred intellectuals and cultural figures from 29 countries. Participants discussed contributions made by the brotherhood and giving Islam a “human face”.

BBC NEWS | Middle East | Lebanese Christian leader killed
Lebanese Christian leader killed
Pierre Gemayel
Gemayel’s death is the latest in a series of assassinations in Lebanon
Pierre Gemayel, a leading anti-Syrian Lebanese minister and Maronite Christian leader, has been killed in the capital, Beirut.

Mr Gemayel, 34, was shot in his car in a Christian suburb and rushed to hospital, where he died.

His death comes amid a political crisis in Lebanon, following the resignation of six pro-Syrian cabinet members.

Lebanese Prime Minister Fouad Siniora said such killings would not intimidate the country.

“Assassinations will not terrorise us,” he told a press conference. “We will not let the criminal killers control our fate.”

Streets empty

Mr Gemayel was a member of the Phalange Party and the son of former President Amin Gemayel.

Map
At least three gunmen rammed Mr Gemayel’s car with their vehicle before spraying it with gunfire and shooting Mr Gemayel at point blank range, Reuters news agency quoted witnesses as saying.

Television pictures from the scene of the killing in the Jdaideh neighbourhood showed Mr Gemayel’s car peppered with bullet holes and with its bonnet crumpled.

Throngs of angry supporters of Mr Gemayel gathered at the hospital where he was taken, some crying and screaming.

Speaking to the crowds there, Amin Gemayel appealed for calm.

“I call on all those who appreciate Pierre’s martyrdom to preserve his cause and for all of us to remain at the service of Lebanon. We don’t want reactions and revenge,” he said.

LEBANESE ASSASSINATIONS
Feb 2005: Former PM Rafik Hariri
June 2005: Anti-Syria journalist Samir Kassir
June 2005: Ex-Communist leader George Hawi
Dec 2005: Anti-Syria MP Gebran Tueni
Nov 2006: Industry Minister Pierre Gemayel

Politics mired in murder
As news of the killing spread, streets emptied and the Lebanese army deployed at key areas across and just outside the capital, the BBC’s Beirut correspondent Kim Ghattas reported.

Angry crowds gathered at a main square near the city centre, where some people burnt tyres in protest at killing.

Protests were also reported in Beirut’s Christian Ashrafiyeh neighbourhood, in the Christian town of Zahle in eastern Lebanon and in Mr Gemayel’s hometown of Bikfaya, east of the capital.

Our correspondent says there is a lot of tension in Beirut, as people wait to see what happens next and what the Lebanese government will do.

Killing condemned

The news of the killing was confirmed by Saad Hariri, the son of the country’s former Prime Minister Rafik Hariri, who was himself killed last year in a huge blast.

Bullet-riddled vehicle at scene of Gemayel’s assassination
The car in which Gemayel was travelling was sprayed with gunfire
A recent UN report implicated Syria in Rafik Hariri’s death, although Syria has denied involvement.

Saad Hariri, who is also the leader of the anti-Syrian coalition which has a majority in parliament, has now accused Damascus of being behind the killing of Mr Gemayel as well.

“The Cedar Revolution is under attack…Today one of our main believers in a free democratic Lebanon has been killed. We believe the hand of Syria is all over [this],” he told CNN.

Syria denounced Mr Gemayel’s assassination, calling it a “despicable crime”.

“Syria strongly condemns the killing,” the official Syrian news agency, Sana, said.

Western condemnation of Mr Gemayel’s murder was swift.

“We are shocked by this assassination,” US Undersecretary of State Nicholas Burns told reporters.

“We view it as an act of terrorism and we also view it as an act of intimidation,” he added.

UK Prime Minister Tony Blair said the killing was “completely without any justification at all”.

“We condemn this murder utterly… We need to do everything we can, particularly at this moment, to protect democracy in Lebanon and the premiership of Prime Minister Siniora.,” he said.

EU foreign policy chief Javier Solana said “those responsible for this cowardly assassination… must be found and judged.”

Six pro-Syrian ministers quit their jobs last week in an attempt to bring down the government after their calls for a greater role were rejected.

Despite the resignations, the depleted cabinet approved draft UN plans for setting up the tribunal.

BBC NEWS | Middle East | Lebanese Christian leader killed
Lebanese Christian leader killed
Pierre Gemayel
Gemayel’s death is the latest in a series of assassinations in Lebanon
Pierre Gemayel, a leading anti-Syrian Lebanese minister and Maronite Christian leader, has been killed in the capital, Beirut.

Mr Gemayel, 34, was shot in his car in a Christian suburb and rushed to hospital, where he died.

His death comes amid a political crisis in Lebanon, following the resignation of six pro-Syrian cabinet members.

Lebanese Prime Minister Fouad Siniora said such killings would not intimidate the country.

“Assassinations will not terrorise us,” he told a press conference. “We will not let the criminal killers control our fate.”

news@nature.com – Islam and science, 2006
ISLAM AND SCIENCE

In many countries with large Muslim populations the pendulum of power is swinging away from secular (but mostly undemocratic) government back to where it was for many centuries: to Islamist regimes, and Islamic law. What does this mean for Muslim scientists and science? For a very long time, Muslim states have scored badly on measures of science and technology. Will things be any better or worse under the new Islamist governments? Visit the newsblog to read and post comments on Islam and science.

news@nature.com – Islam and science, 2006
ISLAM AND SCIENCE

In many countries with large Muslim populations the pendulum of power is swinging away from secular (but mostly undemocratic) government back to where it was for many centuries: to Islamist regimes, and Islamic law. What does this mean for Muslim scientists and science? For a very long time, Muslim states have scored badly on measures of science and technology. Will things be any better or worse under the new Islamist governments? Visit the newsblog to read and post comments on Islam and science.

Marokkanen sturen geld naar Marokko. Dat is niet echt nieuws. Dat ze ook geld sturen via de moskee wel. Elsevier pakt flink uit: Moskee maakt illegaal geld over naar Marokko. Laten we eerst maar eens even vast stellen dat Elsevier (in het artikel waar net naar verwezen is) kletst. In ieder geval als we het uiteindelijke van NFX erop naslaan. Op basis van het NFX rapport stelt Elsevier:

Marokkanen in Nederland maken via de moskee tussen de 5,5 en 8 miljoen euro per jaar over naar hun thuisland. Marokkanen brengen hun geld bij Nederlandse moskeeën waarna familie of vrienden het geld ophalen bij moskeeën in Marokko. De moskeeën rekenen later onderling af.

Toezicht
Door deze route onttrekt dat geldverkeer zich aan het toezicht van bijvoorbeeld De Nederlandsche Bank en de Autoriteit Financiële Markten. De benodigde vergunning ontbreekt bij de moskeeën. ‘Die mogen dus geen geld overmaken voor derden,’ aldus De Nederlandsche Bank in een reactie.

Misschien dat het illegaal is, maar dat kun je niet stellen op basis van het rapport (mijn curs.):

Money can be sent from the Netherlands to Morocco in several ways: through formal
channels such as banks, post offices or Money Transfer Organisations (MTOs), or
through informal channels such as carrying cash when visiting the home country, or by
asking friends or family to carry the money.
‘Formal remittances’ are sent through formal channels, meaning that the remittance
service provider has obtained a licence from the Central Bank of the Netherlands (DNB).
Formal channels are monitored by DNB. ‘Informal remittances’ are sent through informal
channels. Note that informal is not synonymous with ‘illegal’. Taking cash as a gift for family or friends when travelling to Morocco is a legal informal way of remitting.

Het zou natuurlijk best kunnen dat de onderlinge verrekening tussen moskeeen aldaar en hier verboden is, dus dat voorbehoud maak ik even (hoewel op basis van het rapport dit niet gesteld kan worden). Mijn ervaring is dat moskeeen inderdaad wel geld overmaken, maar dat doen via money transfer (MTO): dan staat het wel onder toezicht en zou het toch legaal moeten zijn denk ik.

In het rapport wordt veel aandacht besteed (terecht) aan de informele overboekingen. Men geeft verschillende redenen aan waarom informele overboekingen zo belangrijk zijn:

Uit het onderzoek van Ecorys, in opdracht van NFX, komt naar voren dat de socio-economische status van Marokkanen in Nederland een belangrijke rol speelt bij de keus voor de formele of de informele weg. Gepensioneerden en huisvrouwen binnen de Marokkaanse gemeenschap maken vaker dan werkenden en studenten gebruik van informele kanalen. Ook het bezit van een bankrekening blijkt een belangrijke factor in de keuze van de transactiemethode. Mensen die zowel werken of studeren als een bankrekening hebben, gebruiken het vaakst een officiële bank.
Tweede en verdere generatie migranten gebruiken vaker banken dan hun ouders of grootouders. De eerste generatie gebruikt vaker geldtransactiekantoren. Hoe vaker eerste generatie migranten beroepsmatig inactief zijn – door werkloosheid of pensioen – hoe vaker ze geldtransactiekantoren gebruiken. De verklaring voor deze tweedeling is dat tweede en derde generatie migranten en mensen met werk meer bekend zijn met het banksysteem en toegang hebben tot de officiële kanalen.

Dat is niet gezegd dat het overmaken van geld tussen de twee landen makkelijk is voor degenen die de officiële weg willen bewandelen. Banken, financiële wetgeving en het internationale betalingsverkeer werpen bedoeld of onbedoeld de nodige barrières op. Geldtransfers via grote banken maken gebruik van het Swift systeem (Society for Worldwide Interbank Financial Telecommunication). Door de opzet van Swift is het voor particuliere gebruikers weinig transparant, zowel qua kosten, wisselkoers als snelheid. De samenwerking tussen Nederlandse en Marokkaanse banken laat bovendien te wensen over. Om de zaak verder te compliceren is er in Marokko een zeer gebrekkig giraal systeem, wat de ontvangst van gelden bemoeilijkt.
En er zijn culturele invloeden op het betalingsverkeer die bancair verkeer tegenwerken. Marokko is bij uitstek een cash-land. Mensen geven de voorkeur aan knisperende biljetten in de hand, in plaats van abstracte getallen op een computerscherm. Ze moeten vaak cash afrekenen, zelfs in de zorg of bij de overheid. Daardoor is het gebruik van banken beperkt tot een kleine, leidende klasse in de grote steden. En zelfs de mensen die de beschikking hebben over een bankrekening, geven in het onderzoek aan dat er te weinig producten zijn die specifiek op het internationaal overmaken van geld zijn gericht.

Nederlandse banken, met uitzondering van Rabobank hebben momenteel geen specifieke producten voor de migrantengemeenschap in Nederland. Banken geven tegenover Ecorys aan de doelgroep vooralsnog niet interessant genoeg te vinden. Een rol daarbij speelt dat de migranten ondanks hun overeenkomsten geen homogene groep zijn die met marketing en de juiste producten bereikt kan worden, maar een bonte verzameling van nationaliteiten en culturen.
De geïnterviewde banken geven verder aan dat de Nederlandse financiële regelgeving zo streng is, dat banken afzien van specifieke geldstroomdiensten voor migrantengemeenschappen omdat deze een te grote investering vergen. De strenge regelgeving is een mes dat bovendien aan twee kanten snijdt. De wet maakt het voor Marokkaanse banken moeilijk om zich in Nederland te vestigen onder een Nederlandse vergunning. Daardoor zijn er momenteel geen Marokkaanse banken actief in ons land. Dat werpt een extra barrière op voor Marokkanen die geld willen overmaken.

De grootte van de informele sector heeft nogal wat nadelen:

Dat de informele sector een dergelijk grote rol speelt bij het financiële verkeer tussen Nederland en Marokko heeft nogal wat negatieve gevolgen. Zo is het voor toezichthouders moeilijk om de geldstromen in de gaten te houden. De mogelijkheden voor mensen om de geldstroom te misbruiken zijn groot.
Een minstens zo groot probleem is het economische verlies voor zowel Marokko als Nederland. Studies wijzen uit dat een goed werkend bancair systeem van cruciaal belang is voor economische ontwikkeling, zeker in landelijke gebieden. Doordat Marokko een zodanig systeem mist, komen gelden uit Nederland wellicht niet op de plaats waar het geld het meeste nodig is. Door geld cash te houden, missen de banken in Marokko fondsen om weer uit te lenen aan kleine ondernemers en particulieren. NFX pleit dan ook nadrukkelijk voor een betere samenwerking tussen Nederlandse en Marokkaanse banken om samen tot een betere bancaire infrastructuur te komen. De transparantie, vooral wat betreft de kosten van geld overmaken, moet beter. De site www.geldnaarhuis.nl is een begin, maar de ontwikkeling van speciale producten voor de migrantengemeenschap zou nog beter zijn.

Met andere woorden, als Elsevier stelt dat er sprake is van illegaal bankieren, laat ze dat dan maar aantonen. Vooralsnog is er alleen sprake van migranten die de familie in het land van herkomst ondersteunen op een manier die voor- en nadelen kent.

Marokkanen sturen geld naar Marokko. Dat is niet echt nieuws. Dat ze ook geld sturen via de moskee wel. Elsevier pakt flink uit: Moskee maakt illegaal geld over naar Marokko. Laten we eerst maar eens even vast stellen dat Elsevier (in het artikel waar net naar verwezen is) kletst. In ieder geval als we het uiteindelijke van NFX erop naslaan. Op basis van het NFX rapport stelt Elsevier:

Marokkanen in Nederland maken via de moskee tussen de 5,5 en 8 miljoen euro per jaar over naar hun thuisland. Marokkanen brengen hun geld bij Nederlandse moskeeën waarna familie of vrienden het geld ophalen bij moskeeën in Marokko. De moskeeën rekenen later onderling af.

Toezicht
Door deze route onttrekt dat geldverkeer zich aan het toezicht van bijvoorbeeld De Nederlandsche Bank en de Autoriteit Financiële Markten. De benodigde vergunning ontbreekt bij de moskeeën. ‘Die mogen dus geen geld overmaken voor derden,’ aldus De Nederlandsche Bank in een reactie.

Misschien dat het illegaal is, maar dat kun je niet stellen op basis van het rapport (mijn curs.):

VARA – De Leugen Regeert
Een zeer goede column van Francisco van Jole over de vertekende werkelijkheid in de journalistiek in relatie tot de oorlog in Libanon en de commotie rondom de uitspraken van de paus en over een jongen die liever niet in de Gaykrant had willen staan in een artikel met als titel ‘ik ben homo’.

VARA – De Leugen Regeert
Een zeer goede column van Francisco van Jole over de vertekende werkelijkheid in de journalistiek in relatie tot de oorlog in Libanon en de commotie rondom de uitspraken van de paus en over een jongen die liever niet in de Gaykrant had willen staan in een artikel met als titel ‘ik ben homo’.

Well what to say about ‘9-11′? ‘9-11′ has changed the world in a tremendous way, although some of the changes might have started earlier already. Without ‘9-11′ in the Netherlands Pim Fortuyn’s message wouldn’t have been so powerful. In 1996 Pim Fortuyn released his book ‘Against the islamization of our culture’ in which he elaborated on the issues Bolkestein had addressed earlier. Bolkestein, political leader of the Dutch liberal party (VVD) stated in a lecture and an interview that Islam was incompatible with Western liberal values. He was the first politician to use the minority issue as a political strategy. The only party to have claimed that before him was the Centrumpartij, but they were a marginalized group. Bolkestein called for migrants to adjust to Dutch law and that the multicultural society had its limits because not all cultures were equal. His lecture, held in Luzern, provided an extensive analysis of NATO’s new strategy, where former NATO secretary-general Claes had stated earlier that according to him Islam was as dangerous as communism. Bolkestein was severely criticized for his statements, however this criticism related more to the way he said things than to the content of his message.
According to Muslims, including liberal Muslims, were against the separation of church and state, against equality of men and women, and the main threat for world peace from which he concluded that Islam was a backward culture. Two weeks before ‘9-11’ and the day after ‘9-11’ he pleaded for a ‘Cold War’ against Islam. Although Fortuyn’s discourse was not exclusively ‘Islam-topic’ – he had strong anti-establishment rhetoric as well – his message concerning Islam became the most visible. His popularity caused other politicians to firm up their language on and towards migrants. When he was killed on 6 May 2002 the whole country fell into shock and many people (Muslim and non-Muslim) openly expressed the hope that the perpetrator would not be a Muslim.

In May 2001 an imam from Rotterdam, Khalil El Moumni, spoke out on a Dutch TV-programme against homosexuality (in the context of acts of violence against homosexuals by young Moroccan boys) calling it a contagious disease. The debate that ensued concentrated on whether Dutch tolerance had gone too far in allowing such kinds of intolerant opinions to be publicly expressed. Opinions like El Moumni were considered to be the ultimate proof that the multicultural society was a “drama” and that the main culprit was Islam. That was the first time a traditional Moroccan imam spoke on TV and the question for many people was ‘how many Muslims share the same (clashing) values?’ and ‘what messages were these imams spreading in the mosques?’ Even though El Moumni’s views on homosexuality coincided with those of the Catholic Church nevertheless this nuance was lost in the ensuing debate. This was partly caused by the fact that the same TV programme did not air his full opinion against violence towards homosexuals. His selectively aired words added fuel to the fire of anger surrounding the relation between three fundamental rights: freedom of religion, freedom of expression, and the non-discrimination principle. He also became an example of the problematic relationship between Muslims and non-Muslims. Moreover, the fact that he had made these remarks only a few weeks after the passing of new legislation allowing homosexual marriages made it probably more painful. El Moumni had pointed at an issue that had involved a bitter struggle for several years and that seemed to have been finally resolved.
The attacks on 11 September 2001 were very rapidly considered as attacks on the West, on ‘us’, and on our Western values of democracy and freedom. The Dutch government first asked for thoughtfulness but then also stated that 9-11 was tantamount to a declaration of war. Sylvain Ephimenco (a Dutch writer) pointed to Islam as the fertile ground which produces terrorists; Leon de Winter (a Dutch writer) claimed that the West was in a state of war with Islam; and Frentrop (a Dutch journalist) pleaded for a ban on Islam. The Dutch filmmaker and columnist Van Gogh would declare later that 9-11 was an eye opener for him. One of the main questions raised in many of these reactions was how ‘ordinary’ Muslims related to these extremist Muslims. Several reactions (some intended, some unintended, some distorted) added fuel to the fire: Is Islam compatible with a democracy based on the separation of church and state as well as equal rights for men and women? Though several Muslim opinion leaders tried to contribute to the debate but the scope of their contributions remained limited because they were much divided and none could be considered as truly representative of the Muslim community. Moreover, their hesitation to combine a condemnation of the attacks in support of democracy, together with solidarity with the US, worsened the situation according to many people.

After Fortuyn’s death, Hirsi Ali together with several others became the leading Islam-critic voicing the concern that Islam, as a system, was incompatible with liberal Western culture. The criticism was partly caused by the fear that religion would become a leading factor in the public domain. She stated in the daily Trouw that prophet Mohammed would be considered a perverse man, a tyrant, according to our western standards of these days (she made that in reference to his (alleged) sexual intercourse with Aisha when she was nine). She also stressed her personal belief that Islam can be ‘ill’ used against women and she harshly criticized Islam. Sometimes she qualified her condemnation but the subtleties were lost or seen as irrelevant. Upon declaring her apostasy she started to receive death threats. The same was the case for Theo van Gogh.

Columnist and filmmaker Van Gogh called (radical) Muslims ‘goatfuckers’ and ‘fifth column’ and regularly insulted other groups as well in his daily column in the free daily Metro.  Together with Hirsi Ali he made the film Submission I in which they addressed the issue of abuse of women in the name of Islam. He was killed on 2 November 2004 by a Moroccan Dutch young man. This was, according to many people, the definite proof of the intolerance of Islam. The polarization between Muslims (as Muslims) and non-Muslims (as Dutch) increased in the aftermath of his murder, and which resulted, among other things, in the arson of a mosque, an Islamic school, churches and many similar attempts. In the public debate that followed two questions emerged: First, how large was this group of radical Muslims and how could it be controlled? Second, was there a limit to freedom of speech? Muslim organizations were called upon to speak out against this murder and to condemn violence. The fact that many young people on the Internet were more unambiguous in their condemnation became a cause for concern and a sign for many observers that Muslims should increase their capacity to endure criticism. For some politicians the time for dialogue with Muslims was over. The tension rose even more when the so-called Hofstadgroup was apprehended after a siege in The Hague. They were arrested and charged with conspiracy to murder several Dutch politicians such as Hirsi Ali, Cohen, and Aboutaleb, the mayor and an alderman from Amsterdam. Several other incidents such as the one with ‘youth-imam’ Abdul Jabber van de Ven (who publicly acknowledged that he would not mind that Wilders – a radical right wing politician – would die of cancer), the Tilburg imam Salam (who refused to shake hands with minister Verdonk), and the fact that two politicians (Hirsi Ali and Wilders) had to go into hiding, made the situation worse and strengthened the idea that Muslims were the fifth column.

Although the assassination of Van Gogh seems to have taken over the position as the most important landmark of relationships between Muslims and non-Muslims, ‘9-11′ remains important.

It has created a framework for people to understand world (war against terror) and local politics (how to integrate and de-radicalize Muslims). It has caused several juridical and economical issues and so on. It has changed the landscape of politics, law, economics and social affairs. It has created an obsession with the world wide threat of (radical) Islam.

It has caused the Left to be confused about their role in society and the Right the framework to address problems with migrant youth in their own way without being demonized as happened before. Many ‘ordinary’ people were shocked of course by the atrocities of ‘9-11′ and questioned the loyalty of Muslims; declarations of Islam scholars that condemned ‘9-11′ were not heard any more. The world seems to be divided in black and white.

Well what to say about ‘9-11′? ‘9-11′ has changed the world in a tremendous way, although some of the changes might have started earlier already. Without ‘9-11′ in the Netherlands Pim Fortuyn’s message wouldn’t have been so powerful. In 1996 Pim Fortuyn released his book ‘Against the islamization of our culture’ in which he elaborated on the issues Bolkestein had addressed earlier. Bolkestein, political leader of the Dutch liberal party (VVD) stated in a lecture and an interview that Islam was incompatible with Western liberal values. He was the first politician to use the minority issue as a political strategy. The only party to have claimed that before him was the Centrumpartij, but they were a marginalized group. Bolkestein called for migrants to adjust to Dutch law and that the multicultural society had its limits because not all cultures were equal. His lecture, held in Luzern, provided an extensive analysis of NATO’s new strategy, where former NATO secretary-general Claes had stated earlier that according to him Islam was as dangerous as communism. Bolkestein was severely criticized for his statements, however this criticism related more to the way he said things than to the content of his message.
According to Muslims, including liberal Muslims, were against the separation of church and state, against equality of men and women, and the main threat for world peace from which he concluded that Islam was a backward culture. Two weeks before ‘9-11’ and the day after ‘9-11’ he pleaded for a ‘Cold War’ against Islam. Although Fortuyn’s discourse was not exclusively ‘Islam-topic’ – he had strong anti-establishment rhetoric as well – his message concerning Islam became the most visible. His popularity caused other politicians to firm up their language on and towards migrants. When he was killed on 6 May 2002 the whole country fell into shock and many people (Muslim and non-Muslim) openly expressed the hope that the perpetrator would not be a Muslim.

In May 2001 an imam from Rotterdam, Khalil El Moumni, spoke out on a Dutch TV-programme against homosexuality (in the context of acts of violence against homosexuals by young Moroccan boys) calling it a contagious disease. The debate that ensued concentrated on whether Dutch tolerance had gone too far in allowing such kinds of intolerant opinions to be publicly expressed. Opinions like El Moumni were considered to be the ultimate proof that the multicultural society was a “drama” and that the main culprit was Islam. That was the first time a traditional Moroccan imam spoke on TV and the question for many people was ‘how many Muslims share the same (clashing) values?’ and ‘what messages were these imams spreading in the mosques?’ Even though El Moumni’s views on homosexuality coincided with those of the Catholic Church nevertheless this nuance was lost in the ensuing debate. This was partly caused by the fact that the same TV programme did not air his full opinion against violence towards homosexuals. His selectively aired words added fuel to the fire of anger surrounding the relation between three fundamental rights: freedom of religion, freedom of expression, and the non-discrimination principle. He also became an example of the problematic relationship between Muslims and non-Muslims. Moreover, the fact that he had made these remarks only a few weeks after the passing of new legislation allowing homosexual marriages made it probably more painful. El Moumni had pointed at an issue that had involved a bitter struggle for several years and that seemed to have been finally resolved.
The attacks on 11 September 2001 were very rapidly considered as attacks on the West, on ‘us’, and on our Western values of democracy and freedom. The Dutch government first asked for thoughtfulness but then also stated that 9-11 was tantamount to a declaration of war. Sylvain Ephimenco (a Dutch writer) pointed to Islam as the fertile ground which produces terrorists; Leon de Winter (a Dutch writer) claimed that the West was in a state of war with Islam; and Frentrop (a Dutch journalist) pleaded for a ban on Islam. The Dutch filmmaker and columnist Van Gogh would declare later that 9-11 was an eye opener for him. One of the main questions raised in many of these reactions was how ‘ordinary’ Muslims related to these extremist Muslims. Several reactions (some intended, some unintended, some distorted) added fuel to the fire: Is Islam compatible with a democracy based on the separation of church and state as well as equal rights for men and women? Though several Muslim opinion leaders tried to contribute to the debate but the scope of their contributions remained limited because they were much divided and none could be considered as truly representative of the Muslim community. Moreover, their hesitation to combine a condemnation of the attacks in support of democracy, together with solidarity with the US, worsened the situation according to many people.

After Fortuyn’s death, Hirsi Ali together with several others became the leading Islam-critic voicing the concern that Islam, as a system, was incompatible with liberal Western culture. The criticism was partly caused by the fear that religion would become a leading factor in the public domain. She stated in the daily Trouw that prophet Mohammed would be considered a perverse man, a tyrant, according to our western standards of these days (she made that in reference to his (alleged) sexual intercourse with Aisha when she was nine). She also stressed her personal belief that Islam can be ‘ill’ used against women and she harshly criticized Islam. Sometimes she qualified her condemnation but the subtleties were lost or seen as irrelevant. Upon declaring her apostasy she started to receive death threats. The same was the case for Theo van Gogh.

Columnist and filmmaker Van Gogh called (radical) Muslims ‘goatfuckers’ and ‘fifth column’ and regularly insulted other groups as well in his daily column in the free daily Metro.  Together with Hirsi Ali he made the film Submission I in which they addressed the issue of abuse of women in the name of Islam. He was killed on 2 November 2004 by a Moroccan Dutch young man. This was, according to many people, the definite proof of the intolerance of Islam. The polarization between Muslims (as Muslims) and non-Muslims (as Dutch) increased in the aftermath of his murder, and which resulted, among other things, in the arson of a mosque, an Islamic school, churches and many similar attempts. In the public debate that followed two questions emerged: First, how large was this group of radical Muslims and how could it be controlled? Second, was there a limit to freedom of speech? Muslim organizations were called upon to speak out against this murder and to condemn violence. The fact that many young people on the Internet were more unambiguous in their condemnation became a cause for concern and a sign for many observers that Muslims should increase their capacity to endure criticism. For some politicians the time for dialogue with Muslims was over. The tension rose even more when the so-called Hofstadgroup was apprehended after a siege in The Hague. They were arrested and charged with conspiracy to murder several Dutch politicians such as Hirsi Ali, Cohen, and Aboutaleb, the mayor and an alderman from Amsterdam. Several other incidents such as the one with ‘youth-imam’ Abdul Jabber van de Ven (who publicly acknowledged that he would not mind that Wilders – a radical right wing politician – would die of cancer), the Tilburg imam Salam (who refused to shake hands with minister Verdonk), and the fact that two politicians (Hirsi Ali and Wilders) had to go into hiding, made the situation worse and strengthened the idea that Muslims were the fifth column.

Although the assassination of Van Gogh seems to have taken over the position as the most important landmark of relationships between Muslims and non-Muslims, ‘9-11′ remains important.

Zo tijd om eens iets nieuws op Closer te introduceren. Links, voor de kijkers thuis ook links, ziet u een nieuw side-bar genaamd Close Reading. Dit zijn artikelen die ik tegenkom op het WWW en die ik de moeite waard vind, maar waarvoor ik eigenlijk geen tijd heb om ze helemaal uit te leggen. Het hoeven overigens niet alleen mijn eigen vondsten te zijn. Wat mij betreft kan iedereen artikelen posten. Dit kan door een link naar mij te sturen maar ook via del.icio.us en dan simpelweg het artikel te ‘tag-gen’ voor mij. De artikelen die geplaatst kunnen worden, kunnen opinie-artikelen zijn, journalistieke verslagen, wetenschappelijke artikelen, artikelen van weblogs. Zolang ze maar enige relevantie voor dit blog hebben.
Verder is iedereen vrij om deze Close Reading over te nemen. Aangezien het een news-feed betreft kan dat vrij simpel.

Zo tijd om eens iets nieuws op Closer te introduceren. Links, voor de kijkers thuis ook links, ziet u een nieuw side-bar genaamd Close Reading. Dit zijn artikelen die ik tegenkom op het WWW en die ik de moeite waard vind, maar waarvoor ik eigenlijk geen tijd heb om ze helemaal uit te leggen. Het hoeven overigens niet alleen mijn eigen vondsten te zijn. Wat mij betreft kan iedereen artikelen posten. Dit kan door een link naar mij te sturen maar ook via del.icio.us en dan simpelweg het artikel te ‘tag-gen’ voor mij. De artikelen die geplaatst kunnen worden, kunnen opinie-artikelen zijn, journalistieke verslagen, wetenschappelijke artikelen, artikelen van weblogs. Zolang ze maar enige relevantie voor dit blog hebben.
Verder is iedereen vrij om deze Close Reading over te nemen. Aangezien het een news-feed betreft kan dat vrij simpel.

There is some discussion in the blogosphere of an attempt in the Armed Forces Journal to redraw the map of the Middle East:

ARMED FORCES JOURNAL – Blood borders – June 2006
Blood borders
How a better Middle East would look
By Ralph Peters

International borders are never completely just. But the degree of injustice they inflict upon those whom frontiers force together or separate makes an enormous difference — often the difference between freedom and oppression, tolerance and atrocity, the rule of law and terrorism, or even peace and war.

The Maps are to be found here (NOW) and here (AFTER). It is rather daring: even the Israelis are pushed behind the 1967-borders. What kind of ideas do these people have? Do they think the Middle East is a chess board? They want a new summit with Churchill, Stalin and Eisenhower? Probably for people like me, who are obsessed with structure and evolution rather than revolution, they have left one thing the same though. The situation of the Palestinians is still not resolved.

And because it is Sunday I try to give you something funny as well. Usually I go to the Onion.com and pick something there. Not necessary, today you are invited to The Observer.

Come fly with me – unless you’ve eaten all the pies, that is

Armando Iannucci
Sunday August 27, 2006
The Observer

An eyewitness writes:

We were coming back from our holidays in Spain and it was 3am when the flight was scheduled to depart, so we were all pretty tired, but I still had my wits about me. There were these two strange-looking men who came on the flight at the very last minute, and they were both clinically obese. That’s when me and all the other passengers told the cabin crew we weren’t happy and asked for them to be removed. I think we were right. One of them was so fat that he looked like he might explode at any minute.

There is some discussion in the blogosphere of an attempt in the Armed Forces Journal to redraw the map of the Middle East:

ARMED FORCES JOURNAL – Blood borders – June 2006
Blood borders
How a better Middle East would look
By Ralph Peters

International borders are never completely just. But the degree of injustice they inflict upon those whom frontiers force together or separate makes an enormous difference — often the difference between freedom and oppression, tolerance and atrocity, the rule of law and terrorism, or even peace and war.

The Maps are to be found here (NOW) and here (AFTER). It is rather daring: even the Israelis are pushed behind the 1967-borders. What kind of ideas do these people have? Do they think the Middle East is a chess board? They want a new summit with Churchill, Stalin and Eisenhower? Probably for people like me, who are obsessed with structure and evolution rather than revolution, they have left one thing the same though. The situation of the Palestinians is still not resolved.

And because it is Sunday I try to give you something funny as well. Usually I go to the Onion.com and pick something there. Not necessary, today you are invited to The Observer.

Come fly with me – unless you’ve eaten all the pies, that is

Armando Iannucci
Sunday August 27, 2006
The Observer

An eyewitness writes:

We were coming back from our holidays in Spain and it was 3am when the flight was scheduled to depart, so we were all pretty tired, but I still had my wits about me. There were these two strange-looking men who came on the flight at the very last minute, and they were both clinically obese. That’s when me and all the other passengers told the cabin crew we weren’t happy and asked for them to be removed. I think we were right. One of them was so fat that he looked like he might explode at any minute.

Uit de serie ‘Waarom bloggers hyperindividualistische narcisten zijn’ vandaag Deel 3: Bloggers Favorite Subject Me by Jason Lee Miller

Uit de serie ‘Waarom bloggers hyperindividualistische narcisten zijn’ vandaag Deel 3: Bloggers Favorite Subject Me by Jason Lee Miller