Andries
Er was een tijd dat de EO niet interessant was. Dat er niet naar gekeken werd. Dat de discussie of een prolife omroep televisie kon maken niet bestond. Dat we de namen van EO omroepsters niet kenden. Dat je Henk Binnendijk in de binnenstad van Amersfoort tegenkwam en bang was dat hij je iets wilde vragen. Maar plotseling, zo net na de helft van de jaren negentig, veranderde dit. Het was een voorbode van de grote verwarring. De grote verwarring die er al was of nog moest komen. Maar het was een voorbode. De zuilen waren verdampt, de arbeiders uitgewerkt, de intellectuelen uitgedacht. Met hoofd en hand bedienden zij het zap-ding. En toen zei iemand iets - het was in een serieuze krant - en toen begonnen mensen het hem na te zeggen: Andries Knevel is de beste interviewer van Nederland. Zoiets komt hard aan bij tientjesleden die verschrikkelijk hun best doen om niet van hun geloof te vallen. Ik weet nog dat ik dacht: dit gaat niet goed, we raken het spoor bijster. Misschien werd het soms ook wel hardop gezegd. Het was een voorbode van wat zou komen. De god van Andries verhoorde ons niet en we hebben hem uiteindelijk aan zijn lot overgelaten - we hadden elkaar niet nodig. Maar tientallen hebben niet in hem geloofd en toch getracht anderen over te halen om in hem te geloven. De god van Andries verdreef ons, d.m.v. zijn ongelovige sympathisanten die zo hevig verlangden naar een beetje echtheid. Zij zagen niet dat het slechts een damp was, niets anders dan hun eigen verlangen. En zo was het een voorbode. De vermenigvuldiging van verlangen, een smerige godenstrijd, uitgevochten op het niveau van een overgesubjectiveerde en daarmee gewelddadige expressie.
Maar misschien gaan er wel weer dingen veranderen. Knevel kan het niet, lees ik opeens. Had dat tien jaar eerder gezegd. Sommigen zeggen dat het liefde is, omdat liefde blind zou zijn of blind zou maken. Maar liefde is niet blind, integendeel. Liefde ziet veel scherper dan wij zouden willen. Liefde geeft compassie. We zien de gebreken, maar hebben desondanks lief. Eigenlijk heb je een rare kop, maar toch… Ook al lijk je op een proefdier na een grote beurt, toch… Je hebt een volstrekt verwerpelijk wereldbeeld, maar toch… En zo kan de liefde maar doorgaan. Bijna onbarmhartig, als het geen genade was. Nee, het was geen liefde. Het is de verwarring die blind maakt, omdat het zo verwarrend is. Omdat we niet meer weten of we naar onszelf kijken of naar een ander. De god van Knevel kan het dus toch niet. Laat dit een voorbode zijn.
