Passage

Vijf jaar en een dag geleden

Op 11 september 2001 werd de eerste antropologische monografie over een Nederlandse charismatisch-evangelische, zeg maar pinksterachtige, kerk tegen het licht gehouden - een proefschrift. Dat klinkt alvast onbescheiden, maar gelukkig is het echt waar!

Naast enkele sociaal-wetenschappers, opponeerden twee theologen, ook wel godgeleerden genoemd. Deze godgeleerden hebben vaak moeite met mensgeleerdheid, zonder dat echt door te hebben. Zo geloven ze dat er een normatief punt is vanwaaruit alle sociale verschijnselen te bekritiseren zijn, zonder dat dit normatieve punt zelf als een sociologisch gegeven ter discussie staat. Onder antropologen is dit bekend - wij gaan nl. niet alleen met godgeleerden in discussie maar bestuderen ze ook.

Ik had dus wel ongeveer kunnen weten wat mij te wachten stond en u hoort mij dan ook niet klagen. Dat is nl. de deal. Die mensen hadden met kennelijk genoegen het manuscript gelezen en dat was o.a. de reden dat ik daar nu kon staan. Voor wat hoort wat, enige collateral damage op de koop toe nemend, omdat het ene opperwezen met het andere opperwezen om de oren werd geslagen. Ik denk soms dat ik met bomen praat. Dat geeft mij veel vertroosting.

Zou ik me Hans Tennekes niet herinneren? Hij stelde mij de laatste vraag, een leuke vraag, zogezegd. Over heftige, authentieke ervaringen, b.v. de soort emoties die ten grondslag liggen aan het gedrag van hooligans of zelfmoordterroristen, en hoe je dat als antropoloog zinvol zou kunnen onderzoeken - of misschien wel helemaal niet.

Ik zal geen sterk verhaal vertellen. Weet je wat je laatste woorden waren? vroeg iemand mij een dag later, vandaag precies vijf jaar geleden dus. Ik wist het niet meer.

Maar, hoe vreemd toevallig het ook was, het sloeg nergens meer op, zo’n begin van een zin, en het maakte ook niet meer uit. Want daarna werd alles anders en sommigen zijn er niet meer om deze herinnering op te halen.

14.45: hora est