Het ministerie van Binnenlandse Zaken mag dan grote problemen verwachten met betrekking tot het verwachte burqa-verbod, totnutoe valt dat nogal mee. Er wordt her en der flink gediscussieerd, maar daar blijft het bij. Als het echt om de burqa gaat, dan betreft het ook maar een klein aantal vrouwen. Wel is er een groter aantal mannen en vrouwen tegen een verbod, ook al willen ze het zelf misschien niet (laten) dragen.

Er is nu ook een online-petitie opgestart door Ayse Bayrak-de Jager die daarmee niet alleen de Almere Vandaag haalde maar ook CNN. Zij is een voorbeeld van die laatste categorie:

Bayrak roept via internet moslima`s op mee naar Den Haag te gaan. Getooid met spandoeken met daarop slogans als ‘Baas in eigen buik? Baas op eigen hoofd!’ ‘Geen besluiten over onze hoofden`. Donderdag moet het allemaal gaan gebeuren, tussen 12.00 en 14.00 uur.

,,Wie zwijgt stemt toe. Straks mogen we ook geen hoofddoek meer dragen, dan is het einde toch zoek?”, laat de 41-jarige Bayrak weten. Zelf draagt ze geen niqaab of burka, maar ze vindt dat vrouwen solidair met elkaar moeten zijn. ,,Burka`s worden in één adem genoemd met bivakmutsen of integraalhelmen. Maar dit is iets religieus.” Volgens de Almeerse heeft het dragen van een niqaab of burka niets met vrouwenonderdrukking te maken. ,,Juist niet! Als vrouwen volledig bedekt binnenkomen, worden ze niet beoordeeld op hun uiterlijk. Dan gaat het om de inhoud. Het is een recht, geen plicht. Bovendien vind ik het iets persoonlijks, het is tussen mij en God.”

Burka’s komen in het straatbeeld weinig voor, niqaabs wel. Dit zijn lapjes stof die vrouwen vrij gemakkelijk over hun gezicht kunnen doen. ,,Moslima’s staan zo echt niet voor de klas, het is alleen nodig als er mannen langskomen. En als je het over gezichtsbedekking hebt, begin dan met baarden van mannen!”

Kijken we naar de tekst van de petitie dan zien we dat Bayrak-De Jager een soort tegendiscours opzet. Waar Wilders en Verdonk de burqa presenteren als een vorm van vrouwenonderdrukking, Onnederlands en een veiligheidsissue, presenteert zij de burqa vooral als een kwestie van mensenrechten.

In Nederland heeft iedereen recht op zijn meningsuiting ook als dat tot uitdrukking komt in een kledingstuk als de burka.(moslim)vrouwen met of zonder burka zijn hevig verontwaardigd over deze discussie en ervaren een eventueel verbod als onderdrukking. Ook de vergelijking met de bivakmuts en integraalhelm in het openbaar stuit deze groep vrouwen zeer tegen de borst omdat een burka een religieuze uiting is en de andere twee met criminaliteit in verband gebracht kunnen worden.

Daarnaast legt zij in haar tekst de vinger op de gevoelige plek van de multiculturele samenleving en tolerantie:

We leven in een multiculturele samenleving dat betekent dat er naast de Nederlandse cultuur ,andere culturen aanwezig zijn . Om goed met elkaar samen te kunnen leven zullen we wederzijds respect voor elkaar moeten kunnen opbrengen,met in ons achterhoofd de leus: wat u niet wilt wat u geschiedt doet dat ook een ander niet. Integreren betekend niet assimileren !

Een ander, steeds vaker te horen, geluid is het aspect van burgerschap. Moslims claimen het recht als moslim-burger (in beide aspecten van de term) te kunnen functioneren:

En de Nederlandse wet biedt daar ook gelegenheid toe en is ook actief om die wederzijdse tolerantie te stimuleren o.a. door vorm te geven aan een nieuw vak op school: Burgerschapsvorming. Van jongst af aan maken de kinderen nu kennis met het feit dat er verschillende mensen in Nederland wonen ,en dat die mensen, binnen de wet, naar eigen wens gestalte mogen geven aan hun leven. Dit in tevredenheid van alle betrokkenen. En wat roept dan een minister in het heetst van de verkiezingstrijd: dat ze een wetsvoorstel wil indienen om de islamitische gezichtsbedekking te verbieden.

Daarbij heeft zij het idee dat een dergelijk moslimburgerschap een strijd vergt om deel uit te kunnen maken van het Nederlandse publieke domein waarin de Nederlandse cultuur meer en meer hermetisch wordt afgesloten voor de ultieme ander, in dit geval de moslim.

Het culturele gedachte goed van 1 miljoen Nederlandse burgers wordt daarmee te kakken gezet. De Nederlandse cultuur moet norm zijn en autochtone Nederlanders mogen zich superieur voelen en met het bestraffende vingertje wijzen naar een in ogen een minderwaardige groep. Om op deze manier, je eigen visie op vrijheden ,op te dringen aan je medelanders is een hele verontrustende en polariserende beweging die zal leiden tot meer frictie tussen de moslims en de niet moslims in Nederland en dat willen wij graag voorkomen.

Verder wordt het thema van de vrouwen-emancipatie naar voren gebracht. Gesluierde vrouwen zijn niet onderdrukt, maar emanciperen door (hun visie op de) islam.

We moeten af van de veronderstelling dat vrouwen die min of meer gesluierd over straat gaan onderdrukt zijn . Dit is een ongegrond vooroordeel wat men graag naar voren brengt binnen het thema vrouwen emancipatie. Het feit dat deze vrouwen ongeacht de (politieke) pesterijtjes standvastig blijven ,en met opgeheven hoofd naar hun werk , school of gewoon in de stad vertoeven getuigt van grote moed en doorzettingsvermogen, wat niet afgestraft moet worden maar juist beloond! Het is een kwestie van acceptatie . Niets belemmerd een vrouw om deel te nemen aan de arbeidsmarkt en sociale leven behalve de dominante arrogantie van sommige autochtone Nederlanders ,ingefluisterd door politici als Verdonk, Pastors en Wilders. Deze mensen houden graag de vooroordelen warm omdat past in hun eigen politieke agenda. En helaas zijn er genoeg mensen die daar gevoelig voor zijn . Deze mensen horen graag dat ze beter zijn dan een ander en daardoor denken dat ze het recht hebben mensen verbaal of lichamelijk af te wijzen.

Daarbij brengt zij nog een ander aspect naar voren, dat ik al eerder aan de orde heb gesteld: de controle over het lichaam van de vrouw. Het gaat daarbij om een strijd tussen verschillende definities met betrekking tot de vrouw (wel of niet onderdrukt), de islam (wel of niet vrouw-onderdrukkend), de islam in het publieke domein (wel of geen toenemende islamisering), de vrouw en haar lichaam in het publieke domein (welke bedekking en de mate waarin acceptabel is).

Maar met deze petitie willen wij daar een stokje voor steken. Moslimvrouwen zijn wel degelijk geëmancipeerd ,en juist onze kleding is daar een uiting van. We willen niet beoordeeld worden op de grote van onze voorgevel,de hoeveelheid peroxide in ons haar. Waarom zouden wij ons gezicht moeten vol smeren met make-up(niqaab van de westerse samenleving) om waardering te krijgen? We leven in de tijd van de rimpelvullers, liposucties noem maar op! Dat hebben wij als geëmancipeerde moslimvrouwen helemaal niet nodig. Wij willen graag beoordeeld worden voor onze kwaliteiten. Het is een andere kijk op emancipatie die niet zo maar aan de kant geschoven kan worden.
Tenslotte probeert de politiek nog een link te leggen naar terrorisme bestrijding. Hoeveel vrouwen met niqaab zijn eigenlijk opgepakt wegens verdenking op terrorisme? Men wil graag het gezicht van mensen kunnen zien. Waarom dan niet begonnen met het afschaffen van de baard? We wonen in een land waarin mannen als vrouwen door het leven gaan,en die acceptatie is er. Waarom is het dan zo moeilijk voor sommige politici een vrouw met gezichtsbedekking te accepteren? Het gaat om een stukje stof van dertig bij dertig centimeter. Je hebt daar een woord voor in het Nederlands dat ik liever niet gebruik. Iets met de geslachtsdrift van mieren!

Het gaat daarbij om niet-moslims die in een poging de Nederlandse cultuur te bewaren cq te verdedigen hun eigen definities over lichamelijkheid, vrouw en islam naar voren en moslims die daar een tegendiscours voor opzetten. Een tegendiscours dat slechts zelden gebaseerd is op religieuze argumenten. Daar zou men waarschijnlijk ook weinig kans mee maken omdat men niet alleen moslims maar ook niet-moslims moet overtuigen. De enige verwijzing naar religie is eigenlijk de claim op de vrijheid van godsdienst, maar dat is dan ook een claim die goed past in het traditionele Nederlandse discours, net als de andere genoemde aspecten: mensenrechten, burgerschap, emancipatie, persoonlijke autonomie en eigen keuze en vrijheid van meningsuiting. De petitie is daarmee ook te zien als een kritiek op die Nederlandse waarden en de assertiviteit waarmee dat soms gebeurt is in het bijzonder een teken van woede en frustratie over het feit dat de Nederlandse overheid zelf, in hun ogen, haar eigen beloften van vrijheid, rechten en emancipatie zou verkwanselen als het om moslims en vrouwen gaat.