Rohingya: A Hidden Genocide in a 'racially tolerant' country?


Last week Max Fisher published a fascinating piece of work in the Washington Post:

Among the dozens of questions that World Values asks, the Swedish economists found one that, they believe, could be a pretty good indicator of tolerance for other races. The survey asked respondents in more than 80 different countries to identify kinds of people they would not want as neighbors. Some respondents, picking from a list, chose “people of a different race.” The more frequently that people in a given country say they don’t want neighbors from other races, the economists reasoned, the less racially tolerant you could call that society. (The study concluded that economic freedom had no correlation with racial tolerance, but it does appear to correlate with tolerance toward homosexuals.)

Unfortunately, the Swedish economists did not include all of the World Values Survey data in their final research paper. So I went back to the source, compiled the original data and mapped it out on the infographic above. In the bluer countries, fewer people said they would not want neighbors of a different race; in red countries, more people did.

If we treat this data as indicative of racial tolerance, then we might conclude that people in the bluer countries are the least likely to express racist attitudes, while the people in red countries are the most likely.

This map is the result of his labour:

In particular in countries that are rich, have high levels of education, are peaceful and ethnically homogenous, people appear to be more willing to live next to someone who is considered to be from a different ‘race’. Fisher, fortunately, is wise enough to point to some caveats in compiling and interpreting this map:

First, it’s entirely likely that some people lied when answering this question; it would be surprising if they hadn’t. But the operative question, unanswerable, is whether people in certain countries were more or less likely to answer the question honestly. For example, while the data suggest that Swedes are more racially tolerant than Finns, it’s possible that the two groups are equally tolerant but that Finns are just more honest. The willingness to state such a preference out loud, though, might be an indicator of racial attitudes in itself. Second, the survey is not conducted every year; some of the results are very recent thing andd some are several years old, so we’re assuming the results are static, which might not be the case.

We could add to that that the notion of ‘race’ is itself problematic for something like this. Because of different historical trajectories involving migration, diversity and ‘race’ people in different regions understand different things when they hear about race. For example in India the issue of race is not even put in the WVS.

One of the important things here is that infographics such as these are a very strong visual tool. Without looking at the data behind at it, the picture seems clear and indisputable; the have the capacity to transform (or should we say reduce) complex data into pictures that appear the be clear, credible and based upon solid research. Nevertheless, what certainly should you give you a clue that something is off in this map is the position of Burma / Myanmar. It appears to be more ‘racially tolerant’ then India, Bangladesh, Thailand and China. At the same time however the Rohingya Muslims in Burma suffer terrible atrocities. Watch the next video from Al Jazeera.

[youtube:http://www.youtube.com/watch?v=4KG2kdcmZG0]

There are 400,000 Rohingya languishing in Bangladesh. For more than three decades, waves of refugees have fled Myanmar. But the government of Bangladesh considers the Rohingya to be illegal immigrants, as does the government of Myanmar. They have no legal rights and nowhere to go.

This is a story of a people fleeing the land where they were born, of a people deprived of citizenship in their homeland. It is the story of the Rohingya of western Myanmar, whose very existence as a people is denied.

Professor William Schabas, the former president of the International Association of Genocide Scholars, says: “When you see measures preventing births, trying to deny the identity of the people, hoping to see that they really are eventually, that they no longer exist; denying their history, denying the legitimacy of their right to live where they live, these are all warning signs that mean it’s not frivolous to envisage the use of the term genocide.”

For more on the Washington Post racial tolerance map see also:
India may be racist, but the numbers don’t prove it by Rukmini Shrinivasan
Surveys gone bad – When “Yes” means “No” by Ashirul Amin
Hong Kong is NOT the most racist region in the world by badcanto
Comparative Xenophobia, part I – by Steve Saideman
The cartography of bullshit by Siddhartha Mitter
–> Daniel Drezner responds to Siddhartha Mitter: The cartography of peevishness
–> And Siddhartha Mitter replies: HERE.

2 thoughts on “Rohingya: A Hidden Genocide in a 'racially tolerant' country?

  1. 1. DE ROHINGYA’S
    Verspreid over de hele aarde, broeit, borrelt, en rispt de Islam op. In China via de Oeigoeren, op de Filippijnen het Islamitische MILF, Boko Haram gaat in Nigeria tekeer, vergeten we die explosie op Bali niet, noch wat erop Celebes gebeurde*, en vandaag uit de onuitputtelijke reeks vernemen we van die ellende mét de Rohingya’s (Rohs) in Birma. Nooit eerder van ze gehoord overigens.

    Vluchtig beschouwd dat van die Rohs hetzelfde liedje als boven, maar dan zie je wél over het hoofd dat (1) deze ene keer nu eens Islamieten als object van agressie worden gepropageerd zijn**, en (2) dit lot hen in een Buddhistische omgeving overkomt, terwijl die Cultuur daar toch als pacifiek bekend staat. Buddhistische ‘jihadis’ plegen – weten we – eerder zichzelf dan de ander in brand te steken. Mijn paradoxale verwondering over een en ander meen ik ook in de titel van het artikel ‘Rohingya: A Hidden Genocide in a ‘racially tolerant’ country?’ te herkennen. ***
    ‘t Zou goed als een antropoloog eens een objectief boekje over die Rohs open deed. Wie zijn zij, wat doen ze daar in Birma, wat maakt ze zo kwetsend voor de Birmese Buddhisten?

    Tot nader order zie ik het zo: In Birma speelt zich een historische afrekening af, eindelijk. In India en in de buurt daarvan is het Buddhisme door de Islam uitgeroeid. Gruwelijk. (o.a. Max Weber, ‘Religionssoziologie’; uit het hoofd geciteerd). De Birmezen rekenen – plaats en tijd doen er niet toe – af en willen nieuwe onderdrukking voorkomen.
    Nu kun je zeggen dat dat Islamitisch geweld van toen wel erg lang geleden is, maar dat is mogelijk eng-Westers alias ethnocentrisch gedacht. Door een schuld van eeuwen her halen we – cultureel verplicht – makkelijk een Christelijke streep, maar dat is niet in alle Culturen zo. Of het gisteren was of 1000 jaar geleden, die tijdrekening is qua (af)waardering niet universeel, en dan ook het daarmee corresponderend historische gevoel niet.

    Bepaling van 1.waarde en 2. betekenis, van het begrip ‘tijd’ in verschillende culturen, incl. comparatief de onze, verdient scherpere antropologische studie. We vergissen ons te vaak in de TIJD. Het is vooral de Franse sociaal-antropoloog Louis – Homo Hierarchicus – Dumont die hierover uitstekende ideeën heeft ontwikkeld.
    * Onthoofding van jonge, ongesluierde Christenmeisjes door Islamieten
    ** Hun reguliere (culturele) intersectarische slachtpartijen buiten beschouwing gelaten.
    *** Verschenen op website: religionresearch.org/martijn, dd 15.05.13.

    OVER DE TIJD
    1. De Australische anthropoloog Bell**** vertelt dat omstreeks Anno 2000 twee Australische (‘aborigenes’) groepen weigeren met elkaar samen te werken, dit op grond van ‘het feit’ dat hun respectieve stamvaders ruzie met elkaar hadden gemaakt en dat ook niet deden.
    Bell schrijft het niet, maar lijkt het toch wel absurd vinden: je gedrag te laten bepalen door voorvaders uit een onheuglijk verleden.
    2. In een tijdschrift dat ik vele jaren terug onder ogen kreeg, las ik het verhaal van een groepje Westerlingen op zoek naar het goud van El Dorado in het Amazone-gebied. De goudzoekers wonnen informatie in bij de locale Indiaanse bevolking over de vindplaats. Daarbij kregen ze de indruk dat die Indianen er inderdaad iets van wisten, en wel zo alsof het verstoppen van die schat (in geloof ik een meer) zich nog maar vrij onlangs had afgespeeld, Wat ‘Historisch’ onmogelijk was.
    In dit 2e geval kun je aan bedrog denken; de Indiaanse informanten ook niet gek, hielden de schatzoekers voor het lapje. Maar denk je zo niet, dan kun je in beide gevallen concluderen dat in de (A) Australische – (B) Indiaanse cultuur de tijd niet dezelfde rol speelt als bij ons Westerlingen. De tijd heeft daar-bij-hen niet de waarde van een meetlat, is geen dimensie om waarden te meten. Wat in A en B voorvalt, en er is voorgevallen, verloopt nagenoeg synchroon. Alles is gevoelsmatig: vandaag, een paar dagen -, weken -, hoogstens wat maanden geleden.
    Neem je dit aan, dan heelt in maatschappijen van het A en B type de tijd geen wonden, kan dat ook niet,en begrijp je dat die Australiërs nog steeds niet met elkaar kunnen samenwerken, en de ingedrongen Rohs alsnog de prijs van hun non-integratie moeten betalen. Met dat ‘nog steeds’ en ‘alsnog’ als Westerse ‘vooroordeel.

    Dit type denken over de tijd, of eigenlijk het er niet in denken, is niet per se primitief.
    Ook Klassiek India denkt niet historisch, is niet Historisch. Indologen hebben Indische litteratuur bestudeerd en daarvan was het grote probleem hun ondateerbaarheid. India heeft geen geschiedenis, negeert de tijd als waarde.

    Het Westen heeft van de tijd een motor gemaakt; wij leven diachronisch-Historisch. Morgen wordt het beter, leed vergeten of verzoend. Dit is een culturele beslissing geweest, of een mutatie, die ons aanzienlijk doet verschillen van synchroon lopende volken.
    De Islam is geen volk, maar wel synchronistisch. Of zeker wel anachronistisch. Als wij ze vergeven, kunnen ze ons toch rustig blijven doodslaan.
    **** BELL, J. H., – THE CULTURE OF THE ABORIGINES | In: The Pattern of Australian Culture, McLeod, A.C. Ed., Cornell University Press, pp. 441-477, Ithaca, New York, 1963.

  2. De vorige schrijver vergeet dat het Westen diverse invallen heeft gedaan in de islamitische culturele wereld – Irak, Afghanistan, Somalië. En dat we via grote bedrijven – de vrije markt een meer dan normale invloed hebben. Daarom is zijn laatste zin ‘kunnen ze ons toch rustig blijven doodslaan’ – een uitspraak die met zichzelf in tegenspraak is. Gebaseerd op een sterke apathie voor de islamitische wereld, en daarom verwerpelijk. Want niet wetenschappelijk gefundeerd.

Leave a Reply to HPax Cancel reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*
*
Website