‘Denk aan de kinderen!’ – Wit nationalisme, de overheid en zwarte piet

‘Het is maar een gezellig kinderfeestje. Althans dat had het moeten zijn, en nu zijn de kinderen aan het huilen.’ Eén van het vaakst gehoorde gekwetter naar aanleiding van de Sinterklaasintocht. Het is natuurlijk wat hypocriet, want wat hiermee bedoeld wordt is een ‘wit kinderfeestje’. En de gevoelens van ‘witte kinderen’ (van wie er overigens ook genoeg waren die de kaaspieten e.d. erg leuk vonden). Ja, zwarte anti-zwarte piet activisten mogen demonstreren (we zijn een democratisch land), maar niet op en tijdens een kinderfeestje.

‘De kinderen’!
Nu zijn anti-zwarte-piet activisten al zeker sinds 1968 bezig om de kwestie uberhaupt op de agenda te krijgen: men is weggelachen, gearresteerd en nooit serieus genomen tot voor kort. De confrontatiemethode die men erop na houdt werkt. Het argumenten van ‘de kinderen’ is dan ook absoluut niet serieus te nemen. Niemand van deze mensen die zich zo bezorgd tonen om het zieleheil van de kinderen, heeft zich eerder bezorgd getoond over de gevoelens van zwarte kinderen. Daarbij komt dat ouders wel eerst hun kinderen een volledig uit de duim gezogen mythe op de mouw gespeld hebben; één die onder andere sterk racistische motieven kent. Hoe ok is dat voor de gemoedstoestand van hun kinderen? En dan zou je je kinderen niet kunnen uitleggen dat zwarte piet verandert of verdwijnt? Maar daar gaat het natuurlijk niet om. Om die kinderen. Die worden vooral gebruikt door pro-zwarte activisten als argumenten om te claimen dat hun tegenstanders kinderhaters zijn, dat ze een kinderfeestje verpesten en dat ze dus eigenlijk bullebakken en tuig zijn.

Maar natuurlijk waren de anti-zwarte piet activisten precies op de plek waar ze wezen moesten. Het hele punt is namelijk voor hen dat dit geen onschuldig kinderfeestje is, maar een festijn met racistische wortels dat zich manifesteert in de gedaante van het zwarte piet fenomeen. De hoeveelheid racistische commentaren die hun actie losmaken laten nogmaals zien dat het de pro-zwarte piet mensen helemaal niet gaat om de kinderen: het gaat om macht, het uitoefenen van macht over zwarte burgers die de witte status quo uitdagen en om het uitoefenen van macht over die witte burgers en die instituties die (zij het voorzichtig) aan het schuiven zijn. Zoals afgelopen week te zien was met de ophef over de witte piet bij het sinterklaasjournaal.

Macht en onderwerping
Maar het belangrijkst zijn toch de zwarte activisten; zij zijn degene die echt monddood worden gemaakt en waar het meten met twee maten (altijd een goed voorbeeld van macht uitoefenen) het duidelijkst is. Neem bijvoorbeeld de racistische reporter Jan Roos van Powned die eerder Quinsy Gario voor racist uitmaakte en nu, nadat Gario dat met hem deed, aangifte tegen hem deed. De boodschap is helder: ‘als witte man mag ik iedere zwarte man voor racist uitmaken, maar als een zwarte man dat doet moet hem de mond gesnoerd worden.’

Daarbij dienen natuurlijk zwarte activisten maar alles over zich heen te laten komen. En als er sprake is van racisme kan men een klacht indienen bij de anti-discriminatiebureaus, maar zeker niet demonstreren bij een ‘kinderfeestje’. Doet men dat wel, dan krijgt men allerlei racistisch commentaar over zich heen zoals ga terug naar waar je vandaan komt. Het racisme werkt hier deels hetzelfde als bij de islamofobe beledigingen die moslims over zich heen krijgen. Het is een poging om een groep te onderwerpen door door de leden ervan te vernederen. Laten ze zich dat niet welgevallen dan horen ze hier niet, zijn ze niet geïntegreerd en niet dankbaar voor alles wat wij (witte mensen) voor hen gedaan hebben.

Wiens overheid?
In een situatie als deze is de rol van de overheid belangrijk. Neemt de overheid artikel 1 van de Grondwet serieus en beschermt ze de bevolking tegen racisme en discriminatie op grond van ‘ras’? Nee, dat doet ze volgens de activisten dus duidelijk niet. De overheid probeert, hoogstens, compromissen te bereiken; iets wat voor veel racismebestrijders niet kan. Als we anti-semitisme vinden onder Nederlanders gaan we immers ook geen compromissen zoeken; dan gaan we dat volledig bestrijden (wetende dat dat niet zal lukken). Dat is iets wat men ook van de overheid verlangt. Dan zou de overheid nog kunnen proberen een neutrale, procedurele rol in te kunnen nemen: de discussie zo faciliteren dat er een voor alle partijen acceptabele oplossing komt. Let wel: dit is dan dus al een compromis want de overheid dwingt dan nog steeds niet artikel één af.

Maar we moeten vaststellen dat de overheid ook dat niet doet. Maar wat doet de overheid wel? Die laat stille agenten met de optocht meelopen als…zwarte piet. Dat doe je dus niet. Als de kern van het argument van de activisten is gericht tégen de concrete figuur van zwarte piet, dan laat je als overheid niet je agenten meelopen als racistische manifestatie. En waarom zou je als zwarte piet meelopen als je er niet vanuit gaat dat mogelijk geweld tegen de zwarte piet is gericht en dus uit de hoek van anti-zwarte piet activisten komt? Hoe zit het dan met de veiligheid van de anti-zwarte piet activisten die veelvuldig worden bedreigd, racistisch bejegend, uitgescholden en zich nog steeds geconfronteerd zien met een racistisch wit-nationalistisch fenomeen? En zeker in een situatie waarin pro zwarte piet demonstranten zich zwart schminken, is het je verkleden als zwarte piet voor velen een politiek statement.

Een ander voorbeeld. Van verschillende demonstranten is vernomen dat de politie vooral gekleurde en zwarte mensen in het publiek aansprak zonder te weten of ze nu wel of niet gingen demonstreren. De overheid verliest hier dus opnieuw de illusie van neutraliteit door een sterk vermoeden van racial profiling.


Dit gebeurde natuurlijk al eerder vorig jaar, maar dan door demonstranten, tijdens een pro zwarte piet manifestatie toen een zwarte Papoea vrouw werd aangevallen. Niet haar belagers werden opgepakt, maar zij werd meegenomen door de politie. We hebben hier dus de situatie dat de aanwezigheid van zwarte mensen, zwarte lichamen, voldoende is om een dreiging te zien en een protest te lezen. Het vormt ook de legitimatie om het zwarte protest aan banden te leggen: niet te confronterend, aan de rand van het fenomeen, via inspraakorganen en juridische wegen.

De politieke stilte
In het midden van dit alles is eigenlijk de enige groep in Nederland die nog stil is het parlement. Schijnbaar zijn onze politici óf zo laf dat ze zich niet tegen racisme durven uit te spreken en de kant van de anti-zwarte piet activisten durven te kiezen óf men is vooral vertegenwoordiger van de witte autochtonen die pro-zwarte piet zijn. Net zoals de ouders die zich vooral druk maken om hun witte kinderen. Enigzins gechargeerd gesteld kunnen we stellen dat we temidden van alle onrust dus een overheid hebben die niet in staat is artikel 1 van de Grondwet af te dwingen, die er ook niet in slaagt de schijn van neutraliteit hoog te houden doordat men het gevaar vooral lokaliseert bij zwarte burgers (maar niet de zwart geschminkte burgers) en de steen des aantoots juist gebruikt om voor veiligheid van witte burgers te zorgen. En geen enkele politicus die daar ook maar één kritisch woord over uitbrengt.

4 thoughts on “‘Denk aan de kinderen!’ – Wit nationalisme, de overheid en zwarte piet

  1. “Wit kinderfeestje.” Hier ga je de fout in. Ik heb voor het eerst sinds tijden de uitzending van de intocht bekeken – AART STAARTJES IS GEEN VERSLAGGEVER MEER, WTF? WAAR IS AART? – en alle kleuren kinderen stonden aan de kant. Ik hoop dat de uitzending op Uitzending Gemist staat, dan kun je het zelf zien, De Koning: alle accenten stonden langs de kant, van alle continenten.

    Dat bevestigde voor mij sowieso dat deze hele discussie één is van de elite: gewone mensen geven er geen fuck om. Die willen gratis snoep en het hele spektakel voorbij zien trekken.

    Wat ik ook opvallend vond is dat we wellcht voor het eerst met rassenrellen te maken hebben gehad: zwarten en witten gingen vechten: 90 arrestaties tot gevolg. Ook uit onverwachte hoek: mijn verslaggever ter plaatste merkte op dat de types die zich hadden verenigd achter het AFA-spandoek wit waren en de politie uitdaagden.

    Zelf meng ik mij sinds eind oktober 2013 in het debat. Het was Trouw-columniste Elma Drayer die mij over de streep trok in haar column waarin zij stelde: we kunnen de zwarte knecht ook weer afschaffen. Sindsdien ben ik anti-Zwarte Piet.

    Het argument van ‘Ja maar de kinderen’ vind ik niet zo valide. Natuurlijk: ik heb ook de foto’s op ANP Foto gezien van de kinderen die moesten huilen. En ja, zien hoe papa’s en mama’s van allerlei kleuren gaan vechten terwijl de Sint op bezoek is, is ook heel kut als je -10 bent. Maar dat hoort bij De Strijd. Fuck de kinderen; gewoon ff doorbijten.

    We hebben nu al enkele jaren een discussie over Zwarte Piet, dat daar een keer fysiek geweld aan te pas zou komen ligt in de rede.

    Wel hoop ik dat alle partijen nu doorhebben dat dat bij de volgende intocht niet gaat gebeuren.

    En ik vind dat we als anti-Zwarte Piet-kamp al redelijk wat hebben bereikt: Clown Pieten, Witte Pieten en Stroopwafel Pieten: ze waren aanwezig. Dat beide kampen daar moeite mee hebben hoort erbij. Wat mij betreft was dit een historische intocht: er is wat veranderd. Dat dat sommigen niet snel genoeg gaat is een andere discussie.

    Ik ben ervan overtuigd dat tussen nu en vijf jaar de klassieke blackface-Piet niet meer bestaat. Geduld is een schone zaak.

  2. Beste Martijn,

    Dat je hier zelfs maar over begint valt me al zwaar tegen en de inhoud is —laat ik het er maar niet over hebben.

    Eén ding staat vast: de Nederlandse TV heeft van de eerbiedwaardige Zwarte Piet bij Sint Nicolaas (jawel, een Heilige, duidelijk uit Andalusia!) een gymnastiekende clown gemaakt. Dat gaat tegen Nederlandse wijsheid en tolerantie in. Daarover had je je hier al jaren geleden uit moeten spreken. Anti-religieuze ontering van een (Rooms-Katholieke) religieuze traditie is inderdaad niet iets om mee te spotten. Maar zo ver strekt jouw bemoeienis met godsdienst niet, is het wel?
    Zoals je nu op de relwagen springt —echt, ik dacht dat anthropologen serieuzer werk te doen haden. Nu val je zowat in de categorie ‘participerende antropologie [sic] bij het Carneval in het Zuiden.’ Hoewel, dat is eigenlijk ook een zwaar imperialistisch, anti-godsdienstig en racistisch Hollands onderwerp. Zou je daar toch maar niet niet eens op duiken? Met kenneis van zaken en zonder verontwaardiging oftewel ‘sine ira et studio’ zoals je het vak geleerd hebt?

    Even goed, vriendelijke groet,
    Vincent

  3. Wel relaxt dat je in het begin van dit verhaaltje, de kwaliteit daarvan al blootlegt. Hoef ik geen tijd te verspillen aan de rest. Ik denk dat je eens goed moet kijken naar de huidskleur, dat wil je graag, van de kinderen tijdens de intocht, op straat in het algemeen en van de kinderen die sowieso thuis meedoen.

    Houd ik het verder ook kort, dag.

  4. Beste Martijn,

    Je slaat met dit artikel de spijker op z’n kop. De rolverdeling tussen de blanke baas en zijn zwarte onderdanen roept onvermijdelijk associaties op met het slavernijverleden, waarbij de tot slaaf gemaakte Afrikaanse mens wereldwijd werd mishandeld, vernederd en uitgebuit. De figuur van Piet is nooit meer geweest dan een opeenhoping van racistische stereotypen; zwarte huid, kroeshaar, ringoorbellen, rode dikke lippen. Blijkbaar dacht men dat de knechtenrol meer voor zwarten is weggelegd dan voor de blanken. Zij zijn volgens de traditie namelijk luie, domme en kinderlijke wilden, slechts goed voor entertainment en uitsluitend anonieme bijfiguren in de levens van witte mensen. Een beeld uit de koloniale tijd van toen dat een uiting is van de opvatting dat het ‘blanke ras’ superieur is aan het ‘zwarte ras’. Dit feest heeft daarom flink bijgedragen aan de normalisering van racistische ideeën ten opzichte van mensen met een donkere huidskleur.

    De liefhebbers van zwarte Piet gebruiken altijd de valse bewering dat hij zwart is geworden doordat hij door schoorstenen klautert. Wel vreemd natuurlijk dat hij daarbij ineens kroeshaar en dikke lippen krijgt. In de Engelstalige wereld kent men de figuur Santa Claus. Die wordt niet zwart wanneer hij door schoorstenen klautert.

    In de Islâm is het zo dat geen enkel ras superieur is aan een ander ras. Als we een tuin zien met verschillende bloemen dan waarderen we de schoonheid van het geheel. We hebben niets tegen de kleur van 1 enkele bloem omdat iedere bloem iets bijdraagt aan de schoonheid van de tuin. In een soortgelijke situatie kunnen we de wereld zien, als een tuin welke gedecoreerd is met mensen van verschillende huidskleuren.

    Als resultaat van het volgen van deze leringen, zullen veel mensen in staat zijn om racisme te beëindigen in hun gedachten en daden. Vandaag de dag kun je nog steeds harmonie zien tussen mensen van verschillende rassen in de moskeeën van verschillende steden. Daar zul je mensen vinden van verschillende kleuren die samen, met gelijke status Allâh aanbidden. Rijk of arm, donker of blank, allemaal in 1 rij, zij aan zij in aanbidding. Er wordt geen speciale behandeling aan iemand gegeven gebaseerd op kleur of sociale status. Er is niet zoiets als een “zwarte moskee” of een “witte moskee”. De Islâm is ver verwijderd van zulke destructieve concepten. Allâh de Rechtvaardige zegt namelijk in de Luisterrijke Qur’ân:

    “O mensheid, Wij hebben jullie geschapen uit een man en een vrouw en Wij hebben jullie tot volken en stammen gemaakt, opdat jullie elkaar leren kennen. Voorwaar, de meest edele onder jullie bij Allâh is degene met het meeste Godsvrucht. Voorwaar, Allâh is van alles op de hoogte, Alwetend.” {Qs 49:13}

    We zijn daarom zeer verheugd om te zien dat tegenwoordig steeds meer mensen dit inzien.

    Vriendelijke groet,

    MID

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*
*
Website