Archive for the 'Gender, Kinship & Marriage Issues' Category

Sep 19 2008

Profile Image of martijn
martijn

Medisch Contact - Besnijdenis: jongens wel, meisjes niet

In het tijdschrift Medisch Contact een bijdrage van dr. Refaat B. Karim (plastisch chirurg Onze Lieve Vrouwe Gasthuis Amsterdam, oud-bestuurslid Nederlandse Vereniging voor Plastische Chirurgie) en dr. J. Joris Hage (plastisch chirurg, Antoni van Leeuwenhoek Ziekenhuis Amsterdam, oud-voorzitter Nederlandse Vereniging voor Plastische Chirurgie). Beiden zijn gespecialiseerd in de plastische chirurgie van het genitale gebied en waren betrokken bij de voorbereiding van de gezamenlijke standpunten van de NVPC en NVOG aangaande de esthetische chirurgie van de genitaalstreek.

Ik heb hier al eerder vraagtekens gesteld bij vrouwenbesnijdenis, zij gaan in op meisjesbesnijdenis en nog een stapje verder. Zij stellen dat een breed gedragen, algeheel verbod op meisjesbesnijdenis ook de twee minst mutilerende vormen omvat: een prik of sneetje in de voorhuid of het afsnijden van een randje ervan. Bij jongens wordt een dergelijke circumcisie door de beroepsgroep én de wetgever wel aanvaardbaar geacht, maar bij meisjes niet. Deze vorm van discriminatie tussen jongens en meisjes strookt niet met de Grondwet, het Verdrag van Lissabon en de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens. Waarschijnlijk zal er een groot draagvlak zijn om deze inconsistente en huichelachtige wijze van discriminatie te laten voortbestaan.
Collectieve rechten prevaleren in het geval van positieve beeldvorming (jongensbesnijdenis), terwijl individuele rechten prevaleren in het geval van negatieve beeldvorming (meisjesbesnijdenis). Bij meisjesbesnijdenissen gaat het bovendien om nieuwe immigrantengroepen, terwijl jongensbesnijdenis ook al onder ‘oude’ (joodse en islamitische) immigrantengroepen voorkwam.

De werkgroep Gezondheidsrecht van het Nederlands Juristen Comité voor de Mensen­rechten oordeelde dat deze verschillen juridisch gezien irrelevant zijn en dat de overheid consistent dient te handelen. Als de argumentatie die ten grondslag ligt aan het regeringsstandpunt inzake alle vormen van meisjesbesnijdenis zou worden doorgevoerd, is de enige juridisch consequente conclusie dat ook alle vormen van jongensbesnijdenis verboden zouden moeten zijn. Op grond van het gelijkheidsbeginsel is het niet mogelijk dat groepen die langer of dieper zijn geworteld in de samenleving meer (voor)rechten genieten dan nieuwelingen.

Politiek
Met de huidige discriminerende situatie kunnen we in theorie op vier manieren omgaan. Allereerst kan het algehele verbod op alle vormen van meisjesbesnijdenis gehandhaafd blijven, mits alle vormen van jongensbesnijdenis eveneens worden afgewezen. In een wereld met naar schatting 500 tot 700 miljoen besneden jongens en mannen lijkt dit geen realistisch streven.

Ten tweede kunnen de twee minst mutilerende vormen van meisjesbesnijdenis alsnog, evenals de meest voorkomende vorm van jongensbesnijdenis, aanvaardbaar worden geacht. Hiervoor werd al vóór de instelling van het algehele verbod gepleit en onlangs verdedigde Mulder deze mogelijkheid in Medisch Contact.6 7 Wereldwijd zijn immers naar schatting 100 tot 140 miljoen meisjes en vrouwen besneden. Gremia die al een standpunt hebben ingenomen, zullen echter niet geneigd zijn hierop ten dele terug te komen.

Een algeheel verbod op besnijdenis bij alle minderjarigen is wellicht een alternatief. Dit strookt met het door NVOG en NVPC ingenomen standpunt dat medisch niet noodzakelijke chirurgische ingrepen aan de genitaalstreek pas mogen plaatsvinden nadat het betreffende gebied is uitgegroeid. Dit is meestal pas rond het achttiende levensjaar het geval. Als daarnaast een verbod op alle vormen van besnijdenis die verdergaan dan in- of circumcisie van de voorhuid bij vrouwen én mannen blijft gehandhaafd respectievelijk wordt ingesteld, is het aan de volwassen vrouw of man om te kiezen voor een beperkte vorm van besnijdenis.

Ten slotte kunnen we de huidige, inconsistente en huichelachtige wijze van discriminatie tussen jongens en meisjes laten voortbestaan. Gelet op de aard van de politiek, zou er voor die optie wel eens het grootste draagvlak kunnen zijn.

Het gaat er niet zozeer om dat zij meisjesbesnijdenis willen toestaan zoals op Geenstijl.nl en LWH nogal leugenachtig wordt gesuggereerd, maar om, zoals anderen terecht opmerken, de nogal dubbele houding ten aanzien van besnijdenis van meisjes en jongens aan de kaak te stellen. Daarbij maken ze onderscheid tussen verschillende vormen van jongensbesnijdenis en meisjesbesnijdenis. De beeldvorming en de discussies worden echter grotendeels bepaald door de zwaarste vormen van meisjesbesnijdenis. Meisjesbesnijdenis komt in diverse landen voor, onder moslims, christenen en animisten (en nee dus niet alleen onder moslims, en als het om moslims gaat dan in een bepaalde regio). Vooral in sub-Sahara landen en Noord-Oost-Afrika worden meisjes besneden als ze in de basisschoolleeftijd zijn. Soms krijgen ze een klein sneetje in de clitoris (incisie), soms wordt de clitoris en een deel van de kleine schaamlippen verwijderd (clitoridectomie) en soms worden ook de grote schaamlippen weggesneden en wordt de wond dichtgenaaid op een kleine opening na voor urine en bloed (infibulatie). Nederland wordt sinds eind jaren tachtig geconfronteerd met meisjesbesnijdenis. De beeldvorming en de discussies zijn vooral gebaseerd op de zwaarste vorm. Dit is ook wel logisch omdat er vooral daarover onderzoek is gedaan; er is nauwelijks iets bekend over de medische, hygienische en sexuele gevolgen van het eerste type. Meer daar over en over dezelfde vraag als die artsen aan de orde stellen: Is de discussie over vrouwenbesnijdenis overdreven?

No responses yet

Sep 08 2008

Profile Image of martijn
martijn

Verbod gelaatsbedekkende kleding op alle scholen

Het Ministerie van OCW komt met een verbod op gelaatsbedekkende kleding op alle scholen, met uitzondering van het hoger onderwijs. Gelaatsbedekkende kleding is volgens minister Plasterk om diverse redenen onwenselijk in het onderwijs:

  • vanwege het belang van goed onderwijs
  • de onderlinge communicatie
  • vanwege de zorg voor leerlingen
  • in verband met de taken van scholen om leerlingen zo goed mogelijk voor te bereiden op de maatschappij en de orde en veiligheid op school.
  • Scholen die al een verbod op gelaatsbedekkende kleding hebben ingesteld, hebben dat vaak op verschillende manieren gedaan. Daardoor kan de reikwijdte van het verbod (zie paragraaf 3 hieronder) verschillen van school tot school. Het kan tot onduidelijkheid en onbegrip leiden wanneer op de ene school iets wel mag wat op de school ernaast niet is toegestaan. Daar kan ook de acceptatie van het verbod onder lijden.

Het verbod heeft de volgende reikwijdte:

  • op zowel openbare als bijzondere scholen;
  • op zowel bekostigde als niet-bekostigde scholen;
  • voor alle onderwijssectoren, behalve voor de sector hoger onderwijs;
  • op alle plaatsen waar het onderwijsproces zich afspeelt, dat wil zeggen het gehele schoolterrein, met inbegrip van buitenterreinen;
  • voor alle personen die zich bevinden op het schoolterrein, dus niet alleen voor leerlingen en onderwijspersoneel;
  • gedurende de tijd dat het onderwijsproces zich afspeelt.

Verder moet worden voorzien in een algemeen geformuleerde uitzondering die erop ziet dat gelaatsbedekkende kleding tijdelijk kan worden gedragen indien en zolang dit noodzakelijk is voor de veiligheid of om medische redenen; daarnaast kunnen scholen desgewenst voorzien in een in de tijd begrensde uitzondering of ontheffingsmogelijkheid voor incidentele (culturele) gelegenheden.

Voor een toelichting hierop zie de brief van Plasterk aan de Tweede Kamer

De discussie hierover op scholen is allesbehalve nieuw. Er is al een verbod voor personeelsleden op alle scholen (inclusief Hoger Onderwijs) en enige jaren geleden was er een discussie over jonge vrouwen op het MBO die een niqaab droegen. Zie hierover het artikel van Herrera en Moors in de ISIM Review 13.

One response so far

Jul 31 2008

Profile Image of martijn
martijn

Trouw, hetNieuws| nederland - Gedumpte vrouw kan sneller naar Nederland

Trouw, hetNieuws| nederland - Gedumpte vrouw kan sneller naar Nederland

Gedumpte vrouw kan sneller naar Nederland
Verblijfsstatus voor slachtoffers
Bart Zuidervaart

Buitenlandse vrouwen die in Nederland slachtoffer worden van huiselijk geweld of die door hun partner worden gedumpt in het land van herkomst, komen sneller in aanmerking voor een verblijfsvergunning.
Minister Hirsch Ballin en staatssecretaris Albayrak (justitie) schrijven dat vandaag in een brief aan de Tweede Kamer. Zij willen betere bescherming bieden aan vrouwen die voor gezinsvorming of -hereniging naar Nederland kwamen en te maken krijgen met een gewelddadige man.

Wanneer een vrouw tegen haar wil wordt achtergelaten in haar geboorteland, komt ze volgens de bewindslieden ’in zeer lastige omstandigheden terecht’. Haar vergunning is afhankelijk van die van de echtgenoot. Als ze korter dan drie jaar in Nederland woont en wordt gedumpt, vervalt haar recht op verblijf. Alleen wanneer er ’klemmende redenen van humanitaire aard’ zijn, mag ze terugkomen naar Nederland.

Een slachtoffer van huiselijk geweld moet nu een medische verklaring van een arts overleggen en aangifte doen tegen haar partner. Uit angst laten veel slachtoffers dat laatste achterwege. Hun verblijfsstatus dreigt dan te vervallen.

Hirsch Ballin en Albayrak vinden dat deze kwetsbare groepen een betere bescherming verdienen. Achtergelaten vrouwen komen dankzij de aangekondigde maatregelen eerder in aanmerking voor terugkeer naar Nederland. De Immigratie- en Naturalisatiedienst zal meewegen of de vrouw in haar land gevaar loopt op een gedwongen huwelijk, of ze door haar familie verstoten is, of ze kinderen heeft met de Nederlandse nationaliteit en in hoeverre ze geworteld is in de Nederlandse samenleving.

Slachtoffers van huiselijk geweld kunnen volgens de nieuwe richtlijnen volstaan met een -geloofwaardige- melding bij de politie. Daarnaast worden ook verklaringen van een vrouwenopvang of de GGZ geaccepteerd als bewijs voor het geweld. Daardoor wordt het makkelijker om een eigen verblijfsstatus te krijgen.
Verstoten in Marokko

Bij de Stichting Steun Remigranten klopten in 2006 veertig vrouwen aan die in Marokko waren achtergelaten door hun man. Meestal gebeurde het rond vakantie. Zoals Laila (28), die haar goede administratieve baan had opgegeven om importbruid te worden. Haar man mishandelde haar en dumpte haar in Marokko. Mina (24) overkwam een jaar eerder hetzelfde. Ze eindigde in Marokko, met kind en zonder paspoort. Ze vluchtte met haar kind naar Nederland, maar mocht hier niet blijven.

In 2005 trad het PvdA-raadslid El Yaakoubi van het Amsterdamse stadsdeel Geuzenveld-Slotermeer af na beschuldigingen dat hij zijn vrouw Habiba (24) in Marokko had gedumpt. Hij had haar paspoort en verblijfsvergunning afgepakt. Habiba kwam echter terug, sleepte haar man voor de rechter en werd in het gelijk gesteld.

No responses yet

Jul 29 2008

Profile Image of martijn
martijn

Kennislink - Maria voor moslima’s

Maria is één van de meest populaire heiligen. Onder katholieken is Maria bedevaartsbestemming nummer één. Zij is drie keer zo populair als haar zoon Jezus en andere mannelijke heiligen. De meerderheid van de bezoekers is ook vrouw. Toch zijn het niet alleen katholieke vrouwen die de Heilige Maagd bezoeken. Ook moslima’s vereren Maria en bezoeken Maria-heiligdommen. Vaak hebben katholieken en moslims dezelfde beweegredenen om Maria op te zoeken. Terwijl ‘het christendom’ en ‘de islam’ steeds vaker tegenover elkaar lijken te staan, hebben deze Maria-vereersters weinig problemen met het delen van hun heilige. Dat blijkt uit onderzoek van antropologen Willy Jansen (hoogleraar Gender Studies aan de Radboud Universiteit Nijmegen) en Meike Kühl (MA-student aan de Universiteit Utrecht). Zij bestudeerden moslima’s in Duitsland, Turkije en Portugal die Maria-heiligdommen bezoeken.

Prof. dr. Willy Jansen en Meike Kuhl publiceerden dit onderzoek in het meest recente nummer van The European Journal of Women’s Studies (nr 15, 2008). Hun artikel heet ‘Shared Symbols: Muslims, Marian Pilgrimages and Gender.’

Het artikel is bewerkt voor Kennislink en hier te lezen: Kennislink - Maria voor moslima’s

No responses yet

Jul 14 2008

Profile Image of martijn
martijn

France rejects Muslim woman over radical practice of Islam | World news | The Guardian

France rejects Muslim woman over radical practice of Islam | World news | The Guardian
France rejects Muslim woman over radical practice of Islam

· Expert says Moroccan lives ‘almost as a recluse’
· Case reopens debate about freedom of religion

* Angelique Chrisafis in Paris
France has denied citizenship to a Moroccan woman who wears a burqa on the grounds of ‘insufficient assimilation’. France has denied citizenship to a Moroccan woman who wears a burqa on the grounds that her “radical” practice of Islam is incompatible with basic French values such as equality of the sexes.

The case yesterday reopened the debate about Islam in France, and how the secular republic reconciles itself with the freedom of religion guaranteed by the French constitution.

The woman, known as Faiza M, is 32, married to a French national and lives east of Paris. She has lived in France since 2000, speaks good French and has three children born in France. Social services reports said she lived in “total submission” to her husband. Her application for French nationality was rejected in 2005 on the grounds of “insufficient assimilation” into France. She appealed, invoking the French constitutional right to religious freedom and saying that she had never sought to challenge the fundamental values of France. But last month the Council of State, France’s highest administrative body, upheld the ruling.

“She has adopted a radical practice of her religion, incompatible with essential values of the French community, particularly the principle of equality of the sexes,” it said.

“Is the burqa incompatible with French citizenship?” asked Le Monde, which broke the story. The paper said it was the first time the level of a person’s personal religious practice had been used to rule on their capacity be to assimilated into France.

The legal expert who reported to the Council of State said the woman’s interviews with social services revealed that “she lives almost as a recluse, isolated from French society”.

The report said: “She has no idea about the secular state or the right to vote. She lives in total submission to her male relatives. She seems to find this normal and the idea of challenging it has never crossed her mind.”

The woman had said she was not veiled when she lived in Morocco and had worn the burqa since arriving in France at the request of her husband. She said she wore it more from habit than conviction.

Daniele Lochak, a law professor not involved in the case, said it was bizarre to consider that excessive submission to men was a reason not to grant citizenship. “If you follow that to its logical conclusion, it means that women whose partners beat them are also not worthy of being French,” he told Le Monde.

Jean-Pierre Dubois, head of France’s Human Rights League, said he was “vigilant” and was seeking more information.

France is home to nearly 5 million Muslims, roughly half of whom are French citizens. Criteria taken into account for granting French citizenship includes “assimilation”, which normally focuses on how well the candidate speaks French. In the past nationality was denied to Muslims who were known to have links with extremists or who had publicly advocated radicalism, but that was not the case of Faiza M.

The ruling comes weeks after a controversy prompted by a court annulment of the marriage of two Muslims because the husband said the wife was not a virgin as she had claimed to be.

France’s ban on headscarves and other religious symbols in state schools in 2004 sparked a heated debate over freedom and equality within the secular republic. The French government adheres to the theory that all French citizens are equal before the republic, and religion or ethnic background are matters for the private sphere. In practice, rights groups say, society is plagued by discrimination.

The president, Nicolas Sarkozy, has stressed the importance of “integration” into French life. Part of his heightened controls on immigrants is a new law to make foreigners who want to join their families sit an exam on French language and values before leaving their countries.

No responses yet

Jul 14 2008

Profile Image of martijn
martijn

What is a prostitute?

Via Culture Matters I came across an interesting article of Lisa Wynn in American Sexuality Magazine: What is a Prostitute? In Egypt the oldest profession isn’t just a sex-for-cash exchange.

It took me a long time to understand what Egyptians meant when they said “prostitute,” and during the first year of my anthropological fieldwork, I was plenty confused. Every time the word “prostitute” came up in conversation, I listened carefully to try to understand the context and how it was being used. It seemed to have to do with behavior, dress, social class, and sexual experience. But it wasn’t until I could finally shed my own cultural preconceptions about prostitution fundamentally being tied up with money and sex that I finally understood what my Egyptian friends meant.

[…]

What is involved in defining a prostitute in Egypt, then, is a complex moral judgment about a woman’s social behavior, the number of her sexual partners, the extent to which she submits to familial controls over her social life, and her loyalty to her current romantic partner. Nationality comes into play in the examples above because of the way it overlaps with class and power in the Middle East […]

Read also the interesting discussion about the article at AlterNet.

No responses yet

Jun 18 2008

Profile Image of martijn
martijn

Fadila Blue Girl Molenbeek - Ophef over weervrouw in België

Mooie google-ad:

naamloos.JPG

Hoort bij het volgende bericht in de Telegraaf

Ophef over weervrouw in boerka - Buitenland - Telegraaf.nl [24 uur actueel, ook mobiel] [buitenland]
Ophef in België over weervrouw in boerka
BRUSSEL - In België is ophef ontstaan over de presentatie van het weerbericht op Télé Bruxelles dinsdag door een vrouw in een boerka.

Liberale politici in het bestuur van de omroep spreken over een schandaal. Ze hebben vrijdag een indringend gesprek met de directeur, die inmiddels toegeeft dat de uitzending zo niet had mogen plaatsvinden. In de stad Brussel is het dragen van boerka’s verboden.

De omroep geeft sinds november zijn kijkers de kans zelf het weerbericht te presenteren. In het filmpje van dinsdag verscheen een zekere Fadila, die de weersvoorspellingen voor woensdag presenteerde in een boerka, zodat alleen haar ogen te zien waren.

Nu is het bericht in de Telegraaf al iets beter dan in Spitsnieuws, waar men schijnbaar niet eens het verschil weet tussen een niqaab en een boerka. En zo zijn er meer aan de plaatjes op sommige websites te zien. Maar eigenlijk weet de Telegraaf dat ook niet. Zij laten weliswaar een boerka zien op de pagina, alleen dan zou toch moeten opvallen dat de ogen daar verborgen zijn. In het bericht wordt duidelijk dat alleen de ogen wel te zien zijn. Dan is het niqaab. Kijken we echter naar het filmpje dan zien we helemaal geen vrouw met art_55050.jpgboerka (want de ogen zijn te zien) en eigenlijk ook niet met niqaab. Tenminste zo een niqaab heb ik nog nooit gezien. Het lijkt eerder op een doek die deels om het gezicht gedraaid is. In ieder geval is het schijnbaar aanstootgevend genoeg om commotie over te maken.
http://www.youtube.com/watch?v=XpyX8T3OHs4

One response so far

Jun 14 2008

Profile Image of martijn
martijn

Bibliotheek Breda // Debat met als thema feministische moslima’s

Bibliotheek Breda // Home » Actueel » Nieuws » Debat met als thema feministische moslima’s
Debat met als thema feministische moslima’s

Welke rol dicht de Islam de vrouw nu écht toe? Hoe staat het met het moslim feminisme? Kom en praat mee!

Woensdag 18 juni organiseert Bibliotheek Breda in samenwerking met statenlid Nora Kasrioui en de commissie PaVEM een debat met als thema feministische moslima’s.

De avond start om 19.30 uur (inloop v.a. 19.00 uur) en vindt plaats in de Centrale Bibliotheek.

Programma:

* Openingswoord:
Monique van der Velden-van de Voorde, echtgenote van de Bredase burgemeester
* Introductie:
statenlid Nora Kasrioui en commissie PaVEM
* Lezing:
de bekeerde Nederlandse moslima en schrijfster Ceylan Pektas Weber. Cisca Dresselhuys (onder voorbehoud) reageert op deze lezing.

Hierna volgt een debat over feminisme onder moslima’s. Er wordt een vergelijking gemaakt tussen de dominante feministische stroming in Nederland (in de volksmond ‘Opzij-feminisme’ genoemd) en feministische moslima’s in Nederland.

Gespreksleider: advocate Famile Arslan

Tussendoor verbeelden leden van de commissie PaVEM in korte toneelfragmenten het leven van een moslimvrouw.

No responses yet

May 29 2008

Profile Image of martijn
martijn

BN De Stem - Meisjes licht besnijden ‘waanzinnig idee’

Algemeen - Binnenland - Meisjes licht besnijden ‘waanzinnig idee’ | bndestem
Meisjes licht besnijden ‘waanzinnig idee’

door Floor Ligtvoet.

DEN HAAG - De regels zijn helder: een meisje mag in Nederland niet worden besneden.
Het is kindermishandeling en dus strafbaar. Ze kan er incontinent door worden, ernstige ontstekingen bij oplopen, later pijn bij het vrijen krijgen en onvruchtbaar raken. Wie haar zoiets aandoet, het mes levert of voor de ingreep betaalt, kan strafrechtelijk worden vervolgd.

Toch gebeurt het besnijden in ons land nog wel degelijk, vaak op de keukentafel en zonder dat er een arts bij is. Minimaal vijftig keer per jaar worden meisjes op deze manier verminkt, schatte de Raad voor de Volksgezondheid en Zorg in 2005. Verbieden werkt dus niet, constateert Jannes Mulder, oud-internist en oncoloog, deze week in artsenvakblad Medisch Contact. Volgens hem kan Nederland maar beter een lichte, symbolische vorm van ‘besnijden’ (een prikje in de voorhuid van de clitoris) toestaan. In de hoop dat zo erger, zoals het wegsnijden van de clitoris en de kleine schaamlippen of het bijna dichtnaaien van de vagina, wordt voorkomen.

Maar Mulder staat in zijn opvatting vooralsnog alleen. Het gedogen of zelfs door een GGD-arts laten uitvoeren van deze lichte vorm van ‘besnijdenis’ is een waanzinnig idee, meent Monica van Berkum, directeur van Pharos, kenniscentrum voor de preventie en aanpak van vrouwenbesnijdenis. “Als het om de integriteit van het lichaam van het meisje gaat, moet geen enkel compromis worden gesloten.” Zelfs een klein prikje geeft een totaal verkeerd signaal af. “Je begeeft je dan op een hellend vlak. Alsof er een prikje nodig is om je als meisje geschikt te maken.” Ook GGD Nederland ziet er geen heil in. Alle vormen van meisjesbesnijdenis zien zij als kindermishandeling. Genitale verminking dateert al van voor de christelijke jaartelling. Ontstaan in Afrika komt het nu ook voor in Indonesië, Maleisië, Egypte en Jemen. “Afgezien van de reinheidcultus vinden mannen het kleine gaatje, dat na de ergste vorm van besnijden overblijft, tijdens het vrijen soms extra lekker”, stelt Van Berkum. ‘Volstrekt onrealistisch’ noemt Marlies Bosch, voorzitter van het informatiecentrum gynaecologie, Mulders voorstel. “Alsof vrouwen die hun dochter nu stiekem laten besnijden, straks bij de GGD aankloppen en genoegen nemen met een druppel bloed. Dan kun je haar net zo goed in de vinger prikken. Mannen willen op hun huwelijksnacht gewoon een ingebonden vagina zien.”

[Zie ook een eerdere uiteenzetting op dit blog HIER en HIER]

No responses yet

Mar 10 2008

Profile Image of martijn
martijn

Arabs campaign for women to “Take off the Veil”

Arabs campaign for women to “Take off the Veil”
A group of Arabic websites and blogs have launched an international campaign against the Muslim headscarf (hijab), arguing the move is a response to what they see as “intellectual terrorism” practiced by strict Islamic groups and individuals.

The campaign is called “Take Off The Veil”, and was launched March 8, 2008 to coincide with International Women’s Day.

No responses yet

Feb 24 2008

Profile Image of

Regio - Zwolle - Moslima wil alleen gewoon zwemmen | Stentor

Regio - Zwolle - Moslima wil alleen gewoon zwemmen | Stentor

ZWOLLE - Het brak haar hart. Het teleurgestelde gezichtje van haar zoontje Ilias (2). Na vijf minuutjes in het Hanzebad werd het mannetje, gehuld in z’n nieuwe zwembroek, samen met zijn moeder Liselotte Buitelaar (26) uit het water gehaald. En het zwembad uitgezet. Er waren klachten gekomen over Liselotte’s outfit. Haar burqini zou aanstootgevend én onhygiënisch zijn.

Tot voor kort zat Liselotte, die zich zes jaar geleden tot het islamitische geloof bekeerde, in het restaurant naar haar waterratjes te kijken. ” Dan zag ik mijn man (sinds acht jaar ook een bekeerde moslim, red.) en zoontje heel veel lol hebben. Uiteraard wil ik dat ook. Ik was dan ook helemaal gelukkig toen ik hoorde van de burqini. Woh, dat is dé oplossing, dacht ik.”

Maar niet in Zwolle dus. De teleurstelling is groot, maar Liselotte is niet het type om bij de pakken neer te zitten. ” Ik doe het niet om te provoceren, maar ik wil wel proberen een lans voor de burqini te breken. Ik kan me voorstellen dat mensen die zo’n badpak nog nooit gezien hebben, het vreemd vinden. Ik ben ook al in een Landal- park geweest met de familie. Nee, daar ben ik niet weggestuurd. Ik kreeg wel opmerkingen als ‘heb je kleren aan?’ Met dat soort reacties ben ik blij, want dan kan ik vertellen wat het echt is. Het is gewoon een iets groter badpak”, glimlacht ze. “Van echt badpakkenstof. Het is heel licht. Heel anders dan gewone kleding.”

Liselottes hoop is dat straks meer moslima’s zich in een burqini te water laten. “Dan wordt het normaler. Wordt er niet meer zo vreemd gekeken. Dat is ook de reden dat ik erover wil vertellen. Niet omdat ik wraak wil nemen op het Hanzebad. Ik wil graag zwemmen. Met mijn zoontje. En misschien dat ik de directeur z’n reactie als mens wel begrijp, maar dit is een openbaar zwembad. Ik doe niets verwerpelijks.”

Liselotte ziet de burqini vooral als integratiemiddel. “Ik houd niet zo van aparte clubjes. Ik heb vroeger wel alleen met vrouwen gezwommen. Dat waren vaak wat oudere dames die meededen omdat het dan rustig was in het zwembad. Helaas doken er ook geregeld mannen op. Voor mij reden om niet meer te gaan. De burqini is dus een uitkomst. Zo hoef ik anderen niet lastig te vallen met mijn wensen.”

De 26-jarige Zwolse is altijd in religie geïnteresseerd geweest. ” Alles waar ik voor stond, vond ik in de islam. Ook hoe er met vrouwen wordt omgegaan. Ik begrijp dat anderen het vreemd vinden dat vrouwen en mannen hun eigen ingang in de moskee hebben, maar zelf vind ik het prettig tussen vrouwen te zitten. Onze gesprekken zijn diepgaander. Ik vind de manier waarop er in het westen naar én tegen vrouwen wordt aangekeken niet prettig. Er wordt naar de buitenkant, de huls gekeken, maar het gaat om de binnenkant. Ik word met mijn hoofddoek en in burqini natuurlijk ook van de buitenkant bekeken, maar dan wordt dat wel altijd met iets religieus in verband gebracht. Dat vind ik niet erg. Daar wil ik graag over praten.”

“Ik ben lange tijd ook in het socialisme geïnteresseerd geweest” , vertelt Liselotte. Het goede daarvan vind ik terug in de islam. Het zorgzame. Moslims betalen armenbelasting, er is oog en hulp voor mensen die het minder hebben. Ik vind het jammer dat deze kanten van de islam bijna nooit worden belicht. De moslims waarover je zoveel slechts hoort in het nieuws, dat zijn niet de gewone moslims.”

No responses yet

Feb 24 2008

Profile Image of

Regio - Zwolle - Vrouw in burqini uit Zwols zwembad gezet | Stentor

Regio - Zwolle - Vrouw in burqini uit Zwols zwembad gezet | Stentor
Vrouw in burqini uit Zwols zwembad gezet

Door door Janine Stougie en Heleen Geilenkirchen. zaterdag 23 februari 2008 | 03:40|

Liselotte met haar burqini. De Zwolse is vanwege haar zwemoutfit het Hanzebad uitgezet. “Misschien dat ik de directeur z’n reactie als mens wel begrijp, maar dit is een openbaar zwembad. Ik doe niets verwerpelijks.”

ZWOLLE - Moslima Liselotte Buitelaar is donderdag door de leiding van het Zwolse Hanzebad het zwembad uitgezet. Ze was net vijf minuutjes met haar tweejarige zoon Ilias in het water aan het spelen toen de badmeesters haar kwamen vertellen dat er klachten over haar burqini waren geweest.

“Ons reguliere publiek vindt het aanstootgevend. Daar moeten we rekening mee houden”, zegt zwembaddirecteur Hans Meijer. “Dat geldt bijvoorbeeld ook voor mensen met obesitas. Voor hen hebben we aparte uurtjes. Dan kunnen ze met elkaar zwemmen. Het probleem is dat Zwolle aan zo’n burqini nog niet toe is. Daar heb ik rekening mee te houden.”Omdat het Hanzebad een openbaar zwembad is, ligt de zaak nu bij de Zwolse sportwethouder Janco Cnossen. “Wij hebben geen beleid dat het dragen van een burqini niet toestaat”, aldus Cnossen. “De verantwoordelijkheid voor toelating ligt daarmee bij de directie van het zwembad. Ik heb begrepen dat zij de burqini niet aanmerkt als zwemkleding.”

Cnossen overweegt echter geen burqini-verbod. Mocht Liselotte Buitelaar in navolging van andere moslima’s werk willen maken van de weigering, dan gaat de wethouder met de zwembaddirectie overleggen over een gedragslijn.

Naar aanleiding soortgelijke klachten in een zwembad in Almelo - waar de moslima overigens gewoon door mocht zwemmen - stelt het kabinet dat de burqini niets meer, maar zeker ook niets minder dan gewone badkleding is.

No responses yet

Feb 22 2008

Profile Image of

The Immanent Frame - A headscarf affair, a women’s affair?

Women who are proponents of the headscarf distance themselves from secular models of feminist emancipation, writes Nilüfer Göle, but also seek autonomy from male interpretations of Islamic precepts. They represent a rupture of the frame both of secular female self-definitions and religious male prescriptions. They want to have access to secular education, follow new life trajectories that are not in conformity with traditional gender roles, and yet fashion and assert a new pious self. They are searching for ways to become Muslim and modern at the same time, transforming both.

Read more the article from Nilüfer Göle at The Immanent Frame

No responses yet

Feb 07 2008

Profile Image of

Hoezo onhandig? - Binnenland - Telegraaf.nl

Hoezo onhandig? - Binnenland - Telegraaf.nl [24 uur actueel, ook mobiel] [binnenland]

door Bart Olmer
AMSTERDAM - Gevangenbewaarder Moatassim is afgewezen omdat hij vrouwen geen hand wil geven.
Moatassim schudt vrouwen geen hand en mocht daarom geen gevangenbewaarder worden

Moatassim Azahhaf (28), een diepgelovig moslim van Marokkaanse afkomst uit Gouda, is een teleurgesteld man. De traditionele moslimman solliciteerde twee weken geleden naar een baan als gedetineerdenbewaker bij het gevangeniswezen, maar werd afgewezen omdat hij weigert de hand te schudden van vrouwen. “Ik ben afgewezen om mijn geloof. Dat ik vrouwen de hand niet schud, is niet uit minachting, integendeel! Juist uit diep respect voor de vrouw.”

Hij heeft zijn afwijzing aanhangig gemaakt bij de Commissie Gelijke Behandeling, die de zaak formeel in onderzoek heeft genomen, blijkt uit een brief die zijn vrouw aanreikt. “Zij is hoger opgeleid dan ik”, prijst Moatassim zijn vriendelijke echtgenote.

De klachtencommissie van de Dienst Justitiële Inrichtingen (DJI) heeft zijn klacht afgewezen. Azahhaf heeft mr. Oscar Hammerstein gevraagd hem juridisch bij te staan in hun klacht tegen het ministerie van Justitie. Continue Reading »

One response so far

Jan 22 2008

Profile Image of

nu.nl/algemeen | Kabinet wil geen algemeen boerkaverbod

nu.nl/algemeen | Kabinet wil geen algemeen boerkaverbod
Kabinet wil geen algemeen boerkaverbod
Uitgegeven: 22 januari 2008 18:39
Laatst gewijzigd: 22 januari 2008 21:51

DEN HAAG - Het kabinet zal geen algemeen boerkaverbod invoeren, omdat dat in strijd is met de vrijheid van godsdienst. Wel wil het gezichtsbedekkende kleding verbieden op scholen en voor ambtenaren.
Continue Reading »

No responses yet

Jan 14 2008

Profile Image of

nrc.nl - Opinie - Gun moslima’s het recht op seks

nrc.nl - Opinie - Gun moslima’s het recht op seks
Door Senay Özdemir.

Moslimmeisjes worden geacht tot aan hun huwelijk maagd te blijven. Gevolg: veel frustraties. Hoog tijd om een einde te maken aan deze vorm van hypocrisie, vindt Senay Özdemir.

Continue Reading »

No responses yet

Dec 24 2007

Profile Image of martijn
martijn

Is de discussie over vrouwenbesnijdenis overdreven?

Recent verklaarden imams in Nederland zich tegenstander van de praktijk van vrouwenbesnijdenis. Ook recent is er een onderzoek uitgevoerd of in Nederlandse privé-klinieken deze initiatierite wordt uitgevoerd.

Meisjesbesnijdenis wordt soms getypeerd als een typisch islamitisch gebruik, maar het is socio-historisch beter te plaatsen als een cultureel-regionaal gebruik dat stamt uit de tijd voor de komst van de islam (dat geldt overigens ook voor jongensbesnijdenis). Meisjesbesnijdenis komt namelijk in diverse landen voor, onder moslims, christenen en animisten. Vooral in sub-Sahara landen en Noord-Oost-Afrika worden meisjes besneden als ze in de basisschoolleeftijd zijn. Soms krijgen ze een klein sneetje in de clitoris (incisie), soms wordt de clitoris en een deel van de kleine schaamlippen verwijderd (clitoridectomie) en soms worden ook de grote schaamlippen weggesneden en wordt de wond dichtgenaaid op een kleine opening na voor urine en bloed (infibulatie). Nederland wordt sinds eind jaren tachtig geconfronteerd met meisjesbesnijdenis.

Veel discussie over vrouwenbesnijdenis en ook veel projecten om er iets tegen te doen. Des te opmerkelijker is het eigenlijk dat we er helemaal niet zoveel van weten. We weten niet precies wat de lichamelijke, seksuele en psychische gevolgen ervan zijn en in welke mate die optreden. Uit het rapport van Bartels en Van der Kwaak is wel een en ander bekend (p.16):

De meeste literatuur over de gevolgen van meisjesbesnijdenis betreft de gevolgen van infibulatie en circumcisie, de zwaarste varianten, zoals die plaatsvinden in Noord Oost Afrika en Mali. In een van de eerste Somalische studies schrijft Dirie (1985) hier uitgebreid over: shock, bloedingen, fistelvorming, in een latere fase genitale-urineweg en obstetrische complicaties als ook psychiatrische, psychosomatische en psychosociale effecten op het leven van jonge meisjes. Grassivaro Gallo (1998:248) beschrijft hoe vrouwenbesnijdenis het psychosociale leven van Somalische migrantenmeisjes in Italië beïnvloedt. Na de ingreep worden de meisjes introvert, stil, teruggetrokken en vertonen gedragstoornissen zoals eetstoornissen en angsten. Menage (1998:215) stelt dat circumcisie als een genitale medische procedure genoeg stressgevend is om te leiden tot een posttraumatische stress stoornis. Immers er is sprake van gevoelens van machteloosheid van het meisje, gebrek aan controle, gebrek aan instemming, gebrek aan kennis en intense pijnbelevenis Over de gevolgen van mildere vormen van meisjesbesnijdenis is minder bekend.

Opmerkelijk is dat de auteurs in dat rapport ook het volgende signaleren (p. 18):

Enkele maanden na deze studiedag eindigen de publieke reacties.7 Na 1992 is er nog wel literatuur (Bartels 1993a,b, Reyners 1992, 1993, Struijs 1995, Smith en van der Weide 1992, Smith 1995 Veerman e.a.1995) verschenen over dit onderwerp maar veel discussie heeft dat niet opgeleverd. Vrouwen die besnijdenis praktiseren komen niet aan bod. Ook pleidooien om tenminste naar hen te luisteren worden verkeerd begrepen (Van der Zwaard 1994, Bartels 1994). In een analyse van dit debat laat Suurmond (1998:90) ook deze eenzijdigheid zien. “Bij het debat over vrouwenbesnijdenis gaat het om het zoeken naar een concrete oplossing voor vrouwenbesnijdenis (namelijk het verbieden ervan) ten koste van een andere mogelijke uitkomst van het debat, namelijk het aan het woord laten van de verschillende deelnemers.” Met de verschillende deelnemers bedoelt Suurmond de belangrijkste gesprekspartners, de mensen die vrouwenbesnijdenis uitvoeren. “In het debat werd vooral gezocht naar een concrete oplossing voor het probleem. Daarnaast zien we dat niet alle betrokkenen hebben deelgenomen aan het debat. De constructie van ‘onbeschaafdheid’ die een rol speelt door het hele debat heen, leidde tot een buiten het debat houden en laten van een belangrijke groep van gesprekspartners, de Somaliërs.” (Suurmond 1998:90).8

Het gebrek aan feitelijke kennis en het niet horen van de stemmen van de praktiserende vrouwen, is aanleiding voor een interessante discussie in The New York Times. De discussie over vrouwenbesnijdenis zou bewust overdreven worden, de gevolgen de negatief afgeschilderd en vrouwen die het praktiseren zou de mond gesnoerd worden. John Tierney stelt daarbij het volgende:

Should African women be allowed to engage in the practice sometimes called female circumcision? Are critics of this practice, who call it female genital mutilation, justified in trying to outlaw it, or are they guilty of ignorance and cultural imperialism?

Those questions will be debated Saturday morning in Washington at the American Anthropological Association’s annual meeting. Representatives of international groups opposed to this procedure will be debating anthropologists with somewhat different views, including African anthropologists who have undergone the procedure themselves.

[…]

Dr. Ahmadu, a post-doctoral fellow at the University of Chicago, was raised in America and then went back to Sierra Leone as an adult to undergo the procedure along with fellow members of the Kono ethnic group. She has argued that the critics of the procedure exaggerate the medical dangers, misunderstand the effect on sexual pleasure, and mistakenly view the removal of parts of the clitoris as a practice that oppresses women. She has lamented that her Westernized “feminist sisters insist on denying us this critical aspect of becoming a woman in accordance with our unique and powerful cultural heritage.” In another essay, she writes:

It is difficult for me — considering the number of ceremonies I have observed, including my own — to accept that what appears to be expressions of joy and ecstatic celebrations of womanhood in actuality disguise hidden experiences of coercion and subjugation. Indeed, I offer that the bulk of Kono women who uphold these rituals do so because they want to — they relish the supernatural powers of their ritual leaders over against men in society, and they embrace the legitimacy of female authority and particularly the authority of their mothers and grandmothers.

[…]

Dr. Shweder says that many Westerners trying to impose a “zero tolerance” policy don’t realize that these initiation rites are generally controlled not by men but by women who believe it is a cosmetic procedure with aesthetic benefits. He criticizes Americans and Europeans for outlawing it at the same they endorse their own forms of genital modification, like the circumcision of boys or the cosmetic surgery for women called “vaginal rejuvenation.” After surveying studies of female circumcision and comparing the data with the rhetoric about its harmfulness, Dr. Shweder concludes that “‘First World’ feminist issues and political correctness and activism have triumphed over the critical assessment of evidence.”

If I were asked to make a decision about my own daughter, I wouldn’t choose circumcision for her. But what about the question raised by these anthropologists: Should outsiders be telling African women what initiation practices are acceptable?

Daar kwamen nogal wat reacties op en dus kwam Tierney met een tweede post over dit onderwerp.

My post about a debate over a female initiation rite in Africa prompted lots of angry reactions, some quite thoughtful ones, much misinformation and one entirely reasonable request from Charles:

Having read dozens of passionate comments, are there any dispassionate factual examinations of the subject addressing (a) the health risks, (b) the health benefits, and (c) the actual effect of the procedure on the lives of those subject to it, all categorizing by the varieties of practice? It would be nice to have some granular facts rather than summary conclusions.

I’m not sure it’s possible to find anyone dispassionate on this subject. The experts, like Lab readers, can’t even even agree on what to call this procedure. (In my post I used several of the terms: circumcision, female genital mutilation, female genital cutting, genital modification.) But I would like to give Lab readers a sense of the research results and range of expert opinion. I’ve asked several researchers to respond to Charles’ question and to other concerns raised by Lab readers. The first response (others will follow) is from Richard Shweder, a cultural anthropologist at the University of Chicago and one of the organizers of Saturday’s debate on this topic at the American Anthropological Association’s annual meeting. Here’s Dr. Shweder’s response:

“Female genital mutilation” is an invidious and essentially debate-subverting label. The preemptive use of that expression is just as invidious as starting a conversation about a women’s right to choose by describing abortion as the “murder of innocent life.” Pro-choice advocates rightly object to the presumptive disparagement implied by that label; many African women similarly object to naming a practice which they describe in local terms as “the celebration” or the “purification” or the “cleansing” or the “beautification” as “the mutilation”. Notably in most ethnic groups where female genital surgeries are customary, male genital surgeries are customary as well and are named with the same terms.

Charles calls for a dispassionate factual examination of the risks and consequences of female genital surgeries. Fact checking has not been the strong suit of anti-“FGM” advocacy groups or of the American press. Indeed, the press in general has served as an effective outlet for the advocacy groups and has kept itself innocent of available sources of information that run counter to the received horror arousing story-line about barbaric or ignorant or victimized Africans who maim, murder, and disfigure their daughters and deprive them of a capacity to experience sexual pleasure. With rare exceptions, the only African women who have been given a direct voice and allowed to speak for themselves in our media are those who oppose the practice.

For example, in recent years there have been two major scientific reviews of the medical literature and an exemplary Gambia-based research study, which have raised serious doubts about the supposed effects on mortality, morbidity and sexuality that are so often attributed to these customary surgeries; yet, as far as I know, there has been absolutely no mention of these reviews and studies in any American newspaper or on NPR, although one might have thought they were sufficiently eye-opening and significant to warrant media coverage.

Any reasonably objective assessment of the risks and consequences of female genital surgeries should begin with the epidemiologist and medical anthropologist Carla Obermeyer’s comprehensive and critical reviews of the medical and demographic evidence on the topic (published in the journal Medical Anthropology Quarterly). Her first publication reviews and critiques the available literature on female genital surgeries through 1996; her second publication reviews the subsequent literature from 1997-2002. The third key source is a research report by Linda Morison and her Medical Research Council team published in 2001 in the journal Tropical Medicine and International Health. That research, conducted in the Gambia, is the most systematic, comprehensive and controlled investigation of the health consequences of female genital modifications yet to be conducted.

This is what Carla Obermeyer says in her first comprehensive review. “On the basis of the vast literature on the harmful effects of genital surgeries, one might have anticipated finding a wealth of studies that document considerable increases in mortality and morbidity. This review could find no incontrovertible evidence on mortality, and the rate of medical complications suggest that they are the exception rather than the rule.” …“In fact, studies that systematically investigate the sexual feelings of women and men in societies where genital surgeries are found are rare, and the scant information that is available calls into question the assertion that female genital surgeries are fundamentally antithetical to women’s sexuality and incompatible with sexual enjoyment.”

Perhaps the most scientifically rigorous and large-scale study of the medical consequences of female genital surgeries in Africa is the Morison et al Gambia study. In the Gambia a customary genital surgery typically involves an excision of the visible or protruding part of the clitoris and either a partial or complete excision of the labia minora. (It is important to note that the visible part of the clitoris, which many African women view as an unbidden, unwanted, ugly and vestigial male-like element that should be removed for the sake of gender appropriate bodily integrity and a sense of mental well-being, is not the entire tissue structure of the clitoris and much of that tissue structure, a good deal of which is not visible and protruding but is rather subcutaneous, remains even after the surgery, which may explain why “circumcised” women remain sexual and have orgasms.)

The Morison et al study systematically compared “circumcised” with “uncircumcised” women. More than 1,100 women (ages fifteen to fifty-four) from three ethnic groups (Mandinka, Wolof, and Fula) were interviewed and also given gynecological examinations and laboratory tests. This is rare data in the annals of the literature on the consequences of female genital surgeries.

Overall, very few differences were discovered in the reproductive health status of “circumcised” versus “uncircumcised” women. Forty-three percent of women who were “uncircumcised” reported menstrual problems compared to 33% for “circumcised” women but the difference was not statistically significant. Fifty-six percent of women who were “uncircumcised” had a damaged perineum compared to 62% for “circumcised” women, but again the difference was not statistically significant. There were a small number of statistically significant differences – for example, more syphilis (although not a lot of syphilis) among “uncircumcised” women, and a higher level of herpes and one particular kind of bacterial infection among women who were “circumcised.”

But in general, from the point of view of reproductive health consequences there was not much to write home about. As noted in the research report, the supposed morbidities (such as infertility, painful sex, vulval tumors, menstrual problems, incontinence and most endogenous infections) often cited by anti-“fgm” advocacy groups as common long-term problems of “fgm” did not distinguish women who had the surgery from those who had not. Yes, 10% of circumcised Gambian women in the study were infertile, but the level of infertility was exactly the same for the “uncircumcised” Gambian women in the study. The authors caution anti-“FGM” activists against exaggerating the morbidity and mortality risks of the practice. In addition, circumcised Gambian women expressed high levels of support for the practice; and the authors of the study write: “When women in our study were asked about the most recent circumcision operation undergone by a daughter, none reported any problems.”

My conclusion from reading those three publications is that the harmful practice claim has been highly exaggerated and that many of the representations in the advocacy literature and the popular press are nearly as fanciful as they are nightmarish. A close and critical reading of the much publicized 2006 Lancet publication of the “WHO Study Group on Female Genital Mutilation,” which received widespread, immediate and sensationalize coverage in the press because of its purported claims about infant and maternal mortality during the hospital birth process, suggests to me that again there is not very much to write home about.

In that WHO study, not a single statistically significant difference was found between those who had a “type 1” genital surgery versus no surgery; no statistically significant differences were found between those who had no genital surgeries and those who had type 1, 2 or 3 genital surgeries for the best predictor of infant health, namely birth weight; the perinatal death rate for the actual women in the sample who had a “type 3” surgery was in fact lower (193 infant deaths out of 6595 births) than those who had no surgery at all (296 deaths out of 7171 births) and only became statistically significant in a negative direction through non-transparent statistical manipulation of the data; the study collected data on women across six nations but never displayed the within nation results; there was no direct control for the quality of health care available for “circumcised” versus “uncircumcised” women; the sample was unrepresentative of the whole population; and in general any reported increased risk for genital surgery was astonishingly small and hardly a mandate for an eradication rather than a public health program.

The best evidence available at the moment suggests to me that the anthropologist Robert Edgerton basically had it right when he wrote about the Kenyan practice in the 1920s and 1930s as a crucible in which it is not just the courage of males but also the courage of females that gets tested: “…most girls bore it bravely and few suffered serious infection or injury as a result. Circumcised women did not lose their ability to enjoy sexual relations, nor was their child-bearing capacity diminished. Nevertheless the practice offended Christian sensibilities”. As Charles put it in his comment: “Personal revulsion is not a good basis for making general policy.”

It is noteworthy, perhaps even astonishing, that in the community of typically liberal, skeptical and critical readers of the Times there has been such a ready acceptance of the anti-FGM advocacy groups’ representations of family and social life in Africa as dark, brutal, primitive, barbaric, and unquestionably beyond the pale. Many commentators are confident that when it comes to this topic no debate is necessary.

One witnesses the ready assumption that any deliberate modification of the female (and even the male) anatomy is an example of oppression or torture (as though we should begin describing the Jewish practice as “male genital mutilation”) and that these coming-of-age and gender identity or group identity ceremonies of African mothers should be placed on the list of absolute evils along with cannibalism and slavery. At the panel on “Zero Tolerance” policies held on Saturday at the American Anthropological Association meeting, one of the participants Zeinab Eyega, who runs an NGO concerned with the welfare of African immigrants in the USA, noted that these days in New York “the pain of hearing yourself described is more painful than being cut.”
[…]

De informatie die er is, is dus gebrekkig want eenzijdig. Eenzijdig omdat voorstanders (en vrouwen zelf) nauwelijks aan bod komen en omdat het is gebaseerd op de meest vergaande vormen van besnijdenis en nauwelijks op de lichtste vorm die het meeste voorkomt (80% van de gevallen). Termen als ‘beautification’ en ‘celebration’ maken een vergelijking met schoonheidsmaakbaarheid in westen ook nog wel voor de hand liggend. Ervan uitgaande dat de negatieve gevolgen dus overdreven zijn, zoals wordt gesteld, staan we vrouwenbesnijdenis dan wel toe? Of mag toch eenzijdig worden bepaald wat vrouwen zich wel of niet mogen aandoen in naam van de schoonheid, reinheid en vrouw-zijn? Een tricky punt lijkt wellicht nog de besnijdenis van minderjarige meisjes te zijn. Maar als de gevolgen dus inderdaad mee vallen (en ervan uitgaande dat dit zo is) en jongensbesnijdenis of plastische chirurgie bij minderjarigen worden ook toegestaan, wie zijn wij dan om ouders te verbieden hun dochters te besnijden?

2 responses so far

Dec 14 2007

Profile Image of martijn
martijn

C l o s e r - Dames in de hijood

image011.jpgWe hebben de monokini, de bikini, de microkini, de tankini en nu ook de burkini of boerkini. Boerkini, een neologisme, is een badpak van waterafstotende speedostof die het gehele lichaam van top tot teen bedekt. De term is een samentrekking van boerka of burqa en bikini, maar heeft eigenlijk niet zoveel uit te staan met boerka aangezien het gezicht onbedekt blijft. Om de vrouwelijke vormen te verhullen heeft het pak rondom de borsten een extra stuk verhullende stof. Waar veel van de Westerse badmode onder druk van het schoonheidsideaal (van spierwit blijven tot lekker bruin worden) steeds bloter is geworden (en daarmee het schoonheidsideaal en de druk ervan sterk in stand houdend want als je je lichaam in het publiek toont, moet het niet teveel van afwijken van dat ideaal - vandaar ook de druk onder vrouwen om af te vallen voordat het bikini-seizoen weer aanbreekt) gaat de boerkini juist tegen die trend in.

En waar de bikini destijds nogal wat controverse opriep vanwege de vermeende immoraliteit ervan, roept nu ook de boerkini van alles op. In een tijd waarin we dachten de ketenen van religie te hebben afgeworpen en vrijheid de belangrijkste heilige norm geworden is, lijkt het moeilijk voorstelbaar dat mensen zich wel terughoudend en (in hun ogen) kuis willen gedragen.

De boerkini heet eigenlijk ‘hijood’ wat weer een samentrekking is van hijab (hoofddoek) en hood (hoofdbedekking). Het is een uitvinding van Aheda Zanetti, een Australisch-Libanese vrouw, die zich om ‘culturele en religieuze redenen’ beperkt voelde in haar mogelijkheden om met de gangbare badmode te gaan zwemmen. Continue Reading »

2 responses so far

Dec 03 2007

Profile Image of

Heiligschennis: Vrijheid van expressie vs. moslimwoede

Sooreh Hera wilde discussie losmaken:

Rond homoseksualiteit blijkt het duidelijkst de hypocriete houding in de islamitische wereld tegenover seks. Homo’s worden in landen als Iran en Saoedi-Arabië keihard aangepakt, terwijl het daar heel gewoon is voor getrouwde mannen om seks te hebben met andere mannen. Maar dat blijft verborgen.
[…]
Zij (twee van de mannelijke partners, MdK) wilden niet herkenbaar in beeld en dragen dus maskers. Om de hypocrisie in de moslimwereld aan de kaak te stellen, heb ik de gezichten van Mohammed en Ali gebruikt. De foto’s van Mohammed en Ali worden normaal gebruikt in processies van sjiitische moslims.

En discussie heeft ze gekregen. De museumdirecteur weigerde bij nader inzien toch maar de foto’s voor de tentoonstelling terwijl hij ze wel goed van kwaliteit vond. En dus wordt onze vrijheid aangetast zo weet Geenstijl.nl te melden. Vervolgens is de stap naar het aanwijzen van de ‘usual suspects’ niet zo moeilijk: moslims die zich beledigd voelen, tirannen en religieuzen van vrede, familie langteen en moslims. De conclusie is vervolgens ook vrij simpel: de islam is de baas, de zoveelste knieval voor religie en dhimmitude.

Continue Reading »

4 responses so far

Nov 28 2007

Profile Image of

nu.nl/algemeen | Kamer tegen agent met hoofddoek

nu.nl/algemeen | Kamer tegen agent met hoofddoek
Kamer tegen agent met hoofddoek
4740.JPG_38918455_sikh203vt.jpgpol.jpg

DEN HAAG - Politieagenten mogen geen hoofddoekje dragen. Een meerderheid in de Tweede Kamer vindt dat het dragen van religieuze kledingstukken bij de politie verboden moet worden. De kledingvoorschriften van de politie zijn momenteel nog onduidelijk over de toelaatbaarheid van geloofsuitingen. Continue Reading »

No responses yet

Nov 24 2007

Profile Image of

de kloof tussen mannen en vrouwen in islamitische landen / waarom het wel opschiet, maar nog niet (snel) genoeg

Trouw, deVerdieping| letter-geest - de kloof tussen mannen en vrouwen in islamitische landen / Waarom het niet opschiet

Het fabeltje dat de positie van vrouwen in een land vooral wordt bepaald door de politieke en economische situatie veegt dit rapport overtuigend van tafel. Het zijn vooral de cultuur en de religie die maken dat mensen hardnekkig vasthouden aan vrouwendiscriminatie – zelfs wanneer dat indruist tegen de wetten van het land waarin ze wonen.

Het gaat er niet om hoe arm of rijk een land is. Vrouwen in landen als Sri Lanka, de Filippijnen, Zuid-Afrika, Cuba en Lesotho komen er op de lijst beter vanaf dan vrouwen in rijke, geïndustrialiseerde landen als Japan, Zwitserland, Frankrijk en de Verenigde Staten.

Oliestaten als Katar, Iran, Bahrein, Saoedi-Arabië en Oman behoren allemaal tot de rijke landen. Desondanks hebben ze de kloof tussen mannen en vrouwen nauwelijks kunnen dichten, waardoor vrouwen niet in gelijke mate voordeel hebben van die rijkdom.

Deze landen hebben met elkaar gemeen dat ze islamitisch zijn. Ze horen tot de laagste twintig in de ranglijst, samen met arme tot zeer arme landen als Ethiopië, Tsjaad, Pakistan, Kameroen, Egypte, en Marokko.

Als je bovenaan de WEF-ranglijst begint, duurt het even voordat je het eerste islamitische land tegenkomt. Tussen de eerste vijftig landen is geen enkel moslimland te bekennen. Pas op de 81ste plaats staat er een: Indonesië.

Nergens, kortom, is de kloof tussen de seksen zo groot is als onder moslims. Dat is trouwens ook het geval als ze in het Westen wonen en een goede opleiding hebben genoten.

Dit is de kern van Nahed Selims recente opiniebijdrage in Trouw, gebaseerd op het Gender Gap Report van het World Economic Forum. Het is verleidelijk om tot de conclusie te komen dat wanneer ‘islamitische’ landen tot de onderste regionen behoren op die gender gap index, dat te wijten aan de cultuur en religie. En tot op zekere hoogte speelt dat een rol zeker in die landen waarin de geinstitutionaliseerde islam een conservatieve islam is. Maar het is wel weer eens erg eenzijdig en een fraai staaltje van selectief en vals redeneren. Continue Reading »

No responses yet

Nov 23 2007

Profile Image of

Leidsch Dagblad - Leids islamboek: Vrouw mag niet naar universiteit

Leidsch Dagblad
Leids islamboek: Vrouw mag niet naar universiteit

Vrouwen moeten zich niet in universiteitsgebouwen begeven. Ook zalen waar lezingen worden gehouden, bioscopen en volle bussen moet ze mijden om te voorkomen dat mannen haar aanraken. Dat staat in het boek ‘De vrouw in de Islam’ van de Leidse uitgeverij Project Dien. Mede-auteur is Jeanette Ploeger, die is gelieerd aan de Leidse islamitische basisschool Er-Riseleh.

Die Nederlandse vrouwen mogen in hun kleding niet lijken op ongelovigen, want ‘wie op een volk lijkt, zal tot hen behoren’, aldus De Vrouw in de Islam. Ze doen er goed aan hun blik omlaag gericht houden en mogen buitenshuis geen make-up dragen. Daar mogen alleen haar gezicht en handen te zien zijn. Ze mag geen broek dragen, de kleding mag niet westers zijn en ‘niet heel erg mooi’. Mannen mogen haar geen hand geven, tenzij er een doek tussen zit of ze allebei hun hand in een teiltje water houden. Wie zich niet aan die regels houdt, wacht ‘een pijnlijke bestraffing in het hellevuur’.

No responses yet