C L O S E R

Volgens het Brabants Dagblad overweegt Uden een verbod op Lonsdale-kleding naast een absoluut verbod op het gebruik van alcohol in de openbare ruimte.

Dat laatste is misschien een idee, maar bij het (zoveelste) Lonsdale-verbod zou ik toch wel wat vraagtekens willen zetten. Zet dat wel enige zoden aan de dijk. Is de radicalisering onder autochtone jongeren het gevolg van radicale gedachtengoed van de ouders? Wat??? Radicalisering??? Is er eigenlijk wel sprake van radicalisering onder autochtone jongeren? Of zijn het gewoon kwajongensstreken? En wat zegt dat dan over de ouders?

Maar los daarvan…wat schieten we op met een Lonsdaleverbod? Al weer enige jaren geleden schreef ik enkele stukken naar aanleiding van de komst van asielzoekers naar het dorpje Eerde (1200 inwoners; 600 asielzoekers) waar ik geboren ben. Sommige stukken zijn in dit verband misschien de moeite waard om te herhalen.

Het debat over de multiculturele samenleving is niet alleen een debat voor de grote steden in het westen. Ook daarbuiten, zowel in steden als dorpen, wordt het debat gevoerd. Het meest heftig wanneer er een asielzoekerscentrum (AZC) gevestigd wordt. Het lijkt wel alsof hele dorpen, aangevoerd door bijvoorbeeld een Dorpsraad of Comité AZC Nee, te hoop lopen tegen de vestiging hiervan. Dergelijke sentimenten worden nogal eens afgedaan met racisme en nationalisme. Dit is naar mijn onvolledig. Hoewel racisme en nationalisme zeker een rol spelen, doet een dergelijke benadering onvoldoende recht aan de stem van de inwoners van deze dorpen. Wat zij doen is het trekken van grenzen tussen de eigen groep en anderen maar dit is nog niet gelijk aan racisme of nationalisme. Het trekken van grenzen tussen mensen, bepalen wie “wij” is en wie “zij” of wie er wel ‘bij hoort’ en wie niet, is een verschijnsel dat we allemaal kennen zeker nu er in Nederland steeds meer mensen komen met een andere culturele of religieuze achtergrond. In analyses hiervan staan vooral deze groepen in de aandacht maar de laatste jaren is er meer aandacht voor de eigen identiteit van autochtonen. In deze bijdrage zal ik de wijze waarop inwoners van kleine kernen deze grenzen trekken, analyseren aan de hand van antropologisch onderzoek van Anthony Cohen. In zijn boek, The symbolic construction of community (1987) behandelt hij onder meer de identiteit van kleine gemeenschappen in Schotland.

In die zin is Uden niet alleen een geografische locatie maar het is ook een sociale constructie; een idee dat tot stand komt in interactie met anderen en waarmee mensen hun identiteit markeren. Het eigen bewustzijn van mensen, het bewustzijn van de eigen identiteit van de gemeenschap, valt samen met de grenzen van die gemeenschap. Wanneer we dit als uitgangspunt nemen van een analyse dan moeten we kijken naar de betekenis die mensen geven aan deze grenzen: het symbolische aspect van gemeenschapsgrenzen. Kon je met de asielzoekers in Eerde vaak horen: nu is Eerde Eerde niet meer. Onder de betrokken jongeren kom je uitspraken tegen als Uden is Uden niet meer (overigens was dat ook een van de reacties op de brand, in de zin van zoiets hoort niet bij Uden).

Een moslim lijkt in de ogen van sommige Udenaren de verpersoonlijking van alles wat beangstigend en negatief geladen is; van alles wat Uden niet is. Soms worden cultureel-racistische argumenten gebruikt om dit onder woorden te brengen. Een gemeenschap reageert op deze manier omdat de leden ervan het gevoel hebben bedreigd te worden door allerlei externe ontwikkelingen. Wanneer ze niet reageren, zouden ze wel eens nooit meer kunnen spreken. Dit gebeurt vooral wanneer de structurele grenzen van een gemeenschap vervaagd zijn en waardoor snel de mening kan postvatten dat de gemeenschap bedreigd wordt. Dergelijke gemeenschappen hebben vaak grote veranderingen in het vooruitzicht die beschouwd worden als dreigend en als per definitie leidend tot een verlies van het eigen karakter. Niet zelden wordt gevreesd dat de eigen manier van leven verloren gaat; de eigen identiteit. Het feit dat de noties gemeenschap en identiteit sterk met elkaar verbonden zijn, wijst erop dat de notie gemeenschap alles benadrukt wat (eens) karakteristiek zou zijn voor de saamhorigheid van de groep en dat in tegenstelling is tot die groep waarmee men zich vergelijkt. Waardoor wordt Uden bedreigt? Nou ten eerste is Uden na de oorlog uitgegroeid van een dorp van (ik dacht) zo’n 6000 inwoners naar een stadje van 40.000 inwoners. De komst van de Bedir-school is één van de tekenen dat er dingen veranderd zijn; het is één van de uiterlijke manifestaties van een religie die niet alleen in Uden wordt beschouwd als een religie die wezensvreemd is aan alles wat Nederland(s) is.

De discussies die in de kleine kernen gevoerd worden hebben verschillende kanten. Een benadering in termen van eigen identiteit kan veel duidelijk maken. We kunnen deze invalshoek niet zomaar negeren. Het maakt duidelijk waarom de reacties zo scherp zijn zowel aan de kant van de ‘kwajongens’ als van de kant van hun slachtoffers.. Vaak zijn protesten tegen een moslims of migranten niet los te zien van allerlei externe gebeurtenissen; de frustraties die naar buiten komen zijn waarschijnlijk al eerder ontstaan. In sommige gevallen zijn de protesten tegen te zien als protesten tegen alle veranderingen in het verleden én tegen de instanties die deze veranderingen bewerkstelligd hebben. Het verwijt van racisme of nationalisme versluiert het zicht op deze processen omdat de degene die dit etiket opgeplakt krijgt buiten de discussie geplaatst wordt. De gemeente hoeft dan ook niet meer naar haar eigen rol te kijken; de zwarte piet ligt immers bij de andere partij.

Toch blijft onduidelijk wat nu precies die eigen identiteit of dat eigen karakter is. Deze identiteit wordt vooral gedefinieerd in termen van wat het niet is. Het lijkt erop alsof de identiteit van deze kleine dorpen geen echte kern heeft en vooral bestaat uit het “calimero-gevoel”; wij zijn klein en we voelen ons bedreigd door de buitenwereld. Dit kan de oprukkende stad zijn maar ook de publieke uitingen van moslims. . Tegelijkertijd zijn er in de kleine kernen genoeg mensen die afwijken van de norm en gezien worden als buitenstaander maar er toch ook weer bijhoren. Een identiteit zonder duidelijke kern is een van de verschillen met de etnische identiteit van bijvoorbeeld moslims in Nederland. Een ander verschil is dat er weliswaar bij beide terug gegrepen wordt op een bepaalde vorm van verwantschap maar bij de autochtone groep wordt er verwezen naar het vaderland (en “wij waren hier eerst, dus zij…” vandaar dat er wel verwezen wordt in publicaties naar volksnationalisme; ik behandel hier vooral de etnische component van dit volksnationalisme) terwijl de allochtone etnische groepen vooral verwijzen naar een gezamenlijke afstamming of religie.

Maar er is nog een verschil dat eigenlijk ten grondslag ligt aan de twee andere verschillen. De identiteit van een dominante groep, of we die nou Nederlanders of Eerdenaren of Udenaren noemen, is niet zomaar een etnische identiteit. Het is de identiteit van de groep die de macht heeft en niet voor niets synoniem is met de naam van het land of het dorp. Het is de groep die bepaalt wie erbij hoort en wie niet. Daarom kan een beroep op de eigen identiteit makkelijk leiden tot vreemdelingenangst en uitsluiting zeker wanneer mensen cultureel racistische termen gebruiken in de discussies.

Verder kunnen we ons afvragen wie degenen zijn die zich beroepen op deze identiteit. Vertegenwoordigen de ‘kwajongens’ alle Udenaren? Hun ouders? Welke belangen hebben deze mensen?

Identiteitsbeleving van inwoners van dorpen dient dus serieus genomen te worden maar de gevaren ervan moeten niet uit het oog worden verloren. Hoe moet het dan wel? Duidelijk mag zijn dat een simpel antwoord niet te geven is. In ieder geval niet door Lonsdale-kleding te verbieden. De uitingen van de ‘kwajongens’ kunnen gezien worden als verzet. Verzet tegen moslims, maar ook verzet tegen andere -slappe- autochtonen. Een verbod op die kleding zal Lonsdale alleen maar een sterker symbool worden en zal deze jongeren alleen maar bevestigen in hun indruk dat zij van buitenaf bedreigd worden.

In several European newspapers an article written by Tariq Ramadan today. In the Netherlands this article appeared in NRC Handelsblad called: Stop tijdelijk toepassing van shari’a.

Tariq Ramadan is very popular among many European young Muslims. His message to them, in short, is that they have no excuse for not behaving like and being a good Muslim in Europe. He is controversial because of, among other things, his vagueness about several items in the shari’a. This article can be seen as an attempt to clarify that position: he calls for a moratorium on applying the shari’a and for a discussion about the sources of the shari’a.

In the name of the scriptural sources, the Islamic teachings, and the contemporary Muslim conscience, statements must be made and decisions need to be taken.

[…]

we launch today a call for an immediate international moratorium on corporal punishment, stoning and the death penalty in all Muslim majority countries. Considering that the opinions of most scholars, regarding the comprehension of the texts and the application of hudûd, are neither explicit nor unanimous (indeed there is not even a clear majority), and bearing in mind that political systems and the state of the majority Muslim societies do not guarantee a just and equal treatment of individuals before the law, it is our moral obligation and religious responsibility to demand for the immediate suspension of the application of the hudûd which is inaccurately accepted as an application of “Islamic sharî’a”.
This call doubles itself with a series of basic questions addressed to the body of Islamic religious authorities of the world, whatever their tradition (sunnî or shî’î), their school of thought (hanâfî, mâlikî, ja’farî, etc.) or their tendencies (literalist, salafî, reformist, etc.)

or in Dutch:

Ik roep op tot een onmiddellijk moratorium in de islamitisch wereld in naam van de principes van de islam zelf.

Voor het Westen zijn lijfstraffen, steniging en doodstraf in naam van een religieuze verwijzing die aan een hele maatschappij wordt opgelegd niet aanvaardbaar: men moet deze praktijken zonder meer veroordelen.
De islamitische wereld geeft zeer tegenstrijdige signalen af: harde en definitieve veroordelingen komen van een kleine minderheid van intellectuelen of sociale en politieke actoren, terwijl bepaalde regeringen proberen hun `islamitische’ karakter te laten zien door de toepassing van deze repressieve praktijken.
Delen van de islamitische wereld (van Nigeria tot Maleisië) eisen strikte toepassing van de shari’a, terwijl de meeste ulema’s (islamitische schriftgeleerden - red.) verzekeren dat deze straffen `bijna nooit opgelegd kunnen worden’ (door op de vereiste voorwaarden te wijzen), maar zij vermijden zich daarover duidelijk uit te spreken (meestal om hun geloofwaardigheid bij de bevolking niet te verliezen).

(The article in the NRC is somewhat different from the original call).

On Ramadan’s website you can also find several comments already.
For the complete text in English and Dutch: Continue Reading »

Zeer interessant artikel van Frank Westerman in het NRC over de relatie tussen Integratiebeleid en ontwikkelingshulp: bevoogding werkt niet.

Hij stelt:

Wat vond ik er eigenlijk van dat Nederland de `uitlanders’ binnen zijn grenzen met dwang wil voegen naar de dominante (blanke) cultuur? Daar, in het surreële Park Station, dacht ik na over de aanpassingen die `wit’ Nederland eist van `zwart’ Nederland, en ik zag een parallel tussen het integratiebeleid en de ontwikkelingshulp. Onze inspanningen om niet-westerse culturen in eigen land te `integreren’ en inheemse volken in den vreemde te `ontwikkelen’, berusten op dezelfde misvatting. In beide gevallen zie je eenzelfde patroon: hoe dwingender het idee van `word zoals wij’, des te groter de weerstand en uiteindelijk de kloof.

Hij legt dit uit door de ontwikkelingsfasen in ontwikkelingssamenwerking te schetsen:

In de grofweg vier decennia van het ontwikkelingstijdperk (1960-2000) zijn verschillende fasen doorlopen. De aanvankelijke no-nonsense aanpak van het rücksichtlos overplanten van westerse technologie, in de geest van de Marshallhulp die voor Europa zo heilzaam was gebleken, had al in de jaren zestig geleid tot nooit gebruikte tractorparken en onder stuifduinen bedolven machinerie. Van de weeromstuit zwoeren de tropenwerkers een decennium lang bij `aangepaste technologie’ (liever een kameel die al rondjes lopend een waterstraaltje oppompt, dan een krachtige, maar onderhoudsgevoelige dieselpomp). Dit houtje-touwtje-idee sloot aan bij de alternatieve bewegingen in West-Europa, maar had geen meetbaar effect in de Derde Wereld. Toen de milieulobby opkwam, ging het roer opnieuw om, in de richting van `duurzame ontwikkeling’ ditmaal, en tijdens de laatste feministische golf werden alle kaarten gezet op vrouwenprojecten.
In de jaren negentig verdween ook de politieke correctheid uit het van oudsher linkse ontwikkelingscircuit. Ineens was het niet langer taboe je gal te spuwen over plaatselijke opperhoofden die met hun machtswellust en cliëntelisme de ontwikkeling zouden saboteren. Je zag de grr-factor toenemen: het gevoel van grr, die achterlijke natives willen het domweg ook niet leren ook. De opgekropte frustratie baarde weer een nieuw sleutelbegrip: good governance. Vrij vertaald: jullie hebben er zo’n bende van gemaakt dat we alleen nog willen helpen op voorwaarde dat jullie eerst de corruptie afzweren en de stammentwisten staken. Dat de voorafgaande, subtielere vormen van bedilzucht nauwelijks dankbaarheid hadden geoogst maar vooral bot verzet hadden opgeroepen in de gedaanten van een Desi Bouterse en een heel palet aan Afrikaanse krijgsheren dat leek vrijwel niemand onder ogen te willen zien.
De voorhoede van zachte heelmeesters heeft gefaald. Het legioen van 80.000 buitenlandse experts dat in de jaren tachtig op het Afrikaanse continent aan het werk was (meer dan er ooit koloniale ambtsdragers waren), is verslagen bij de strijd tegen de onderontwikkeling. Meer dan eens waren zij door rebellen omsingeld, en moesten ze met helikopters worden ontzet. Hun plaats is nu ingenomen door vredessoldaten die geen palaver beginnen onder de kapokboom, maar met een gebaar van hun geweerloop eisen dat die kofferbak open moet. In door oorlog verscheurde landen als Liberia, Sierra Leone, Congo, Angola en Ethiopië zien deze militairen er vroeg of laat op toe hoe er stembussen worden ingevlogen en verspreid, in de hoop dat er democratieën van Westerse kweek wortel schieten.

En vervolgens een parallel te trekken met het integratiebeleid:

Waar het telkens weer misgaat, is bij dit scharnierpunt: zodra betrokkenheid omslaat in pogingen de ander te willen heropvoeden. De aanvechting om `word zoals wij’-hulp te bieden, is kennelijk onweerstaanbaar groot, want van alle tijden. Halverwege de twintigste eeuw probeerde de Belgische kolonisator de Congolezen te verheffen tot évolués: wie een blanke levensstijl overnam, kwam (vanaf 1948) in aanmerking voor `de kaart van burgerlijke verdienste’, vier jaar later gevolgd door een nog gewichtiger papier: `het statuut van de geïmmatriculeerde’.
Zulke certificaten lijken op de `vignetten’ die de Nederlandse minister van Integratie in 2004 wilde toekennen aan allochtonen met een bepaalde graad van inburgering. Ook al is dat plan niet uitgevoerd, het legt de assimilatiegedachte achter het Nederlandse integratiebeleid bloot. Onze niet-westerse landgenoten hebben in die visie nog een hele beschavingsweg af te leggen voordat ze als `geëvolueerden’ kunnen opgaan in de maatschappij.

Natuurlijk gaat de vergelijking op sommige punten mank, dat ziet hij gelukkig wel, maar stelt ook terecht:

Maar om nu de gewenste culturele aanpassingen van niet-westerse allochtonen (homofobie afleren, hoofddoekjes afleggen, et cetera) met dirigisme en moralisme af te dwingen, dat werkt averechts.
Precies die bevoogdende aanpak heeft zich ook in de Werdegang van het ontwikkelingswerk afgetekend, en zal zich wreken. In beide gevallen gaat een naïef maakbaarheidsgeloof hand in hand met de minstens zo naïeve veronderstelling dat niet-westerse culturen het zich zullen laten welgevallen wanneer westerlingen hun vermeende culturele zwaktes komen `fixen’.
Als het gaat om gedwongen inburgering en bijbehorende projecten ter correctie van de veronderstelde achterlijkheid van migrantengroepen in Nederland, zie ik akelige overeenkomsten met de stadia die het ontwikkelingswerk heeft doorgemaakt. Het is alsof de geschiedenis van de westerse inspanning om de Derde Wereld te `ontwikkelen’, met haar toenemende grr-factor, zich de laatste paar jaar samengebald aan het herhalen is in het Nederlandse beleid om de vreemdelingen hier te lande te `integreren’ in de samenleving. De zachte heelmeesters (linkse straathoekwerkers) die ijverden voor een idyllische multiculturele samenleving, zijn verdwenen. De grr-factor is hoog opgelopen en het devies is nu: schikken of stikken. In no time zijn de inburgeringseisen voor allochtonen aangescherpt als onderdeel van een `word zoals wij’-offensief. Of het nu gaat om het publiekelijk aan de kaak stellen van een imam die weigert vrouwen (zelfs een bewindsvrouw) de hand te schudden, of om de aankondiging om gezakte inburgeraars met sancties te straffen, steeds opnieuw krijg je de indruk dat de overheid met het woord integratie assimilatie bedoelt, zo niet disciplinering.
Nederlands spreken, een uitgestrekte hand aannemen, iemand aankijken tegen wie je spreekt dat zijn gangbare omgangsvormen in Nederland. Maar gelukkig nog Nederlandser is de vrijheid om je daar niet aan te hoeven houden. Wat wel en niet is toegestaan, staat omschreven in de wet. Imams uitzetten die tijdens hun preken strafbare feiten plegen, dat lijkt me gewoon het toepassen van de regels - als de toetsing daarvan tenminste aan de rechter wordt overgelaten.
Maar neem nu het besluit om uitgerekend de protestants-christelijke Vrije Universiteit imams te laten opleiden, met overheidsgeld, in de hoop dat zij een verdraagzame uitleg van de koran zullen prediken. Het is een goedbedoeld experiment in maakbaarheid met als voorspelbare uitkomst de radicalisering van al dan niet zelfbenoemde korangeleerden in het huiskamer- of internetcircuit, die deze `valse profeten’ te vuur en te zwaard zullen willen bestrijden. Zulke belerende en ondoordachte projecten keren zich tegen zichzelf.

Aangezien ik op dit moment één dag per week betrokken ben bij het opzetten van die imam-opleiding ben ik natuurlijk niet helemaal objectief. Duidelijk mag zijn, ook uit de woorden van Westerman, dat samenwerking tussen de VU en de moslimorganisaties noodzakelijk is en gelukkig gaat de VU dat ook niet uit de weg. Verder lijkt het mij ook een interessant experiment zeker gezien de geschiedenis van de VU. Westerman heeft wel een duidelijk, geen nieuw, punt en zijn artikel is dan ook het aanbevelen waard.

Sri Lanka, drie maanden na de tsunami. Boeddhisten, hindoes, moslims en christenen hebben gezocht naar antwoorden op grote vragen. Na de eerste commentaren over gespaarde heilige gebouwen en een straf van God, zijn de mensen nu opvallend eensgezind. ,,Als de tsunami geen onderscheid maakt, waarom wij dan wel?”

Sommige mensen hebben simpele antwoorden op moeilijke vragen. Waarom overkomt ons een tsunami? Omdat God genoeg heeft van ons gebrek aan respect voor zijn schepping en zijn wetten.
Continue Reading »

De creationisten zijn terug aan de VU, schreef universiteitskrant Ad Valvas vorige maand en zo staat er nu in het Nederlands Dagblad te lezen. Dit keer beroepen ze zich niet op de Bijbel, maar op de Koran. Want ook moslims geloven in een schepping, compleet met Adam en Eva.
Continue Reading »

The discussion about the prayer service led by Islamic studies professor Amina Wadud is not over. She led 80 to 100 men and women in Muslim prayer at a church in New York. Muslim clerics denounced her actions and some have suggested that it was part of a plot to corrupt Islam, which requires separate religious services for men and women. The Washington Times has a story on the “heightened state” of security at Virginia Commonwealth University. University spokeswoman Pamela Lepley said on Saturday that inflammatory comments on Internet forums discussing Miss Wadud’s actions and her views about the role of women in Islam “raise concerns.”

No specific threats have been made, but security is at a “heightened state,” Miss Lepley said. The university has consulted Virginia and federal agencies.
Continue Reading »

MSNBC has an item taken from Newsweek on tracking down the operators of Islamic terrorist Web sites. This is like trying to locate a floating craps game: here today, gone tomorrow. During the past year, investigators in America and Europe watched as a business called 357Hosting, based near Utrecht, the Netherlands, became the officially registered Internet host for several notorious militant Islamic Web pages and bulletin boards, including sites that disseminated videos of beheadings of foreign hostages in Iraq and messages from Qaeda leader Abu Mussab al-Zarqawi. The public prosecutor’s office in Utrecht tells NEWSWEEK that it has opened a criminal investigation into possible Internet hate crimes.

he says 357 would continue to host radical Web sites to promote “free speech” and to counter what the spokesman claims is excessive Jewish influence in the media.

Continue Reading »

Enige tijd geleden schreef Ewald Vervaet het stuk de grote vergissing in het islamdebat, waarop ik reageerde. Hij reageerde daar weer op en nu dan eindelijk mijn reactie op zijn reactie.

Het zal ook te lezen zijn op Islamdebat van Goedfoutweblog.

Beste Ewald,

Het heeft even tijd gekost, maar dan toch eindelijk een reactie. Ik zal me daarbij richten op jouw reactie op mijn stuk �de grote vergissing��.

Continue Reading »

De brand in de Bedirschool in Uden was ��n van de ernstigste incidenten in de nasleep van de moord op Van Gogh. Gisteren is er in het nieuwe gebouw opnieuw brand geweest en er lijkt weer sprake van brandstichting:
Politie vindt fles in islamitische school Uden
Weer brandstichting Bedirschool Uden

I did not expect to write about the Schiavo Case but I came across an interesting entry on Informed Comment: The Schiavo Case and the Islamization of the Republican Party

On his blog Juan Cole states:

The cynical use by the US Republican Party of the Terri Schiavo case repeats, whether deliberately or accidentally, the tactics of Muslim fundamentalists and theocrats in places like Egypt and Pakistan. These tactics involve a disturbing tendency to make private, intimate decisions matters of public interest and then to bring the courts and the legislature to bear on them. President George W. Bush and Republican congressional leaders like Tom Delay have taken us one step closer to theocracy on the Muslim Brotherhood model.

What does he mean by that? Well the following:

The Muslim fundamentalists use a provision of Islamic law called “bringing to account” (hisba). As Al-Ahram weekly notes, “Hisba signifies a case filed by an individual on behalf of society when the plaintiff feels that great harm has been done to religion.” Hisba is a medieval idea that had all but lapsed when the fundamentalists brought it back in the 1970s and 1980s.

He is using the case of Abu Zaid (who is now living with his wife in Leiden, The Netherlands, and teaching there at Leiden University.

In this practice, any individual can use the courts to intervene in the private lives of others. Among the more famous cases of such interference is that of Nasr Hamid Abu Zaid in Egypt. A respected modern scholar of Koranic studies, Abu Zaid argued that, contrary to medieval interpretations of Islamic law, women and men should receive equal inheritance shares. (Medieval Islamic law granted women only half the inheritance shares of their brothers). Abu Zaid was accused of sacrilege. Then the allegation of sacrilege was used as a basis on which the fundamentalists sought to have the courts forcibly divorce him from his wife.

Abu Zaid’s wife loved her husband. She did not want to be divorced. But the fundamentalists went before the court and said, she is a Muslim, and he is an infidel, and no Muslim woman may be married to an infidel. They represented their efforts as being on behalf of the Islamic religion, which had an interest in seeing to it that heretics like Abu Zaid could not remain married to a Muslim woman. In 1995 the hisba court actually found against them. They fled to Europe, and ultimately settled in Holland.

What does this have to do with the Schiavo Case? Cole continues:

One of the most objectionable features of this fundamentalist tactic is that persons without standing can interfere in private affairs. Perfect strangers can file a case about your marriage, because they represent themselves as defending a public interest (the upholding of religion and morality).

And:

But the most frightening thing about the entire affair is that public figures like congressmen inserted themselves into the case in order to uphold religious strictures. The lawyer arguing against the husband let the cat out of the bag, as reported by the NYT: ‘ The lawyer, David Gibbs, also said Ms. Schiavo’s religious beliefs as a Roman Catholic were being infringed because Pope John Paul II has deemed it unacceptable for Catholics to refuse food and water. “We are now in a position where a court has ordered her to disobey her church and even jeopardize her eternal soul,” Mr. Gibbs said. ‘

In other words, the United States Congress acted in part on behalf of the Roman Catholic church. Both of these public bodies interfered in the private affairs of the Schiavos, just as the fundamentalist Egyptian, Nabih El-Wahsh, tried to interfere in the marriage of Nawal El Saadawi.

Like many of his fundamentalist counterparts in the Middle East, Tom Delay [Republican congressional leader, MdK] is rather cynically using this issue to divert attention from his own corruption. Like the Muslim fundamentalist manipulators of Hisba, Delay represents himself as acting on behalf of a higher cause. He said of the case over the weekend, ‘ “This is not a political issue. This is life and death,” ‘

Needless to say that Cole is not happy about this development:

Republican Hisba will have the same effect in the United States that it does in the Middle East. It will reduce the rights of the individual in favor of the rights of religious and political elites to control individuals. Ayatollah Delay isn’t different from his counterparts in Iran.

I’m not sure wether this comparison between islamic fundamentalists and the republicans isn’t a little bit over the top. For example Cole refers to the Catholic Church and states that Congress is acting on behalf of that church. This seems a little bit strange to me because what does this actually mean? That the lawyer of Terry’s parents is appointed by the Catholic Church or that the Catholic Church has ‘hired’ Congress. Perhaps the lawyer, the church and Congress have the same opinions on this case but this does not necessarily mean that they act on behalf of eachother. And is it a problem if they have the same opinions? See also the criticism of Ex Post on this point. Another issue of course is that we have to distinguish between the courts interference and the interference of the Congress. Cole says that the Republicans have embraced the Muslim fundamentalist practice of “using the courts to intervene in the private lives of others.” The courts interference seems to be necessary in this story just like in the Netherlands there has to be some kind of control by the public prosecutor in cases of euthanasia. I don’t think the practice in the US is that much different (or is it?). What Congress has done is expanding the possibilities for the courts to intervene, not deciding what the court has to rule. This is truly different compared to the fundamentalist case in Egypt. See more on this point at PowerLine.

But then again it is remarkable how policitians intervene in this single case. It seems to me that it is remarkable how politicians can intervene in a persons private life. Unless of course, and it is more or less framed like this, the question of life and death isn’t a private issue but a public issue. Like for example among some Muslim groups the reputation of a woman is not a private matter, but a cause for concern for the whole group. The whole group, or American nation, is at stake here. But what is striking then, that these politicians have made a law based on a single case and that they intervene directly in this case. While, i could be wrong, I thought that you made laws about a general development after several cases appeared. This law cannot be attributed to those cases anymore but it can for future cases. This of course, again I could be wrong, has to do with the trias politica: Separation of powers. The idea that the powers of a sovereign government should be split between two or more strongly independent entities, preventing any one person or group from gaining too much power. This adds even more to my confusion because I was taught at school (yes a while ago) that the US was probably the strongest example of this separation of powers. So a possible weakening of the trias politica, an increasing influence of religion on politics (weakening the separation of church and state) and a private issue that is politicized and becoming a group-issue, that indeed sounds a little bit what the fundamentalists among the Muslims want. Maybe the comparison is not that bad at all.

At the same time of course there is a problem because Terry Schiavo hasn’t got anything on writing that states she refuses to live like this. Euthanasia has to be with explicit consent of the person in question and that is not the case here. So what to do?