C L O S E R

Asharq Alawsat Newspaper The Cartoon Crisis: a Distorted Picture

Van Ardenne-van der Hoeven is the Netherlands’s Minster for Development Cooperation.

1. Freedom has many faces: the freedom to say what you think, but also to believe what you want. Freedom is worth discussing, worth defending – with the written word and with images. And that is what we have seen happening in recent days. However, the prevailing image of a confrontation between the West (as the standard bearer of freedom) and the Islamic world (as the champion of religion) is, in many respects, a distorted one. Due to globalisation we are seeing not a clash of civilisations, but rather a manifestation of the clash between the secular and non-secular worlds. If we look beyond the cartoon controversy for a moment, we can see that these days the secular tendency to ignore or even denigrate religion is leading to alienation instead of reconciliation.

2. In the first place, the West does not hold a monopoly on the concept of freedom. It was, after all, the birthplace of fascism and communism. Amidst all the verbal, visual and even physical violence of the present crisis, it pays to step back and listen to the wisdom of the past. In 1941, when the cause of freedom was under threat from all sides, Franklin Roosevelt used his State of the Union address to articulate humanity’s four basic freedoms: not only freedom of speech, but also freedom of religion, freedom from want and freedom from fear. After World War II all countries of the world embraced these four freedoms. Under the inspiring leadership of Eleanor Roosevelt, who served as chair of the drafting committee, they were included in the Universal Declaration of the Rights of Man. Today these freedoms have, to a greater or lesser degree, spread all over the world, as witness the winners of this year’s Four Freedom Awards, which will be presented this spring in the Dutch town of Middelburg. The honourees come from all over the world and from all walks of life: Mohammed ElBaradei, the Egyptian head of the IAEA; Mohammed Yunus, a Bengali pioneer in the field of microcredit; Carlos Fuentes, a Mexican writer; Taizé, a French religious community, and Daw Aung San Suu Kyi, the famous Burmese opposition leader.

3. The exercise of one’s freedoms is not an end in itself. Attempts to frame the debate as a matter of principle only are counterproductive, leading to greater conflict and robbing the discussion of its pragmatic dimension. This is a pity, since there are good pragmatic arguments for promoting open societies, certainly in my own field of development cooperation. In our global economy open societies are at an advantage: the free access to information in those countries leads to more innovation and greater productivity, reduces the risks associated with financial transactions, stimulates investment and improves the efficiency of businesses. Statistics show that poor democracies where freedom is generally respected score better than poor autocracies on a wide range of development indicators: 50% fewer children die before the age of five; twice as many children go on to secondary education; average life expectancy is ten years longer; and of the 49 poor countries that suffered through civil wars in the 1990s, 41 were run by despotic regimes of varying degrees of repressiveness. UNDP’s Arab Human Development Reports, produced by an independent group of Arab intellectuals, have successfully and objectively spotlighted the need for greater freedom and better governance in the Arab world: ‘If the repressive situation in Arab countries today continues, intensified societal conflict is likely to follow.’ This is why the Netherlands is supporting a project in Yemen for training independent journalists. This week I’ll be visiting that country, with which the Netherlands has had a successful bilateral development relationship since the 1970s. It is a relationship based on mutual respect. For that reason I will not hesitate to bring up the subject of the four freedoms and the decision to close down a number of newspapers in the wake of the cartoon controversy with the Yemenis I will meet on my trip (including students at the University of San’a).

4. We are duty-bound valiantly to defend freedom of speech from every assault, especially in the form of bricks through embassy windows and death threats to cartoonists. But setting aside the immediate issue of the cartoons, freedom of expression does not relieve us of the responsibility to immerse ourselves in the various cultures and religions of our globalising world.

5. The problem is that many people who are making the most commotion about freedom of expression are not prepared for this responsibility. All too often, the façade of tolerance masks indifference or even hostility towards other cultures and religions. It is not always said aloud, but religion is sometimes seen as a relic of backward times and places, and inherently dangerous besides. This attitude of fundamentalist secularists is not only regrettable, it is itself inherently dangerous. It is a plain fact that cultures and religions are the principal unifying factors of our time: if the 20th century was an age of ideology, the 21st will be an age of identity. If we do not use those identity-forming factors for peace and prosperity, others will misuse them for war and personal gain. On my many trips to Africa, I have had a chance to see for myself how important religion is in the daily lives of the people there and how more than half of the schools and hospitals are run by religious organisations. We have to remain respectful of this fact – not to win converts but to save lives. Last year a group of religious leaders set an inspiring example at a regional conference in San’a by establishing an international network to fight HIV/AIDS. ‘The virus should not be seen as a sin but as a problem we must join forces to fight,’ said one participant from Sudan.

6. As the British Chief Rabbi Jonathan Sacks has observed, religion is like fire: it can burn people but also warm them. In his book The Dignity of Difference, he describes how representatives of all major world religions (including the Archbishop of Canterbury, an imam, a Hindu guru and a chief rabbi) came together at the spot where the World Trade Center was destroyed in 2002. At Ground Zero, for many a metaphor for the clash of civilisations, these people were able to find common ground, It was a rare moment of solidarity in opposition to the awesome human powers of destruction. If we want to keep globalisation from dividing us, we need to mobilise that solidarity. The question of who is ‘right’ in the cartoon debate should not distract us from this Herculean task.

I won’t be blogging the coming days. No not because of Karnaval but because I’m attending the

Islam, European Societies, and the “Carriers” of National Identities in Frankfurt a/d Oder.

Sinds vandaag heeft de nieuwe Al-Muhajiroun (emigranten) site: Thesavedsect.com een Nederlandstalige/Nederlandse afdeling:

thesavedsect.com | dutch

De site zou gemaakt zijn door leerlingen van Omar Bakri en opgezet zijn vanwege het grote aantal vertalingen van Muhajiroun teksten (onder andere door Mohammed B.).

De groep claimt ‘de geredde groep’ te zijn; de enige groep Moslims die het paradijs zal betreden.

Why I Published Those Cartoons

It’s time to let the Danish editor of Jylland Posten speak out and speak for himself. So here he is, from the Washington Post:

Why I Published Those Cartoons

By Flemming Rose
Sunday, February 19, 2006; Page B01

Childish. Irresponsible. Hate speech. A provocation just for the sake of provocation. A PR stunt. Critics of 12 cartoons of the prophet Muhammad I decided to publish in the Danish newspaper Jyllands-Posten have not minced their words. They say that freedom of expression does not imply an endorsement of insulting people’s religious feelings, and besides, they add, the media censor themselves every day. So, please do not teach us a lesson about limitless freedom of speech.

I agree that the freedom to publish things doesn’t mean you publish everything. Jyllands-Posten would not publish pornographic images or graphic details of dead bodies; swear words rarely make it into our pages. So we are not fundamentalists in our support for freedom of expression.

But the cartoon story is different. Continue Reading »

spiked-politics | Article | Muslim protest in London

A tale of two demos
Saturday’s demonstration of moderate Muslims was presented as a peaceful counter to last week’s aggressive gathering. In fact, similar resentments seemed to simmer beneath both.
by Josie Appleton

The British Muslim demonstration in Trafalgar Square, London, on Saturday 11 February was cast as the peaceful counter to last week’s aggressive gathering. That demo was composed of young men in suicide-bomber garb, threatening Westerners with beheading. By contrast, here was a medley of different ages carrying blue-and-white banners: ‘United against Islamophobia’, ‘Mercy to mankind’, ‘Muhammad, symbol of freedom and honour’. Last week’s demo was orchestrated by the crackpot ‘Saviour Sect’; this one was backed by respectable organisations such as the Muslim Association of Britain (MAB) and the Muslim Council of Britain (MCB), as well as by London mayor Ken Livingstone.
Continue Reading »

Trouw, deVerdieping| overigeartikelen - Op je woorden letten is vorm van beschaving

Met haar pleidooi voor het ’recht op beledigen’ miskent kamerlid Ayaan Hirsi Ali volgens fractiegenoot Arno Visser dat vrijheid alleen tot haar recht komt bij verantwoord gebruik.

’Woest goed”, oordeelde VVD-fractieleider Jozias van Aartsen deze week over het Berlijnse optreden van Ayaan Hirsi Ali. Naar aanleiding van de Mohammed-cartoons belegde zijn fractiegenote in de Duitse hoofdstad een persconferentie om het ’recht op beledigen’ te verdedigen.

Anders dan zijn fractievoorzitter meent VVD-kamerlid Arno Visser dat Hirsi Ali een historische vergissing maakt: ,,Wie zegt dat de vrijheid van meningsuiting dat recht inhoudt kent de geschiedenis niet.”

,,Die geschiedenis begint met de bekende uitspraak van Voltaire: ’Ik veracht alles wat u zegt, maar zal mijn leven ervoor geven dat u het kunt zeggen.’ Dat geeft aan hoe essentieel de vrijheid van meningsuiting is, in de relatie tussen de staat en de burger. De staat mag hem niet voorschrijven wat hij wil en zegt. De burger heeft het recht kritiek uit te oefenen op zijn bestuurders, in schrift en gesproken woord.”

Dan heeft het vrije woord een functie voor de democratie, om te voorkomen dat de staat bij gebrek aan tegenmacht almachtig wordt.

,,Ja, en daarnaast heeft dat vrijheidsrecht een functie voor de ontwikkeling van kennis en inzicht. Het kritisch nadenken over gevestigde denkbeelden is onmisbaar voor de vooruitgang. Galileï is nog verketterd omdat hij voor het eerst zei dat de aarde rond de zon draaide. De kritische functie van het vrije woord is essentieel in de wetenschap, de politiek en ook in de religie.”

,,Maar waar we het nu over hebben, met de Mohammed-cartoons, is de relatie tussen burgers onderling. Dat is wat anders en stelt dan ook andere eisen aan de vrijheid van meningsuiting. Het is geen ongelimiteerd recht.

Naast de juridische grens waaraan de Grondwet het bindt, vind ik de morele grens die wordt bepaald door de omgangsvormen wellicht nog belangrijker. Want waar de een te ver gaat in zijn vrijheid, kan de vrijheid van de ander in gevaar komen.”

Dat is de gulden regel in het vrijheidsdenken van liberalen. Het individu is vrij te doen en zeggen wat hij wil, zolang hij de vrijheid van anderen niet in gevaar brengt.

,,Liberalen hebben die regel in de loop der tijd ontwikkeld. Gaandeweg is de vrijheid verbonden met een aantal beperkende voorwaarden, waarbij voorop staat dat iemand die zich beroept op een vrijheidsrecht de plicht heeft er verantwoord mee om te gaan. De vrije burger is in de eerste plaats een verantwoordelijke burger. Met de verwerving van vrijheden heeft hij ook meer verantwoordelijkheden gekregen. Bij wat hij doet heeft hij rekening te houden met anderen. Dan spelen omgangsvormen een belangrijke rol.”

,,Het wordt problematisch als iemand zegt: ’Ik heb het recht te beledigen’. Want op welke verantwoordelijkheid kan die persoon dan nog worden aangesproken? Hij heeft toch het recht het beledigen? Dan heeft iemand anders dus blijkbaar de plicht het te accepteren.”

Iemand die dat recht opeist ontslaat zichzelf van de verantwoordelijkheid zich ervan te vergewissen of zijn woorden ongewenste effecten hebben of nodeloos kwetsend zijn.

,,Ja, en let daarbij ook op een ander cruciaal verschil tussen de vrijheid van meningsuiting en beledigen. In tegenstelling tot een mening gaat achter een belediging een intentie schuil. Je hebt de intentie de ander te raken. Je komt dan aan de vrijheid van de ander, aan diens kern.”

Hirsi Ali zegt dat zij dat recht op beledigen opeist omdat in deze tijd de godsdienstkritiek, de kritiek op de islam hard en eerlijk moet worden uitgeoefend om het probleem van de islam bespreekbaar te krijgen.

,,Dat is iets anders. Met mijn weerstand tegen het recht op beledigen verzet ik me nog niet tegen religiekritiek. Essentieel is dat als ik een mening ventileer over een godsdienst, ik niet de intentie heb iemand te krenken. En ik ben erop aanspreekbaar als dat niettemin toch gebeurt.’’

,,Dat is bij het recht op beledigen anders. Daarbij is die belangrijke relatie met de verantwoordelijkheid voor wat ik zeg weg.”

,,Dat neemt niet weg dat het belangrijk is dat religies openstaan voor kritiek. En religies hebben op dat terrein geen grote staat van dienst. Dat zeg ik er maar meteen bij. Nog tot in de jaren zestig stond ’Madame Bovary’ van Gustave Flaubert op de lijst van verboden boeken van de katholieke kerk, om één enkele scène. Daarin gaan de gordijntjes van het koetsje waarin madame Bovary en een man zitten dicht. Dat is alles. Het boek is verboden alleen op grond van het vermoeden dat er iets in dat koetsje gebeurde wat de kerk niet goed vond. De zondigheid zat alleen in het hoofd van degene die het verbood. Hetzelfde geldt voor ’Lolita’ van Nabokov. Ook een verboden boek. Wie Lolita leest merkt dat de man in kwestie niets heeft gedaan. Flaubert en Nabokov maakten slim gebruik van de vrije meningsuiting. Zij wendden de kracht van de verbeelding aan om kerkelijke censoren te tarten.”

,,In het debat over de Mohammed-cartoons lopen twee kwesties door elkaar. De ene is de verhouding tussen het vrije Westen en de onvrije Arabische wereld. In die dialoog past maar één houding, en dat is die van Voltaire. We moeten pal voor de vrijheid van meningsuiting staan.”

,,In de tijd dat ik in Vietnam woonde, zat ik eens aan tafel met westerlingen en Aziaten, hoogopgeleide Vietnamezen. We hadden een discussie over de VS en president Clinton. De Amerikanen en ik kritiseerden Clinton. Een Vietnamese advocate haakte af. Ik dacht: ’Oh, mijn God, ik moet me verontschuldigen. Ze denkt dat we het over haar president en land hebben en ze voelt zich beledigd’.

Dat was een misverstand. Ze zei: ’Ik vind het fascinerend hoe jullie kunnen spreken, over jullie eigen regime. Ik kan dat niet’. Ze kon niet deelnemen aan het debat. Dat was psychisch onmogelijk. Zo diep kan het zitten in onvrije samenlevingen. Het nadenken was er bij haar uitgeknuppeld.”

,,Hoe krijg je nu zo iemand mee in de vrijheid? Niet door haar te beledigen. De kwestie tussen vrije en onvrije landen is een andere dan die in Nederland, tussen verschillende bevolkingsgroepen. We moeten nu niet onze eigen idee over de vrijheid gaan radicaliseren vanwege van een internationale discussie tussen de vrije en de onvrije wereld.”

,,Bij ieder woord dat je gebruikt moet je wegen wat het effect is. Laat ik, wellicht ten overvloede, eerst beklemtonen dat bepaalde waarden niet ter discussie staan. De scheiding van kerk en staat, de gelijkwaardigheid van man en vrouw, het non-discriminatiebeginsel. Daarover gaan we niet in discussie. Als ik mijn mening uit over zo’n fundamentele waarde als de gelijkheid van man en vrouw en iemand voelt zich gekwetst, dan is dat in dit land zijn probleem. Maar dat staat los van de vraag hoe we het geloof uit een andere cultuur in Nederland incorporeren. Dan is het van groot belang onze woorden te wegen. Zelfbeperking is dan een vorm van beschaving.”

Hirsi Ali en haar medestanders plegen het wegen van woorden als zelfcensuur bestempelen.

,,Hoezo is het wegen van je woorden zelfcensuur? Als ik aan tafel zit met een christelijk gezin dan weeg ik mijn woorden. Dan slik ik wel eens wat in. Dat is het vermogen tot empathie.”

Zou u het betoog van uw fractiegenote als ’woest slecht’ willen karakteriseren?

,,Tot dat soort uitlatingen laat ik me niet verleiden. We moeten er met redeneren, overtuigingskracht uitkomen. We kunnen niet anders dan met de discussie doorgaan, intern en extern. Ik voel niets voor radicalisering. Er is ook helemaal geen aanleiding te radicaliseren. Nog niet zo lang geleden zei men van het liberalisme dat het de ideeënstrijd met de andere ideologieën had gewonnen. Dat was niet omdat het zo radicaal was.”

NRC Handelsblad

NRC Handelsblad komt met een serie over de hangjongeren naar aanleiding van een debat in de Tweede Kamer over de aanpak van lastige jongeren. Eerste deel van een serie: de hangjongens over zichzelf: Jongeren en de kunst van het rondhangen.

Door onze redacteur Sheila Kamerman

Dordrecht, 18 febr.

Mohammed Bouratour (18) valt niemand lastig, zegt hij. Hij zit op een bankje op het Admiraalsplein in de Wielwijk in Dordrecht. Er staan een paar vrienden om hem heen. Ze dragen zwartleren jacks met bontkraag, de meesten een baseballpet. „We horen vaak dat we hier niet mogen zitten”, zegt Mohammed. „Maar we doen hier niets verkeerd. We kletsen wat, we lachen.”

Abdoessamed Amara (17): „Te hard of zo.”

Mohammed: „Als we geeneens meer mogen lachen…”

Wielwijkers die boodschappen doen in het winkelcentrum aan het Admiraalsplein, vinden de hangende Marokkaanse pubers bedreigend. De jongens zien dat zelf ook. „De vrouwen klemmen hun tas onder hun arm”, zegt Mohammed, terwijl hij een denkbeeldige tas strak tegen zich aan houdt. „De mannen kijken boos.”

De situatie in Wielwijk (5.800 inwoners, 35 procent niet-westerse allochtonen) lijkt op die van zoveel wijken in grote en kleinere steden. Er is geen landelijk overzicht van jeugdgroepen. Veel gemeenten registreren die niet, zegt criminoloog en politieonderzoeker Henk Ferwerda. „Hanggroepen zijn van alle tijden. Ik hing als puber ook op straat en stopte aardappels in de uitlaat van de buurman. Maar de tolerantie neemt af. Dat zie je vooral in buurten met een gemengde bevolking. Vooral als het gaat om allochtone jongeren. De buurman kwam bij mijn vader klagen. Nu bellen omwonenden meteen de politie.”

De Marokkaanse jongens op het Admiraalsplein geven toe dat ze niet altijd lieverdjes zijn. Een enkeling heeft een strafblad. Abdoessamed (geen strafblad) zegt daarover: mishandelingetje, diefstalletje, niets supergroots. Maar het klopt, ze hebben op de ramen van het wijkcentrum gebonsd, tijdens de les streetdance voor meisjes. Zo hard dat een ruit brak. Het klopt ook dat ze de soep hebben opgegeten die twee dames uit het wijkcentrum hadden gemaakt en klaargezet voor de ambtenaren van het gemeentehuis. Al het brood was ook op.

Maar er is ook een andere kant, zeggen ze. Als zij de Albert Heijn inlopen om een zak chips te kopen, vraagt de bedrijfsleider: „Wat doen jullie hier?” Is het normaal dan dat zij met de nek worden aangekeken als ze op straat een sigaretje staan te roken? En toen er kort geleden een laptop was gestolen uit het wijkcentrum, keek iedereen meteen naar hen. Mohammed: „Terwijl wij er allemaal naar hebben gezocht.” De jongens hebben het gevoel gezien te worden als tweederangs burgers. „Omdat we Marokkanen zijn.”

Zit wat in, zegt wijkagent Arno Jonkers. „Ik zal niet ontkennen dat ze soms gediscrimineerd worden.” Uit het wijkjaarprogramma Wielwijk 2006 blijkt dat slechts 28 procent van de inwoners een positieve kijk heeft op allochtonen. Abdoessamed: „Jochies van 16 noemen ons kutmarokkanen, maar wij wonen langer in Dordrecht dan zij.”

Jonkers zegt tegen de jongens dat ze respect moeten tonen, zelfs als ze geen respect ontvangen. De jongens kunnen Jonkers wel hebben, zeggen ze. Maar de vorige wijkagent, die kortgeleden is vertrokken, vonden ze „zielig”. Die wijkagent ging bij de ouders langs en zei dat hun zoon tot een criminele bende behoorde. Abdoessamed: „Mijn vader schrok zich dood.” Mohammed: „Marokkaanse ouders geloven leraren en politieagenten.”

Abdoessamed: „Mijn vader geloofde me uiteindelijk wel, toen ik zei dat het wel meeviel. Maar hij bleef ook wantrouwig. Zo van, wat spookt hij eigenlijk buiten uit?”

Hun ouders, zeggen de jongens, hebben helemaal geen tijd zich met hun bezigheden buitenshuis te bemoeien. Hussain Elmard: „Ze zeggen alleen dat ik goed mijn best moet doen op school en geen rotzooi moet trappen.”

De vaders van de jongens werken hard, die van de tweeling Hassan en Hoessain Elmard (17) in een steenfabriek, de vader van Abdoessamed heeft een supermarktje, de vader van Mohammed een goedlopende viswinkel. De moeders zorgen voor grote gezinnen.

De ouders van Hassan en Hoessain hebben zes kinderen, die van Abdoessamed acht, Karim Abbou (18) heeft drie broers en een zus, Mohammed heeft vier zussen.

Thuis is het vol. Bovendien zijn ze liever samen. Mohammed: „Mijn vrienden zijn mijn broers.” Dus zijn ze op straat. Of in het meetingpoint, tegenover het wijkcentrum. Daar kunnen ze tafelvoetballen, poolen of internetten. Alleen is het meetingpoint maar één avond in de week open. Veel te weinig, vinden ze. Karim: „Waarom geven ze ons niet een plek die elke avond en in het weekend open is, als ze last van ons hebben?” En ze zouden er graag een tv willen. En een Playstation. „Heeft u dat genoteerd in het verslag, mevrouw? Misschien helpt het.”

En een baantje om de Playstation zelf te kopen? De jongens lachen smalend. „Ik zou met liefde gaan werken”, zegt Karim. „Ik heb vaak gesolliciteerd. Maar niemand wil een Marokkaan. Wij krijgen niet eens een stage.” Marokkaanse meisjes krijgen meer vertrouwen, zeggen ze. Hussein: „Mijn zus lijkt niet op een Marokkaan, maar op een Nederlander. Zij kan zo een baantje krijgen.”

Hassan en Hussain doen vmbo-metalektro. Hun droom is een eigen garage in Wielwijk. Hassan: „Mijn zus kan dan de administratie doen.” Hussain: „Dan nemen we Marokkaanse jongens in dienst. Wij kijken niet naar uiterlijk.”

Karim en Abdoessamed doen handel. Abdoessamed wil de kleine supermarkt van zijn vader niet overnemen. Hij wil op een kantoor werken. Mohammed is tijdelijk gestopt met school. Zijn vader heeft een goedlopende viswinkel aan het Admiraalsplein. Hij verwacht dat hij die zal overnemen. Hij heeft niets met vis, maar het verdient goed. „Dat is belangrijker.”

Hun ouders, zeggen de jongens, verlangen naar Marokko. „Bijna alle ouders willen terug”, zegt Abdoesamed.

En zij, willen zij ooit in Marokko wonen? Alleen voor vakantie. Mohammed: „Ik ben een rasechte Nederlander.”

Abdoessamed: „Ik ben de regen gewend. Dit is mijn landje.”

Hassan: „Ik ben super geïntegreerd. Alleen zien jullie dat niet.”

De vaders gaan bijna dagelijks naar de moskee, de jongens bijna niet. Hij zou het fijn vinden als ik ook zou gaan, maar ik hoef niet, zegt Mohammed.

Abdoessamed: „Ik ga tijdens de ramadam en het suikerfeest.”

Mohammed: „Twee keer per jaar is een prestatie voor ons, mijn vader gaat elke dag.”

Mohammed: „Als je rookt, drinkt of blowt, dan kan je niet naar de moskee.”

En vriendinnen? Een hoop geginnegap. Ze hebben allemaal vriendinnen. Hussein: „Je mag wel met een meisje omgaan, maar er niet over praten.”

Mohammed: „Mijn ouders raden het misschien, maar ze hebben mij nooit met een meisje gezien.”

En hun zussen? Hussein zegt beslist: „Een Marokkaanse jongen mag een vriendin hebben, een Marokkaans meisje géén vriend.”

Waarom niet? Hussein: „Jongens zijn verstandiger dan meisjes.”

Hassan: „Meisjes zijn makkelijker over te halen om foute dingen te doen.”

Karim verduidelijkt: „Straks wordt ze ontmaagd. Daar denken jongens toch als eerste aan.”

Abdoessamed: „Als ik mijn ongetrouwde zus met een jongen zie, grijp ik in. Als ze serieus iets wil, moet ze hem voorstellen aan papa en mama.”

Waar zijn hun zussen eigenlijk? Marokkaanse meisjes zijn thuis, zeggen ze. Karim: „Ze studeren, ze maken eten en helpen moeder.”

Hussain: „Ze zijn ook wel eens buiten hoor, voor de boodschappen.”

Groepen hangjongeren, van hinderlijk tot crimineel

Hoeveel groepen hangjongeren er zijn, is onduidelijk omdat veel steden en gemeenten die niet registreren. In de regio Zuid-Holland Zuid (Dordrecht, Zwijndrecht, Hoeksche Waard, Alblasserwaard en Vijfheerenland) worden hangroepen wél geteld, het zijn er rond de tachtig. De meesten zijn hinderlijk (lichtste categorie), een stuk of acht overlastgevend (zwaardere categorie), ongeveer vier crimineel (zwaarste categorie). In de regio Haaglanden hingen vorig jaar 111 groepen jongeren, waarvan 86 hinderlijk, twintig overlastgevend en vijf crimineel. De politie telde vorig jaar in Amsterdam 118 groepen waarvan 86 hinderlijk, 26 overlastgevend en zes crimineel.

De indeling (hinderlijk, overlastgevend en crimineel) is gebaseerd op de shortlist groepscriminaliteit van criminoloog Henk Ferwerda waarmee de politie en jeugdwerkers lastige jeugdgroepen gedetailleerd in kaart kunnen brengen - waar houdt de groep zich op, hoe groot is de groep en wie zitten erin? Na het beantwoorden van de vragenlijst bepaalt een score of een groep hinderlijk, overlastgevend of crimineel is.

Een hinderlijke jeugdgroep bestaat uit jongens én meisjes. Ze zijn tussen de twaalf en veertien jaar en zitten op school. De hinder bestaat uit geluidsoverlast door muziek en scooters en brutale opmerkingen.

Leden van een overlastgevende jeugdgroep intimideren bewoners, vernielen een bushokje en maken zich schuldig aan lichtere vormen van criminaliteit zoals winkeldiefstal.

Een criminele jeugdgroep is groot, gemiddeld dertig leden, voornamelijk jongens. Ze plegen ernstige delicten en schuwen geweld niet. De groep is meestal mono-etnisch.

AD.nl - Bent u bang voor de islam?

De cartoonrellen leiden in Nederland tot een groeiende angst voor de islam. Zo blijkt uit opinieonderzoek van het bureau R&M Matrix in opdracht van het AD.

Foto CATHAL MCNAUGHTON/PA
,,Het is wel eng geworden,’’ klinkt het. Van de 750 ondervraagden is ruim 44 procent banger geworden voor een wereldwijde botsing tussen de islam en het westen. Vrouwen blijken angstiger dan mannen.

Een meerderheid ziet de islam als een vrouwonvriendelijke, intolerante en humorloze godsdienst. Ruim de helft vindt dat democratie en islam niet samengaan. Ruim 40 procent spreekt van een gewelddadige godsdienst.

De islam heeft een groot imagoprobleem, reageert Ayhan Tonca, voorzitter van het Contactorgaan Moslims en Overheid (CMO). ,,Het is ons pakkie-an om dat beeld te veranderen. Maar beeldvorming is heel lastig te bestrijden. Alles wat je goed doet, wordt tenietgedaan door één vlag die waar ook ter wereld in de brand wordt gestoken.’’

Uit het onderzoek blijkt dat mensen vooral de toekomst vrezen. Slechts een kleine minderheid, ruim 10 procent, vindt dat zijn leven nu al is veranderd door recente incidenten rondom de islam.

,,Zij denken dat ze zich alles kunnen permitteren,’’ zeggen ondervraagden. ,,Het is wel eng geworden.’’ En: ,,Ik ben bang dat mijn kleinkinderen straks in een islamitisch land moeten leven.’’

CMO-voorzitter Tonca, officieel gesprekspartner van de overheid, hoopt nog steeds op begrip. ,,Men mag niet vergeten dat moslims al veertig jaar in Nederland leven. Pas de laatste jaren zitten we in een geweldsspiraal, waarbij het geloof misbruikt wordt door terroristen. Zij bereiken hun doel: angst en verdeeldheid zaaien.’’

Makkelijke oplossingen ziet hij niet. ,,We hebben er wel eens aan gedacht om professionals in te huren om een pr-campagne op te zetten om de islam positiever in beeld te brengen. Maar je lost het niet op. Want het slechte imago van de islam is een mondiaal probleem.’’

Zie ook de AD-entries hieronder en de enquete is HIER te vinden (PDF-file).

AD.nl - Van Ardenne: ‘Politiek maakt mensen bang’

AMSTERDAM - De politiek heeft burgers bang gemaakt, bang voor Europa, bang voor buitenlanders. Minister Van Ardenne van Ontwikkelingssamenwerking zegt dat in het boek Vrouwen op het Binnenhof dat volgende week wordt gepresenteerd. Auteur is Wouke van Scherrenburg, voormalig verslaggeefster van het televisieprogramma Den Haag Vandaag. De Volkskrant heeft er zaterdag al citaten uit gepubliceerd. Volgens Van Ardenne creëren politici met hun aanpak geen omgeving voor mensen die zinvol bezig willen zijn. Ze zegt dat politici besluitvaardiger moeten zijn. Doen ze dat niet, dan maken ze zichzelf volgens Van Ardenne overbodig en zal het gezag van de politiek verder afbrokkelen in de maatschappij.
De minister beklaagt zich over ‘het grote gebrek aan leiderschap’ bij de politiek, de werkgevers en de vakbonden. Ze beschouwt het publieke debat over normen en waarden, aangezwengeld door premier Balkenende, als mislukt.
De peilingen geven volgens haar aan dat het gezag van het kabinet niet groot is. Ze vindt dat ministers ,,uit hun ivoren toren” moeten komen en beter met burgers moeten communiceren.

AD.nl - ‘Uitzinnige moslim roept angst op’

‘Uitzinnige moslim roept angst op’

Peter Muris, hoogleraar klinische psychologie aan de Erasmus Universiteit Rotterdam:
,,Het is goed dat met deze enquête eens duidelijk wordt aangetoond dat sinds de aanslagen in New York, Madrid en Londen mensen erg bezig zijn met terrorisme en de islam. Angst leeft. We zien op tv uitzinnige moslims in het Midden-Oosten, maar ook in Maastricht en Amsterdam, de straat op gaan om anti-Westerse leuzen te scanderen. Dat roept direct angstgevoelens op.

,,De vraag is of dat beeld genuanceerd is. Moslims die niet de straat opgaan, die thuisblijven, zie je niet op de tv. Terwijl die mensen er natuurlijk wel zijn. De media spelen hierbij een belangrijke rol. Ze zijn niet geïnteresseerd in een buurman die zijn buurman helpt, maar wel in een buurman die zijn buurman neersteekt. Dat is begrijpelijk, maar zorgt wel voor een ongenuanceerd verhaal.

,,Stel je voor dat je mensen in India alle voetbalrellen van de afgelopen jaren zou laten zien, dan denken zij ook dat elke wedstrijd ontspoort. Het onderzoek zegt daarmee veel over wat leeft bij mensen, niet wat de feiten zijn.

,,Maar het is wel degelijk een belangrijk onderzoek, want het zegt heel veel over hoe wij in het leven staan ten opzichte van moslims. Dat is de werkelijkheid van alledag. In die werkelijkheid zie je veel dingen die niet door de beugel kunnen, er is veel dreiging in de maatschappij. Dan zie je dat mensen steun zoeken bij de eigen groep. De rangen sluiten zich, aan beide kanten, waardoor de angst alleen maar toeneemt.’’