C L O S E R

NRC – Sheila Kamerman: Verkeerde Vrienden

Posted on May 26th, 2006 by .
Categories: Important Publications, Youth culture (as a practice).

NRC Krantenarchief
Verkeerde vrienden

Sheila Kamerman
Vooral jongeren uit problematische gezinnen zijn gevoelig voor groepsinvloed
De vriendengroep heeft op een tiener meer invloed dan zijn ouders. Maar wat te doen als een vriendengroep een jeugdbende wordt?
De grootste angst van ouders met tienerkinderen is dat ze verkeerde vrienden krijgen, zegt pedagoog en onderzoeker Bas Levering van de Universiteit Utrecht. Al die ouders weten hoe belangrijk vrienden zijn en hoe groot hun invloed is. Daar hebben ze geen onderzoek voor nodig.’ Vrienden openen het venster op de wereld, zegt hoogleraar jeugd en kinderstudies Wim Meeus van de Universiteit Utrecht: De vrijetijdscultuur waarbinnen tieners zich bewegen is grotendeels georganiseerd rond vrienden. Kinderen leren alles van elkaar: hoe ze contact leggen met het andere geslacht, welke films of muziek cool zijn, alcohol drinken en welke kleding ze moeten dragen om erbij te horen.’
De invloed van leeftijdgenoten (peerpressure) op jongeren is groot, vindt pedagoog en voormalig jeugdhulpverlener en maatschappelijk werker Marinus Traas. Hij promoveerde onlangs aan de Universiteit van Tilburg op een studie naar de oorzaken van jeugdcriminalteit. Peerpressure is prima als het om fijne vriendschappen gaat, maar de invloed van leeftijdgenoten wordt een probleem als tieners in een groep ongewenst gedrag van elkaar gaan overnemen. In de ernstigste vorm gaat het om kopieren van crimineel gedrag. Vooral adolescenten uit kansarme, problematische gezinnen zijn gevoelig voor de invloed van peers, stelt Traas. Bij hen vindt de socialisatie vooral buiten het gezin plaats. Zij zijn extra kwetsbaar en worden eerder meegezogen in de criminaliteit.

0 comments.

Institute for Social Research – Marianne Gullestad: Mohammed Atta and I. Identification, discrimination and the formation of sleepers

Posted on May 24th, 2006 by .
Categories: Important Publications.

Institute for Social Research: Publications
Marianne Gullestad
Mohammed Atta and I
Identification, discrimination and the formation of sleepers

(Mohammed Atta and I)

European Journal Of Cultural Studies 6 (4):529–548, 2003.

Summary

This article uses the popular thought figure of the sleeper as a methodological tool to get a new angle on the cultural analysis of majority minority–relations in Europe. I do so on the basis of an autobiographical essay written by Nazneen Khan, who considers the theoretical possibility that she too might have become a terrorist. The analysis focuses on descent and religion, as specific sources of identification and belonging, and on how and where, in present day identification, sleeper identities might be identified. The analysis reveals that the definition of the sleeper in the mass media is not the only one possible. This figure can be reconfigured more dynamically and processually as someone who has experienced repeated rejection within structured relations of power influenced by ideologies focusing on blood and religion. In addition, I argue that populist ideas in Europe can themselves be regarded as (racist) sleepers.

2 comments.

Maurits Berger: Sharia – Islam tussen recht en politiek

Posted on April 27th, 2006 by .
Categories: Important Publications.

Maurits Berger: Sharia – Islam tussen recht en politiek
Sharia
Islam tussen recht en politiek

Inhoud
De Sharia (het islamitisch recht) is geen kant-en-klaar wetboek. Maar wat is het dan wel? Veel moslims beschouwen de Sharia als goed en rechtvaardig. Anderen vinden het verwerpelijk.

In dit boek analyseert de auteur deze ogenschijnlijke tegenstelling door te beschrijven hoe het oude systeem van de Sharia functioneert, hoe het in praktijk wordt toegepast, maar vooral ook hoe het door moslims vandaag de dag wordt beleefd.

Klassieke onderwerpen uit de Sharia – zoals straf- en familierecht – worden behandeld naast moderne vraagstukken als de islamitische staat, islamitisch bankieren, terrorisme, democratie en mensenrechten. In de laatste hoofdstukken maakt de auteur een kritische analyse van de Sharia in Europa. De Sharia blijkt meer te zijn dan alleen een wet: het is tegelijkertijd een revolutionaire slogan, een gedragscode, een utopie en een ideologie.

In dit boek wordt een unieke poging ondernomen om naast juridische aspecten ook de politieke en religieuze dimensies van de Sharia te belichten. De veelheid aan informatie wordt op leesbare wijze gepresenteerd, zodat dit boek geschikt is voor studenten, journalisten, politici en iedereen die meer wil weten van het onderwerp.

Auteur
Maurits Berger.

0 comments.

Protected: Trouw, deVerdieping| dossiers – De Wijk / WRR scheidt wel feiten en meningen over islam

Posted on April 20th, 2006 by martijn.
Categories: Important Publications.

Enter your password to view comments.

Protected: Trouw, deVerdieping| dossiers – De Wijk / WRR scheidt wel feiten en meningen over islam

Posted on April 20th, 2006 by martijn.
Categories: Important Publications.

Enter your password to view comments.

NRC Handelsblad – Islambashers en Islamitisch activisme

Posted on April 20th, 2006 by .
Categories: Important Publications.

NRC Handelsblad – Digitale Editie – Donderdag 20 april 2006

Opinie-stukken van Dr. Wendy Asbeek Brusse met Dr. Jan Schoonenboom (beiden WRR)

Wij denken dat het ook voor degenen die de gewelddadige, gevaarlijke kanten van de politieke islam benadrukken, belangrijk is zelfs de kleinste mogelijkheid in de moslimwereld om toenadering tot democratie en mensenrechten te bevorderen. Zij zouden meer interesse mogen opbrengen voor positieve aanknopingspunten, die er volgens ons onderzoek wel degelijk zijn. Dit temeer omdat de alternatieve scenario’s van voortgaande confrontatie (Irak, Iran) of handhaving van de status quo (het Midden-Oosten, Pakistan) uiteindelijk geen soelaas bieden voor het behoud van een open samenleving.

en van Shervin Nekuee in NRC.

Niet alleen waren de radicale islamieten radicaal, de seculieren waren dat ook. Het politieke alternatief voor radicale islamietenwas stalinisme of maoïsme. Ik heb me keer op keer door ex-communistische ballingen laten vertellen dat „een overwinning van de seculier linkse beweging in Iran zou hebben kunnen leiden tot Iraanse killing fields.” Of hun hypothetische retrospectief bewaarheid had kunnen worden, weten we niet. Wat zeker is, is dat de huidige Islamitische Republiek een zeer bloedige geschiedenis kent.

Maar in het Iran van nu zijn juist de moslim-democraten de hardnekkigste concurrenten van de huidige machthebbers. Dat zijn activisten die de islam als een leidraad voor hun politieke handelingen beschouwen, maar die wars zijn van de huidige islamitische theocratie. Deze moslim-democraten vertonen in hun denken veel overeenkomsten met de christen- democraten.

Hun politieke denkwijze is niet eigen aan Iran. Men ziet het opbloeien in Turkije, onder de vlag van de thans regerende AK Partij, en bij het moslimbroederschap in Egypte. De huidige Hamasleiders hebben gedurende hun bezoek aan Turkije min of meer laten weten dat de AK partij een voorbeeld voor hen is. OfHamas werkelijk in staat is deze verandering door te maken, valt te bezien. Het betekent wel dat er een vorm van radicaal islamitisch activisme bestaat dat vanuit democratische principes wil opereren. Deze stroming wordt ook wel het ‘post-islamisme’ islamisme’ genoemd. Haar verfijningen van de islam brengen de positie van moslim-bashers behoorlijk aan het wankelen. Vandaar hun furieuze reactie op de WRR.

Voor wat betreft dat laatste kan ook Hezbollah nog wel genoemd worden. In zijn proefschrift laat Alagha zien hoe Hezbollah langzaam is opgeschoven naar een politieke partij die de democratische spelregels begint te accepteren. Misschien nog niet helemaal zoals we het graag zouden willen zien, maar wel degelijk een stap in de goede richting.

Als reactie op de reacties op het WRR-rapport. (more…)

1 comment.

C L O S E R – Interessante tijden voor wetenschappers

Posted on April 16th, 2006 by .
Categories: Important Publications, Islam in the Netherlands, Multiculti Issues.

C L O S E R

Het rapport van de WRR heeft de afgelopen week veel reacties gehad. Begrijpelijk. Er zitten alleen niet zoveel zinnige reacties tussen. Zoals die van Ephimenco bijvoorbeeld:

Het probleem zit meer in de definitie van het werk van de WRR, die pretendeert ’wetenschappelijk’ te zijn. Dat is hij niet. Een wetenschappelijk onderzoek moet alle facetten van een onderwerp bestuderen om tot conclusie en aanbevelingen te komen. In zijn rapport geeft de WRR toe van deze gulden regel te zijn afgeweken: de WRR „richt zich in dit rapport niet op een beschrijving en analyse van alle facetten van het islamitisch activisme, dus inclusief de zo bekende negatieve manifestaties. Hij zoekt nadrukkelijk naar positieve aanknopingspunten*.”

Een onderzoek hoeft helemaal niet alle facetten van een onderwerp te bestuderen om wetenschappelijk te zijn. Het is zelfs noodzakelijk om af en toe een deelfacet te nemen. Dat deelfacet kan best wetenschappelijk zijn. Een soortgelijke opmerking is van Ellian in NRC van zaterdag.

Volgens de WRR is dat de opleving van ‘de’ islam als politieke factor in de moslimswereld.
“Dit verwijst naar het streven van mensen voor wie de islam een belangrijke inspiratiebron is voor het inrichten van de hedendaagse politiek en samenleving. Islamitisch activisme is hier een koepelbegrip voor allerlei mogelijke doelstellingen en eisen, van het streven naar een (wereldomvattende) islamitische staat tot het tegendeel, namelijk het op islamitische gronden bepleiten van de scheiding van moskee en staat.”

Mensen als Mohammed B. die een wereldomvattende islamitische staat nastreeft en Abu Zayd die de islam wenst te hervormen, zijn aanhangers van het islamitisch activisme. Ook Ayaan Hrisi Ali past binnen de definitie. Echter, iedereen die redelijk kan nadenken, weet dat als de wetenschap met dergelijke definities gaat werken, zij ten dode is opgeschreven. Maar deze tekst moet politiek, en niet wetenschappelijk geïnterpreteerd worden. De definitie dekt het hele rapport: er zijn geen grenzen. Ondanks hun verschillen dienen zij die binnen de definitie vallen hetzelfde doel, namelijk het hervormen van de islam. Dus onderhandel met ze, vooral met degenen die de meeste vuurkracht hebben, te weten Hamas en Hezbollah. U gelooft het niet? Lees dan dit citaat: “De bevinding van het rapport is dat het islamitisch activisme wel degelijk aanknopingspunten biedt voor democratisering en mensenrechten.”

Ellian is geïntrigeerd door het woord activisme, omdat het doet denken aan dierenactivisten, milieuactivisten of vredesactivisten, allemaal lieve en min of meer onschuldige mensen. En hij vraagt zich af waar dit moet eindigen. “Met een excuus aan Saddam Hussein? Met het aangaan van vredesbesprekingen met Al-Qaeda?”

En hij schrijft verder: “Dit hele rapport is doordrenkt van politieke charlatanerie.
Waar gaat het om in dit rapport? De WRR voert niet in algemene zin een discussie over de (on)verenigbaarheid van de islam met democratie en mensenrechten. Dat is ook weinig vruchtbaar. Uiteindelijk zijn het niet de feitelijke teksten maar de interpretaties en de gedragingen van de aanhangers van een religie die bepalen of deze verenigbaar is met democratie. Maar er moet minstens sprake zijn van een minimale tekst (koran, verhalen over de profeet) op grond waarvan men kan interpreteren. Nu begrijp ik het: de katholieken of de communisten zaten fout, met het katholicisme of het communisme als zodanig is niets mis. Zelfs de paus van Rome zal deze redenering niet kunnen volgen.

Of er met het communisme, katholicisme of islam iets mis is, doet er weinig toe. Het gaat ook niet zozeer om die brontekst, maar om een traditie. Die teksten maken deel uit van die traditie, maar ook de uitspraken en teksten van islamitische geleerden door de eeuwen heen. Dan zitten er genoeg aanknopingspunten om de islamitische traditie te verenigen met democratie, maar ook genoeg om dat niet te kunnen doen. Nu besteed de WRR vooral aandacht aan het eerste onder de noemer van islamitisch activisme. Ik heb er geen enkel probleem mee om zowel Abu Zayd, als de PJD in Marokko, als Hamas, als de Hofstadgroep te scharen onder de noemer islamitisch activisme. Zij voldoen aan allemaal aan die definitie, maar een nadere onder verdeling is toch wel gewenst. De activiteiten van mensen als Abu Zayd, Ramadan zijn toch echt van een andere aard dan die van de PJD, laat staan de de Hamas. Op zich zijn er goede redenen te bedenken om juist te focussen op die meer positieve vormen, net zoals er ook goede redenen zijn om alleen te focussen op de meer ondemocratische tendensen. Juist van de WRR zou je echter een meer compleet beeld wensen en zeker als je de term islamitisch activisme hanteert. Wat is nu de onderlinge verhouding van die groepen? Waarom trekt de ene groep meer aandacht dan de andere? Het theoretisch kader van islamitisch activisme dat onder andere is gebaseerd op de theorie van sociale bewegingen zoals Wiktorowicz dat toepast in ‘Islamic activism’, biedt daar ruime aanknopingspunten voor. De theorie van sociale bewegingen is één van de meest waardevolle aanknopingspunten om islamitisch activisme, het falen en het succes ervan te begrijpen doordat het kijkt naar de wijze waarop men zich organiseert en door te analyseren hoe die organisaties gebruik maken van tal van hulpbronnen (moskeeen, internet, geld enz.) om mensen te mobiliseren. Ideologie en religie spelen daarbij een belangrijke rol maar zeker niet de enige. Dan kan ook duidelijker worden waarom bepaalde organisaties voor een ondemocratische invulling kiezen van de islamitische tradities en anderen weer voor een democratische invulling en waarom die laatsten zo mager succes boeken (wellicht met uitzondering van de AK-partij in Turkije en in mindere mate de PJD in Marokko). Hoe reageren die verschillende sociale bewegingen op elkaar? Wat is de rol van vrouwen? Welke plaats nemen die organisaties in met betrekking tot de kloof tussen eerste en tweede generatie en de problematiek van jongeren in Europa en het Midden-Oosten? Het zet dergelijke organisaties neer als ‘normale’ organisaties zoals eerder ook milieu-organisaties, linkse protestbewegingen enz. Wat zijn de overeenkomsten en verschillen met dergelijke organisaties en wat betekent dat?
Henk Muller had in de Volkskrant een zeer waardevolle bespreking vind ik van het rapport. Die ik daarom maar even integraal plaats:

Het veelbesproken islamrapport van de WRR heeft een optimistische uitstraling. Spijtig voor de WRR: liberale moslimdenkers zijn er wel, maar de doelgroep hoort ze niet.

Heel Nederland praat over de islam, maar veel ervan weten doen de burgers niet. Dat vindt de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid (WRR) en daarom was het tijd voor een gedegen rapport.

Immers, confrontatie met de islam leidt tot niets. Stereotypen over moslims zijn er al genoeg.

Veiligheid en vrede in Nederland en Europa zijn niet gediend met onwetendheid over de islam. De WRR zag het als taak woensdag verlichting te brengen in de duisternis met een lijvig boekwerk getiteld Dynamiek in islamitisch activisme.

Want er gebeurt veel in de islamwereld, er bestaat meer dan terrorisme in naam van Allah en de WRR wil die dynamiek schetsen.

Maar is dat ook gelukt? Klopt het beeld een beetje?

Het antwoord luidt ja, maar het perspectief is nogal zonnig.

Het rapport beschrijft vrij uitputtend in een aantal hoofdstukken de ontwikkeling van het islamitisch- politieke denken, de ontwikkeling van islamitisch-politieke bewegingen en de ontwikkeling van het islamitisch recht. Als er een ding duidelijk wordt, dan is het dat er vele stromingen en richtingen zijn en dat dé islam niet bestaat.

Maar het rapport is niet alleen informatief, het is ook programmatisch.

Dat blijkt als na vijftig pagina’s wordt geconstateerd dat de aanhang van liberale moslim- denkers niet zo erg groot is, maar dat je dat niet moet bagatelliseren.

‘Vernieuwend denken moet ergens beginnen en kan geleidelijk aan diepgang en invloed winnen’. Hier lijkt de wens de vader van de gedachte.

Want met misschien meer recht kan je ook stellen dat dit nu juist het probleem is met democratise ring in de moslimwereld. Er lopen zeker goede, liberale denkers rond, alleen hun boodschap weet de doelgroep niet te bereiken. Om nog maar te zwijgen van de organisatorische achterstand die ze hebben op de grote islamistische organisaties, van Hamas tot de Egyptische Broederschap. Die hebben de eerste decennia weinig competitie van liberale moslimdenkers te duchten.

De reden van de islamistische aantrekkingskracht is dat moslims zien dat islamisten een religieus ideaal weten te koppelen aan sociale rechtvaardigheid. Daar geven die organisaties, in tegenstelling tot de staat, ook in de praktijk vorm aan. Liberale denkers bieden abstracties, maar geen brood. En moeten de massa’s kiezen tussen een corrupte overheid, abstracties inzake democratie of concrete hulp in een fundamentalistisch jasje, dan is de keus niet lastig.

Dat is en blijft een probleem en dat verhelp je niet door, zoals de WRR doet, de definitie te hanteren uit de titel van het rapport – islamitisch activisme – voor wat er speelt in de islamwereld. Alsof er zoveel te kiezen valt. De WRR neemt een koepelbegrip waar alles onder valt.

Ze zegt het zelf: van het streven naar een kalifaat tot het op islamitische gronden pleiten voor een scheiding kerk-staat. Van gewelddadige clubs als Hamas tot groepen die elk geweld zeggen te veroordelen.

Duidelijker was het geweest om te spreken over de politieke islam in plaats van het vagere activisme. Want anders gaan de grote lijnen verloren en verlies je uit het oog dat het ‘islamitisch activisme’ maar een paar grote spelers telt. De islamisten die ertoe doen, hebben grote, goed georganiseerde netwerken. Ze kampen allen met hetzelfde probleem: het zijn zowel politieke als religieuze organisaties. Politiek gezien moeten ze pragmatisch en flexibel zijn, religieus gezien neigen ze naar dogmatisch en absolutistisch taalgebruik.

Dat geeft ze eerder een conservatief, dan een liberaal stempel. Zulke organisaties laten het achterste van de tong niet zien, ze kiezen niet graag. Daarom hebben van alle grote islamistische organisaties slechts twee, de Marokkaanse Parti du Justice et Developpement (PDJ) en het Jordaanse islamitische Actie Front, laten weten een heuse politieke partij te willen zijn.

Internationale denktanks, vergelijkbaar met de WRR in Nederland, tellen Hezbollah en Hamas niet mee als legitieme islamistische organisaties. Er heerst al scepsis over het afzweren van geweld – een eis voor reguliere politieke bewegingen – bij organisaties als de Moslim Broederschap. Hezbollah en Hamas, compleet met gewapende milities, worden zeker niet als reguliere politieke organisaties gezien. De aanbeveling van de WRR om Hamas niet als terroristische organisatie te beschouwen omdat dit contra-productief voor de regio zou zijn, plus de verzekering dat de leiders van Hamas na de verkiezingswinst hun tactiek wel op de politieke realiteit móeten afstemmen, lijkt eerder wens dan feit.

De WRR constateert dat er spanningen zijn tussen – vaak jongere – leden die nieuwe ideeën en politieke tactieken toejuichen en de oude garde die hecht aan de bestaande posities in islamistische organisaties.

Hun strijd zal, gezien de invloed van deze bewegingen in de moslimwereld, bepalend zijn en blijven voor de toekomst.

Islamistische organisaties zijn de massa-bewegingen van de 21ste eeuw in deze regio, een rol die eerder werd vervuld door nationalistische bevrijdingsbewegingen en linkse partijen. Maar behalve politieke bewegingen zijn het evenzeer religieuze bewegingen die onduidelijk zijn en blijven over sharia, minderheden, de positie van de vrouw, politiek pluralisme en de rechten van het individu in een wereldbeeld waarin de gemeenschap (umma) hoger in aanzien staat. De WRR adviseert aansluiting te zoeken bij ‘constructieve islamisten’ om democratisering daar verder te helpen. Maar hoe zien die eruit?

De dubbelzinnigheid regeert.

Muller heeft zeer zeker een punt als het gaat over die liberale denkers. Waarom hebben ze zo weinig aanhang en waarom kennen we ze niet? Waarom kennen moslims ze nauwelijks, maar ook onder niet-moslims zijn ze nauwelijks bekend. Het werk dat ze doen is zeer interessant, ook al omdat ze voortdurend proberen om vooruitgang te boeken, maar niet helemaal onder de invloed van de meer traditionele geleerden uitkunnen. Het zogenaamde moratorium van Ramadan mbt de Shari’a is daar een voorbeeld van. Veel mensen zouden natuurlijk het liefst zien dat hij zei weg met de Shari’a maar de vraag is of dat wel kan zonder dat hij zijn positie als autoriteit verliest. De Shari’a, islamitisch recht (en geen wet) heeft overigens voor veel moslims de betekenis van rechtvaardigheid en geleid worden door God waar veel meer onder valt dan alleen het stenigen van vrouwen bij overspel of het dragen van de hoofddoek.

Opvallend is verder dat de reacties van politici als Hirsi Ali, Wilders en Verhagen zich vooral richt op de conclusies van het rapport en zij die conclusies betitelen als politiek. Dat is nauwelijks serieuze kritiek te noemen. Ze laden de verdenking op zich, zich van onwelgevallige wetenschappelijke onderzoeken te willen ontdoen. Als je kritiek hebt op de conclusies toon dan eerst aan dat het onderzoek zelf niet deugt. Dat je het niet eens bent met de conclusies of je de conclusies niet leuk vindt, is nog geen teken dat het onderzoek zelf niet deugt. Dergelijke kritiek toont in ieder geval wel aan dat ieder onderzoek over islam per definitie politiek is. Het gaat niet om de wijze van onderzoek, of dat het wat al te rooskleurig is, nee het gaat erom dat de conclusie in hun straatje moet passen. Voldoe je daaraan, dan gaat men met je aan de haal, voldoe daar je niet aan dan ben je niet wetenschappelijk. De WRR heeft daar natuurlijk ook zelf aan bijgedragen door de kritiek op politici; daar hadden ze misschien nog wel eens twee keer over kunnen nadenken, ook al heeft zeker gelijk als men Verhagen en Wilders op het oog heeft met die kritiek. Verhagen die volkomen onterecht en volkomen uit de lucht gegrepen meent te moeten beweren dat duizenden moslims de shari’a willen (zonder dat duidelijk is wat het precies inhoudt) en Wilders die alleen de ondemocratische kant van de islam wil zien en dat presenteert als de enige zuivere islam. Iets soortgelijks doet De Winter ook als hij wijst op het onderzoek waaruit zou blijken dat 40% van de Britse moslims de Shari’a wil. Ten eerste wordt niet duidelijk wat de onderzoekers onder Shari’a verstaan en niet wat de respondenten daaronder verstaan. Ten tweede, waarom kies je de 40% die die Shari’a zou willen en niet de 41% die dat niet wil uit hetzelfde onderzoek. Het gaat om beide cijfers, niet om één van de twee. Wat zij doen is eigenlijk het klassieke de pot verwijt de ketel… Nou ja, wat je de WRR in ieder geval niet kunt verwijten is dat ze politici als Wilders niet durven aan te vallen, zoals dat met sommige wetenschappers het geval is omdat men vreest anders buitenspel te worden gezet. Maar ja, en op dat punt denk ik dat De Winter gelijk heeft, de WRR bepaalt de agenda niet.

19 comments.

Expatica’s – CDA leader, Wilders deny ‘Islam bashing’

Posted on April 12th, 2006 by .
Categories: Important Publications, Islam in the Netherlands, Multiculti Issues.

Expatica’s Dutch news in English: CDA leader, Wilders deny ‘Islam bashing’
CDA leader, Wilders deny ‘Islam bashing’

11 April 2006

AMSTERDAM — Maxime Verhagen, the parliamentary party leader of the Christian Democrat Party (CDA), and MP Geert Wilders have angrily rejected a claim they are guilty of rabble-rousing in the debate over Islam and Sharia Law.

The accusation has been levelled against them by researcher Jan Schoonenboom of the Netherlands Scientific Council for Government Policy (WRR). Schoonenboom said Verhagen’s comments about Sharia Law are irresponsible. Verhagen responded by saying this was a malevolent suggestion.

The CDA politician said it is appalling that a member of the WRR is not basing his assertions on the facts. The WRR must deal with scholarship, not politics, Verhagen argued.

The WRR describes itself as an independent think tank for Dutch government. It advises government – asked and unasked – about a variety of themes in a long-term perspective.

On Wednesday, WRR chairman Wim van de Donk presents a report ‘Dynamiek in islamitisch activisme. Aanknopingspunten voor democratisering en mensenrechten’ (Dynamism in Islamic activism. Starting points for democratization and human rights). An English summary of the report will be available on the WRR’s website on Wednesday.

Schoonenboom has spoken out against Verhagen’s call to ban any political parties that advocate Sharia in the Netherlands. “We call for Islamic schools and Islamic parties as long as they adhere to Dutch law and Dutch values and norms. But we cannot tolerate Islamic lawmaking alongside the Dutch [law],” Verhagen said.

He expressed serious concern about the WRR’s contention contact should be made with Hezbollah in Lebanon and Hamas in the Palestinian Territories. “These are terrorist organisations with which we must not negotiate. It is very strange the WRR would make political statements over this,” Verhagen said.

Wilders also criticised the WRR’s findings. The founder of the new Partij van de Vrijheid (Party of Freedom), Wilders has received dozens of death threats for his views on limiting immigration and his criticism of Islam.

Accusing the WRR of engaging in politics, he described the report as “naive and dangerous”.

“I maintain that Islam is incompatible with democracy,” he said and he accused the WRR report of imperilling his right to exist. The politician also questioned the statement by Prime Minister Jan Peter Balkenende that Islam is not a danger. “No danger? Islam is the biggest danger in the world,” Wilders said.

He wants Balkenende, a Christian Democrat, to explain his remarks about Islam made during a visit to Indonesia last week.

[Copyright Expatica News ANP 2006]

0 comments.

Expatica's – CDA leader, Wilders deny 'Islam bashing'

Posted on April 12th, 2006 by martijn.
Categories: Important Publications, Islam in the Netherlands, Multiculti Issues.

Expatica’s Dutch news in English: CDA leader, Wilders deny ‘Islam bashing’
CDA leader, Wilders deny ‘Islam bashing’

11 April 2006

AMSTERDAM — Maxime Verhagen, the parliamentary party leader of the Christian Democrat Party (CDA), and MP Geert Wilders have angrily rejected a claim they are guilty of rabble-rousing in the debate over Islam and Sharia Law.

The accusation has been levelled against them by researcher Jan Schoonenboom of the Netherlands Scientific Council for Government Policy (WRR). Schoonenboom said Verhagen’s comments about Sharia Law are irresponsible. Verhagen responded by saying this was a malevolent suggestion.

The CDA politician said it is appalling that a member of the WRR is not basing his assertions on the facts. The WRR must deal with scholarship, not politics, Verhagen argued.

The WRR describes itself as an independent think tank for Dutch government. It advises government – asked and unasked – about a variety of themes in a long-term perspective.

On Wednesday, WRR chairman Wim van de Donk presents a report ‘Dynamiek in islamitisch activisme. Aanknopingspunten voor democratisering en mensenrechten’ (Dynamism in Islamic activism. Starting points for democratization and human rights). An English summary of the report will be available on the WRR’s website on Wednesday.

Schoonenboom has spoken out against Verhagen’s call to ban any political parties that advocate Sharia in the Netherlands. “We call for Islamic schools and Islamic parties as long as they adhere to Dutch law and Dutch values and norms. But we cannot tolerate Islamic lawmaking alongside the Dutch [law],” Verhagen said.

He expressed serious concern about the WRR’s contention contact should be made with Hezbollah in Lebanon and Hamas in the Palestinian Territories. “These are terrorist organisations with which we must not negotiate. It is very strange the WRR would make political statements over this,” Verhagen said.

Wilders also criticised the WRR’s findings. The founder of the new Partij van de Vrijheid (Party of Freedom), Wilders has received dozens of death threats for his views on limiting immigration and his criticism of Islam.

Accusing the WRR of engaging in politics, he described the report as “naive and dangerous”.

“I maintain that Islam is incompatible with democracy,” he said and he accused the WRR report of imperilling his right to exist. The politician also questioned the statement by Prime Minister Jan Peter Balkenende that Islam is not a danger. “No danger? Islam is the biggest danger in the world,” Wilders said.

He wants Balkenende, a Christian Democrat, to explain his remarks about Islam made during a visit to Indonesia last week.

[Copyright Expatica News ANP 2006]

0 comments.

Protected: nrc.nl – Binnenland – ‘Islam kan democratie helpen’

Posted on April 12th, 2006 by martijn.
Categories: Important Publications, Multiculti Issues.

Enter your password to view comments.

hetkanWel.net » Rapport over Islam nu al beschikbaar- inspirerend weblog over onderwijs, spiritualiteit, wetenschap en samenleving.

Posted on April 10th, 2006 by .
Categories: Important Publications.

En zo doe je dat dus als je een echte blogger bent. Op: hetkanWel.net » Rapport over Islam nu al beschikbaar.

Gepost door St. Maarten

Het rapport over de Islam dat de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid woensdag aan minister Bot (Buitenlandse Zaken) zal aanbieden ligt op straat. Het was de bedoeling dat het rapport pas vanaf woensdag 14.00 publiek beschikbaar zou zijn, maar het valt nu al te downloaden van de eigen site van de WRR. Oeps, foutje!

Rapport nr. 73 WRR Dynamiek in islamitisch activisme. Aanknopingspunten voor democratisering en mensenrechten.

En er komen er nog meer, (more…)

0 comments.

Protected: de Volkskrant – Is Europa een doetje?

Posted on April 9th, 2006 by martijn.
Categories: Important Publications.

Enter your password to view comments.

ISIM – The Shifts in Hizbullah's Ideology: Religious Ideology, Political Ideology, and Political Program

Posted on April 7th, 2006 by martijn.
Categories: Important Publications.

My colleague Joseph Alagha at Isim has defended his PhD thesis in February 2006. His book is out now:

The Shifts in Hizbullah’s Ideology: Religious Ideology, Political Ideology, and Political Program

The Lebanese Shi‘ite resistance movement, Hizbullah, is going through a remarkable political and ideological transformation. Hizbullah was founded in 1978 by various sectors of Lebanese Shi‘ite clergy and cadres, and with Iranian backing as an Islamic movement protesting against social and political conditions. Over the years 1984/85 to 1991, Hizbullah became a full-fledged social movement in the sense of having a broad overall organization, structure, and ideology aiming at social change and social justice, as it claimed. Starting in 1992, it became a mainstream political party working within the narrow confines of its pragmatic political program. The line of argument in this dissertation is that Hizbullah has been adjusting its identity in the three previously mentioned stages by shifting emphasis among its three components: (1) from propagating an exclusivist religious ideology (2) to a more encompassing political ideology, and (3) to a down-to-earth political program.

Joseph Alagha is Assistant Professor of Islamic Studies at the Lebanese American University. Alagha received his M.Phil. degree in Islamic Studies from the ISIM in 2000. As a Ph.D. candidate at ISIM from 2001 to 2005, he conducted research on the changing role of Hizbullah in the Lebanese public sphere and its contribution to the integration processes. His research interests include the impact of the democratisation and the liberalisation processes on Islamic movements in the Middle East, surveying the role of core and peripheral states.

ISBN – 13 978 90 5356 910 8
ISBN – 10 90 5356 910 3

The dissertation can be ordered via orders@aup.nl or bestellingen@aup.nl .

0 comments.

ISIM – The Shifts in Hizbullah’s Ideology: Religious Ideology, Political Ideology, and Political Program

Posted on April 7th, 2006 by .
Categories: Important Publications.

My colleague Joseph Alagha at Isim has defended his PhD thesis in February 2006. His book is out now:

The Shifts in Hizbullah’s Ideology: Religious Ideology, Political Ideology, and Political Program

The Lebanese Shi‘ite resistance movement, Hizbullah, is going through a remarkable political and ideological transformation. Hizbullah was founded in 1978 by various sectors of Lebanese Shi‘ite clergy and cadres, and with Iranian backing as an Islamic movement protesting against social and political conditions. Over the years 1984/85 to 1991, Hizbullah became a full-fledged social movement in the sense of having a broad overall organization, structure, and ideology aiming at social change and social justice, as it claimed. Starting in 1992, it became a mainstream political party working within the narrow confines of its pragmatic political program. The line of argument in this dissertation is that Hizbullah has been adjusting its identity in the three previously mentioned stages by shifting emphasis among its three components: (1) from propagating an exclusivist religious ideology (2) to a more encompassing political ideology, and (3) to a down-to-earth political program.

Joseph Alagha is Assistant Professor of Islamic Studies at the Lebanese American University. Alagha received his M.Phil. degree in Islamic Studies from the ISIM in 2000. As a Ph.D. candidate at ISIM from 2001 to 2005, he conducted research on the changing role of Hizbullah in the Lebanese public sphere and its contribution to the integration processes. His research interests include the impact of the democratisation and the liberalisation processes on Islamic movements in the Middle East, surveying the role of core and peripheral states.

ISBN – 13 978 90 5356 910 8
ISBN – 10 90 5356 910 3

The dissertation can be ordered via orders@aup.nl or bestellingen@aup.nl .

0 comments.

Kennislink – In de Voetsporen van de Profeet

Posted on December 30th, 2005 by .
Categories: Important Publications.

Kennislink – In de Voetsporen van de Profeet

Op Kennislink een artikel van ISIM-collega Marloes Janson. In 2006 begint zij een nieuw onderzoek naar jongeren binnen de Tabligh Jama’at in Gambia en Senegal aan het ZMO, Zentrum Moderner Orient, in Berlijn.

Bij Jihad denken we al snel aan geweld en terroristische aanslagen. Islamitisch fundamentalisme hoeft echter helemaal niet gewelddadig te zijn. Jihad betekent voor velen ook de persoonlijke inspanning een goede moslim te zijn. Marloes Janson laat dit zien aan de hand van het verhaal van Lamin, een jongen die zich tot de Tabligh Jama’at in Gambia bekeerde.
De levensverhalen van Gambiaanse jongeren zoals Lamin geven inzicht te in hun motieven om toe te treden tot een fundamentalistische beweging en de consequenties die dat voor hen en hun familie heeft. Op deze manier probeer ik het negatieve beeld dat in de Westerse media wordt geschetst van fundamentalistische bewegingen als terroristische netwerken te ontkrachten. De jongeren die ik heb geïnterviewd houden er radicale ideeën op na in zoverre dat zij, ondanks de moderne wereld waarin zij leven, de levenswijze van Profeet Mohammed navolgen. Zij kleden zich bijvoorbeeld zoals de Profeet, reizen meestal te voet en proberen hun uitgaven te beperken. Dit maakt hen echter nog niet tot terroristen. De jihad die zij voor ogen hebben is niet een strijd die gevoerd wordt met wapens maar een innerlijke strijd waarbij zij hun leven steeds meer in dienst van hun religie stellen.

0 comments.

Protected: Reformatorisch Dagblad – Veldwerk onder islamitische hogescholen

Posted on December 28th, 2005 by martijn.
Categories: Gender, Kinship & Marriage Issues, Important Publications.

Enter your password to view comments.

NRC – Boekbesprekingen

Posted on December 23rd, 2005 by .
Categories: Important Publications.

Toe maar, de NRC pakt uit vandaag met drie boekbesprekingen die betrekking hebben op de islamitische tradities. Het gaat om de boeken van Hans Jansen (De historische Mohammed. De Mekkaanse verhalen), Nasr Abu Zayd (Rethinking the Qur’ân. Towards a Humanistic Hermeneutics) en de vertaling van Remke Kruk van Ibn Tufayls Hayy ibn Yaqzan

Crusoe meets Tarzan
Door: Michiel Leezenberg

Arabisch 13de eeuws meesterwerk opnieuw vertaald

Opgevoed door een gazelle is de Arabische Havy op zijn zevende wees. Dat laat onverlet dat hij wetenschap en religie doortastend weet te doorgronden. Hoe een verhaal zowel rationalistische mystiek als een nietactivistisch alternatief biedt voor de politieke islam.

Ibn Tufayl: Hayy ibn Yaqzan. Een filosofische allegorie uit Moors Spanje. Uit het Arabisch vertaald door Remke Kruk. Bulaaq, 150 blz. € 17,50 Wie nog op zoek is naar een passend geschenk voor onder de kerstboom, heeft nu een buitenkansje: een nieuwe Nederlandse vertaling van een klein meesterwerk uit de middeleeuwse islamitische wereld. De filosofische roman Hayy Ibn Yaqzan van de twaalfde-eeuwse auteur Ibn Tufayl is een van de minder bekende klassiekers uit de wereldliteratuur; toch is hij al in 1672 in het Nederlands vertaald, vermoedelijk door iemand uit de kring rond Spinoza. Deze kring heeft zich opmerkelijk intensief met islamitische teksten en thema’s beziggehouden: zo heeft hij ook de eerste Nederlandse vertaling van de koran gemaakt.

Ibn Tufayls verhaal betoogt dus dat de menselijke rede op eigen kracht tot kennis kan komen van de natuur, de kosmos en zelfs het goddelijke. In deze opvatting zijn wetenschappelijke rede, religieuze openbaring en mystiek inzicht niet met elkaar in strijd: ze vullen elkaar wederzijds aan. Hayys ware geloof is herkenbaar islamitisch, zij het in een filosofische en mystieke gedaante.

Maar Hayy ibn Yaqzan is allerminst een staaltje islamitische reli-propaganda.

Integendeel: het heeft juist een opmerkelijke filosofische en zelfs politieke, portee. Op zijn vijftigste ontmoet Hayy namelijk voor het eerst een ander mens, Asal genaamd. Het kost hem weinig tijd en moeite om diens taal te leren, en om hem daarin van zijn religieuze waarheden te overtuigen. Samen reizen ze vervolgens naar Asals geboorteland omtot de bevolking aldaar te prediken; maar deze poging tot missiewerk mislukt jammerlijk. De lokale bevolking is gewend aan wetsgebonden, niet-mystieke vormen van religie, en is door zijn gebrekkige scholing en onderontwikkelde intellectuele vermogens niet in staat om de redelijke waarheden te bevatten.

Uiteindelijk zien Hayy en Asal maar af van hun pogingen om de mensheid te overtuigen, en trekken ze zich terug op Hayys eiland.

Wetenschap, filosofie en mystiek blijken dus niets voor de gewone man. Ibn Tufayl zou waarschijnlijk weinig op hebben gehad met hedendaagse pogingen de filosofie te populariseren voor een groter publiek. Dat valt beter te begrijpen als je zijn persoonlijke achtergronden bekijkt. Hij was namelijk hofarts en huisfilosoof van de Almohaden, de dynastie die in deze periode heerste over al-Andaloes, ofwel islamitisch of (om in Decembertermen te blijven) Moors Spanje. Het was ook Ibn Tufayl die de nog jonge Averroës aan het Almohadenhof introduceerde. Als hofdenker zou Averroës het gedachtegoed van Aristoteles zuiveren van latere mystieke neoplatoonse toevoegingen, – een rationalistisch project dat ook voor het Europa van de late Middeleeuwen van nauwelijks te overschatten cultuurhistorisch belang is gebleken. In de islamitische wereld daarentegen heeft dit openlijk elitaire project minder navolgers gehad; maar recentelijk is onder moslimdenkers de belangstelling voor Ibn Tufayl en Averroës opnieuw opgeleefd.

En dan:
Er zit poëzie in de koran
Door: Richard van Leeuwen

Te grote nadruk op de regels heeft de openbaring van het heilige boek overwoekerd

Nasr Abû Zayd: Rethinking the Qur’ân. Towards a Humanistic Hermeneutics . Humanistics University Press, 63 blz. € 9,50 Een van de centrale vragen in het hervormingsdenken in de islam betreft de status van de geopenbaarde tekst, de koran. Geen moslim twijfelt eraan dat de koran de openbaring bevat waarop het geloof is gebaseerd, en dat de tekst door God is geïnspireerd, maar in hoeverre heeft de tekst een goddelijk, en daarmee eeuwig, karakter? Deze vraag vormde de aanleiding voor een van de eerste grote theologische disputen in de islam, toen in de negende eeuw de school van de Moe’tazilieten verkondigde dat de koran ‘geschapen’ is, dat wil zeggen dat de tekst waarin de openbaring is vastgelegd niet tot het goddelijke, eeuwige domein behoort, maar tot het aardse, menselijke domein. Het gevolg van deze opvatting is natuurlijk dat de tekst wordt opengesteld voor interpretatie door middel van het menselijke verstand: als de koran tot het aardse domein behoort, kunnen de betekenissen met behulp van de menselijke rede worden afgeleid. De tegenstanders van de Moe’tazilieten hielden vol dat de koran goddelijk en eeuwig was.

In Rethinking the Qur’ân werkt Abû Zayd dit verder uit. Een van zijn uitgangspunten is het dynamische karakter van de openbaring. De koran is niet neergezonden als een keurig afgewerkte tekst waarin de definitieve betekenis van de openbaring is vastgelegd, maar moet worden gezien als een afspiegeling van een jarenlange dialoog tussen God en de profeet Mohammed, die een ontwikkeling heeft doorgemaakt en die uiteindelijk een ‘literaire’ vorm heeft gekregen om de boodschap voor mensen toegankelijk te maken. Die dynamiek maakt ook een dynamisch interpretatieproces mogelijk, terwijl pogingen om de betekenis van de tekst te fixeren tot manipulatie en misbruik leiden.

Abû Zayd meent dan ook dat een interpretatie van de koran alleen mogelijk is als men de historische aspecten van de tekst zelf en van de context van het interpretatieproces bestudeert. Alleen door middel van een historische situering van de tekst kan een schifting worden gemaakt tussen verzen die een historisch bepaalde draagwijdte hebben en verzen met een universele, altijd geldige betekenis. Die schifting is weer van belang voor het formuleren van wetten en voorschriften binnen de sjarie’a. Het proces van wetsformulering op basis van de openbaring is immers mensenwerk, waarbij de historische omstandigheden steeds in acht moeten worden genomen. Alleen door middel van een voortdurend proces van herinterpretatie in het licht van veranderende omstandigheden kan de eeuwige boodschap van de koran recht worden gedaan.

Terwijl Abû Zayd zelf juist op het misbruiken van het geloof door islamitische politieke groeperingen wijst, om zo de weg te openen voor een democratische, humanistische hermeneutiek.

Abû Zayd is echter niet optimistisch over de mogelijkheden van een doorbraak in het korandebat. Hij heeft aan den lijve ondervonden hoe groot het verzet tegen nieuwe opvattingen is en de actuele politieke situatie is niet bevorderlijk voor hervormingen. Volgens hem zal het ‘imperiale en koloniale project’ van de Verenigde Staten in het Midden- Oosten bijdragen tot een stagnatie in het islamitische denken en de moslims dwingen de hermeneutiek van de islam om te vormen tot een ideologie van verzet. Opnieuw zijn religieuze opvattingen verstrengeld met politiek en zullen hervormingsgezinde denkers zich niet los kunnen maken van de politieke context waarin zij hun ideeën moeten ontwikkelen en uitdragen.

En tot slot:
Ontmaskerde openbaring
Door: Wim Raven

Het standaardverhaal over de vroege islam is naar het rijk der fabelen verwezen

Hans Jansen: De historische Mohammed.

De Mekkaanse verhalen. De Arbeiderpers, 234 blz. € 17,95.

De historische Mohammed heeft in Europa zijn ups en downs gekend. Negentiende- eeuwse geleerden, te beginnen met Ernest Renan, waren er vast van overtuigd dat Mohammed een goed gedocumenteerde historische figuur was, in tegenstelling tot Jezus en Mozes.

Met De historische Mohammed heeft ook Nederland een kritisch en up-to-date boek over het begin van de islam, en zelfs één dat ook een algemeen publiek kan lezen. Een biografie van de profeet is het uiteraard niet; dat kan niet meer.

Een groot deel van het boek draait om de oudste verhalen over Mohammeds Mekkaanse periode, namelijk die van Ibn Ishaak, die ruim een eeuw na de profeet leefde. Jansen blijft hier dicht bij de tekst en verwijst maar zelden naar de nieuwste oriëntalistiek. Dat is ook niet nodig: door de verhalen kritisch te lezen laat hij de lezer zelf ontdekken dat zij veelal niet als historische bron te gebruiken zijn. Ze bieden geen geschiedenis, maar heilsgeschiedenis of geloofsleer.

Zo gaan bijvoorbeeld de teksten over de eerste bekeerlingen, kort na de eerste openbaring. Waartoe hebben die zich eigenlijk bekeerd? De koran moest nog geopenbaard worden, de islamitische rituelen en de wet bestonden nog niet; er was nog geen islam.

Vervolgens bespreekt Jansen de kleine groep vroege bekeerlingen, niet uit het gezichtspunt van de oriëntalistiek, maar van de godsdienstsociologie.

De verhouding tussen koran en de biografie van de profeet komt eveneens aan de orde. De verhalen over de omstandigheden of de aanleiding tot de openbaring van een koranpassage blijken meestal pogingen te zijn om die passage uit te leggen. Eerst is er het koranvers, daarna wordt er een verhaal omheen gemaakt. Zulke verhalen zijn natuurlijk evenmin voor geschiedschrijving te gebruiken. Zo wordt het beroemde verhaal over de eerste openbaring door een verschijning van Gabriël op de berg Hira ontmaskerd als uitlegging van precies die soera die Gabriël daar bij zich gehad zou hebben Ook hier hoefde Jansen niet hyperkritisch te zijn: inzicht in hoe literatuur werkt was eigenlijk al genoeg. Achteraf is het merkwaardig dat zulke inzichten niet vroeger op teksten over Mohammed werden toegepast.

Op enkele plaatsen wordt de lezer rechtstreeks met de nieuwste wetenschappelijk publicaties geconfronteerd, bijvoorbeeld met een interpretatie van soera 97 door Chr. Luxenberg. Volgens deze slaan de woorden: ‘Wij hebben hem nedergezonden in de nacht van de beslissing …’ niet op de openbaring van de koran, zoals moslims geloven, maar op de geboorte van Jezus. De hele soera zou over het kerstfeest handelen, inclusief de ‘Ere zij God’ zingende engelen!

Zoals Jansen zelf al aangeeft: dat hoeft niet te kloppen, maar dat zo’n hypothese niet langer wordt ingeslikt en voor een algemeen publiek wordt besproken is een belangrijke doorbraak.

Hij stelt zich op als een ervaren docent die in glashelder Nederlands uitlegt hoe het zit. De historische Mohammed is een moedig, belangrijk en om zijn toegankelijkheid uniek boek.

Gelukkig verschijnt volgend jaar het tweede deel, over Mohammeds jaren in Medina.

Dus als u nog een goede tijdbesteding voor de Kerst zoekt en geen zin heeft om hier de hele tijd rond te hangen, dan weet u nu waar u aan mag beginnen.

Volledige recensies (more…)

0 comments.

ISIM Annual Lecture 2005 – Juan Cole: The Ayatollahs and Democracy in Contemporary Iraq

Posted on November 30th, 2005 by .
Categories: Important Publications.

Tomorrow in Amsterdam
ISIM Annual Lecture 2005 by Professor Juan R.I. Cole

Venue:16.00 hrs, Beurs van Berlage, Amsterdam

The title of this lecture is: The Ayatollahs and Democracy in Contemporary Iraq

Iraqi Shiism is undergoing profound changes, leading to new elaborations of the relationship between clerics and democratic principles in an Islamic state. The Najaf tradition of thinking about Shiite Islam and the modern state in Iraq, which first developed during the Iranian constitutional revolution of 1905–1911, rejects the principle that supreme power in an Islamic state must be in clerical hands. Grand Ayatollah Ali Sistani of Iraq stands in this tradition, and he has striven to uphold and develop it since the fall of Saddam Hussein. At key points he came into conflict with the Bush administration, which was not eager for direct democracy. Parliamentary politics have also drawn in clerics of the Dawa Party, the Sadr movement, and the Supreme Council for Islamic Revolution in Iraq, all of which had earlier been authoritarian in outlook. Is Iraqi Shiism experiencing its enlightenment moment?

Juan R. I. Cole is Professor of Modern Middle East and South Asian History at the University of Michigan. He has written extensively on modern Islamic movements in Egypt, the Persian Gulf, and South Asia. His current research focuses on Shiite Islam in Iraq and Iran and on the “jihadi” or “sacred-war” strain of Muslim radicalism, including al-Qaeda and the Taliban. His publications include Colonialism and Revolution in the Middle East: Social and Cultural Origins of Egypt’s Urabi Movement (Princeton, 1993), and Modernity and the Millennium: The Genesis of the Baha’i Faith in the Nineteenth-Century Middle East (Columbia, 1998). His most recent book is Sacred Space and Holy War (I. B. Tauris, 2002), a collection of some of his papers on the history of the Shiite branch of Islam in modern Iraq, Iran, and the Gulf. He has given numerous media and press interviews on the “War on Terrorism” since 11 September 2001, as well as on the 2003 Iraq War.

Juan Cole has his own website (one of the first I linked to): Informed Comment

Note: Admittance is free but registration is required.

0 comments.

Isim Review: Youth

Posted on September 6th, 2005 by .
Categories: Important Publications.

The latest issue of the ISIM Review (formerly known as ISIM Newsletter) is out now!

It is a very interesting issue again with ‘youth’ as the main theme. Contributions of Miriam Gazzah (Maroc-Hop: Music and Youth Identities), Pierre Hecker (Heavy Metal in a Muslim Context), Saeid Golkar (Black Crow to Barbie: Changing Student Norms in Iran) and Amel Boubekeur (Cool and Competitive: Muslim Culture in the West) make this theme very worthwile.

Other interesting articles are Queer Jihad: a View from South Africa (from Scott Kugle) and Salafis, Jihad and Drama (about the Laskar Jihad Movement by Noorhaidi Hasan).

You can read it online here (*.pdf)

0 comments.

Amsterdam University Press – Nederlandse moslims. Van migrant tot burger

Posted on June 22nd, 2005 by .
Categories: Important Publications, Islam in the Netherlands, Multiculti Issues, Murder on theo Van Gogh and related issues, My Research, Religious and Political Radicalization.

Verschijnt binnenkort:

Nederlandse moslims. Van migrant tot burger onder redactie van Dick Douwes, Martijn de Koning en Welmoet Boender.

Nederlandse moslims is een prikkelend themaboek, over geloof, dagelijks leven en integratie van Nederlandse moslims en is geschreven als leidraad voor iedereen die een genuanceerd oordeel wil vormen in het debat over moslims in Nederland.

Het boek gaat over migratie en integratie, islamitische organisaties en geloofsbeleving, jongerencultuur en het islamdebat. De auteurs bekijken welke rol religieuze en andere waarden spelen en hoe deze veranderen.

Als aanvulling bevat het boek een cd-rom met geluids- en videofragmenten met onder meer Hirsi Ali en Ali B. Ook krijgt de lezer een kijkje in een moskee.

Om dit boek te bestellen, stuurt u een e-mail naar bestellingen@aup.nl
(more…)

0 comments.

In the Aftermath of the Van Gogh Assassination: The Future of Islam in the Netherlands

Posted on June 17th, 2005 by .
Categories: Important Publications, International Terrorism, Murder on theo Van Gogh and related issues, Religious and Political Radicalization, Young Muslims.

On ICT – Terrorism & Counter-Terrorism an article of one of my VU co-workers Jeffrey Schwerzel. He cultural anthropologist at the Vrije Universiteit of Amsterdam. He is currently working on his PhD thesis.

The assassination of filmmaker Theo van Gogh rocked Dutch society and politics. In the aftermath of the murder, the government has set about a process of fundamentally changing its policies towards Islam, Muslims, and integration. These issues have become issues of national security. Vice Prime Minister Zalm stated that �We will wage war against extremism.�[1] The impact of the new policies will be immense. Other countries in Europe are closely watching the Netherlands, and will likely follow suit with similar policy changes.

The preoccupation with security may skew the resulting policies in ways that may further antagonize groups in Dutch society. For example, the new legislation proposed will only be applied to Muslim extremists and this will confirm to some Muslims that these policies are targeted against them as a group. The processes the government has set in motion are not as predictable as the government may wish; integration can be stimulated but not enforced. The combined effect of the government�s policies may thus serve to speed up the rapid and unpredictable social changes in Dutch society, rather than calm tensions down. Further upheaval awaits us.

0 comments.

Protected: Trouw, religie & filosofie – Tolerantie is niet meer neutraal

Posted on June 17th, 2005 by martijn.
Categories: Important Publications, Multiculti Issues.

Enter your password to view comments.

Protected: Trouw, opvoeding & onderwijs – ‘Vader als autoriteit verdwijnt in rap tempo’

Posted on June 1st, 2005 by martijn.
Categories: Gender, Kinship & Marriage Issues, Important Publications, Young Muslims.

Enter your password to view comments.

Protected: Trouw, opvoeding & onderwijs – 'Vader als autoriteit verdwijnt in rap tempo'

Posted on June 1st, 2005 by martijn.
Categories: Gender, Kinship & Marriage Issues, Important Publications, Young Muslims.

Enter your password to view comments.

Mak in het ‘Land van Ooit’

Posted on May 15th, 2005 by .
Categories: Important Publications, Misc. News, Multiculti Issues, Murder on theo Van Gogh and related issues, Uncategorized.

Op 27 november publiceerde Geert Mak ‘een kleine geschiedenis van november‘ over Nederland van en na Van Gogh. Een zeer interessant en lezenswaardig stuk vooral als je in ogenschouw neemt dat het zo snel na de moord is geschreven. Goed, er zaten wel wat missers in, en niet iedereen deelde zijn kritiek op de term ‘moslimterrorisme’, maar ik vond het een goed stuk. Juist ook vanwege de kritiek op de term ‘moslimterrorisme‘.

Mijn verbazing was dan ook groot toen zijn pamflet Gedoemd tot kwetsbaarheid verscheen. Ongekend veel fouten (met groot enthousiasme gezocht door velen en gevonden dus ook)en zeer boude vergelijking tussen Submission en ‘Der ewige Jude’. Dat Mak stelt dat het hier om een technische vergelijking gaat en hij beide films niet op het zelfde plan plaatst, ok daar ga ik in mee aangezien dat ook wel mijn indruk was bij het lezen van dat (overigens zeer kleine) deel. Probleem is natuurlijk dat hij daarmee de schijn wekt dat het een neutrale vergelijking is en dat is het niet. WOII en de nazi’s vormen een soort moreel ijkpunt, een brandpunt van alles wat slecht is en iedere vergelijking krijgt dat automatisch mee.

Nu is er dan eindelijk zijn reactie o p schrift en bij het programma Rondom Tien. Oordeel zelf maar:
(more…)

0 comments.

« Previous Page — Older » « Newer — Next Page »