C L O S E R

Imam in Nederland – Welmoet Boender

Posted on November 14th, 2007 by .
Categories: Important Publications, Research International.

De vraag naar de rol die de imam speelt in moskeeën in de Nederlandse seculiere, niet-islamitische samenleving wordt al zo’n dertig jaar gesteld. De kernvragen in dit beschrijvend-exploratieve onderzoek zijn dan ook: Welke rol speelt de imam in de moskeegemeenschap volgens circulerende opvattingen uit het Nederlandse publieke debat over imams? Hoe zien imams en praktiserende gelovigen de rol van de imam in de moskeegemeenschap? Welke zijn de voornaamste overeenkomsten en verschillen in deze rolopvattingen?

De eerste vraag wordt onderzocht door het externe perspectief van het publieke debat over imams tussen 1993 en 2004 te beschrijven. Spraakmakende debatten rond publieke uitspraken zoals van imam El-Moumni en imam Haselhoef worden geanalyseerd

De tweede vraag wordt empirisch beschreven vanuit het interne perspectief van de imam en praktiserende gelovigen in twee moskeegemeenschappen en een islamitische studentenvereniging. Hoe is het om imam te zijn in Nederland? Wat zeggen zij in hun preken en lessen? In de studie zijn onder meer elf Turkse preken vertaald in de appendix opgenomen. Welke interactie en communicatie is er tussen hoogopgeleide jonge mannen en vrouwen die in Nederland zijn opgegroeid en de imam? Wanneer en met welke vragen gaan zij bij de imam te rade? Welk gezag kennen zij hem toe?

De studie geeft antwoord op vragen als: Wordt in het publieke debat zijn invloed uiteindelijk niet overschat? En: Blijft de rol van vrouwelijke religieuze leiders niet te veel buiten beeld door de focus op de imam in de lokale moskee? De indicatieve uitkomsten van de vergelijking tussen het externe en het interne perspectief worden gebruikt om het voortdurende ‘imam debat’ te verhelderen.

Uitgegeven bij Bert Bakker.

Interview NRC Handelsblad door Sheila Kamerman: De imam legt de ‘technische’ regels uit. (more…)

1 comment.

Secularism Confronts Islam – Olivier Roy

Posted on August 15th, 2007 by .
Categories: Important Publications, Islam in the Netherlands, Murder on theo Van Gogh and related issues, Religious and Political Radicalization, Religious Movements, Research International, Young Muslims.

Roy’s new book: Secularism Confronts Islam

The denunciation of fundamentalism in France, embodied in the law against the veil and the deportation of imams, has shifted into a systematic attack on all Muslims and Islam. This hostility is rooted in the belief that Islam cannot be integrated into French—and, consequently, secular and liberal-society. However, as Olivier Roy makes clear in this book, Muslim intellectuals have made it possible for Muslims to live concretely in a secularized world while maintaining the identity of a “true believer.” They have formulated a language that recognizes two spaces: that of religion and that of secular society.

Western society is unable to recognize this process, Roy argues, because of a cultural bias that assumes religious practice is embedded within a specific, traditional culture that must be either erased entirely or forced to coexist in a neutral, multicultural space. Instead, Roy shows that new forms of religiosity, such as Islamic fundamentalism and Christian evangelicalism, have come to thrive in post-traditional, secular contexts precisely because they remain detached from any cultural background.

In recognizing this, Roy recasts the debate concerning Islam and democracy. Analyzing the French case in particular, in which the tension between Islam and the conception of Western secularism is exacerbated, Roy makes important distinctions between Arab and non-Arab Muslims, hegemony and tolerance, and the role of the umma and the sharia in Muslim religious life. He pits Muslim religious revivalism against similar movements in the West, such as evangelical Protestantism and Jehovah’s Witnesses, and refutes the myth of a single “Muslim community” by detailing different groups and their inability to overcome their differences.

3 comments.

NRC / Timor & Ramy El-Dardiry: We verzonnen onze eigen islam / moslims, koester uw verschillen

Posted on August 15th, 2007 by martijn.
Categories: Important Publications, Internal Debates, Multiculti Issues, Murder on theo Van Gogh and related issues, Religious and Political Radicalization, Young Muslims.

Komkommertijd, dat is de term waarmee veel ophef over Muskens en Wilders verklaard wordt. Volgens mij gaat komkommertijd echter niet zozeer om het opwaarderen van klein nieuws, maar om een soort vakantie-lamlendigheid waardoor we echt goede en belangrijke bericht vergeten.

Neem bijvoorbeeld het stuk van Timor en Ramy El-Dardiry in de NRC van gisteren. Timor El-Dardiry studeerde Internationale Economie en Internationale Betrekkingen in Maastricht en Washington DC. Hij woont en werkt in Maastricht; Ramy El-Dardiry (1985) is master student technische natuurkunde aan de Universiteit Twente. Hij bracht tijdens zijn studie enkele maanden door bij het Jaringan Islam Liberal in Jakarta. Hij studeert af in Amsterdam.

Hun stuk ‘We verzonnen onze eigen islam’ ademt de sfeer van een ‘knip- en plakislam’, maar dan niet één die inherent radicaal is en ook niet zomaar wat a-historisch gefröbel is (in die zin is de tekening van Oppenheimer erbij ook niet echt correct). Het gaat om een strijd over de definitie van de islam waarbij jongeren moeten onderhandelen met anderen: moslims en niet-moslims, en met zichzelf. Het is een stuk dat duidelijk maakt hoe de omgeving en ontwikkelingen in de lokale, nationale en mondiale omgeving deze onderhandelingen beinvloedt. Dat is altijd zo, maar wat de islam bijzonder maakt is dat deze veel meer dan welke religie ook een onderwerp van publiek debat is. Zij wijzen op de interessante paradox dat religie gezien wordt als privé-zaak. Dit is in toenemende mate sinds de jaren negentig het geval, maar juist in die jaren negentig wordt islam langzaam maar zeker een publiek onderwerp. Zolang dat blijft is het overigens nagenoeg onmogelijk dat islam echt een privé-zaak wordt.

Het stuk is hieronder integraal weergegeven. Naar mijn bescheiden mening het beste en meest interessante stuk dat sinds lange tijd in de opinie-pagina’s is verschenen: goed geschreven, evenwichtig met veel voer voor discussie. (more…)

1 comment.

NRC / Timor & Ramy El-Dardiry: We verzonnen onze eigen islam / moslims, koester uw verschillen

Posted on August 15th, 2007 by .
Categories: Important Publications, Internal Debates, Multiculti Issues, Murder on theo Van Gogh and related issues, Religious and Political Radicalization, Young Muslims.

Komkommertijd, dat is de term waarmee veel ophef over Muskens en Wilders verklaard wordt. Volgens mij gaat komkommertijd echter niet zozeer om het opwaarderen van klein nieuws, maar om een soort vakantie-lamlendigheid waardoor we echt goede en belangrijke bericht vergeten.

Neem bijvoorbeeld het stuk van Timor en Ramy El-Dardiry in de NRC van gisteren. Timor El-Dardiry studeerde Internationale Economie en Internationale Betrekkingen in Maastricht en Washington DC. Hij woont en werkt in Maastricht; Ramy El-Dardiry (1985) is master student technische natuurkunde aan de Universiteit Twente. Hij bracht tijdens zijn studie enkele maanden door bij het Jaringan Islam Liberal in Jakarta. Hij studeert af in Amsterdam.

Hun stuk ‘We verzonnen onze eigen islam’ ademt de sfeer van een ‘knip- en plakislam’, maar dan niet één die inherent radicaal is en ook niet zomaar wat a-historisch gefröbel is (in die zin is de tekening van Oppenheimer erbij ook niet echt correct). Het gaat om een strijd over de definitie van de islam waarbij jongeren moeten onderhandelen met anderen: moslims en niet-moslims, en met zichzelf. Het is een stuk dat duidelijk maakt hoe de omgeving en ontwikkelingen in de lokale, nationale en mondiale omgeving deze onderhandelingen beinvloedt. Dat is altijd zo, maar wat de islam bijzonder maakt is dat deze veel meer dan welke religie ook een onderwerp van publiek debat is. Zij wijzen op de interessante paradox dat religie gezien wordt als privé-zaak. Dit is in toenemende mate sinds de jaren negentig het geval, maar juist in die jaren negentig wordt islam langzaam maar zeker een publiek onderwerp. Zolang dat blijft is het overigens nagenoeg onmogelijk dat islam echt een privé-zaak wordt.

Het stuk is hieronder integraal weergegeven. Naar mijn bescheiden mening het beste en meest interessante stuk dat sinds lange tijd in de opinie-pagina’s is verschenen: goed geschreven, evenwichtig met veel voer voor discussie. (more…)

1 comment.

On Suicide Bombing, by Talal Asad

Posted on July 23rd, 2007 by .
Categories: Important Publications, International Terrorism.

A new book has been published: On Suicide Bombing, by Talal Asad.

An excerpt: (more…)

0 comments.

Muslims In Western Europe After 9/11: Why the term Islamophobia is more a predicament than an explanation – CHALLENGE | Liberty & Security

Posted on July 19th, 2007 by martijn.
Categories: [Online] Publications, Important Publications, Multiculti Issues.

Muslims In Western Europe After 9/11: Why the term Islamophobia is more a predicament than an explanation – CHALLENGE | Liberty & Security
by Cesari Jocelyne

Although the first occurrence of the term Islamophobia appeared in an essay by the Orientalist Etienne Dinet in L’Orient vu de l’Occident (1922), it is only in the 1990s that the term became common parlance in defining the discrimination faced by Muslims in Western Europe. Negative perceptions of Islam can be traced back through multiple confrontations between the Muslim world and Europe from the Crusades to colonialism [1]. However, Islamophobia is a modern and secular anti-Islamic discourse and practice appearing in the public sphere with the integration of Muslim immigrant communities and intensifying after 9/11. The term has been used increasingly amongst political circles and the media, and even Muslim organizations, especially since the 1997 Runnymede Report (Islamophobia: A Challenge for All). However, academics are still debating the legitimacy of the term (Werbner 2005, Modood 2002, Vertovec 2002, Halliday 1999) [2] and questioning how it differs from other terms such as racism, anti- Islamism, anti-Muslimness, and anti-Semitism.The term Islamophobia is contested because it is often imprecisely applied to very diverse phenomena, ranging from xenophobia to anti-terrorism. As Marcel Maussen points out in his chapter below, ‘the term «Islamophobia» groups together all kinds of different forms of discourse, speech and acts, by suggesting that they all emanate from an identical ideological core, which is an «irrational fear» (a phobia) of Islam.’ However, the term is used with increasing frequency in the media and political arenas, and sometimes in academic circles.

[In the field of research on islamophobia their are] two separate trends: CRS analyses different state policies concerning the integration of Muslim populations, while the EUMC records levels of discrimination encountered by European Muslims. None of the above reports combine these approaches (analysis of state policies and analysis of discrimination) to develop a comprehensive framework for understanding post-9/11 Muslim populations.

In a unique effort to understand the status of Muslims in Europe, our report will amalgamate both methods of analysis. We will examine policies undertaken since 9/11 in fields such as immigration, security, and religion, and we will simultaneously assess the influence of these policies on Muslims. We will also address the structural causes of discrimination, such as the socio-economic status of Muslim populations or the legal status of racial and ethnic minorities. In doing so, we differentiate our approach from the dominant view, which defines Islamophobia solely in terms of acts or speeches explicitly targeting Muslims.

The principal aim of this report is to highlight the multi-layered levels of discrimination encountered by Muslims. This phenomenon cannot simply be subsumed into the term Islamophobia. Indeed, the term can be misleading, as it presupposes the pre-eminence of religious discrimination when other forms of discrimination (such as racial or class) may be more relevant. We therefore intend to use the term Islamophobia as a starting point for analyzing the different dimensions that define the political situation of Muslim minorities in Europe. We will not to take the term for granted by assigning it only one meaning, such as anti-Islamic discourse.

In Part One, we will present the principal characteristics of the European Muslim population, in order to understand their particular status as religious or ethnic minorities. In Part Two, we will review the key components of discrimination that may affect Muslims in Europe.

A chapter on the Dutch situation, written by Marcel Maussen, can be found in the report.

0 comments.

Muslims In Western Europe After 9/11: Why the term Islamophobia is more a predicament than an explanation – CHALLENGE | Liberty & Security

Posted on July 19th, 2007 by .
Categories: [Online] Publications, Important Publications, Multiculti Issues.

Muslims In Western Europe After 9/11: Why the term Islamophobia is more a predicament than an explanation – CHALLENGE | Liberty & Security
by Cesari Jocelyne

Although the first occurrence of the term Islamophobia appeared in an essay by the Orientalist Etienne Dinet in L’Orient vu de l’Occident (1922), it is only in the 1990s that the term became common parlance in defining the discrimination faced by Muslims in Western Europe. Negative perceptions of Islam can be traced back through multiple confrontations between the Muslim world and Europe from the Crusades to colonialism [1]. However, Islamophobia is a modern and secular anti-Islamic discourse and practice appearing in the public sphere with the integration of Muslim immigrant communities and intensifying after 9/11. The term has been used increasingly amongst political circles and the media, and even Muslim organizations, especially since the 1997 Runnymede Report (Islamophobia: A Challenge for All). However, academics are still debating the legitimacy of the term (Werbner 2005, Modood 2002, Vertovec 2002, Halliday 1999) [2] and questioning how it differs from other terms such as racism, anti- Islamism, anti-Muslimness, and anti-Semitism.The term Islamophobia is contested because it is often imprecisely applied to very diverse phenomena, ranging from xenophobia to anti-terrorism. As Marcel Maussen points out in his chapter below, ‘the term «Islamophobia» groups together all kinds of different forms of discourse, speech and acts, by suggesting that they all emanate from an identical ideological core, which is an «irrational fear» (a phobia) of Islam.’ However, the term is used with increasing frequency in the media and political arenas, and sometimes in academic circles.

[In the field of research on islamophobia their are] two separate trends: CRS analyses different state policies concerning the integration of Muslim populations, while the EUMC records levels of discrimination encountered by European Muslims. None of the above reports combine these approaches (analysis of state policies and analysis of discrimination) to develop a comprehensive framework for understanding post-9/11 Muslim populations.

In a unique effort to understand the status of Muslims in Europe, our report will amalgamate both methods of analysis. We will examine policies undertaken since 9/11 in fields such as immigration, security, and religion, and we will simultaneously assess the influence of these policies on Muslims. We will also address the structural causes of discrimination, such as the socio-economic status of Muslim populations or the legal status of racial and ethnic minorities. In doing so, we differentiate our approach from the dominant view, which defines Islamophobia solely in terms of acts or speeches explicitly targeting Muslims.

The principal aim of this report is to highlight the multi-layered levels of discrimination encountered by Muslims. This phenomenon cannot simply be subsumed into the term Islamophobia. Indeed, the term can be misleading, as it presupposes the pre-eminence of religious discrimination when other forms of discrimination (such as racial or class) may be more relevant. We therefore intend to use the term Islamophobia as a starting point for analyzing the different dimensions that define the political situation of Muslim minorities in Europe. We will not to take the term for granted by assigning it only one meaning, such as anti-Islamic discourse.

In Part One, we will present the principal characteristics of the European Muslim population, in order to understand their particular status as religious or ethnic minorities. In Part Two, we will review the key components of discrimination that may affect Muslims in Europe.

A chapter on the Dutch situation, written by Marcel Maussen, can be found in the report.

0 comments.

Protected: Vrij Nederland – Asef Bayat: ‘Het debat over de islam in Nederland is weinig gezond’

Posted on May 12th, 2007 by martijn.
Categories: Important Publications.

Enter your password to view comments.

Uitgeverij Bulaaq: Philip Hermans – De Wereld van de Djinn

Posted on May 8th, 2007 by .
Categories: Important Publications.

Uitgeverij Bulaaq

Als psycholoog werd Philip Hermans geconfronteerd met psychische stoornissen van Marokkaanse migranten waarop men geen antwoord had. Ziekten werden door migranten vaak heel anders beleefd. Bij traditionele genezers voelden zij zich beter begrepen. Op zijn speurtocht naar achtergronden zocht de auteur eerst contact met genezers in België en Nederland. Later bezocht hij als antropoloog talloze centra in Marokko en sprak hij met genezers en hun patiënten. Uiteindelijk koos hij het heiligdom Ben Yeffu, aan de westkust, als centrum voor verder onderzoek.

(more…)

1 comment.

Zwart-wit

Posted on March 27th, 2007 by .
Categories: Important Publications, Multiculti Issues, Murder on theo Van Gogh and related issues, Religious and Political Radicalization, Some personal considerations.

Het Ministerie van Buitenlandse Zaken organiseerde vorige week een debat ging over ‘Islam in Europa’  tussen Hans Jansen en Ruud Peters. Ik ben er zelf niet geweest dus zocht even naar wat verslagjes ervan op internet. Op Hoeiboei staat een verslag met daarbij korte fragmenten van de discussie tussen Peters en Jansen. Het volgende stukje geeft volgens mij goed de kern weer van het verschil tussen Peters en Jansen:

Jansen: Mensen treden toe tot een religieuze beweging omdat ze respect willen van hun vrienden, niet uit een innerlijke behoefte. Dat blijkt uit alle onderzoeken. De islam leeft vooral onder mensen met een goede opleiding en genoeg tijd om na te denken. En wat de angst betreft: er wordt gedreigd. Terroristen en moordenaars zeggen in de rechtbank dat de islam hun inspiratie is. De islam is dus wel degelijk een categorie. De jihad is begonnen met Mohammed. Na zijn dood kwamen de islamitische staten met hun overheersingspolitiek. Ze werden eerst in 732 staande gehouden bij Poitiers en kwamen in 1683 tot de poorten van Wenen. Daarna verging de moslims even de lust. Maar de jihad kwam weer op, ditmaal vooral als individuele plicht voor elke goede moslim, met auteurs als Sayed Qutb. Die theologie inspireerde de moordenaars. Overheden lieten het afweten, zij zouden de anti-islamelementen wel opruimen. Maar moslims zelf zijn ook op hun hoede voor de taqfir-voorhoede, die denkt op Gods troon te mogen oordelen over iedereen die niet streng in de leer is.

Peters: Die individuele plicht was er ook al in de eerste klassieke teksten. We moeten waakzaam zijn, maar niet bang. Angst is een slechte raadgever. Op wat voor islam beroepen de radicalen zich? Mohammed Bouyeri construeert zijn eigen islam. Het heeft wel degelijk met uitsluiting te maken, het gevoel niet geaccepteerd te worden, leidt tot zich afkeren van de maatschappij.

Jansen: Bouyeri is met school gestopt en had een uitkering, dat wilde hij zelf. Vóór Bouyeri waren er ook al knutselaars, al 700 jaar. Dit komt echt uit een traditie voort.

Opvallend, maar niet vreemd gezien hun achtergrond, is dat beiden zich toch in grote mate op teksten richten, hoewel Peters ook aandacht heeft voor andere factoren. De geschreven tradities zijn natuurlijk van belang, hoewel een bepaalde daad (zoals die van Bouyeri) nooit zomaar uit een traditie voorkomt. Een traditie doet immers niks, pleegt geen moorden en zorgt ook niet voor wereldvrede. Mensen doen wel iets en zij kunnen zichzelf binnen een bepaalde traditie plaatsen en ook daarbinnen geplaatst worden door anderen. Bouyeri plaatste zich binnen de traditie van de gewelddadige jihad, maar dan wel een traditie die sterk beinvloed is door Bin Laden en die door mensen als Bernard Lewis gezien wordt als een grove vertekening van de oorspronkelijke traditie. De traditie op zich verklaart niet dus niet veel. De vraag is dan ook altijd waarom binnen zich binnen een bepaalde traditie plaatsen (en geplaatst worden) en niet binnen een andere. Wat dat betreft is de islam zo veelzijdig en zoveel rijker dan alleen die traditie van de gewelddadige jihad, dat een beroep op de islam nooit kan verklaren waarom de ene moslim tot geweld over gaat en de ander niet of waarom op de ene plaats het geweld veel intensiever is dan op de andere plaats. Dat mag politiek correct geklets zijn (iets wat Peters ook wordt verweten), maar zo werkt het wel. Kan er ook niks aan doen.

Waar op Hoeiboei Peters politiek correctheid wordt verweten en Jansen geprezen wordt, is de column van Hanan Najji op Allochtonen Weblog eerder het omgekeerde:

Ook in dit debat kwam zijn zwart-wit denken naar voren. Hij probeerde er van alles bij te halen om zijn bevooroordeelde ‘theorie’ over de islam en moslims te bevestigen. Zijn strategie was om vooral een beroep te doen op de emotie (angst voor ‘de islam’) van toehoorders. Wat mij voornamelijk irriteerde aan zijn  debatvoorstelling was dat hij van het debat een ware karikatuur maakte. Het hele debat door maakte hij een ‘grapje’ met een onderliggende boodschap. Natuurlijk zaten er genoeg hoogopgeleide mensen bij die er ook daadwerkelijk om lachten. Zelfs om zijn (freudiaanse) verspreking: “een goede moslim is een dode moslim”!

Vol verbazing hoorde ik schaamteloos gelach in de zaal. Ik vroeg me (als moslima) op dat moment af of er ook zo hard zou zijn gelachen indien er een andere religieuze gemeenschap zou zijn genoemd, zoals christenen of joden. Ach het gaat maar om moslims, dus wat maakt het uit! Ik wachtte geduldig af tot het einde van het debat, maar niemand had ook maar een enkele opmerking gemaakt over deze zogenaamde verspreking. Er zaten er volgens mij genoeg bij die in hun vuistje mee hadden gelachen vanwege het feit dat zoiets haatzaaiends tegenwoordig gewoon gezegd kan worden, zolang je het maar bij wijze van verspreking of grapje doet. Grappig toch?

Tussen al deze zwart-wit beelden is het onderzoek van Christine Carabain, verbonden aan de VU, opvallend. Dit onderzoek vond plaats in de maanden direct na de moord op cineast Theo van Gogh op 2 november 2004 door Moslim extremist Mohammed Bouyeri. Traditioneel opinie-onderzoek schept een ongenuanceerd beeld van de mening van Nederlanders over Moslims. Tijdens traditioneel opinie-onderzoek naar de mening van Nederlanders over Moslims wordt in het algemeen aan respondenten gevraagd of zij het eens zijn met stellingen zoals ‘verreweg de meeste Moslims willen zich aanpassen aan de Nederlandse samenleving’. Ondervraagden zijn volgens Carabain bij dit type vraagstelling niet in staat om te nuanceren en lossen dit probleem op door te kiezen voor een neutraal antwoord. De ondervraagden kiezen dus voor de gulden middenweg, wanneer zij een positieve mening hebben van een deel van de Islamitische bevolking en een negatieve mening hebben over een ander deel van de Islamitische bevolking in Nederland. Dit gemiddelde wordt dan geprojecteerd op alle Moslims.
Tijdens het promotie-onderzoek van Carabain werden respondenten ook open vragen gesteld naar hun mening over Moslims. Uit de antwoorden op deze vragen bleek dat wanneer onderzoekers de ondervraagden een kans gaven hun antwoorden te nuanceren de meerderheid van de ondervraagden deze kans met beide handen grijpt. De overgrote meerderheid van de ondervraagden maakten bij het beantwoorden van open vragen een systematisch onderscheid tussen hun mening over Moslim extremisten en hun mening over gematigde Moslims. Bouyeri werd door de ondervraagden niet als representatief gezien voor de Islamitische bevolking in Nederland, maar als vertegenwoordiger van een kleine groep radicale moslims.

Toch blijven er ondanks dit onderzoek nog wel wat vragen over. Mijn ervaring is eveneens dat autochtonen vaak een behoorlijk genuanceerd onderscheid maken tussen extremisten en gematigde moslims. Uit Carabain’s onderzoek blijkt echter wel dat dit niet geldt wanneer het over Marokkanen gaat. Het beeld hierover zo blijkt uit het onderzoek is redelijk eenduidig én negatief onder autochtonen. De dreiging wordt vooral ervaren van Marokkaanse jongeren. Dus hoe zit het dan met Marokkaanse moslims? Een ander punt is dat in interacties dergelijke nuanceringen vaak verloren gaan. Maar goed het type onderzoek van Carabain dat werkt met vragenlijsten en interviews is niet echt geschikt om dat aan te tonen; daarvoor is onderzoek met discussiegroepen nodig.

In het onderzoek wordt het onderscheid gematigde (goede) en extremistische (slechte) moslims niet geproblematiseerd (is ook niet de bedoeling van het onderzoek overigens). Gematigde moslims zijn geintegreerd, hebben een islam die niet strijdig is met Nederlandse cultuur terwijl extremisten gewelddadige radicalen zijn. Een op zich vreemde redenering die er vanuit gaat dat extremisten per definitie gewelddadig zijn en gematigden niet. Maar goed, daar gaat het proefschrift niet over.

Het onderzoek van Carabain is zeer nuttig omdat het laat zien dat al die opiniepeilingen eigenlijk weinig voorstellen. Mensen kunnen daarin te weinig differentiëren en hebben dan de neiging om naar het midden op te schuiven. Tevens blijkt uit haar onderzoek dat wanneer gevraagd wordt naar ‘dreiging’ respondenten lang niet altijd hetzelfde daaronder verstaan. De ene respondent heeft het daarbij over fysieke dreiging bij de ander gaat het om een oncomfortabel gevoel. Met andere woorden dit trekt de validiteit van opiniepeilingen in twijfel. Je kunt je zelfs afvragen of die opiniepeilingen het klimaat tussen moslims en niet-moslims niet verslechteren door hun eenzijdige zwart-wit boodschappen. Ook hier geldt er zijn geen makkelijke zwart-wit antwoorden en dat maakt Carabain zeer inzichtelijk met haar proefschrift.

Het hele proefschrift: Taking too much for granted? A study on the measurement of social attitudes door C.A. Carabain

0 comments.

Protected: Juridische Verkenningen: Religie en grondrechten

Posted on February 28th, 2007 by martijn.
Categories: Important Publications.

Enter your password to view comments.

With Us or Against Us: The Rhetoric of the War on Terror at Yahya Birt

Posted on February 9th, 2007 by .
Categories: Important Publications, Internal Debates, International Terrorism, Religious and Political Radicalization, Research International, Young Muslims.

With Us or Against Us: The Rhetoric of the War on Terror at Yahya Birt
With Us or Against Us: The Rhetoric of the War on Terror

This essay offers an analysis of this rhetoric to see what it seeks to persuade Muslims to do, what its unspoken premises are and which categories it uses to mobilise Muslim sentiment. Five years on after 9/11 and with the descent of Iraq into bloody civil war, it is essential that Muslims develop a critical distance from this rhetoric, not only because it can be internalised and have negative consequences for Muslims and how they evaluate themselves and their faith, but also because the rhetoric does much to justify an aggressive militarism that feeds the very terrorism it purports to be ending.

In his essay Birt deconstructs the war on terror discourse in a very sophisticated way. He engages with several issues such as the dichotomy between the west and islam, the so called ‘Muslim anger’ caused by socio-economic disparities and the modern way of life, the weakness of many of the critiques towards the us vs. them advocates, the distinction between good Muslims and bad Muslims and the lack of imagination how to end the war on terror. Well this summary doesn’t really do justice to the essay, so read it yourself.

0 comments.

GeenCommentaar – Zainab Salbi: ‘Vrouwenlichaam is deel van het slagveld’

Posted on February 4th, 2007 by .
Categories: Gender, Kinship & Marriage Issues, Important Publications, International Terrorism.

Op GeenCommentaar: Zainab Salbi: ‘Vrouwenlichaam is deel van het slagveld’
Door Esther van london-calling

Zainab Salbi was elf jaar oud toen haar vader in dienst trad als privépiloot van ex-dictator Saddam Hoessein. Van dichtbij maakte ze oorlog, intimidatie en angst – vooral de angst van haar ouders – mee. Tien jaar geleden richtte ze een organisatie op voor vrouwen die emotioneel en lichamelijk gewond zijn door oorlog, maar de buitengewone wilskracht hebben door te gaan. Over deze vrouwen schreef ze een boek.

Het hele stuk lees je daarginder maar.

0 comments.

The trouble with caged ‘islam-critics’

Posted on January 9th, 2007 by .
Categories: Gender, Kinship & Marriage Issues, Important Publications, Some personal considerations.

Among the most known islam-critics are two women: the Dutch (yes she still has her Dutch nationality) Ayaan Hirsi Ali and the Canadian Irshad Manji. Hirsi Ali has recently published her book The Caged Virgin and Manji has published a while ago The trouble with Islam today.

What they both do in their books is trying to analyse how certain discourses (laid down in the Quran, hadiths, fatwas and son) are sustained and how they influence people’s behaviour. In their analysis they seem to rely on the assumption that discursive formations have their own logic and agency. This results in the conclusion that people are continually produced and reproduced by discourses that form an essential characteristic of ‘their’ group. (more…)

6 comments.

The trouble with caged 'islam-critics'

Posted on January 9th, 2007 by martijn.
Categories: Gender, Kinship & Marriage Issues, Important Publications, Some personal considerations.

Among the most known islam-critics are two women: the Dutch (yes she still has her Dutch nationality) Ayaan Hirsi Ali and the Canadian Irshad Manji. Hirsi Ali has recently published her book The Caged Virgin and Manji has published a while ago The trouble with Islam today.

What they both do in their books is trying to analyse how certain discourses (laid down in the Quran, hadiths, fatwas and son) are sustained and how they influence people’s behaviour. In their analysis they seem to rely on the assumption that discursive formations have their own logic and agency. This results in the conclusion that people are continually produced and reproduced by discourses that form an essential characteristic of ‘their’ group. (more…)

6 comments.

Radboud Universiteit Nijmegen – Nieuw boek ‘ Met recht geslaagd – Nederlandse juristen van Marokkaanse en Turkse afkomst’

Posted on January 4th, 2007 by .
Categories: Important Publications, Multiculti Issues.

‘Met recht geslaagd – Nederlandse juristen van Marokkaanse en Turkse afkomst’

Studenten uit migrantengroepen hebben veel barrières te overwinnen

Juristen uit migrantengroepen moeten heel wat barrières overwinnen, zo blijkt uit de levensverhalen van 17 juristen van Marokkaanse en Turkse afkomst. De meesten kregen van de basisschool het advies op de lts of mavo te beginnen. Hun lange weg door het onderwijs maakte dat ze gemiddeld twee tot drie jaar ouder dan hun medestudenten aan hun studie begonnen. Bij de overstap naar de arbeidsmarkt ontbreekt het velen aan een relevant netwerk. Slechts vier van de tien juristen die advocaat wilden worden, slaagden er in om hun eerste baan daar ook te vinden. Een groot deel van de ondervraagden heeft ervaring met achterstelling. Hun reacties daarop: ontkenning, niets van aantrekken, aanpassen, in de put raken, boosheid prikkelt tot grotere inzet, boosheid vooral verbaal geuit en terugtrekken.
Vooral aanleg, ambitie, doorzettingsvermogen en steun van de familie bepalen het succes, zo blijkt uit de gesprekken die Kees Groenendijk en Annet Hahn voerden met de afgestudeerden en vastlegden in het boek Met recht geslaagd – Nederlandse juristen van Marokkaanse en Turkse afkomst.

Overeenkomsten en verschillen met autochtone studenten.

Centraal staan de belemmeringen en stimulansen die juristen met een Marokkaanse of Turkse achtergrond in hun (studie)loopbaan ondervonden en hoe zij daarmee zijn omgegaan. Belemmeringen en stimulansen zijn soms wel, maar vaak ook niet terug te voeren op hun etnische achtergrond. Ook autochtone studenten passeren in hun (studie)loopbaan kruispunten waar selectiemechanismen hun werk doen. En ook zij hebben soms te maken met belemmeringen en tegenslagen, achterstand en achterstelling. Daarom kunnen niet alleen studenten met een migrantenachtergrond, maar ook autochtone studenten baat hebben bij de ervaringen en oplossingsstrategieën van de ondervraagde juristen.

Dubbele milieumigratie

Zowel allochtone als autochtone studenten kunnen het op beslissende momenten niet stellen zonder hulp of steun van anderen. Er zijn overeenkomsten met autochtone studenten van wie de ouders weinig opleiding hebben of die ook de eerste in de familie zijn die aan een universiteit studeren. In beide gevallen zorgt de sociale stijging van de student voor zekere afstand ten opzichte van ouders en het milieu van herkomst. De auteurs noemen dat milieumigratie. Ze suggereren dat wellicht ook in beide situaties geldt dat de studenten zich door de sociale stijging buitenstaander blijven voelen in het universitaire milieu. Hun aanwezigheid in dat milieu is van huis uit niet vanzelfsprekend. En de daarbij horende vaardigheden hebben ze ook niet van huis uit meegekregen. Groenendijk en Hahn signaleren dat deze studenten te maken krijgen met een dubbele milieumigratie: niet alleen maken ouders en kinderen op den duur deel uit van verschillende klassen en milieus, de studenten moeten ook een kloof tussen twee culturen zien te overbruggen.

Belemmeringen

Studenten uit immigrantengroepen hebben veelal te maken met problemen met de Nederlandse taal, de vooropleiding, de schooladviezen voor het voortgezet onderwijs, sociale verplichtingen die niet stroken met de tijd en energie die de studie vergt, alcoholgebruik dat afstoot om aan introductie deel te nemen of lid van studentenverenigingen te worden, ervaringen met vooroordelen of uitsluiting, het gevoel gediscrimineerd te worden en de minder intensieve informele contacten met medestudenten. Geen van de geïnterviewde studenten ontving een referentie of andere hulp van docenten bij het vinden van een baan.

Adviezen

De onderzoekers formuleren in hun boek ook een aantal adviezen. Studenten moeten de vakken kiezen die hen boeien, maar ook die met een goed arbeidsmarktperspectief. “Laat je leiden door eigen verlangens en ambities (weersta de druk van de omgeving). Haal bovengemiddelde studieresultaten. Die zijn nodig om weerstanden bij sollicitatie te overwinnen. Studeer een tijdje in het buitenland, loop een stage. Wees actief lid van studenten- en studieverenigingen. Doe bestuurservaring op in een vereniging, in de universitaire bestuurlijke gremia. Werk als studentassistent.”
Studie- , studentenverenigingen en beroepsorganisaties zouden zich moeten afvragen of hun ledenbestand een goede afspiegeling is van de doelgroep waarop de organisatie zich richt. Onderwijsinstellingen kunnen faciliteiten bieden zoals een extra aanbod op het gebied van taalvaardigheden, aldus de onderzoekers.

Met recht geslaagd. Nederlandse juristen van Marokkaanse en Turkse afkomst, Kees Groenendijk, Annet Hahn, uitgeverij Sdu, Den Haag 2006.

0 comments.

Radboud Universiteit Nijmegen – Nieuw boek ' Met recht geslaagd – Nederlandse juristen van Marokkaanse en Turkse afkomst'

Posted on January 4th, 2007 by martijn.
Categories: Important Publications, Multiculti Issues.

‘Met recht geslaagd – Nederlandse juristen van Marokkaanse en Turkse afkomst’

Studenten uit migrantengroepen hebben veel barrières te overwinnen

Juristen uit migrantengroepen moeten heel wat barrières overwinnen, zo blijkt uit de levensverhalen van 17 juristen van Marokkaanse en Turkse afkomst. De meesten kregen van de basisschool het advies op de lts of mavo te beginnen. Hun lange weg door het onderwijs maakte dat ze gemiddeld twee tot drie jaar ouder dan hun medestudenten aan hun studie begonnen. Bij de overstap naar de arbeidsmarkt ontbreekt het velen aan een relevant netwerk. Slechts vier van de tien juristen die advocaat wilden worden, slaagden er in om hun eerste baan daar ook te vinden. Een groot deel van de ondervraagden heeft ervaring met achterstelling. Hun reacties daarop: ontkenning, niets van aantrekken, aanpassen, in de put raken, boosheid prikkelt tot grotere inzet, boosheid vooral verbaal geuit en terugtrekken.
Vooral aanleg, ambitie, doorzettingsvermogen en steun van de familie bepalen het succes, zo blijkt uit de gesprekken die Kees Groenendijk en Annet Hahn voerden met de afgestudeerden en vastlegden in het boek Met recht geslaagd – Nederlandse juristen van Marokkaanse en Turkse afkomst.

Overeenkomsten en verschillen met autochtone studenten.

Centraal staan de belemmeringen en stimulansen die juristen met een Marokkaanse of Turkse achtergrond in hun (studie)loopbaan ondervonden en hoe zij daarmee zijn omgegaan. Belemmeringen en stimulansen zijn soms wel, maar vaak ook niet terug te voeren op hun etnische achtergrond. Ook autochtone studenten passeren in hun (studie)loopbaan kruispunten waar selectiemechanismen hun werk doen. En ook zij hebben soms te maken met belemmeringen en tegenslagen, achterstand en achterstelling. Daarom kunnen niet alleen studenten met een migrantenachtergrond, maar ook autochtone studenten baat hebben bij de ervaringen en oplossingsstrategieën van de ondervraagde juristen.

Dubbele milieumigratie

Zowel allochtone als autochtone studenten kunnen het op beslissende momenten niet stellen zonder hulp of steun van anderen. Er zijn overeenkomsten met autochtone studenten van wie de ouders weinig opleiding hebben of die ook de eerste in de familie zijn die aan een universiteit studeren. In beide gevallen zorgt de sociale stijging van de student voor zekere afstand ten opzichte van ouders en het milieu van herkomst. De auteurs noemen dat milieumigratie. Ze suggereren dat wellicht ook in beide situaties geldt dat de studenten zich door de sociale stijging buitenstaander blijven voelen in het universitaire milieu. Hun aanwezigheid in dat milieu is van huis uit niet vanzelfsprekend. En de daarbij horende vaardigheden hebben ze ook niet van huis uit meegekregen. Groenendijk en Hahn signaleren dat deze studenten te maken krijgen met een dubbele milieumigratie: niet alleen maken ouders en kinderen op den duur deel uit van verschillende klassen en milieus, de studenten moeten ook een kloof tussen twee culturen zien te overbruggen.

Belemmeringen

Studenten uit immigrantengroepen hebben veelal te maken met problemen met de Nederlandse taal, de vooropleiding, de schooladviezen voor het voortgezet onderwijs, sociale verplichtingen die niet stroken met de tijd en energie die de studie vergt, alcoholgebruik dat afstoot om aan introductie deel te nemen of lid van studentenverenigingen te worden, ervaringen met vooroordelen of uitsluiting, het gevoel gediscrimineerd te worden en de minder intensieve informele contacten met medestudenten. Geen van de geïnterviewde studenten ontving een referentie of andere hulp van docenten bij het vinden van een baan.

Adviezen

De onderzoekers formuleren in hun boek ook een aantal adviezen. Studenten moeten de vakken kiezen die hen boeien, maar ook die met een goed arbeidsmarktperspectief. “Laat je leiden door eigen verlangens en ambities (weersta de druk van de omgeving). Haal bovengemiddelde studieresultaten. Die zijn nodig om weerstanden bij sollicitatie te overwinnen. Studeer een tijdje in het buitenland, loop een stage. Wees actief lid van studenten- en studieverenigingen. Doe bestuurservaring op in een vereniging, in de universitaire bestuurlijke gremia. Werk als studentassistent.”
Studie- , studentenverenigingen en beroepsorganisaties zouden zich moeten afvragen of hun ledenbestand een goede afspiegeling is van de doelgroep waarop de organisatie zich richt. Onderwijsinstellingen kunnen faciliteiten bieden zoals een extra aanbod op het gebied van taalvaardigheden, aldus de onderzoekers.

Met recht geslaagd. Nederlandse juristen van Marokkaanse en Turkse afkomst, Kees Groenendijk, Annet Hahn, uitgeverij Sdu, Den Haag 2006.

0 comments.

Religie, secularisering, publiek domein en de WRR

Posted on December 20th, 2006 by .
Categories: Important Publications, Misc. News, Multiculti Issues, Religion Other.

De opleving van traditioneel geloof, uitingen van radicale religie en nieuwe religieuze vormen stellen de overheid voor nieuwe vragen hoe zij met religie zou kunnen omgaan. Voor de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid (WRR) reden om in kaart te brengen welke veranderingen zich voltrekken in het domein van geloof en religie en wat dit kan betekenen voor de overheid. Het eerste resultaat van deze verkenning is een bundel van wetenschappelijke essays en studies die onder de titel Geloven in het publieke domein, Verkenningen van een dubbele transformatie als WRR-Verkenning nr. 13 is uitgegeven.
Lange tijd is gedacht dat steeds minder mensen in Nederland zich als gelovig beschouwden. De ‘ontkerkelijking’ werkte ook door in het beleid van de overheid. Er lijkt de laatste jaren echter sprake van een opmerkelijke ‘comeback’ van religie. Religie en geloof zijn weer onderwerp van gesprek en studie. Dat valt niet alleen te verklaren door de opkomst van de islam in onze samenleving. Ook de al dan niet vermeende terugkeer van het traditionele geloof en opkomende nieuwe vormen van religieuze beleving maken dat religie zich weer meer manifesteert in het publieke domein. Vraagstukken die voortvloeien uit die verbinding tussen religie en publiek domein lijken niet langer te kunnen worden beantwoord met een enkele verwijzing naar de scheiding van kerk en staat.

Zo begint het persbericht van de WRR naar aanleiding van de publicatie van haar nieuwe studie Geloven in het publieke domein. Verkenningen van een dubbele transformatie (W.B.H.J. van de Donk, A.P. Jonkers, G.J. Kronjee en R.J.J.M. Plum, red.).

Het begin duidt op een steeds vaker gehoorde stelling dat religie terug is van weggeweest. Het is maar de vraag of religie inderdaad terug is van weggeweest. De opvatting dat secularisering religie terugdringt gaat uit van een erg statische definitie van religie, maar religie past zich natuurlijk aan, aan de maatschappelijke omstandigheden. De behoefte aan zingeving is daarbij niet verdwenen, maar uit zich in andere vormen van religie terwijl de instituties zich zo goed en kwaad als het kan aanpassen. Daarbij is het ook nog maar de vraag of religie echt helemaal terug is en of de veranderingen die zich voordoen, de voortschrijdende secularisering echt aantasten. Van belang daarbij is dat secularisering niet alleen een neutrale beschrijving is, maar ook een norm. Bijvoorbeeld de norm dat religie een privé-zaak is en niet thuishoort in het publieke domein. De zichtbaarheid van de islam tast die norm aan, mede doordat de veronderstelling is dat een toenemende islamisering ook betekent dat intolerantie ten opzichte van niet-gelovigen en andersgelovigen zal toenemen en dat Nederland/Het Westen wordt overgenomen door moslims.  (more…)

0 comments.

Among the Righteous – Looking for an Arab 'Schindler'

Posted on December 10th, 2006 by martijn.
Categories: Important Publications, Misc. News.

Saviours in a strange world – Sunday Times – Times Online
The fact that anti-semitism is very prominent in the Middle East is well known and also very disturbing. On the one side we have the people who use this anti-semitism as a means to cover up their own failures and on the other side people who use the anti-semitism of the former to….well to cover up their own failures. Denial of the holocaust is very much part in the discourses of both sides (in different ways of course). I wonder how Arab people who actually stood up and tried to save Jews during Holocaust fit into that black and white picture.

In the event, he found not one saviour but many. Wherever he went he collected stories about Arabs welcoming Jews into their homes, sharing their meagre rations, guarding their valuables so Germans could not confiscate them, and warning leaders about SS raids. Abdelwahhab, who died in 1997 aged 86, features prominently in his gallery of heroes, along with Si Ali Sakkat, a former mayor of Tunis who hid 60 Jewish workers who had fled a labour camp, and Si Kaddour Benghabrit, the rector of a Paris mosque, who helped 100 Jews evade persecution in 1940. Similarly, the Bey of Tunis, Tunisia’s wartime ruler under the Germans, is reported as having told members of his government: “The Jews… are under our patronage and we are responsible for their lives. If I find out that an Arab informer caused even one hair of a Jew to fall, this Arab will pay with his life.” As one old gentleman from a small town in Tunisia remarked, “The Arabs watched over the Jews.”

Satloff is prepared for such tales of Arab derring-do to stir controversy. Denial of the Holocaust in Arab lands is not uncommon. The leader of Hezbollah, Hassan Nasrallah, has declared to his supporters that Jews invented the “legend” of the Holocaust. Hamas’s official website has labelled the Nazi effort to exterminate Jews “an alleged and invented story with no basis”. And recently, President Bashar al-Assad of Syria told an interviewer he doesn’t “have any clue how [Jews] were killed or how many were killed”. So if the Shoah never happened, or has been exaggerated, how can Arabs such as Si Kaddour Benghabrit or the Bey of Tunis have played any part in it – noble or otherwise?

It was witnessing the 9/11 attacks that prompted Satloff to embark upon his book. Watching the twin towers collapse, an event he saw from the relative safety of a Midtown office building in Manhattan, he wondered what he, as a Jew, an American and an Islamic scholar, could do to bring together warring ideologies. In his mind, the plume of smoke rising from the towers conjured up the chimneys of the death camps. “I decided that the best thing I could do would be to combat Arab ignorance about the Holocaust,” he says. “And the most effective way of doing that was to tell a positive story. Any history that I wrote had to involve the Islamic world and its Arab heroes.” As he points out, in a fractured, fragmenting world, dialogue is both desirable and essential.

It seems that not a single Arab is listed among those honored at the Holocaust memorials. Seeking a hopeful response to the plague of Holocaust denial sweeping across the Arab and Muslim worlds, Robert Satloff set off on a quest to find an Arab hero whose story would change the way Arabs view Jews, themselves, and their own history. In this book—a mix of history, travelogue, and memoir—Satloff tells the story of finding much more.

2 comments.

Among the Righteous – Looking for an Arab ‘Schindler’

Posted on December 10th, 2006 by .
Categories: Important Publications, Misc. News.

Saviours in a strange world – Sunday Times – Times Online
The fact that anti-semitism is very prominent in the Middle East is well known and also very disturbing. On the one side we have the people who use this anti-semitism as a means to cover up their own failures and on the other side people who use the anti-semitism of the former to….well to cover up their own failures. Denial of the holocaust is very much part in the discourses of both sides (in different ways of course). I wonder how Arab people who actually stood up and tried to save Jews during Holocaust fit into that black and white picture.

In the event, he found not one saviour but many. Wherever he went he collected stories about Arabs welcoming Jews into their homes, sharing their meagre rations, guarding their valuables so Germans could not confiscate them, and warning leaders about SS raids. Abdelwahhab, who died in 1997 aged 86, features prominently in his gallery of heroes, along with Si Ali Sakkat, a former mayor of Tunis who hid 60 Jewish workers who had fled a labour camp, and Si Kaddour Benghabrit, the rector of a Paris mosque, who helped 100 Jews evade persecution in 1940. Similarly, the Bey of Tunis, Tunisia’s wartime ruler under the Germans, is reported as having told members of his government: “The Jews… are under our patronage and we are responsible for their lives. If I find out that an Arab informer caused even one hair of a Jew to fall, this Arab will pay with his life.” As one old gentleman from a small town in Tunisia remarked, “The Arabs watched over the Jews.”

Satloff is prepared for such tales of Arab derring-do to stir controversy. Denial of the Holocaust in Arab lands is not uncommon. The leader of Hezbollah, Hassan Nasrallah, has declared to his supporters that Jews invented the “legend” of the Holocaust. Hamas’s official website has labelled the Nazi effort to exterminate Jews “an alleged and invented story with no basis”. And recently, President Bashar al-Assad of Syria told an interviewer he doesn’t “have any clue how [Jews] were killed or how many were killed”. So if the Shoah never happened, or has been exaggerated, how can Arabs such as Si Kaddour Benghabrit or the Bey of Tunis have played any part in it – noble or otherwise?

It was witnessing the 9/11 attacks that prompted Satloff to embark upon his book. Watching the twin towers collapse, an event he saw from the relative safety of a Midtown office building in Manhattan, he wondered what he, as a Jew, an American and an Islamic scholar, could do to bring together warring ideologies. In his mind, the plume of smoke rising from the towers conjured up the chimneys of the death camps. “I decided that the best thing I could do would be to combat Arab ignorance about the Holocaust,” he says. “And the most effective way of doing that was to tell a positive story. Any history that I wrote had to involve the Islamic world and its Arab heroes.” As he points out, in a fractured, fragmenting world, dialogue is both desirable and essential.

It seems that not a single Arab is listed among those honored at the Holocaust memorials. Seeking a hopeful response to the plague of Holocaust denial sweeping across the Arab and Muslim worlds, Robert Satloff set off on a quest to find an Arab hero whose story would change the way Arabs view Jews, themselves, and their own history. In this book—a mix of history, travelogue, and memoir—Satloff tells the story of finding much more.

2 comments.

ISIM Review – Shades of Islamism

Posted on October 18th, 2006 by .
Categories: [Online] Publications, Important Publications.

ISIM Publications ISIM Review #18: Shades of Islamism

ISIM has released it’s 18th issue of ISIM Review; the last one I have worked on albeit my role is very minor in this one. Since June Mathijs Pelkmans is the new editor of the ISIM Review. The main theme of this issue is shades of islamism covering a wide range of topics regarding several strands of islamism. Again, a must-read-issue of ISIM Review (although I admit I’m not very objective).

Shades of Islamism

• Islamists and US Foreign Policy / John L. Esposito
• Islamic Activism and Democratization / Wendy Asbeek Brusse & Jan Schoonenboom
• Islamist-Leftist Cooperation in the Arab World / Jillian Schwedler & Janine A. Clark
• The State in Islamist Thought / Irfan Ahmad
• The “Humanity” of Radical Jihad / Jenna Reinbold
• Re-reading al-Qaeda: Writings of Yusuf al-Ayiri / Roel Meijer
• Liberal Islam: Between Texts and its Modern Condition / Abdulkader Tayob
• Mohammad Khatami: The Philosopher President / Farzin Vahdat

(more…)

0 comments.

C L O S E R – Religie in Nederland

Posted on September 6th, 2006 by .
Categories: Important Publications, Islam in the Netherlands, Religion Other, Young Muslims.

Het zal religie-fanaten ongetwijfeld opgevallen zijn: het SCP heeft een rapport uitgebracht over godsdienstige veranderingen in Nederland. De conclusies zijn niet zo heel opvallend denk ik zelf: de kerkelijkheid neemt echt flink af en op den duur zouden er twee religieuze groepen overblijven: de moslims en de katholieken. Daarbij zou de hedendaagse gelovige zo ongeveer alles geloven en er een patch-work identiteit op na houden. Het is de vraag of kerken hier voldoende (voor hen dan) op inspelen en ook of ze dat wel kunnen. Doordat mensen geconfronteerd worden met lege kerkbanken missen ze de sociale bevestiging van hun geloof.

Toch is dit niet het hele verhaal. St. Maarten stelt terecht op Hetkanwel.net dat de SCP godsdienstige veranderingen niet voldoende peilt:

Het SCP, Neerlands bureau voor onderzoek naar sociaal-culturele trends, heeft vandaag de nieuwste cijfers over godsdienst in Nederland gepubliceerd. Het rapport claimt dat het de “Godsdienstige veranderingen in Nederland” weergeeft. Maar eigenlijk laat het rapport alleen zien dat naar de kerk gaan niet meer populair is. Maar dit betekent niet dat Nederlanders geen interesse meer hebben in religie. Integendeel.

Hij stelt zich de vraag of Nederland niet op zoek is naar andere religieuze inspiratiebronnen. Het SCP geeft daar inderdaad niet echt antwoord op, maar stelt zich (gelukkig) de vraag wel. Trouw schrijft vervolgens dat ‘patchwork-identity’ en bricolage enigszins op hun retour lijken te zijn en gunt ons wel een piepklein kijkje in de veranderende religiositeit.

In het SCP rapport worden opvallend genoeg deze vragen niet gesteld met betrekking tot moslims. Opvallend want thema’s als bricolage, individualisering, enz. zijn op dit moment toch de dominante thema’s in (kwalitatief) onderzoek naar moslims in Europa (Olivier Roy, José Casanova, Nadia Fadil en diverse onderzoekers van de VU om maar eens wat te noemen houden zich daar intensief mee bezig). Verder verwacht het SCP een stijging van het aantal moslims, hoewel minder groot dan voorheen verwacht doordat de immigratie van mensen uit de moslim wereld zou verminderen. Ze stelt daarbij dat de islam nog steeds een migrantenreligie is. Dat laatste is natuurlijk slechts ten dele waar. Gezien het grote aantal jongeren van de tweede (en ook derde) generatie, zijn het waarschijnlijk de jongeren die het gezicht van de islam gaan bepalen al is het maar omdat zij niet meer weggezet willen worden als migranten. Een andere kanttekening is ook op zijn plaats. Het SCP baseert zich met zijn schattingen mbt moslims (want het zijn schattingen) voornamelijk op gegevens van Nico Landman. Hem kennende twijfel ik er niet aan dat dit zorgvuldig en afgewogen is gedaan. De basisregel hierbij is dat gekeken wordt naar het percentage moslims in het land van herkomst en dat dat doorgetrokken wordt naar Nederland. Dus als 90% van de mensen in Turkije moslim is, is 70% van de Turkse migranten (en nakomelingen) ook moslim. Daar kunnen nog wat correcties op plaats vinden. Dit leidt tot de schatting dat er in 2020 zo’n 1.285.000 moslims zouden zijn: zo’n 7,7% van de bevolking. Het SCP stelt terecht dat hierbij geen rekening is gehouden met secularisering onder moslims (pag. 51 rapport). Dit is een belangrijke kanttekening, want het is nog maar de vraag of alle moslims zo praktiserend zijn. Moskeebezoek is daarvoor niet zo’n goede indicator aangezien vrouwen en jongeren veel minder in de moskee komen dan oudere mannen, maar daarmee nog niet minder religieus zijn. Een groot nadeel van het op deze manier schatten van het aantal moslims is dat in de perceptie van de ontvangende samenleving het grootste deel van de mensen uit de islamitische landen, moslims zijn. En dat is dus nog maar de vraag. Bij een dergelijke schatting als hierboven geen rekening gehouden met situaties waarin sprake is van vervolging en/of onderdrukking. Dit kleurt natuurlijk de migratiestroom en ook de religiositeit van de migratiestroom. Door de schatting toch zo te doen, worden termen als migranten, etnische minderheden, allochtonen en moslims op één hoop gegooid ook al is een steeds groter deel van de moslims in Europa geboren en zijn er ook zo’n 10.000 (schatting Landman) autochtone moslims. Verder is er in het SCP rapport geen rekening gehouden met religieuze scheidslijnen (soenniet, sjiiet, ahmadi, alevi en soefi) en etnische variaties.

Er blijven genoeg vragen over dus, ook als het gaat om de islam. Wat betekent de religieuze lappendeken die er ontstaat bijvoorbeeld voor de sociale cohesie? Bricolage lijkt op haar retour onder christenen terwijl er onder moslims nauwelijks bricolage plaatsvindt (tenminste niet in de zin van het combineren van verschillende religieuze tradities). Lopen die ontwikkelingen gelijk op? Wat is de rol van religieuze bewegingen zoals de Pentecostals en Salafi hierin? Gelukkig is er dus nog genoeg werk voor mij. Nu nog een baan.

1 comment.

spiked | An explosion of pity

Posted on July 23rd, 2006 by .
Categories: Important Publications, Religious and Political Radicalization, Young Muslims.

spiked | An explosion of pity
Brendan O’Neill has an interesting article on Devji’s book Landscapes of Jihad; in my opinion a must read (so when will I start reading it…)

Devji cuts through the two most common perceptions about al-Qaeda: that it is political or religious. In fact, he says, it cannot be understood as a political movement in any traditional sense; indeed, it has dispensed with ‘an old-fashioned politics tied to states and citizenship’ (1). It is not traditionally religious, either, he argues, in the sense that it does not follow any recognisable Islamic hierarchy and chops and changes the religious justifications for its actions.

Devji argues that al-Qaeda is better understood as a new global movement more interested in making ‘ethical’ gestures than winning territory or building a state. The contemporary jihad, he argues, ‘is more a product of the media than it is of any local tradition or situation and school or lineage of Muslim authority…. [T]he jihad itself can be seen as an offspring of the media, composed as it is almost completely of pre-existing media themes, images and stereotypes.’ (2)

Most of the London bombers’ acts of bonding occurred in public – not in mosques but on rafting expeditions and at ink-ball shooting games, in clubs and gyms. There is nothing traditionally religious, or private, about that.

‘These men do not cut themselves off from British society; instead their politics and their bonding are conducted in the full glare of public scrutiny. They are made by the world we live in.’

Devji says the London bombers, and other al-Qaeda-style terrorists, appear to be driven more by pity than political conviction or ambition – and that this, too, is a common trend today. ‘Pity can be dangerous, precisely because one is not personally involved in the suffering. One is acting, apparently, on behalf of others. You see this among leftist groups today, as well. It’s vicarious, it’s luxurious in a way, and luxuriant; it is also narcissistic. It is a very dangerous and bitter passion.

‘It is so impersonal, this kind of pity, that the terrorists seem to exhibit no hatred even towards their victims. Actually they blend in with them; they are like them. The London bombers didn’t have any history of exhibiting dislike or hatred, or removing themselves from British society. They got along fine with Britons and were exactly like them. It is precisely because the hatred and the pity is so abstract – so removed from traditional political or religious structures – that they seem not to be killing real people, in a sense. It is more abstract than that. These bombers really could say, “It’s nothing personal.”’

0 comments.

spiked | An explosion of pity

Posted on July 23rd, 2006 by martijn.
Categories: Important Publications, Religious and Political Radicalization, Young Muslims.

spiked | An explosion of pity
Brendan O’Neill has an interesting article on Devji’s book Landscapes of Jihad; in my opinion a must read (so when will I start reading it…)

Devji cuts through the two most common perceptions about al-Qaeda: that it is political or religious. In fact, he says, it cannot be understood as a political movement in any traditional sense; indeed, it has dispensed with ‘an old-fashioned politics tied to states and citizenship’ (1). It is not traditionally religious, either, he argues, in the sense that it does not follow any recognisable Islamic hierarchy and chops and changes the religious justifications for its actions.

Devji argues that al-Qaeda is better understood as a new global movement more interested in making ‘ethical’ gestures than winning territory or building a state. The contemporary jihad, he argues, ‘is more a product of the media than it is of any local tradition or situation and school or lineage of Muslim authority…. [T]he jihad itself can be seen as an offspring of the media, composed as it is almost completely of pre-existing media themes, images and stereotypes.’ (2)

Most of the London bombers’ acts of bonding occurred in public – not in mosques but on rafting expeditions and at ink-ball shooting games, in clubs and gyms. There is nothing traditionally religious, or private, about that.

‘These men do not cut themselves off from British society; instead their politics and their bonding are conducted in the full glare of public scrutiny. They are made by the world we live in.’

Devji says the London bombers, and other al-Qaeda-style terrorists, appear to be driven more by pity than political conviction or ambition – and that this, too, is a common trend today. ‘Pity can be dangerous, precisely because one is not personally involved in the suffering. One is acting, apparently, on behalf of others. You see this among leftist groups today, as well. It’s vicarious, it’s luxurious in a way, and luxuriant; it is also narcissistic. It is a very dangerous and bitter passion.

‘It is so impersonal, this kind of pity, that the terrorists seem to exhibit no hatred even towards their victims. Actually they blend in with them; they are like them. The London bombers didn’t have any history of exhibiting dislike or hatred, or removing themselves from British society. They got along fine with Britons and were exactly like them. It is precisely because the hatred and the pity is so abstract – so removed from traditional political or religious structures – that they seem not to be killing real people, in a sense. It is more abstract than that. These bombers really could say, “It’s nothing personal.”’

0 comments.

nrc.nl – Europa, word nu eens wakker

Posted on June 17th, 2006 by .
Categories: Important Publications.

NRC Digitale Editie 16 Juni 2006

Europa, word nu eens wakker
Markha Valenta

De Amerikaan Bruce Bawer verwijt Europa blind te zijn voor de gevaren van de islam.

Ons continent stevent regelrecht af op zijn culturele en sociale zelfmoord.

Bruce Bawer: While Europe slept. How radical Islam is Destroying the West from Within.

Doubleday, 247 blz. €25,–

Bruce Bawer, journalist en schrijver van boeken over Amerikaanse religie, homo’s en literatuur verhuisde in 1998 naar Europa. En raakte verliefd.

Eerst op Amsterdam, daarna op een Noor. Met hem trok hij in 1999 naar Oslo. In de daarop volgende jaren begon hij zich, reizend door Europa zorgen te maken. Bawer ontdekte namelijk dat Europaeen gevaarlijke indringer binnengelaten had: islamitische immigranten die het erop hadden gemunt Europa over te nemen en haar democratische normen en waarden ondergeschikt te maken aan een antidemocratische islamitische cultuur.

Europeanen lijken er niets tegen te willen of durven doen. Hij schreef er een boek over, een aanklacht tegen West-Europa en wat hij ziet als haar zwakte en onwil, blindheid en hypocrisie. Het is een waarschuwing tegen de fundamentalistische en radicale moslims.

In de golf aan boeken van de afgelopen jaren die voor de gevaar van een oprukkende islam waarschuwen valt een driedeling te onderscheiden.

Er zijn boeken geschreven door professionele islamkenners, arabisten en politicologen (zoals Bernard Lewis, Samuel Huntington, Bat Ye’or of Hans Jansen). Er zijn boeken die voortkomen uit de persoonlijke ervaring van hun auteurs met een fundamentalistische islam (zoals Ayaan Hirsi Ali, Irshad Manji of de Iraans-Franse Chahadortt Djavann). Dan zijn er boeken van leden van westerse groeperingen die als kwetsbaar voor onderdrukking door de fundamentalistische islam gelden, in het bijzonder vrouwen (zoals de Amerikaanse Ann Coulter en Claire Berlinski of de Italiaanse Oriana Fallaci).

  Bawer, Fortuyn en de NRC

Wel blijkt de ‘morning’s issue of NRC Handelsblad’ vertaald te zijn met ‘de NRC van die dag’.
(more…)

2 comments.

« Previous Page — Older » « Newer — Next Page »