You are looking at posts in the category Notes from the Field.
| M | T | W | T | F | S | S |
|---|---|---|---|---|---|---|
| « Sep | ||||||
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | ||
| 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 |
| 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 |
| 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 |
| 27 | 28 | 29 | 30 | |||
Posted on June 20th, 2012 by martijn.
Categories: Activism, Notes from the Field.
An interesting initiatief launched today in the Netherlands that expresses and calls for solidarity with the Palestinian hungerstrikers: Sarsak90
Their press release:
Dutch politicians and other prominent citizens have participated in a video protesting against the ongoing Israeli practice of administrative detention of Palestinian civilians. In this short film by Dutch filmmaker Abdelkarim El-Fassi, former prime minister Dries van Agt and members of Dutch Parliament Harry van Bommel of the Socialist Party and Tofik Dibi of the Green Left, have expressed their dismay over this issue. They voiced serious concerns about the treatment of Mahmoud Al Sarsak, who recently became the longest hunger striker in history by refusing food for 93 days. He forced a deal on June 18th for his release from Israeli prison on July 10th, in exchange for ending his hunger strike.
Even though 25-year old Mahmoud Al Sarsak, university student and member of the Palestinian National Football team, has ended his hunger strike, his impressive protest through the refusal of food has played an important role in exposing the practice of detention of Palestinian civilians without proper trial or charges. Thousands of Palestinian political prisoners this year have waged hunger strikes against their ordeal of unwarranted imprisonment, some of them making headlines worldwide, most notably Khader Adnan and Hana el Shalabi.
Despite their actions having drawn the attention of media and governments all over the world, no effective action has been taken at a political level to address and end the wanton practice by the Israeli regime of detaining Palestinian civilians arbitrarily, often without official charges or due process.
The fact that Mahmoud Al Sarsak has been able to force a deal for his release, has not affected filmmaker El-Fassi’s decision to publish his video. ‘The story of Mahmoud Al Sarsak illustrates the situation of so many other Palestinians, who are sometimes being detained for years in a row without a proper trial. No human being should need to go on such a long hunger strike to force a deal for his or her release, especially if the incarceration itself is already unjustified. I am relieved that Sarsak achieved this release deal, but this does not exempt Israel from well-founded criticism over an ongoing inhumane practice.’
Some Palestinian prisoners are still on hunger strike, like Akram Rikhawi, who is entering his 68th day, and Samer Al Barq, who renewed his hunger strike on May 21st after already having participated in the mass hunger strike by prisoners from April 17th until May 14th.
In the video, people are seen wearing an orange t-shirt in the style of the Dutch national soccer team, with the number 90 – referring to the period of the hungerstrike – and Mahmoud Al Sarsak’s name written on the back of it. Sarsak was on his way to play in a football match in Balata refugee camp in the West Bank, when he was arrested at Erez checkpoint. His detention was extended every six months.
On the date of his release, Sarsak will have completed an almost full three years of imprisonment under Israel’s “Unlawful Combatants Law,” which allows for Palestinians from the Gaza Strip to be detained for an unlimited amount of time without charge or trial. This law can be seen as an even stricter version of the one that provides for the administrative detention of Palestinians from the West Bank, offering even less legal protection for the detainees.
According to International Law, the denial of a fair trial constitutes a ‘grave breach’ of the Fourth Geneva Convention, making it one of the most serious forms of war crimes. It also violates Articles 9 and 14 of the International Covenant on Civil and Political Rights. In a September 2008 resolution, the European Union called upon Israel to end the use of ‘administrative detention orders’. It has become obvious that the state of Israel is systematically ignoring these calls, and that stronger words and actions are needed to force its compliance with International Law.
The video will be released on YouTube and www.sarsak90.org, and is expected to draw attention due to the participation of high-profile politicians and its soccer-themed approach, with the ongoing European Championships in Poland and Ukraine.
And here’s the video:
Posted on June 11th, 2012 by martijn.
Categories: Multiculti Issues, Notes from the Field, Religious and Political Radicalization.
A few weeks ago the organizations Sharia4Belgium and Sharia4Holland organized the Global Khilafah conference. Sharia4Belgium and Sharia4Holland are both linked to Islam4UK led by Anjem Choudhary (which is to be traced back to the British Al Muhajiroun organizations). Sharia4Belgium and Sharia4Holland can both be seen as militant organizations in a political sense meaning that they engage in the political debates with a confrontational style, often experienced by outsiders as extremely provocative. In their ideology they appear to aim at a total transformation of society in line with their politico-religious convictions in which tawhid (unity and uniqueness of God) is central and which is translated into a call to implement sharia (without being very clear as to what that actually means). In several incidents, for example by disturbing a debate between Irshad Manji and Dutch politician Tofik Dibi, they have shown to be prepared to use force in pursuit of their politico-religious agenda. This is in line with their ideology that states that Islam is not only something one has to believe in and to practice in all spheres of life but also to struggle and sacrifice for by proselytizing (daw’ah) and jihad.
The conference immediately made headlines because the presence of Abu Imraan, the leader of the Belgian Sharia4Holland, was announced. The Dutch Freedom Party of radical nativism and anti-Islam Geert Wilders asked questions in Parliament to which the Dutch minister Opstelten (Home Office) announced that he did not expect Abu Imraan to come. In 2008 Morocco requested Abu Imraan to be extradited to Morocco. Belgium does not comply to such requests but for the Netherlands there would be no problem, according to the Dutch minister. Dutch newspaper Telegraaf mentioned that the reply by Abu Imraan was that Opstelten ‘could go to hell’ and that he would come anyway.
On Friday 25 May Sharia4Holland held a press conference at Dam Square; a significant place because they did it in front of the National Liberation Monument.
Dutch newspaper Telegraaf saw this as ‘insulting the Netherlands‘; a feeling shared by many commenters on that article and elsewhere for example at anti-Islam site Gates of Vienna. The next quote:
And for those who made it their job to insult Allah and Mohammed, like the dog of the Romans, Geert Wilders. As the Khalifa takes over the Netherlands, then we shall deal with you, as the Khalifas have dealt with those kinds of people in the past.So learn from it, also from the case of Theo van Gogh.
was taken as a death threat by Wilders (since Van Gogh was murdered in 2004 by a Moroccan-Dutch man claiming to act on behalf of Islam). There was critique on the police who took a man stepping up to spokesperson Aboel Qaasim and saying: ‘You are just an asshole’. They arrested him because he was harassing journalists at the demonstrations as well. Flos, the leader of the conservative liberals (VVD) in the municipal council saw a clear death threat in the comments about Wilders and Van Gogh and they should have arrested Abdoel Qaasim. Flos stated he was shocked that ‘At our monument of freedom, such a message of unfreedom (my translation, MdK) was preached‘. Also Wilders’ Freedom Party stated they would ask questions to the minister again. In these questions they make clear that they view Sharia4Holland as an ‘extremist’ group calling for violence that should be banned and the person who made the ‘death threat’ should be prosecuted, denaturalized and evicted. According to the Freedom Party all organizations that want the implementation of sharia ‘and therefore call for violence against women, Jews, people who hold different beliefs’ should always be banned.Aboel Qaasim was arrested the next day and released as well but he will have to appear before court on 11 July. According to Sharia4Holland / Belgium Abu Qaasim there is no death threat. According to them Wilders should not be surprised if there will be a Muslim who cannot control himself any longer if Wilders continue like this. You can watch the next video in Dutch where Abu Qaasim explains:
The Dutch minister stated however that Sharia4Holland cannot be banned because it does not exist as an organization. Individuals however can be prosecuted. This minister also stated that there is a risk that sympathizers or hardcore participants of Sharia4Holland will use violence. ‘There is a risk. I totally recognize that’. You can see his answer with regard to that in full in here (Dutch, no subtitles):
The conference took place on Saturday and you can watch it entirely here:
You see: Abu Qaasim (NL), Abu Abdullah Al-Britani (UK), Abu Imran (BE), Saiful Islam (UK) and Anjem Choudary (UK). And no, I’m not going to summarize it. I actually think Abu Qaasim’s press conference on Dam Square is a very good summary, as well as Abu Imraan’s phrase that I think nicely catches the strategy of Sharia4Belgium: ‘make some noise and do some dawa’. Of those people Anjem Choudary is the most renowned one given his status in the UK and his past with Al Muhajiroun. According to Choudary the ‘Holland Regime’ used ‘oppressive measures against Sharia4Holland’. He later released a statement on Twitter containing 13 points that more or less sum up his views:
Among Muslims Sharia4Holland is far from uncontested. Their disturbance last year of a debate between Green Left politician Tofik Dibi and Canadian activist Irshad Manji was shocking and severly criticized by many people. The main Dutch Muslim blog ‘Wij Blijven Hier’ (We are staying) published a piece (in Dutch) with the English title ‘We are all Abu Imran, aren’t we?‘ aimed against radicalism among Muslims. Among Dutch Salafis Sharia4Holland are labelled Khawarij; the name for an extreme sect within Islam often seen as extremists with a radical approach of ‘takfir’ (excommunication) that sets them apart from mainstream Muslims and from those often categorized under the label Salafism.
Now more recently it appears that Sharia4Belgium has moved to another level of activism. In Belgium Stéphanie Djato, who converted to Islam four years ago, was arrested in the Brussels area Molenbeek when she wore a face-veil (niqab). When, according to reports, ms. Djato (now dubbed ‘niqabgirl’ in Belgian media) was arrested for refusing to take it off (wearing the face-veil is not allowed in Belgium) she was arrested. She then resisted because, according to her, the police attacked her and assaulted her. The police claims the arrest was according to the book even after she put up a resistance. Whatever the story is, it lead to unrest in the Molenbeek area after Sharia4Belgium called for protest against this ‘police brutality’. These protests got out of hand and riots ensued. The unrest reached a critical point when last Friday a man from Paris was arrested at the Brussels public transport and subsequently attacked both police officers involved in the arrest ending up with one of them being severely wounded by his knife. The perpetrator claimed to wanted to protest against the Belgian politics on Muslims (whatever that means). Because it was suspected that the Sharia4Belgium leader Abu Imraan was behind the unrest and was inciting to hatred and violence he was arrested later. Sharia4Belgium on their part denied having incited to violence. They claim to be a peaceful organisation (in my memory, correct me if I’m wrong, the first time they say that) although they believe that there is a struggle going on between Muslims and ‘your democracy’. What they are trying to do is to ‘unmask’ democracy. Often they point do instances of double standards such as the recent call by radical right wing leader Winters to hand in those Muslim women who wear the face-veil. Something that made the S4B spokesman think of the times of “Hitler”. The violence has led to Belgium increasing the level of threat to national safety and strong and clear rejection of the actions by Muslim organizations, imams and other spokespersons.
I have no idea how this is going to work out. Whether or not Sharia4Belgium had called for violence or not, their rhetoric is dangerous up to a certain level and I think the riots in Molenbeek and the action of the Parisien man has proven that. Even if they did not call for violence, it was part of the protests they wanted anyway. If anything they might have underestimated the impact of their own words. Another problematic aspect of this whole event is that the reaction among so-called islam-critical sites and some popular sites in Flandres and the Netherlands has been almost equally uncareful and incautious in particular focusing on the area of Molenbeek (even though that both ms. Djato and the male attacker of the police come from elsewhere). It may not be the rhetoric on one side alone that is dangerous but it could be the mutually constitutive spiral of inciting speech that has the potential of being dangerous.
Posted on June 11th, 2012 by martijn.
Categories: Multiculti Issues, Notes from the Field, Religious and Political Radicalization.
A few weeks ago the organizations Sharia4Belgium and Sharia4Holland organized the Global Khilafah conference. Sharia4Belgium and Sharia4Holland are both linked to Islam4UK led by Anjem Choudhary (which is to be traced back to the British Al Muhajiroun organizations). Sharia4Belgium and Sharia4Holland can both be seen as militant organizations in a political sense meaning that they engage in the political debates with a confrontational style, often experienced by outsiders as extremely provocative. In their ideology they appear to aim at a total transformation of society in line with their politico-religious convictions in which tawhid (unity and uniqueness of God) is central and which is translated into a call to implement sharia (without being very clear as to what that actually means). In several incidents, for example by disturbing a debate between Irshad Manji and Dutch politician Tofik Dibi, they have shown to be prepared to use force in pursuit of their politico-religious agenda. This is in line with their ideology that states that Islam is not only something one has to believe in and to practice in all spheres of life but also to struggle and sacrifice for by proselytizing (daw’ah) and jihad.
The conference immediately made headlines because the presence of Abu Imraan, the leader of the Belgian Sharia4Holland, was announced. The Dutch Freedom Party of radical nativism and anti-Islam Geert Wilders asked questions in Parliament to which the Dutch minister Opstelten (Home Office) announced that he did not expect Abu Imraan to come. In 2008 Morocco requested Abu Imraan to be extradited to Morocco. Belgium does not comply to such requests but for the Netherlands there would be no problem, according to the Dutch minister. Dutch newspaper Telegraaf mentioned that the reply by Abu Imraan was that Opstelten ‘could go to hell’ and that he would come anyway.
On Friday 25 May Sharia4Holland held a press conference at Dam Square; a significant place because they did it in front of the National Liberation Monument.
Dutch newspaper Telegraaf saw this as ‘insulting the Netherlands‘; a feeling shared by many commenters on that article and elsewhere for example at anti-Islam site Gates of Vienna. The next quote:
And for those who made it their job to insult Allah and Mohammed, like the dog of the Romans, Geert Wilders. As the Khalifa takes over the Netherlands, then we shall deal with you, as the Khalifas have dealt with those kinds of people in the past.So learn from it, also from the case of Theo van Gogh.
was taken as a death threat by Wilders (since Van Gogh was murdered in 2004 by a Moroccan-Dutch man claiming to act on behalf of Islam). There was critique on the police who took a man stepping up to spokesperson Aboel Qaasim and saying: ‘You are just an asshole’. They arrested him because he was harassing journalists at the demonstrations as well. Flos, the leader of the conservative liberals (VVD) in the municipal council saw a clear death threat in the comments about Wilders and Van Gogh and they should have arrested Abdoel Qaasim. Flos stated he was shocked that ‘At our monument of freedom, such a message of unfreedom (my translation, MdK) was preached‘. Also Wilders’ Freedom Party stated they would ask questions to the minister again. In these questions they make clear that they view Sharia4Holland as an ‘extremist’ group calling for violence that should be banned and the person who made the ‘death threat’ should be prosecuted, denaturalized and evicted. According to the Freedom Party all organizations that want the implementation of sharia ‘and therefore call for violence against women, Jews, people who hold different beliefs’ should always be banned.Aboel Qaasim was arrested the next day and released as well but he will have to appear before court on 11 July. According to Sharia4Holland / Belgium Abu Qaasim there is no death threat. According to them Wilders should not be surprised if there will be a Muslim who cannot control himself any longer if Wilders continue like this. You can watch the next video in Dutch where Abu Qaasim explains:
The Dutch minister stated however that Sharia4Holland cannot be banned because it does not exist as an organization. Individuals however can be prosecuted. This minister also stated that there is a risk that sympathizers or hardcore participants of Sharia4Holland will use violence. ‘There is a risk. I totally recognize that’. You can see his answer with regard to that in full in here (Dutch, no subtitles):
The conference took place on Saturday and you can watch it entirely here:
You see: Abu Qaasim (NL), Abu Abdullah Al-Britani (UK), Abu Imran (BE), Saiful Islam (UK) and Anjem Choudary (UK). And no, I’m not going to summarize it. I actually think Abu Qaasim’s press conference on Dam Square is a very good summary, as well as Abu Imraan’s phrase that I think nicely catches the strategy of Sharia4Belgium: ‘make some noise and do some dawa’. Of those people Anjem Choudary is the most renowned one given his status in the UK and his past with Al Muhajiroun. According to Choudary the ‘Holland Regime’ used ‘oppressive measures against Sharia4Holland’. He later released a statement on Twitter containing 13 points that more or less sum up his views:
Among Muslims Sharia4Holland is far from uncontested. Their disturbance last year of a debate between Green Left politician Tofik Dibi and Canadian activist Irshad Manji was shocking and severly criticized by many people. The main Dutch Muslim blog ‘Wij Blijven Hier’ (We are staying) published a piece (in Dutch) with the English title ‘We are all Abu Imran, aren’t we?‘ aimed against radicalism among Muslims. Among Dutch Salafis Sharia4Holland are labelled Khawarij; the name for an extreme sect within Islam often seen as extremists with a radical approach of ‘takfir’ (excommunication) that sets them apart from mainstream Muslims and from those often categorized under the label Salafism.
Now more recently it appears that Sharia4Belgium has moved to another level of activism. In Belgium Stéphanie Djato, who converted to Islam four years ago, was arrested in the Brussels area Molenbeek when she wore a face-veil (niqab). When, according to reports, ms. Djato (now dubbed ‘niqabgirl’ in Belgian media) was arrested for refusing to take it off (wearing the face-veil is not allowed in Belgium) she was arrested. She then resisted because, according to her, the police attacked her and assaulted her. The police claims the arrest was according to the book even after she put up a resistance. Whatever the story is, it lead to unrest in the Molenbeek area after Sharia4Belgium called for protest against this ‘police brutality’. These protests got out of hand and riots ensued. The unrest reached a critical point when last Friday a man from Paris was arrested at the Brussels public transport and subsequently attacked both police officers involved in the arrest ending up with one of them being severely wounded by his knife. The perpetrator claimed to wanted to protest against the Belgian politics on Muslims (whatever that means). Because it was suspected that the Sharia4Belgium leader Abu Imraan was behind the unrest and was inciting to hatred and violence he was arrested later. Sharia4Belgium on their part denied having incited to violence. They claim to be a peaceful organisation (in my memory, correct me if I’m wrong, the first time they say that) although they believe that there is a struggle going on between Muslims and ‘your democracy’. What they are trying to do is to ‘unmask’ democracy. Often they point do instances of double standards such as the recent call by radical right wing leader Winters to hand in those Muslim women who wear the face-veil. Something that made the S4B spokesman think of the times of “Hitler”. The violence has led to Belgium increasing the level of threat to national safety and strong and clear rejection of the actions by Muslim organizations, imams and other spokespersons.
I have no idea how this is going to work out. Whether or not Sharia4Belgium had called for violence or not, their rhetoric is dangerous up to a certain level and I think the riots in Molenbeek and the action of the Parisien man has proven that. Even if they did not call for violence, it was part of the protests they wanted anyway. If anything they might have underestimated the impact of their own words. Another problematic aspect of this whole event is that the reaction among so-called islam-critical sites and some popular sites in Flandres and the Netherlands has been almost equally uncareful and incautious in particular focusing on the area of Molenbeek (even though that both ms. Djato and the male attacker of the police come from elsewhere). It may not be the rhetoric on one side alone that is dangerous but it could be the mutually constitutive spiral of inciting speech that has the potential of being dangerous.
Posted on May 16th, 2012 by martijn.
Categories: Activism, Notes from the Field.
Last week several Muslims were arrested in Germany after riots during a protest against a demonstration of the German radical right wing party PRO-NRW. During the election campaign for the regional elections in Nord-Rhein Westfalen, PRO NRW organized a demonstration nearby a Salafist mosque in Solingen and in Bonn near a Saudi Arabian school whereby the demonstrators showed the Muhammad Cartoons published by the Danish Jylland-Posten a few years ago and that played a huge role in worldwide protests.
Ritual of provocation
During their counter-protests the Salafists, according to the reports, attacked police and injured four of them. The majority of the Salafists usually do not engage in violent actions with weapens and this appears to be the first time they have let themselves to be provoked to such an extent that their leaders lost control. The next video in which we hear some of the Salafists in Bonn shout to their fellow protesters to stop throwing stones at the police, appears to confirm that (translation by Europenews.dk):
Apparently the Salafist Muslims saw the police as the protectors of the PRO NRW demonstrators while the police claimed that they only try to safeguard the Pro NRW’s right to demonstrate.
At first spreading the cartoons was forbidden but that ban been has been lifted. It is clear that showing the Muhammad Cartoons in front of the mosque served as flashpoints for these riots. Riots most often are not spontaneous, random and irrational but have specific logic and ritualized dimension. For example, Gaborieau (1985) focuses on the ‘ritual of provocations’: ‘codified procedures’ of deliberate disrespect, desecration, blasphemy, violation of sacred or symbolically charged spaces, times, or objects. First a selection is made of key symbols representing each community and as a second step the means by which symbols may be most effectively desecrated is chosen. In order for performative actions to ‘work’, they have to tap into deeply felt issues among people. The makers therefore have to be aware of their audience. It must resonate among the audiences, create and galvanize different social solidarities (that may be contentious) and the audience has to be active and participate in the ritual.
In defending such provocations often an interesting contradiction surfaces. Those defending these actions for example by referring to freedom of speech and freedom to demonstrate seem to indicate that, for example the Muhammad cartoons, are self-contained and that every action taken on by Muslims is external to it: it separates the act from its (possible) consequences. But by demonstrating in front of a mosque and then showing the cartoons it is clear that Pro NRW knows that the demonstration to be effective, it must be informed by prior knowledge about which boundaries can be or have to be transgressed to produce an effect. In this specific case the provocative nature of the demonstrations is clearly recognized in some media. The provocation however does not always result in counter-action. Pro NRW’sMuhammad cartoon contest did not yield that many reactions from Muslims or others.
Contested space
Often these rituals of provocations have a relation with contested spaces. Think for example about the marches and processions by Orange groups in Catholic areas in Northern Ireland. Van der Veer sees riots as a form of cultural antagonism, creating, expressing and reinforcing an opposition between the self and the other.
For the Pro NRW demonstrations their action seems to be designed upon and intended to reveal the picture of angry, irrational and fanatical Muslims who overreact against insults and provocations and thereby threaten the ‘absolute right of freedom of expression’. It is intended to zoom in on violence and intolerance among Muslims, and the fear for the ‘angry Muslim’. This fear combined with the frame of Islam as a threat and informed by an already biased representation of earlier events, turns these riots into an event that evokes values that are held fundamental such as the fear for a loss of social cohesion by blasphemous confrontation, for an islamization of society, blasphemy, and the freedom of speech. Or, to put simple, the Salafist affirm the negative stereotypes on which the whole action was based. Something recognized by other Muslim organizations, that condemded the Salafists actions as not according to islam.
The link between provocation and space was also clear a few weeks earlier when the Salafi organization The True Religion and its frontman Abou Nagie made headlines with the plan to distribute many copies of the Quran. At that time the Frankfurter DawaFFM was already handing out Qurans in Frankfurt. Although for a lot of people handing out Qurans was not so much the issue, the fact that it was done by Salafists (seen as intolerant and aggressive) was a problem and an attack on religious peace in public. These negative reactions were seen by some salafists as proof that the initiative was necessary in the first place (to give people first hand knowledge about Islam) and proof that society is indeed against Islam.
Although many of the Salafist Muslims appear to have a non-confrontational style and shy away from using violence, they also feel it is their duty to defend Islam and the prophet Muhammad:
Young German Muslims Defend Right to Protest – SPIEGEL ONLINE
They would never throw stones, they say, but they are furious because they perceive the cartoons as an attack on the Prophet Muhammad and, therefore, on themselves. Malik says: “The dignity of the Prophet is more important to us than our own dignity.” For this reason, he adds, they must defend themselves against this attack. They see it as their only option because they believe that no one has the right to insult their prophet, even if the perpetrators are only members of a tiny, far-right party waging an inept election campaign in the German state of North Rhine-Westphalia. A Muslim who protests against the cartoons, they say, is serving God.
Malik says: “On the Day of Judgment, perhaps the Prophet will ask: ‘Where were you when the name of the Prophet was defiled?’ I don’t want to have to reply: ‘Oh, envoy of Allah, I am one of those who looked the other way.”
[…]
Not everyone who is associated with the German Salafist scene seems as harmless and peaceful as these three young men. That afternoon, in front of the mosque, after the Pro NRW supporters had left, Martin, Malik and Koray were standing around with a group of Muslims who were incensed over Chancellor Angela Merkel. How could the chancellor allow the Muhammad cartoons to be displayed in front of mosques, they asked? One of the furious ones was Abu Abdullah, who, during the Bonn protest, had already warned the chancellor about possible attacks on Germans living abroad — unless she put an end to the anti-Islamic campaign.
Among the Salafist present were also some people from Einladung zum Paradies (Invitation to Paradise) and its leader Pierre Vogel issued a statement after the riots:
In this statement Vogel criticizes German authorities for being lax about violent against Muslims while being tough about ‘incidents’ such as these riots. One of the major risks in the rituals of provocation is overkill. Calls for banning the Salafist and equating their ideology with Al Qaeda’s could signal such overkill which often only leads to more radical answers and escalation. In particular when authorities refuse to talk with Salafists as seems the case now.
(Thanks to RS and CB).
Posted on May 16th, 2012 by martijn.
Categories: Activism, Notes from the Field.
Last week several Muslims were arrested in Germany after riots during a protest against a demonstration of the German radical right wing party PRO-NRW. During the election campaign for the regional elections in Nord-Rhein Westfalen, PRO NRW organized a demonstration nearby a Salafist mosque in Solingen and in Bonn near a Saudi Arabian school whereby the demonstrators showed the Muhammad Cartoons published by the Danish Jylland-Posten a few years ago and that played a huge role in worldwide protests.
Ritual of provocation
During their counter-protests the Salafists, according to the reports, attacked police and injured four of them. The majority of the Salafists usually do not engage in violent actions with weapens and this appears to be the first time they have let themselves to be provoked to such an extent that their leaders lost control. The next video in which we hear some of the Salafists in Bonn shout to their fellow protesters to stop throwing stones at the police, appears to confirm that (translation by Europenews.dk):
Apparently the Salafist Muslims saw the police as the protectors of the PRO NRW demonstrators while the police claimed that they only try to safeguard the Pro NRW’s right to demonstrate.
At first spreading the cartoons was forbidden but that ban been has been lifted. It is clear that showing the Muhammad Cartoons in front of the mosque served as flashpoints for these riots. Riots most often are not spontaneous, random and irrational but have specific logic and ritualized dimension. For example, Gaborieau (1985) focuses on the ‘ritual of provocations’: ‘codified procedures’ of deliberate disrespect, desecration, blasphemy, violation of sacred or symbolically charged spaces, times, or objects. First a selection is made of key symbols representing each community and as a second step the means by which symbols may be most effectively desecrated is chosen. In order for performative actions to ‘work’, they have to tap into deeply felt issues among people. The makers therefore have to be aware of their audience. It must resonate among the audiences, create and galvanize different social solidarities (that may be contentious) and the audience has to be active and participate in the ritual.
In defending such provocations often an interesting contradiction surfaces. Those defending these actions for example by referring to freedom of speech and freedom to demonstrate seem to indicate that, for example the Muhammad cartoons, are self-contained and that every action taken on by Muslims is external to it: it separates the act from its (possible) consequences. But by demonstrating in front of a mosque and then showing the cartoons it is clear that Pro NRW knows that the demonstration to be effective, it must be informed by prior knowledge about which boundaries can be or have to be transgressed to produce an effect. In this specific case the provocative nature of the demonstrations is clearly recognized in some media. The provocation however does not always result in counter-action. Pro NRW’sMuhammad cartoon contest did not yield that many reactions from Muslims or others.
Contested space
Often these rituals of provocations have a relation with contested spaces. Think for example about the marches and processions by Orange groups in Catholic areas in Northern Ireland. Van der Veer sees riots as a form of cultural antagonism, creating, expressing and reinforcing an opposition between the self and the other.
For the Pro NRW demonstrations their action seems to be designed upon and intended to reveal the picture of angry, irrational and fanatical Muslims who overreact against insults and provocations and thereby threaten the ‘absolute right of freedom of expression’. It is intended to zoom in on violence and intolerance among Muslims, and the fear for the ‘angry Muslim’. This fear combined with the frame of Islam as a threat and informed by an already biased representation of earlier events, turns these riots into an event that evokes values that are held fundamental such as the fear for a loss of social cohesion by blasphemous confrontation, for an islamization of society, blasphemy, and the freedom of speech. Or, to put simple, the Salafist affirm the negative stereotypes on which the whole action was based. Something recognized by other Muslim organizations, that condemded the Salafists actions as not according to islam.
The link between provocation and space was also clear a few weeks earlier when the Salafi organization The True Religion and its frontman Abou Nagie made headlines with the plan to distribute many copies of the Quran. At that time the Frankfurter DawaFFM was already handing out Qurans in Frankfurt. Although for a lot of people handing out Qurans was not so much the issue, the fact that it was done by Salafists (seen as intolerant and aggressive) was a problem and an attack on religious peace in public. These negative reactions were seen by some salafists as proof that the initiative was necessary in the first place (to give people first hand knowledge about Islam) and proof that society is indeed against Islam.
Although many of the Salafist Muslims appear to have a non-confrontational style and shy away from using violence, they also feel it is their duty to defend Islam and the prophet Muhammad:
Young German Muslims Defend Right to Protest – SPIEGEL ONLINE
They would never throw stones, they say, but they are furious because they perceive the cartoons as an attack on the Prophet Muhammad and, therefore, on themselves. Malik says: “The dignity of the Prophet is more important to us than our own dignity.” For this reason, he adds, they must defend themselves against this attack. They see it as their only option because they believe that no one has the right to insult their prophet, even if the perpetrators are only members of a tiny, far-right party waging an inept election campaign in the German state of North Rhine-Westphalia. A Muslim who protests against the cartoons, they say, is serving God.
Malik says: “On the Day of Judgment, perhaps the Prophet will ask: ‘Where were you when the name of the Prophet was defiled?’ I don’t want to have to reply: ‘Oh, envoy of Allah, I am one of those who looked the other way.”
[…]
Not everyone who is associated with the German Salafist scene seems as harmless and peaceful as these three young men. That afternoon, in front of the mosque, after the Pro NRW supporters had left, Martin, Malik and Koray were standing around with a group of Muslims who were incensed over Chancellor Angela Merkel. How could the chancellor allow the Muhammad cartoons to be displayed in front of mosques, they asked? One of the furious ones was Abu Abdullah, who, during the Bonn protest, had already warned the chancellor about possible attacks on Germans living abroad — unless she put an end to the anti-Islamic campaign.
Among the Salafist present were also some people from Einladung zum Paradies (Invitation to Paradise) and its leader Pierre Vogel issued a statement after the riots:
In this statement Vogel criticizes German authorities for being lax about violent against Muslims while being tough about ‘incidents’ such as these riots. One of the major risks in the rituals of provocation is overkill. Calls for banning the Salafist and equating their ideology with Al Qaeda’s could signal such overkill which often only leads to more radical answers and escalation. In particular when authorities refuse to talk with Salafists as seems the case now.
(Thanks to RS and CB).
Posted on April 19th, 2012 by martijn.
Categories: Activism, ISIM/RU Research, Notes from the Field, Public Islam.
Straat-dawah. Dawah is de islamitische ‘uitnodiging tot het geloof’. Oftewel zending en missiewerk vanuit de islam. Voor sommige moslims is dat een plicht, maar opvallend is dan wel dat veel van die activiteiten niet gericht zijn op niet-moslims, maar vooral moslims trekken. Dat heeft waarschijnlijk mede te maken met het feit dat veel van die activiteiten in moskeeën plaatsvinden, maar ook omdat veel bewegingen die zich hiermee bezighouden vooral proberen om moslims op het rechte pad van de islam te krijgen zoals zij dat zien. Daarnaast speelt ook een zekere angst mee om ‘naar buiten te gaan’ en tussen de niet-moslims de boodschap te verspreiden. Men vreest negatieve of zelfs ronduit vijandige reacties van niet-moslims. Maar misschien zijn er nog wel andere factoren waar ik geen rekening mee heb gehouden. In Engeland zijn diverse groepen al enige jaren bezig met het verkondigen van hun islamitische boodschap op straat. In de onderstaande video zie je zo’n voorbeeld van een groepje moslims die ik zelf in oktober in Londen tegenkwam op Holloway road (waar ik verbleef, deze video is van eerder):
In Duitsland was de club van Pierre Vogel hiermee bezig:
In Nederland zijn er wel initiatieven ontplooid hiertoe, zoals door het ICIU:
[Kwisvraag: In het begin van het filmpje hoor je gezang. Herkent iemand van welk engelstalig nummer de melodie afkomstig is?]
Dat zijn meestal geen structurele initiatieven. Nu is er een initiatief van een groepje Straat-Dawah geheten. Eén van de plaatsen waar ze geweest zijn is Urk:
Tijdens deze zendingsactiviteit liepen reporters van de EO mee:
Het EO-programma De Vijfde Dag zond donderdag 12 april een reportage uit over Moslimevangelisatie op Urk. Dit kunnen we lezen op de website:
Moslimevangelisatie op Urk
De islam op Urk. Het klinkt tegenstrijdig. Maar Urk is een van de christelijke dorpen waar een groep jonge moslims hun geloof verkondigt. De Vijfde Dag krijgt een unieke inkijk in het leven van deze jongeren.
In een tijd dat de islam veel kritiek krijgt en de PVV een grote invloed heeft in Nederland, zijn deze moslims met straat-dawah begonnen straatevangelisatie vanuit de islam. Ook en juist onder christenen. Wie zijn deze jongeren, wat drijft hen, en hoe ver zijn ze bereid te gaan voor hun geloof?
De moslimjongeren gaan iedere week de straat op om hungeloof uit te dragen. En niet alleen in Den Haag en Amsterdam. Ze willen nu ook juist onder christenen vertellen over de islam. En daar zit niet iedereen op te wachten…
Voor deze uitzending liep het team van de EO mee tijdens de missie-activiteiten van Straat-Dawah op Urk:
Bekijk hier de uitzending:
Deel 1
Deel 2
Deel 3
Het is ‘grappig’ toeval dat het juist de EO is die dit uitzend. Zowel de EO als Straat-Dawah werken vanuit een morele ambitie, een term die ik ontleen aan Omri Elisha’s mooie studie Moral Ambition Mobilization and Social Outreach in Evangelical Megachurches. Hoewel daar toegepast op ‘evangelicals’ gaat het hier om maatschappelijk betrokken gelovigen die niet alleen bezig zijn met het zich eigen maken specifieke religieuze deugden, maar tegelijkertijd ook proberen anderen te inspireren dezelfde morele voorkeuren aan te nemen. Hun religieuze ambitie beperkt zich dus niet alleen tot henzelf, maar ook tot anderen en wat ze van anderen verwachten en hopen. Waar de zaken uiteen lopen is wanneer dergelijke ambities ingekaderd en bepaald worden door soms tegenstrijdige historische, culturele en theologische invloeden. In zijn algemeenheid is er niet één specifieke motivatie waarom mensen dit doen, maar deze vorm van religieus-sociaal engagement wordt geïnspireerd door diverse tradities van zending, sociale hervorming en religieuze opleving en beïnvloed door de politiek-culturele context (zoals we kunnen zien in de antwoorden op vragen van omstanders door straat-dawah maar ook in de wijze waarop de EO deze activiteit ‘framed’ als een clash tussen Westerse democratische waarden en de islam – net als de jongens van Straat-Dawah overigens). Het verkondigen van de islam is voor de betrokken jongeren, zo blijkt uit de reportage, het vervullen van de plicht die God hen heeft opgelegd en daarmee onderdeel van het verwezenlijken van het ideaal om een goede moslim te zijn. Het is echter maar een klein groepje dat dit doet. Veel moslims zullen niet snel meedoen vanwege de overwegingen die ik hier al eerder genoemd heb, maar sommigen zeker ook omdat zij vinden dat de islam en moslims terughoudender dienen te zijn in het openbaar.
Op de twitter en op facebook werd deze vorm van religieus activisme op Urk door sommige moslims maar vooral niet-moslims die anti-islam zijn, uitgelegd als provocatie. Anderen vonden het een stel idioten en bij bijna alle afkeurende reacties klonk expliciet of impliciet ook angst en wantrouwen door. Dat laatste speelt ook bij moslims en weerhoudt sommigen om een soortgelijke actie te ondernemen. In die zin is de opmerking van Abu Sa’ied, één van de aanwezigen op Urk, in de reactiepanelen van de Vijfde Dag ook veelzeggend (ook in termen van morele ambities):
Deze Straat Dawah, inclusief het podium dat wij hebben gekregen bij de EO, is een opstap naar de ontwikkelingen dat moslims niet terug treden omdat er een man als Wilders wat blaft. Ook al adviseer jij (dan wel anderen) dat.
Naast het idee dat men hier een religieuze plicht vervult en het idee dat men de verkeerde beeldvorming over islam hiermee zou moeten corrigeren, speelt dus ook het maken van een krachtig statement een rol; zowel in woord als in beeld (kleding en lichaam). Een statement dat volgens mij bedoeld is als signaal naar andere moslims, moslimorganisaties en de wijdere samenleving. De angst hiervoor onder veel opponenten is niet hetzelfde als het angstbeeld voor de losgeslagen, bandeloze migrant of het angstbeeld van de vijfde colonne van migranten of moslims die ogenschijnlijk goed geïntegreerd zijn. Deze groep is allesbehalve maatschappelijk marginaal zoals de overlastgevende Marokkaans-Nederlandse hangjongere en heeft geen interesse om op te gaan in de samenleving zoals veel succesvolle moslims. Wat angstaanjagend is voor veel mensen met betrekking tot een groep als deze, is dat zij beelden oproept van puriteins christendom, een morele kruistocht, Europese sectarische oorlogen en de inquisitie. Het is het angstbeeld van een aanval op de tolerante samenleving en seculiere en seksuele vrijheden zoals het ideaalbeeld van de Nederlandse samenleving er uitziet. Het gaat hier niet om moslims die zich aangepast, onderdanig en terughoudend gedragen, maar om een groep die haar islam openlijk tentoonspreidt en daarbij mensen aanspreekt. De groep zelf lijkt enigszins onduidelijk te zijn als het gaat om hun positie? Wil men nu echt weg? Of wil men de Nederlandse samenleving veranderen? En hoe dan? Zelf stelt men in ieder geval dat hier geen toekomst is en zolang zij hier zijn moeten zij verkondigen. Iedereen zou op zijn eigen manier aan het kijken zijn hoe hij zijn nageslacht naar een “betere islamitische samenleving” kan brengen.
Op het moment dat men in gesprek gaat met mensen, is men vriendelijk (zoals ik ze ook ken, althans een klein beetje). Hoewel het roepen van Allahu Akbar! gelukkig niet verboden is niet in Nederland, kun je je afvragen of dat nou de manier is om aandacht te trekken als je mensen wil uitnodigen tot de islam.
Het moge inderdaad duidelijk zijn, zoals de EO in haar programma ook stelt, dat niet iedereen op deze dawah zit te wachten. De suggestie dat deze groep zou oproepen tot geweld in Nederland zoals in sommige commentaren gesteld wordt, is echter onterecht. Dat is niet te halen uit de reportage en heb ik ook nergens terug zien komen. De houding van de jongens in deze groep is zelfbewust, men trekt zich weinig aan van de negatieve reacties, heeft een scherpe politieke mening over de samenleving; dat zou je ook integratie kunnen noemen. Of niet?
UPDATE
Eén van mijn vaste reaguurders wijst erop dat Waaromislam.nl al langer aan straatdawah doet. Bij deze genoteerd.
De PVV-fractie in Provinciale Staten van Flevoland heeft aan het dagelijks bestuur vragen gesteld over een bezoek van een groep moslims aan Urk. Tijdens het bezoek zouden de jongeren meerdere malen ‘Takbir’ hebben geroepen, volgens de PVV een oproep tot geweld. [Opm. MdK: Onzin, of het verstandig en wenselijk is dat men takbir roept daarover kun je twisten, maar het is geen oproep tot geweld]
Moslims op Urk – de Vijfde Dag – EO | VreemdGeluid
Qua vorm lijkt het echter in niets op het Christendom.
Andere, zangerige taal. Totaal in gewaad bedekte vrouw.
Lange baard en tulband. Gevoelsmatig schrikt dat af.
In de kern is het echter gewoon een groep radicale jongeren,
die hun boodschap willen verspreiden in ongelovig gebied.
Niets nieuws onder de zon: het is precies wat sommige Urkse
jongeren, in een ander jasje, ook doen in ongelovige steden.
Christelijke Blog: Wakker worden en Radicaal zijn!
Terwijl ik de reportage zo aan het kijken was kwam bij mij steeds maar naar boven dat wij, de kinderen van God wakker moeten worden en ook radicaal moeten gaan voor onze Heer en Heiland! En wanneer ik zeg wij dan bedoel ik natuurlijk ook mijzelf. Radicaal zijn heeft voor velen een zware lading maar, wat kan er nou erg zijn aan het 100% voor God gaan en je hele leven volledig in het teken van je Schepper, je verlosser en zaligmaker te stellen?
Politiek Incorrect Blog: Allah komt naar u toe deze zomer!
Een groep wanhopige zielen…ook wel ‘moslims’ genoemd, evangeliseren hun bekrompen ideologie regelmatig in Nederlandse steden op straat. Deze moslimdwaallichten hopen dat Nederland in de toekomst een theocratisch land wordt.
De EO heeft hier gisteren een reportage over uitgezonden.
Uitspraken in deze reportage als: “Ons defensieapparaat heet Al Qa’ida” en “ach, de aanslagplegers van 9/11 zijn wel onze broeders natuurlijk” laten weer eens de ware aard van de islam en moslims zien..
Hier mag je niets over zeggen natuurlijk want dan trekt links weer hun strijdterm ‘islamofobie’ van stal.
Posted on April 10th, 2012 by martijn.
Categories: Activism, ISIM/RU Research, Notes from the Field, Public Islam.
Gisteren vond in Amsterdam het derde Nationaal Islamcongres plaats, georganiseerd door het islaminstituut Dar Al ‘Ilm. Ditmaal in de Theaterfabriek. Geen slechte plek als je het mij vraagt. Goed bereikbaar met de auto volgens mij en ook heel behoorlijk met het openbaar vervoer. Van tevoren leek mij het programma wat heterogener dan voorgaande jaren. Een minder sterk ‘salafi’ stempel dan in het eerste congres, in de praktijk wel wat meer dan bij het tweede omdat toen diverse salafi predikers van tevoren hadden afgezegd. Ditmaal hadden Haitham al Haddad en Elkhattab afgezegd. Ik heb echter ook wel geluiden opgevangen dat mensen het toch nog teveel een salafi aangelegenheid vonden; voor sommigen een reden om niet te komen, voor anderen maakt het niet zoveel uit. Weer anderen hebben kritiek op het feit dat het een bijeenkomst is waar mannen en vrouwen kunnen mengen; maar voor velen is dat juist ook een voorwaarde om te gaan: het gaat ook om ontmoeten en zien en gezien worden.
Mijn voorzichtige indruk is dat veel moslims van de tweede generatie en autochtone moslims niet zo heel dogmatisch zijn. Men waardeert de salafi predikers (en anderen) vanwege hun uitstraling van vroomheid en men heeft het idee dat ze veel kennis hebben over de bronnen van de islam. Velen gaan echter net zo makkelijk naar een sufi prediker vanwege de vaak (ogenschijnlijk) meer spirituele boodschap. Je zou het op het eerste gezicht ook kunnen interpreteren als een weinig kritische houding en op zich hoor je op zo’n dag meestal ook niet heel veel inhoudelijke kritiek, maar dat men in het algemeen klakkeloos zou overnemen wat predikers zeggen klopt toch ook niet.
Zoals inmiddels vrij gebruikelijk waren er ook nu weer kamervragen gesteld over sprekers van dit congres. De antwoorden komen er kort op neer dat het ministerie geen gronden zag sprekers te weigeren vanwege mogelijke oproepen tot geweld.
Het congres
Ik was vanwege andere werkzaamheden (tsja je moet wat doen met Pasen he) wat aan de late kant, maar had via Twitter en Facebook al aardig wat updates gehad onder meer over de eerste spreker (Said Rageah) die bij de meesten in goede aarde viel. Ik kende hem niet; achteraf bleek dat de organisatie hem ook amper kende. Men gaat vaak af op oordelen van anderen wereldwijd die men vertrouwt.
Vermakelijk voor velen was het optreden van jeugdtheatergroep Noor:

Islamcongres: "Voor de kinderen is er ook vermaak"
Al snel kwam ik enkele vertrouwde gezichten tegen hoewel de aanwezigheid van moslims uit salafi kringen mij toch beduidend minder leek dan voorgaande jaren. Wel veel bekende gezichten (zonder dat ik de namen ken) van mensen die ik op allerlei bijeenkomsten tegenkom. Ik schat dat er zo’n 1600 aanwezigen waren en over de hele dag ergens tussen de 2000 en 3000 (als ik er naast zit…corrigeer me maar). Bij binnenkomst was er een markt met daarbij kraampjes van een advocatenbureau, een sociaal werk club, een kwis noem maar op. Het is opvallend dat deze markt, hoewel groter volgens mij dan voorheen, toch eigenlijk maar heel klein is. Kijk je naar andere bijeenkomsten zoals in het Franse Bourget (dat ook dit weekend plaatsvond), The GPU in Londen of het Multifestijn in Nederland zie je veel grotere markten. Daar staan niet alleen islamitische welzijnsorganisaties en het islamitische bedrijfsleven (islamitische banken, reisbureaus, bedrijven van islamitische parafernalia, enzovoorts), maar ook grote bedrijven zoals de nationale luchtvaartondernemingen, de grote commerciële banken, defensie en politie, en noem maar op. Die laatsten staan er vaak om personeel te recruteren; iets waar wellicht nu minder behoefte aan is maar toch lijkt me hun afwezigheid hier een gemiste kans. Wellicht dat de islamitische outlook hen hier teveel afschrikt.
De bezoekers van het Islamcongres waren zoals meestal vooral van Marokkaans-Nederlandse en autochtoon-Nederlandse afkomst, maar dit jaar waren er beduidend meer Somalische Nederlanders volgens mij (dit wel allemaal via de beproefde methode van natte vingerwerk). Ik ben wat minder autochtone niet-moslims tegenkomen in vergelijking met andere jaren: minder onderzoekers, minder journalisten en minder ‘dagjesmensen’. Verder waren er behoorlijk wat mensen uit Vlaanderen en mensen die doof waren. Bij alle lezingen worden doventolken ingezet; iets waar andere organisaties in Nederland nog wat van kunnen leren. Opvallende afwezigen voor zover ik heb kunnen nagaan zoals altijd politici en opiniemakers. Het lijkt soms wel hoe groter de mond over islam, hoe groter de afwezigheid. Maar ok, een ‘goed’ verhaal moet je ook niet in de weg laten zitten van daadwerkelijke contacten met moslims.
Islamofobie-debat
De eerste bijeenkomst die ik geheel bijwoonde was het grote Islamdebat; ditmaal in het teken van islamofobie. Ineke van der Valk verzorgde een inleiding die vooral duidelijk probeerde te maken wat islamofobie nu eigenlijk is. Daarbij kwamen enkele ingrediënten naar voren. Willen we van islamofobie kunnen spreken dan moet er sprake zijn van inferiorisering (dus stellen dat de islam/moslims inferieur zijn aan ‘ons’), moslims moeten met andere maatstaven beoordeeld worden dan andere gelovigen en niet-gelovigen (meten met twee maten) . Er moet sprake zijn van een bewuste campagne waarbij wantrouwen gezaaid wordt.
Van der Valk maakte terecht de opmerking dat er verschillende vormen van islamofobie zijn, maar werkte dat niet echt uit (toegegeven, ik was even aan het praten dus kreeg ook niet alles mee). Zij pleitte ervoor dat islamofobie een nieuwe categorie wordt waaronder discrminatie en haatmisdrijven geregistreerd worden, bijvoorbeeld zoals dat het geval is met anti-semitisme.
Tijdens de discussie met Saoed Khadje, Mohammed Enait en Amina Victoria Vandersteen (uit België) kwam naar voren dat veel moslims doodmoe worden van het gegeven dat men zich telkens moet verantwoorden voor daden van anderen en moet aangeven dat men niet in extremistische standpunten gelooft.
De voorzitter van het debat richtte zich op het publiek met de vraag of er mensen die, de definitie van islamofoob nu kennende, zich zouden omschrijven als islamofoob. Geen idee waarom die vraag gesteld wordt in een publiek dat grotendeels uit moslims bestaat. De volgende vraag was: Wie beschouwt zich als gematigd moslim? Een enkeling stak aarzelend haar/zijn op. Bij de daaropvolgende vraag: wie beschouwt zich als fundamenteel moslim (bedoeld werd fundamentalistisch waarschijnlijk) waren er wat meer mensen. De terughoudend om zich tot één van die twee labels te bekennen was groter volgens mij. Eén persoon uit de zaal wilde daar wel op reageren. Daarbij gaf hij aan: ‘Ik stak net mijn vinger op, maar dat was gewoon omdat ik wat wilde zeggen’. Daarmee maakt hij eigenlijk een belangrijk punt. Als moslim is er best een mogelijkheid om aan het maatschappelijk debat mee te doen, maar dan moet men zich wel voegen in de categorisering die hen van buitenaf is opgelegd: liberaal vs. radicaal / gematigd vs. fundamentalistisch. Hij stelde daarbij verder dat hij hoopte dat iedereen in de zaal zich als fundamentalistisch beschouwt aangezien dat betekent terug naar de fundamenten. Volgens deze spreker ‘moeten we als moslim allemaal terug naar de oorsprong: de Koran en de hadith (MdK: uitspraken van de profeet)’. Een opvatting die in het publiek breed gedragen werd. Dat dit een uitgangspunt is voor een zeer heterogene beleving van de islam in de huidige tijd werd nauwelijks opgepikt door de debatleider die vervolgens wilde weten hoe men dan fundamentalistisch kan zijn in deze tijd en hoe je dan om moet gaan met islamofobie. Volgens de man in de zaal was er niet zo’n spanning en hij zag een debat als deze als mogelijkheid om met islamofobie om te gaan. Volgens hem moeten moslims weerbaar zijn en zich niet laten indelen in categorieën die zijzelf niet verzonnen hebben. Amina Victoria Vandersteen in het panel wees op de profeet Mohammed als voorbeeld; rustig, open en psychologisch sterk in plaats van vervallen in het slechte gedrag van de islamofoob.
Uit het panel kwam echter ook de opmerking of moslims nog wel zin hebben om actief te zijn. Zeggen heel veel mensen niet: Ik heb hier geen zin in, ik doe mijn werk, laat mij met rust. Waar moet de dialoog over plaatsvinden? Zodat ik me kan verdedigen? Daar heb ik geen zin in. Het gaat om waardering, waardeer mij zoals ik ben.” Het is verleidelijk om dit te zien als het zich comfortabel wentelen in de slachtofferrol en zich op die manier immuun maken voor kritiek. Misschien is dat wel zo, maar dat moet niet verward worden met een passieve rol. Zoals één van de aanwezigen op het einde opmerkte: “We moeten naar ons zelf kijken. We moeten zelf de eerste stap zetten naar een betere positie. Wij zijn hier burgers, dit is ons land en als je er problemen mee hebt, dan zoek je maar een land waar geen moslims leven.”
Een vrouw uit het publiek stelde dat de term islamofoob versluierend werkt (een hint naar de titel: islamofobie ontsluiert – ps. kunnen we niet voor een keer een titel bedenken die met islam te maken heeft zonder de term sluier daarin te verwerken?). Het is geen islamofobie, maar moslimhaat. Dat speelt zeker een rol, Van der Valk gaf dat ook toe maar stelde dat de term islamofobie inmiddels zo courant is geworden dat het toch makkelijker is om met die term te werken. Maar haat speelt zeer zeker een rol. Daar ben ik het wel mee eens en hoewel ik ook niet heel gelukkig ben met de term islamofobie geeft het terecht aan dat het gaat om meer dan haat of verkapt racisme. Ik ben momenteel bezig om de term uit te werken in relatie tot salafisme voor een artikel in Religie & Samenleving. U houdt verdere uitleg van mij hierover dus tegoed.
Mohammed Enait, die naar mijn mening opmerkelijk rustig het debat inging zonder al te grote woorden en daarom helderder was dan ik hem ooit gehoord heb, ging nu een stap verder en zei dat het gaat om ‘anti-islam fascisme’. Er is, zo stelde hij terecht volgens mij, sprake van een politieke ideologie die verspreid wordt door een fascistische partij als de PVV (daarbij verwees hij naar een publicatie van Rob Riemen). De debatleider stelde daarop, ook niet helemaal onterecht en voor het eerst echt kritisch, dat de termen steeds harder worden. Enait wees erop dat we niet politiek correct moeten zijn, maar zo stelde de debatleider ‘leidt dat niet tot meer polariseren?’. Een dialoog heeft echter niet zoveel zin, wanneer we gaan verdedigen worden we in een hoekje geduwd, zo stelde een bezoeker (mijn toevoeging zou zijn: als u zich moet gaan verdedigen, bent u al in een hoekje geduwd).
Anderen in het publiek maakten zich druk om het gegeven dat moslimjongeren belemmerd zouden worden in hun ontwikkeling door islamofobie en door de consequenties ervan. Iemand uit de zaal vroeg ook wanneer moslims nu eens serieus genomen worden door de overheid en wanneer islamitisch burgerlijk recht hier toegepast kan worden bijvoorbeeld met trouwen. (Volgens mij kan dat al, mits men eerst een burgerlijk huwelijk ondergaat. Doet men dat niet, kan men nog steeds volgens de islamitische regels trouwen, alleen dan is dat volgens Nederlands recht niet geldig als een huwelijk).
Een autochtone vrouw uit de zaal vond dat het debat tweezijdig moest zijn. Ze wil aan de orde kunnen stellen waarom er tussen de sprekers in de grote zaal geen vrouwen zitten bijvoorbeeld, zonder nou meteen als islamofobisch gezien te worden.
De grote islamdebatten zijn meestal niet het sterkste onderdeel van het Nationaal Islamcongres. Meestal is men redelijk eensgezind en dat geeft niets; je kunt er ook voor kiezen een onderwerp uit te diepen. Met deze voorzitter lukte dat niet. Ik had van tevoren al voorspeld dat de discussie zou gaan uitdraaien op een ‘jij bak’ verhaal doordat de voorzitter zou wijzen op fundamentalisme, en wat men daar dan van vindt, enzovoorts. Dat doet hij namelijk bij ieder islamdebat waarin hij ‘advocaat van de duivel’ wil spelen. Uiteindelijk leidt dat ertoe dat moslims bijna per definitie in de verdediging worden gedwongen en dat onderlinge verschillen en discussiepunten niet naar boven komen.
Lezingen
De eerste lezing van Said Ragaeh “Who is the best of mankind?” heb ik gemist, maar gezien de verhalen op twitter moet die behoorlijk wat indruk gemaakt hebben. “De liefde van Allah is bedoeld voor alle zonen van Adam;” en strikt genomen dus niet alleen voor moslims. Later zou hij nog een lezing geven ‘Be a succesfull Muslim”. U ziet hem hier in een optreden tijdens de Peace Conference in India
Vervolgens kwam imam Abdul Jalil met ‘Beledig elkander niet!’ en daarna Musleh Khan uit Canada met ‘What is Islam really all about?’ en later in de avond ook nog met ‘The Dialogue between Muslims and non-Muslims’. Ook Remy Soekirman, verbonden aan Dar al Ilm, verzorgde twee lezingen: “Beautify yourself with knowledge about Islam” en “Werk samen en wees niet verdeeld”. Na het nodige bijgepraat te hebben ben ik naar Yasin el Forkani (Welke vruchten werpt mijn geloof af?) gaan luisteren. Hij benadrukte in een mengeling van managementactige reflectietechnieken, soefi gedachtegoed en meer traditionele kennis, het belang van persoonlijke ontwikkeling; mensen moeten groeien. Eén van de vrouwen in het publiek wierp tegen dat mensen elkaar toch moeten aansporen (en niet alleen op zichzelf gericht zijn). Dat beaamde El Forkani; mensen moeten elkaar stimuleren goede daden te verrichten maar uiteindelijk dient men zelf te groeien: bij elke handeling moet men zich afvragen, wat is mijn doel, wat wil ik daarmee bereiken en voor wie wil ik het bereiken. Hij ziet het geloof in het hart als indicator voor vooruitgang.
Khalid Benhaddou in zijn bijdrage “De laatste adviezen van de profeet Muhammad (vrede zij met hem)” vertelde over de afscheidspreek Mohammed met adviezen voor de sahaba. Deze preek was volgens hem een samenvatting van de prediking van islam door de profeet. Benhaddou benadrukte het bondgenootschap van moslims; niet Arabisch, zwart of blank zou tellen voor god, maar ‘godsvrees’ (taqwa). Belangrijk bij al deze lezingen (voor zover ik dus meegekregen heb) zijn de omgangsvormen van mensen met elkaar die goed moeten zijn. Mensen moeten elkaar niet. Tevens moeten mensen zich inzetten voor de ummah: de wereldgemeenschap van moslims. Daarnaast was er een grote nadruk op innerlijke religie en spiritualiteit van moslims. Al met al zeker geen haatcongres of een bolwerk van politieke islam. Dat kon ook wel op kritiek rekenen overigens met argumenten als toch wel een inhoudelijk eenzijdig programma met weinig informatie over het verzamelen van islamitische kennis (op een lezing van Remy Soekirman na). Sommige bezoekers misten ook politieke onderwerpen zoals de opstanden in het Midden-Oosten (Syrië met name). Voor meer meningen en positieven en negatieve kritiek zie onder meer Marokko.nl: Hoe vond jij het Nationaal Islamcongres 2012? Door anderen dan weer betiteld als gezeur.
Afsluiting
Bij de afsluiting waren er al veel mensen vertrokken niettemin was het nog redelijk druk in de theaterzaal waar de afsluiting plaatsvond. Said Ragaeh maakte daar de opmerking dat conferenties als deze geen vervanging zijn voor het opdoen van kennis. Eigenlijk, dat je niet eens zo heel veel kennis op doet. Een dergelijke conferentie is een ‘imaan-boost’ volgens hem. Imaan is een Arabische term die het best te vertalen valt als ‘zekerheid’ of ‘naleving’ van een bepaald idee. In de islam wordt het gebruikt voor het innerlijke geloof in het bestaan en de realiteit van God. Gedrag dat niet in overeenstemming is met islamitische regels (liegen, stelen, enz.) wordt o.a. gezien als een teken van een zwak imaan. Dergelijke bijeenkomsten zouden als het ware een soort ‘red bull’ zijn voor iemands imaan. En dat is inderdaad zoals veel mensen het aldaar omschrijven. Of ze ook het appèl van Ragaeh overnemen valt natuurlijk nog te bezien. Voor een deel van het publiek namelijk is dit wel voldoende voor hun behoefte aan kennis over islam, anderen geven de voorkeur aan het zelfstandig verder zoeken naar kennis en voor weer anderen is kennis nauwelijks van belang maar gaat het meer om islam als identiteit, als gevoel of islam als een ervaring die beleefd moet worden.
Al met al was het een geslaagd dagje. Voor mij onderzoek, dus werk, maar ook altijd wel weer ontspannend vanwege de gemoedelijke sfeer. De organisatie heeft met deze derde editie de kneepjes van het vak duidelijk beter onder de knie dan de eerste twee keren. Het programma liep op rolletjes (althans voor de buitenstaanders) en men slaagde erin slechts een kwartier uit te lopen over de hele dag. Waarschijnlijke mede doordat Noureddine Steenvoorden en Nourdeen Wildeman de regie behoorlijk strak in handen hielden op de podia.
Het Islamcongres is, zoals alle congressen, ook een plek om te netwerken. Voor onderzoekers zoals ik, maar ook voor journalisten en voor de gewone belangstellenden. Dat heb ik dus ook gedaan; iedereen dank voor de aardige, informatieve en soms felle gesprekken.
Zie ook:
Een impressie van het Nationaal Islamcongres 2009
Een verlate impressie van het Nationaal Islamcongres 2010
Andere blogs:
Islamcongres A’dam 8 april 2012: ruim 2000 moslims, geen enkele niet-moslim gezien in deze duisternis! | AmsterdamPost
Het gesprek met moslims blijft heel belangrijk, zowel om elkaar beter te begrijpen, elkaar als medemens te blijven zien en als christen/ joods-christelijk gelovige de bevrijding en liefde van de God van Abraham, Isaak en Jacob in Yeshua door te geven.
En het blijft net zo hard nodig, om de ware aard van de islam te ontmaskeren: een totalitair systeem, wat overal de democratie misbruikt om tot het kalifaat te komen.
Hier ligt een taak voor ons als joods-christelijke gelovigen, maar net zo goed voor liberaal denkende mensen zonder religie.
Hoort u bij de landverraders of of bij de “ons land veroverenden als het islampaard van Troje” of staat u voor de vrijheid van ons land voor alle mensen? Laat dat dan merken a.u.b. onder dit artikel.
Maak u los uit de “stilzwijgende meerderheid” en sta voor onze vrijheid, voordat we hier een “Arabische lente” krijgen.
Iederen, zeker ook moslims nodig ik van harte uit hierin mee te denken.
Shalom,
BARUCH ATA ELOHENU MELECH HA OLAM. – Zondag 8 April,Jaarlijkse Nationaal Islam congres in Amsterdam!
Onze ouders, grootouders hebben de fascisten zien oprukken in Nazi-Duitsland.Wij gaan hetzelfde meemaken.
Achter de haatbaarden,onder de witte klotjes,onder de soepjurken, onder de hoofddoekjes,zit hetzelfde denken als van die Duitse meneer
met het snorretje.
Hetzelfde superioriteitsdenken.Dezelfde haat tegen de Joden.
Hetzelfde streven naar overneming van de macht ,van de Staatsmacht.
Onze linkse bestuurders, politici hebben vanaf 1975 de poorten van de Europese landen wijd opengezet voor deze haatpredikers, voor deze leugenaars.
En nu gaat de Europese bevolking zuchten onder het geweld van de haatbaarden, soepjurken,hoofddoekjes, die er van overtuigd zijn,
dat hun religie verre superieur is aan de overtuiging van de Westerse mens.
Wij weten, dat we met Allah te maken hebben met de duivel in eigen persoon.
Voor degenen, die nog niet zo op de hoogte zijn van het bestaan van geestelijke realiteiten,
ligt het boek van de Joden klaar ,de Tanach, de Bijbel,
waarin iedereen kan nalezen hoe e.e.a. in elkaar steekt.
Zij hebben Tariq Ramadan, wij hebben Mohammed Enait « CarelBrendel.nl
Hoe het ook zij, vergeleken met de grote manifestatie bij Parijs is de bijeenkomst in Amsterdam zeer bescheiden. Het valt gelukkig nog mee met de omvang en de diepgang van de politieke islam in Nederland.
Op donderdag probeerden de organisatoren van het congres mij nog over te halen om mee te doen aan hun ‘Grote debat’ over islamofobie, maar daarna niet meer.
De puzzelopdracht is het beantwoorden van de vraag: WAAROM? Liefst met argumenten.
Globaal zijn er twee mogelijkheden: men kon of wenste niet mee te gaan met mijn voorwaarden (I) of men is ergens bang voor geworden (II).
Mogelijke antwoorden (maar suggesties voor nog weer andere mogelijkheden zijn ook welkom):
a) Men kon of wilde zelfs één dag voor het debat niet met gespreksonderwerpen/stellingen komen
b) Ik mocht niet mezelf voorstellen
c) Hoewel uitgenodigd om deel te nemen aan het gesprek mocht mijn spreektijd niet zo veel zijn als die van de vier of vijf opponenten
d) De garantie van mijn veiligheid kon of wilde men niet serieus nemen
Men werd bang omdat
e) ze schrokken van mijn suggesties voor discussievragen
f) ze pas in tweede instantie merkten dat ik vrij veel weet van het onderwerp
h) andere deelnemers dreigden af te haken als ik mee zou doenUPDATE
Ik was niet de eerste ‘andersdenkende’ die door het Nationaal Islam Congres benaderd werd om deel te nemen aan ‘Het Grote Islamdebat’. Donderdagmiddag benaderden ze mij, maar woensdag laat in de avond hadden ze Benno Barnard al gemaild, alleen was hij enkele dagen onbereikbaar. Hem kenden ze natuurlijk al wat beter, al was het maar vanwege de lezing die hij zou houden en die onder dreiging van de mannen van islam-vier-België onmogelijk werd gemaakt. Terwijl ik in mijn voorwaarden begonnen was over mijn eigen veiligheid, begonnen de organisatoren tegenover Benno Barnard uit zichzelf over het garanderen van zijn veiligheid! Van Benno begreep ik dat ze daarbij zelfs specifiek spraken over zijn veiligheid op het congres zelf.
Hoe is het vredesnaam mogelijk?
Je benadert iemand om deel te nemen aan een discussie over de vraag of ‘angst voor de leer van Mohammed’ misschien overdreven is en in hetzelfde bericht laat je merken dat je beseft dat die angst niet overdreven is.
In mijn e-mail sprak ik met name over mijn veiligheid onderweg van en naar het congrescentrum. Zouden ze gedacht hebben dat Benno mij hierover getipt had?
Nationaal Islamcongres 2012 | Wijblijvenhier.nl
De oogst: Remy Soekirman die opriep tot onderlinge samenwerking. Yassin el Forkani die moslims opriep te werken aan een zuiver hart. Khalid Benhaddoud die de aandacht vestigde op de laatste adviezen die de Profeet (vzmh) gaf voor zijn dood, over het respecteren van de Ander, het tegengaan van discriminatie, het laatste oordeel over de Ander bij God laten en vooral: de noodzaak om samen te leven. Je bent als moslim niet alleen op de wereld. Benhaddoud is echt iemand waarvoor ik kilometers wil reizen om hem te horen spreken (en ook reciteren!).
RNW – Verzoenende toon op Islamcongres Amsterdam
‘Of je moslim bent of christen, als je het goede doet houdt God van je.’ Die uitspraak van de Canadese sjeik Said Rageah kenschetst de verzoenende toon van het Nationaal Islam Congres dat afgelopen weekend plaatsvond in Amsterdam. Een heel andere toon dan de eerste aflevering van vier jaar geleden.
Posted on April 10th, 2012 by martijn.
Categories: Activism, ISIM/RU Research, Notes from the Field, Public Islam.
Gisteren vond in Amsterdam het derde Nationaal Islamcongres plaats, georganiseerd door het islaminstituut Dar Al ‘Ilm. Ditmaal in de Theaterfabriek. Geen slechte plek als je het mij vraagt. Goed bereikbaar met de auto volgens mij en ook heel behoorlijk met het openbaar vervoer. Van tevoren leek mij het programma wat heterogener dan voorgaande jaren. Een minder sterk ‘salafi’ stempel dan in het eerste congres, in de praktijk wel wat meer dan bij het tweede omdat toen diverse salafi predikers van tevoren hadden afgezegd. Ditmaal hadden Haitham al Haddad en Elkhattab afgezegd. Ik heb echter ook wel geluiden opgevangen dat mensen het toch nog teveel een salafi aangelegenheid vonden; voor sommigen een reden om niet te komen, voor anderen maakt het niet zoveel uit. Weer anderen hebben kritiek op het feit dat het een bijeenkomst is waar mannen en vrouwen kunnen mengen; maar voor velen is dat juist ook een voorwaarde om te gaan: het gaat ook om ontmoeten en zien en gezien worden.
Mijn voorzichtige indruk is dat veel moslims van de tweede generatie en autochtone moslims niet zo heel dogmatisch zijn. Men waardeert de salafi predikers (en anderen) vanwege hun uitstraling van vroomheid en men heeft het idee dat ze veel kennis hebben over de bronnen van de islam. Velen gaan echter net zo makkelijk naar een sufi prediker vanwege de vaak (ogenschijnlijk) meer spirituele boodschap. Je zou het op het eerste gezicht ook kunnen interpreteren als een weinig kritische houding en op zich hoor je op zo’n dag meestal ook niet heel veel inhoudelijke kritiek, maar dat men in het algemeen klakkeloos zou overnemen wat predikers zeggen klopt toch ook niet.
Zoals inmiddels vrij gebruikelijk waren er ook nu weer kamervragen gesteld over sprekers van dit congres. De antwoorden komen er kort op neer dat het ministerie geen gronden zag sprekers te weigeren vanwege mogelijke oproepen tot geweld.
Het congres
Ik was vanwege andere werkzaamheden (tsja je moet wat doen met Pasen he) wat aan de late kant, maar had via Twitter en Facebook al aardig wat updates gehad onder meer over de eerste spreker (Said Rageah) die bij de meesten in goede aarde viel. Ik kende hem niet; achteraf bleek dat de organisatie hem ook amper kende. Men gaat vaak af op oordelen van anderen wereldwijd die men vertrouwt.
Vermakelijk voor velen was het optreden van jeugdtheatergroep Noor:

Islamcongres: "Voor de kinderen is er ook vermaak"
Al snel kwam ik enkele vertrouwde gezichten tegen hoewel de aanwezigheid van moslims uit salafi kringen mij toch beduidend minder leek dan voorgaande jaren. Wel veel bekende gezichten (zonder dat ik de namen ken) van mensen die ik op allerlei bijeenkomsten tegenkom. Ik schat dat er zo’n 1600 aanwezigen waren en over de hele dag ergens tussen de 2000 en 3000 (als ik er naast zit…corrigeer me maar). Bij binnenkomst was er een markt met daarbij kraampjes van een advocatenbureau, een sociaal werk club, een kwis noem maar op. Het is opvallend dat deze markt, hoewel groter volgens mij dan voorheen, toch eigenlijk maar heel klein is. Kijk je naar andere bijeenkomsten zoals in het Franse Bourget (dat ook dit weekend plaatsvond), The GPU in Londen of het Multifestijn in Nederland zie je veel grotere markten. Daar staan niet alleen islamitische welzijnsorganisaties en het islamitische bedrijfsleven (islamitische banken, reisbureaus, bedrijven van islamitische parafernalia, enzovoorts), maar ook grote bedrijven zoals de nationale luchtvaartondernemingen, de grote commerciële banken, defensie en politie, en noem maar op. Die laatsten staan er vaak om personeel te recruteren; iets waar wellicht nu minder behoefte aan is maar toch lijkt me hun afwezigheid hier een gemiste kans. Wellicht dat de islamitische outlook hen hier teveel afschrikt.
De bezoekers van het Islamcongres waren zoals meestal vooral van Marokkaans-Nederlandse en autochtoon-Nederlandse afkomst, maar dit jaar waren er beduidend meer Somalische Nederlanders volgens mij (dit wel allemaal via de beproefde methode van natte vingerwerk). Ik ben wat minder autochtone niet-moslims tegenkomen in vergelijking met andere jaren: minder onderzoekers, minder journalisten en minder ‘dagjesmensen’. Verder waren er behoorlijk wat mensen uit Vlaanderen en mensen die doof waren. Bij alle lezingen worden doventolken ingezet; iets waar andere organisaties in Nederland nog wat van kunnen leren. Opvallende afwezigen voor zover ik heb kunnen nagaan zoals altijd politici en opiniemakers. Het lijkt soms wel hoe groter de mond over islam, hoe groter de afwezigheid. Maar ok, een ‘goed’ verhaal moet je ook niet in de weg laten zitten van daadwerkelijke contacten met moslims.
Islamofobie-debat
De eerste bijeenkomst die ik geheel bijwoonde was het grote Islamdebat; ditmaal in het teken van islamofobie. Ineke van der Valk verzorgde een inleiding die vooral duidelijk probeerde te maken wat islamofobie nu eigenlijk is. Daarbij kwamen enkele ingrediënten naar voren. Willen we van islamofobie kunnen spreken dan moet er sprake zijn van inferiorisering (dus stellen dat de islam/moslims inferieur zijn aan ‘ons’), moslims moeten met andere maatstaven beoordeeld worden dan andere gelovigen en niet-gelovigen (meten met twee maten) . Er moet sprake zijn van een bewuste campagne waarbij wantrouwen gezaaid wordt.
Van der Valk maakte terecht de opmerking dat er verschillende vormen van islamofobie zijn, maar werkte dat niet echt uit (toegegeven, ik was even aan het praten dus kreeg ook niet alles mee). Zij pleitte ervoor dat islamofobie een nieuwe categorie wordt waaronder discrminatie en haatmisdrijven geregistreerd worden, bijvoorbeeld zoals dat het geval is met anti-semitisme.
Tijdens de discussie met Saoed Khadje, Mohammed Enait en Amina Victoria Vandersteen (uit België) kwam naar voren dat veel moslims doodmoe worden van het gegeven dat men zich telkens moet verantwoorden voor daden van anderen en moet aangeven dat men niet in extremistische standpunten gelooft.
De voorzitter van het debat richtte zich op het publiek met de vraag of er mensen die, de definitie van islamofoob nu kennende, zich zouden omschrijven als islamofoob. Geen idee waarom die vraag gesteld wordt in een publiek dat grotendeels uit moslims bestaat. De volgende vraag was: Wie beschouwt zich als gematigd moslim? Een enkeling stak aarzelend haar/zijn op. Bij de daaropvolgende vraag: wie beschouwt zich als fundamenteel moslim (bedoeld werd fundamentalistisch waarschijnlijk) waren er wat meer mensen. De terughoudend om zich tot één van die twee labels te bekennen was groter volgens mij. Eén persoon uit de zaal wilde daar wel op reageren. Daarbij gaf hij aan: ‘Ik stak net mijn vinger op, maar dat was gewoon omdat ik wat wilde zeggen’. Daarmee maakt hij eigenlijk een belangrijk punt. Als moslim is er best een mogelijkheid om aan het maatschappelijk debat mee te doen, maar dan moet men zich wel voegen in de categorisering die hen van buitenaf is opgelegd: liberaal vs. radicaal / gematigd vs. fundamentalistisch. Hij stelde daarbij verder dat hij hoopte dat iedereen in de zaal zich als fundamentalistisch beschouwt aangezien dat betekent terug naar de fundamenten. Volgens deze spreker ‘moeten we als moslim allemaal terug naar de oorsprong: de Koran en de hadith (MdK: uitspraken van de profeet)’. Een opvatting die in het publiek breed gedragen werd. Dat dit een uitgangspunt is voor een zeer heterogene beleving van de islam in de huidige tijd werd nauwelijks opgepikt door de debatleider die vervolgens wilde weten hoe men dan fundamentalistisch kan zijn in deze tijd en hoe je dan om moet gaan met islamofobie. Volgens de man in de zaal was er niet zo’n spanning en hij zag een debat als deze als mogelijkheid om met islamofobie om te gaan. Volgens hem moeten moslims weerbaar zijn en zich niet laten indelen in categorieën die zijzelf niet verzonnen hebben. Amina Victoria Vandersteen in het panel wees op de profeet Mohammed als voorbeeld; rustig, open en psychologisch sterk in plaats van vervallen in het slechte gedrag van de islamofoob.
Uit het panel kwam echter ook de opmerking of moslims nog wel zin hebben om actief te zijn. Zeggen heel veel mensen niet: Ik heb hier geen zin in, ik doe mijn werk, laat mij met rust. Waar moet de dialoog over plaatsvinden? Zodat ik me kan verdedigen? Daar heb ik geen zin in. Het gaat om waardering, waardeer mij zoals ik ben.” Het is verleidelijk om dit te zien als het zich comfortabel wentelen in de slachtofferrol en zich op die manier immuun maken voor kritiek. Misschien is dat wel zo, maar dat moet niet verward worden met een passieve rol. Zoals één van de aanwezigen op het einde opmerkte: “We moeten naar ons zelf kijken. We moeten zelf de eerste stap zetten naar een betere positie. Wij zijn hier burgers, dit is ons land en als je er problemen mee hebt, dan zoek je maar een land waar geen moslims leven.”
Een vrouw uit het publiek stelde dat de term islamofoob versluierend werkt (een hint naar de titel: islamofobie ontsluiert – ps. kunnen we niet voor een keer een titel bedenken die met islam te maken heeft zonder de term sluier daarin te verwerken?). Het is geen islamofobie, maar moslimhaat. Dat speelt zeker een rol, Van der Valk gaf dat ook toe maar stelde dat de term islamofobie inmiddels zo courant is geworden dat het toch makkelijker is om met die term te werken. Maar haat speelt zeer zeker een rol. Daar ben ik het wel mee eens en hoewel ik ook niet heel gelukkig ben met de term islamofobie geeft het terecht aan dat het gaat om meer dan haat of verkapt racisme. Ik ben momenteel bezig om de term uit te werken in relatie tot salafisme voor een artikel in Religie & Samenleving. U houdt verdere uitleg van mij hierover dus tegoed.
Mohammed Enait, die naar mijn mening opmerkelijk rustig het debat inging zonder al te grote woorden en daarom helderder was dan ik hem ooit gehoord heb, ging nu een stap verder en zei dat het gaat om ‘anti-islam fascisme’. Er is, zo stelde hij terecht volgens mij, sprake van een politieke ideologie die verspreid wordt door een fascistische partij als de PVV (daarbij verwees hij naar een publicatie van Rob Riemen). De debatleider stelde daarop, ook niet helemaal onterecht en voor het eerst echt kritisch, dat de termen steeds harder worden. Enait wees erop dat we niet politiek correct moeten zijn, maar zo stelde de debatleider ‘leidt dat niet tot meer polariseren?’. Een dialoog heeft echter niet zoveel zin, wanneer we gaan verdedigen worden we in een hoekje geduwd, zo stelde een bezoeker (mijn toevoeging zou zijn: als u zich moet gaan verdedigen, bent u al in een hoekje geduwd).
Anderen in het publiek maakten zich druk om het gegeven dat moslimjongeren belemmerd zouden worden in hun ontwikkeling door islamofobie en door de consequenties ervan. Iemand uit de zaal vroeg ook wanneer moslims nu eens serieus genomen worden door de overheid en wanneer islamitisch burgerlijk recht hier toegepast kan worden bijvoorbeeld met trouwen. (Volgens mij kan dat al, mits men eerst een burgerlijk huwelijk ondergaat. Doet men dat niet, kan men nog steeds volgens de islamitische regels trouwen, alleen dan is dat volgens Nederlands recht niet geldig als een huwelijk).
Een autochtone vrouw uit de zaal vond dat het debat tweezijdig moest zijn. Ze wil aan de orde kunnen stellen waarom er tussen de sprekers in de grote zaal geen vrouwen zitten bijvoorbeeld, zonder nou meteen als islamofobisch gezien te worden.
De grote islamdebatten zijn meestal niet het sterkste onderdeel van het Nationaal Islamcongres. Meestal is men redelijk eensgezind en dat geeft niets; je kunt er ook voor kiezen een onderwerp uit te diepen. Met deze voorzitter lukte dat niet. Ik had van tevoren al voorspeld dat de discussie zou gaan uitdraaien op een ‘jij bak’ verhaal doordat de voorzitter zou wijzen op fundamentalisme, en wat men daar dan van vindt, enzovoorts. Dat doet hij namelijk bij ieder islamdebat waarin hij ‘advocaat van de duivel’ wil spelen. Uiteindelijk leidt dat ertoe dat moslims bijna per definitie in de verdediging worden gedwongen en dat onderlinge verschillen en discussiepunten niet naar boven komen.
Lezingen
De eerste lezing van Said Ragaeh “Who is the best of mankind?” heb ik gemist, maar gezien de verhalen op twitter moet die behoorlijk wat indruk gemaakt hebben. “De liefde van Allah is bedoeld voor alle zonen van Adam;” en strikt genomen dus niet alleen voor moslims. Later zou hij nog een lezing geven ‘Be a succesfull Muslim”. U ziet hem hier in een optreden tijdens de Peace Conference in India
Vervolgens kwam imam Abdul Jalil met ‘Beledig elkander niet!’ en daarna Musleh Khan uit Canada met ‘What is Islam really all about?’ en later in de avond ook nog met ‘The Dialogue between Muslims and non-Muslims’. Ook Remy Soekirman, verbonden aan Dar al Ilm, verzorgde twee lezingen: “Beautify yourself with knowledge about Islam” en “Werk samen en wees niet verdeeld”. Na het nodige bijgepraat te hebben ben ik naar Yasin el Forkani (Welke vruchten werpt mijn geloof af?) gaan luisteren. Hij benadrukte in een mengeling van managementactige reflectietechnieken, soefi gedachtegoed en meer traditionele kennis, het belang van persoonlijke ontwikkeling; mensen moeten groeien. Eén van de vrouwen in het publiek wierp tegen dat mensen elkaar toch moeten aansporen (en niet alleen op zichzelf gericht zijn). Dat beaamde El Forkani; mensen moeten elkaar stimuleren goede daden te verrichten maar uiteindelijk dient men zelf te groeien: bij elke handeling moet men zich afvragen, wat is mijn doel, wat wil ik daarmee bereiken en voor wie wil ik het bereiken. Hij ziet het geloof in het hart als indicator voor vooruitgang.
Khalid Benhaddou in zijn bijdrage “De laatste adviezen van de profeet Muhammad (vrede zij met hem)” vertelde over de afscheidspreek Mohammed met adviezen voor de sahaba. Deze preek was volgens hem een samenvatting van de prediking van islam door de profeet. Benhaddou benadrukte het bondgenootschap van moslims; niet Arabisch, zwart of blank zou tellen voor god, maar ‘godsvrees’ (taqwa). Belangrijk bij al deze lezingen (voor zover ik dus meegekregen heb) zijn de omgangsvormen van mensen met elkaar die goed moeten zijn. Mensen moeten elkaar niet. Tevens moeten mensen zich inzetten voor de ummah: de wereldgemeenschap van moslims. Daarnaast was er een grote nadruk op innerlijke religie en spiritualiteit van moslims. Al met al zeker geen haatcongres of een bolwerk van politieke islam. Dat kon ook wel op kritiek rekenen overigens met argumenten als toch wel een inhoudelijk eenzijdig programma met weinig informatie over het verzamelen van islamitische kennis (op een lezing van Remy Soekirman na). Sommige bezoekers misten ook politieke onderwerpen zoals de opstanden in het Midden-Oosten (Syrië met name). Voor meer meningen en positieven en negatieve kritiek zie onder meer Marokko.nl: Hoe vond jij het Nationaal Islamcongres 2012? Door anderen dan weer betiteld als gezeur.
Afsluiting
Bij de afsluiting waren er al veel mensen vertrokken niettemin was het nog redelijk druk in de theaterzaal waar de afsluiting plaatsvond. Said Ragaeh maakte daar de opmerking dat conferenties als deze geen vervanging zijn voor het opdoen van kennis. Eigenlijk, dat je niet eens zo heel veel kennis op doet. Een dergelijke conferentie is een ‘imaan-boost’ volgens hem. Imaan is een Arabische term die het best te vertalen valt als ‘zekerheid’ of ‘naleving’ van een bepaald idee. In de islam wordt het gebruikt voor het innerlijke geloof in het bestaan en de realiteit van God. Gedrag dat niet in overeenstemming is met islamitische regels (liegen, stelen, enz.) wordt o.a. gezien als een teken van een zwak imaan. Dergelijke bijeenkomsten zouden als het ware een soort ‘red bull’ zijn voor iemands imaan. En dat is inderdaad zoals veel mensen het aldaar omschrijven. Of ze ook het appèl van Ragaeh overnemen valt natuurlijk nog te bezien. Voor een deel van het publiek namelijk is dit wel voldoende voor hun behoefte aan kennis over islam, anderen geven de voorkeur aan het zelfstandig verder zoeken naar kennis en voor weer anderen is kennis nauwelijks van belang maar gaat het meer om islam als identiteit, als gevoel of islam als een ervaring die beleefd moet worden.
Al met al was het een geslaagd dagje. Voor mij onderzoek, dus werk, maar ook altijd wel weer ontspannend vanwege de gemoedelijke sfeer. De organisatie heeft met deze derde editie de kneepjes van het vak duidelijk beter onder de knie dan de eerste twee keren. Het programma liep op rolletjes (althans voor de buitenstaanders) en men slaagde erin slechts een kwartier uit te lopen over de hele dag. Waarschijnlijke mede doordat Noureddine Steenvoorden en Nourdeen Wildeman de regie behoorlijk strak in handen hielden op de podia.
Het Islamcongres is, zoals alle congressen, ook een plek om te netwerken. Voor onderzoekers zoals ik, maar ook voor journalisten en voor de gewone belangstellenden. Dat heb ik dus ook gedaan; iedereen dank voor de aardige, informatieve en soms felle gesprekken.
Zie ook:
Een impressie van het Nationaal Islamcongres 2009
Een verlate impressie van het Nationaal Islamcongres 2010
Andere blogs:
Islamcongres A’dam 8 april 2012: ruim 2000 moslims, geen enkele niet-moslim gezien in deze duisternis! | AmsterdamPost
Het gesprek met moslims blijft heel belangrijk, zowel om elkaar beter te begrijpen, elkaar als medemens te blijven zien en als christen/ joods-christelijk gelovige de bevrijding en liefde van de God van Abraham, Isaak en Jacob in Yeshua door te geven.
En het blijft net zo hard nodig, om de ware aard van de islam te ontmaskeren: een totalitair systeem, wat overal de democratie misbruikt om tot het kalifaat te komen.
Hier ligt een taak voor ons als joods-christelijke gelovigen, maar net zo goed voor liberaal denkende mensen zonder religie.
Hoort u bij de landverraders of of bij de “ons land veroverenden als het islampaard van Troje” of staat u voor de vrijheid van ons land voor alle mensen? Laat dat dan merken a.u.b. onder dit artikel.
Maak u los uit de “stilzwijgende meerderheid” en sta voor onze vrijheid, voordat we hier een “Arabische lente” krijgen.
Iederen, zeker ook moslims nodig ik van harte uit hierin mee te denken.
Shalom,
BARUCH ATA ELOHENU MELECH HA OLAM. – Zondag 8 April,Jaarlijkse Nationaal Islam congres in Amsterdam!
Onze ouders, grootouders hebben de fascisten zien oprukken in Nazi-Duitsland.Wij gaan hetzelfde meemaken.
Achter de haatbaarden,onder de witte klotjes,onder de soepjurken, onder de hoofddoekjes,zit hetzelfde denken als van die Duitse meneer
met het snorretje.
Hetzelfde superioriteitsdenken.Dezelfde haat tegen de Joden.
Hetzelfde streven naar overneming van de macht ,van de Staatsmacht.
Onze linkse bestuurders, politici hebben vanaf 1975 de poorten van de Europese landen wijd opengezet voor deze haatpredikers, voor deze leugenaars.
En nu gaat de Europese bevolking zuchten onder het geweld van de haatbaarden, soepjurken,hoofddoekjes, die er van overtuigd zijn,
dat hun religie verre superieur is aan de overtuiging van de Westerse mens.
Wij weten, dat we met Allah te maken hebben met de duivel in eigen persoon.
Voor degenen, die nog niet zo op de hoogte zijn van het bestaan van geestelijke realiteiten,
ligt het boek van de Joden klaar ,de Tanach, de Bijbel,
waarin iedereen kan nalezen hoe e.e.a. in elkaar steekt.
Zij hebben Tariq Ramadan, wij hebben Mohammed Enait « CarelBrendel.nl
Hoe het ook zij, vergeleken met de grote manifestatie bij Parijs is de bijeenkomst in Amsterdam zeer bescheiden. Het valt gelukkig nog mee met de omvang en de diepgang van de politieke islam in Nederland.
Op donderdag probeerden de organisatoren van het congres mij nog over te halen om mee te doen aan hun ‘Grote debat’ over islamofobie, maar daarna niet meer.
De puzzelopdracht is het beantwoorden van de vraag: WAAROM? Liefst met argumenten.
Globaal zijn er twee mogelijkheden: men kon of wenste niet mee te gaan met mijn voorwaarden (I) of men is ergens bang voor geworden (II).
Mogelijke antwoorden (maar suggesties voor nog weer andere mogelijkheden zijn ook welkom):
a) Men kon of wilde zelfs één dag voor het debat niet met gespreksonderwerpen/stellingen komen
b) Ik mocht niet mezelf voorstellen
c) Hoewel uitgenodigd om deel te nemen aan het gesprek mocht mijn spreektijd niet zo veel zijn als die van de vier of vijf opponenten
d) De garantie van mijn veiligheid kon of wilde men niet serieus nemen
Men werd bang omdat
e) ze schrokken van mijn suggesties voor discussievragen
f) ze pas in tweede instantie merkten dat ik vrij veel weet van het onderwerp
h) andere deelnemers dreigden af te haken als ik mee zou doenUPDATE
Ik was niet de eerste ‘andersdenkende’ die door het Nationaal Islam Congres benaderd werd om deel te nemen aan ‘Het Grote Islamdebat’. Donderdagmiddag benaderden ze mij, maar woensdag laat in de avond hadden ze Benno Barnard al gemaild, alleen was hij enkele dagen onbereikbaar. Hem kenden ze natuurlijk al wat beter, al was het maar vanwege de lezing die hij zou houden en die onder dreiging van de mannen van islam-vier-België onmogelijk werd gemaakt. Terwijl ik in mijn voorwaarden begonnen was over mijn eigen veiligheid, begonnen de organisatoren tegenover Benno Barnard uit zichzelf over het garanderen van zijn veiligheid! Van Benno begreep ik dat ze daarbij zelfs specifiek spraken over zijn veiligheid op het congres zelf.
Hoe is het vredesnaam mogelijk?
Je benadert iemand om deel te nemen aan een discussie over de vraag of ‘angst voor de leer van Mohammed’ misschien overdreven is en in hetzelfde bericht laat je merken dat je beseft dat die angst niet overdreven is.
In mijn e-mail sprak ik met name over mijn veiligheid onderweg van en naar het congrescentrum. Zouden ze gedacht hebben dat Benno mij hierover getipt had?
Nationaal Islamcongres 2012 | Wijblijvenhier.nl
De oogst: Remy Soekirman die opriep tot onderlinge samenwerking. Yassin el Forkani die moslims opriep te werken aan een zuiver hart. Khalid Benhaddoud die de aandacht vestigde op de laatste adviezen die de Profeet (vzmh) gaf voor zijn dood, over het respecteren van de Ander, het tegengaan van discriminatie, het laatste oordeel over de Ander bij God laten en vooral: de noodzaak om samen te leven. Je bent als moslim niet alleen op de wereld. Benhaddoud is echt iemand waarvoor ik kilometers wil reizen om hem te horen spreken (en ook reciteren!).
RNW – Verzoenende toon op Islamcongres Amsterdam
‘Of je moslim bent of christen, als je het goede doet houdt God van je.’ Die uitspraak van de Canadese sjeik Said Rageah kenschetst de verzoenende toon van het Nationaal Islam Congres dat afgelopen weekend plaatsvond in Amsterdam. Een heel andere toon dan de eerste aflevering van vier jaar geleden.
Posted on April 4th, 2012 by martijn.
Categories: Joy Category, Notes from the Field, Public Islam, Youth culture (as a practice).
Although sports appear to be a secular leisure activity there is a relation with religion as well. Many sports ceremonies and rituals resemble religious ceremonies and rituals and both involve bodily exercise. Furthermore both the strong emotions, the extraordinary status given to major sport events such as the football World Cup have led many to compare it with religion and to use religious phrases in relation to sports such as ‘sacred ground’ for the football field and ‘sons of God’ for players of the Dutch football team Ajax (in the past). Like religion sports is used to generate some sense of belonging, representation and recognition.
Both sports and religion have socializing institutions and sports is often used as a means to socialize and educate people, also by churches and other religious communities. In the Netherlands some interesting research has been done among Moroccan-Dutch girls and kickboxing by Jasmijn Rana and in Israel research is done by Sorek among the Islamic Movement that created an independent Islamic Soccer League and uses football as a way to promote and nurture an identity based upon a moral code and moral boundaries. In Europe Salafi networks have also organized several sports events ranging from football tournaments and to ‘Salafi boxing’.
Recently there has been some debate on women wearing hijab and playing a football. A Dutch designer created a sports-headscarf, Capster, and a facebook page ‘Let Us Play‘ was created to support players who want to wear a headscarf. A Dutch women’s team, VV Hoograven, consists of Moroccan-Dutch girls and some wear a headscarf:
BBC News – Dutch design challenges Fifa’s football hijab ban
But Naima Loukili, who has come to see her daughter play for VV Hoograven, says it is a social rather than a religious barrier:
Girls from the mainly Muslim women’s football team VV Hoograven Amal Loukili (L, pictured with her mother Naima) has high hopes of playing at the top level of football“It’s not something Islam says. It’s just our culture. Islam supports women to go out and do sport or do whatever they want. I’m happy my daughter has the opportunity to do this.”
And 10-year-old Amal Loukili is not letting any cultural considerations interfere with her ambitions. “I want to play for Barca one day or maybe even Holland,” she says.
Since last year the FIFA declared the hijab was a cultural rather than a religious symbol there is an opening now for women who want to be veiled; generating new debate of course in particular coming from nativist anti-islam politicians. In 2008 ESPN showed a short film on the Lady Caliphs of W. Deen Mohammed High School in the US, an all Muslim high schools where hijab is obliged for girls.
Last year Fordson: Faith – Fasting – Football was released; a documentary film that follows four talented high school football players from Dearborn Michigan during the last ten days of Ramadan when they prepare for the rivalry game:
From both films it is clear how the whole issue is framed within the idea of conflict and clashes in relation to the current political context of Islam:
As such it is clear that in particular Muslim women challenge many boundaries: secular-religious, sports for man – sports for women, Muslims vs. non-Muslims, and so on. World-class fencer Ibtihaj Muhammad hopes to compete in the 2012 London Olympics. If she qualifies, it is believed that she will be the first practicing Muslim to represent the U.S. in women’s fencing, and the first American to wear Islamic head-covering while competing. She speaks with host Michel Martin at NPR. Besides research covering those political issues would be interesting to see some research for example into how sports relation to the body is looked upon from a religious point of view.
It appears that part of the thing that has to be controlled is youth having fun. Whether it is fundamentalist movements, (secular) governments and sports associations ‘people having fun’ has to be controlled.As Asef Bayat explains:“Islamism and the Politics of Fun” in Volume 19, Number 3 • Public Culture
Fun is a metaphor for the expression of individuality, spontaneity, and lightness, in which joy is the central element. While joy is neither an equivalent nor a definition of fun, it remains a key component of it. Not everything joyful is fun, such as routine ways of having meals, even though one can make food fun by injecting joyful creativity in preparing or consuming it. Thus fun often points to usually improvised, spontaneous, free-form, changeable, and thus unpredictable expressions and practices. There is a strong tendency in modern times to structure and institutionalize fun in the form of, for instance, participating in organized leisure activities; going to bars, discos, concerts; and the like. However, the inevitable drive for spontaneity and invention renders organized fun a tenuous entity.
Fun may be expressed by individuals or collectives, in private or public, and take traditional or commoditized forms. Fashion, for instance, represents a collective, commoditized, and systematic expression of fun, yet one that is constantly in flux because it deems to respond to the carefree and shifting spirit of fun. […] For instance, whereas the elderly poor can afford simple, traditional, and contained diversions, the globalized and affluent youth tend to embrace more spontaneous, erotically charged, and commodified pleasures. This might help explain why globalizing youngsters more than others cause fear and fury among Islamist anti-fun adversaries, especially when much of what these youths practice is informed by Western technologies of fun and is framed in terms of “Western cultural import.”
While religious movements either tend to set up their own competitions in order to shield their youth from the deviations and temptations of everyday life or try to be part of the mainstream competitions on their own terms, sports associations are concerned with safety issues and with the question whether religion or religious symbols have a place in sports, governments are concerned with preserving social cohesion. Different modes of good islam and bad islam and of good society and bad society are invoked in these debates. But, as Bayat suggests,
at stake is not necessarily the disruption of the moral order, as often claimed, but rather the undermining of the hegemony, the regime of power on which certain strands of moral and political authority rest. By “moralpolitical authority,” I refer not only to states or governmental power but also to the authority of individuals (for instance, sheikhs or cult leaders) and social-political movements — those whose legitimacy lies in deploying a particular doctrinal paradigm. The adversaries’ fear of fun, I conclude, revolves ultimately around the fear of exit from the paradigm that frames their mastery; it is about anxiety over loss of their “paradigm power.”
Something that seems to missing in all these accounts is how faith, sports can have a similar relation with fun. Often the high Islamic traditions (as practised by salafists but also others) are contrasted with sports and popular culture; the former one being strict, serious and with a focus on discipline and the latter seen as creative, playful and joyful. And, in particular in popular debates, the religion as something concerned (or needs to be restricted to) mind and sports with the body. But of course also sports is about mind, seriousness and discipline while the accounts of the Muslims I work with are also filled with joy, jokes, playfulness when they talk about Islam. Being Muslim makes them happy and many of the meetings I attended are full with people sharing jokes and all kinds of conducts that are the expression of and provide people with fun. Both religion and sports, at least in their view, can be seen as celebrations of body, mind and the expressiveness that comes with it. In circles of fundamentalists but also in those who perform sports at a very high level, it does not so much celebrate mind and body by breaking free from normative obligations and organized power, but through it.
Posted on April 4th, 2012 by martijn.
Categories: Joy Category, Notes from the Field, Public Islam, Youth culture (as a practice).
Although sports appear to be a secular leisure activity there is a relation with religion as well. Many sports ceremonies and rituals resemble religious ceremonies and rituals and both involve bodily exercise. Furthermore both the strong emotions, the extraordinary status given to major sport events such as the football World Cup have led many to compare it with religion and to use religious phrases in relation to sports such as ‘sacred ground’ for the football field and ‘sons of God’ for players of the Dutch football team Ajax (in the past). Like religion sports is used to generate some sense of belonging, representation and recognition.
Both sports and religion have socializing institutions and sports is often used as a means to socialize and educate people, also by churches and other religious communities. In the Netherlands some interesting research has been done among Moroccan-Dutch girls and kickboxing by Jasmijn Rana and in Israel research is done by Sorek among the Islamic Movement that created an independent Islamic Soccer League and uses football as a way to promote and nurture an identity based upon a moral code and moral boundaries. In Europe Salafi networks have also organized several sports events ranging from football tournaments and to ‘Salafi boxing’.
Recently there has been some debate on women wearing hijab and playing a football. A Dutch designer created a sports-headscarf, Capster, and a facebook page ‘Let Us Play‘ was created to support players who want to wear a headscarf. A Dutch women’s team, VV Hoograven, consists of Moroccan-Dutch girls and some wear a headscarf:
BBC News – Dutch design challenges Fifa’s football hijab ban
But Naima Loukili, who has come to see her daughter play for VV Hoograven, says it is a social rather than a religious barrier:
Girls from the mainly Muslim women’s football team VV Hoograven Amal Loukili (L, pictured with her mother Naima) has high hopes of playing at the top level of football“It’s not something Islam says. It’s just our culture. Islam supports women to go out and do sport or do whatever they want. I’m happy my daughter has the opportunity to do this.”
And 10-year-old Amal Loukili is not letting any cultural considerations interfere with her ambitions. “I want to play for Barca one day or maybe even Holland,” she says.
Since last year the FIFA declared the hijab was a cultural rather than a religious symbol there is an opening now for women who want to be veiled; generating new debate of course in particular coming from nativist anti-islam politicians. In 2008 ESPN showed a short film on the Lady Caliphs of W. Deen Mohammed High School in the US, an all Muslim high schools where hijab is obliged for girls.
Last year Fordson: Faith – Fasting – Football was released; a documentary film that follows four talented high school football players from Dearborn Michigan during the last ten days of Ramadan when they prepare for the rivalry game:
From both films it is clear how the whole issue is framed within the idea of conflict and clashes in relation to the current political context of Islam:
As such it is clear that in particular Muslim women challenge many boundaries: secular-religious, sports for man – sports for women, Muslims vs. non-Muslims, and so on. World-class fencer Ibtihaj Muhammad hopes to compete in the 2012 London Olympics. If she qualifies, it is believed that she will be the first practicing Muslim to represent the U.S. in women’s fencing, and the first American to wear Islamic head-covering while competing. She speaks with host Michel Martin at NPR. Besides research covering those political issues would be interesting to see some research for example into how sports relation to the body is looked upon from a religious point of view.
It appears that part of the thing that has to be controlled is youth having fun. Whether it is fundamentalist movements, (secular) governments and sports associations ‘people having fun’ has to be controlled.As Asef Bayat explains:“Islamism and the Politics of Fun” in Volume 19, Number 3 • Public Culture
Fun is a metaphor for the expression of individuality, spontaneity, and lightness, in which joy is the central element. While joy is neither an equivalent nor a definition of fun, it remains a key component of it. Not everything joyful is fun, such as routine ways of having meals, even though one can make food fun by injecting joyful creativity in preparing or consuming it. Thus fun often points to usually improvised, spontaneous, free-form, changeable, and thus unpredictable expressions and practices. There is a strong tendency in modern times to structure and institutionalize fun in the form of, for instance, participating in organized leisure activities; going to bars, discos, concerts; and the like. However, the inevitable drive for spontaneity and invention renders organized fun a tenuous entity.
Fun may be expressed by individuals or collectives, in private or public, and take traditional or commoditized forms. Fashion, for instance, represents a collective, commoditized, and systematic expression of fun, yet one that is constantly in flux because it deems to respond to the carefree and shifting spirit of fun. […] For instance, whereas the elderly poor can afford simple, traditional, and contained diversions, the globalized and affluent youth tend to embrace more spontaneous, erotically charged, and commodified pleasures. This might help explain why globalizing youngsters more than others cause fear and fury among Islamist anti-fun adversaries, especially when much of what these youths practice is informed by Western technologies of fun and is framed in terms of “Western cultural import.”
While religious movements either tend to set up their own competitions in order to shield their youth from the deviations and temptations of everyday life or try to be part of the mainstream competitions on their own terms, sports associations are concerned with safety issues and with the question whether religion or religious symbols have a place in sports, governments are concerned with preserving social cohesion. Different modes of good islam and bad islam and of good society and bad society are invoked in these debates. But, as Bayat suggests,
at stake is not necessarily the disruption of the moral order, as often claimed, but rather the undermining of the hegemony, the regime of power on which certain strands of moral and political authority rest. By “moralpolitical authority,” I refer not only to states or governmental power but also to the authority of individuals (for instance, sheikhs or cult leaders) and social-political movements — those whose legitimacy lies in deploying a particular doctrinal paradigm. The adversaries’ fear of fun, I conclude, revolves ultimately around the fear of exit from the paradigm that frames their mastery; it is about anxiety over loss of their “paradigm power.”
Something that seems to missing in all these accounts is how faith, sports can have a similar relation with fun. Often the high Islamic traditions (as practised by salafists but also others) are contrasted with sports and popular culture; the former one being strict, serious and with a focus on discipline and the latter seen as creative, playful and joyful. And, in particular in popular debates, the religion as something concerned (or needs to be restricted to) mind and sports with the body. But of course also sports is about mind, seriousness and discipline while the accounts of the Muslims I work with are also filled with joy, jokes, playfulness when they talk about Islam. Being Muslim makes them happy and many of the meetings I attended are full with people sharing jokes and all kinds of conducts that are the expression of and provide people with fun. Both religion and sports, at least in their view, can be seen as celebrations of body, mind and the expressiveness that comes with it. In circles of fundamentalists but also in those who perform sports at a very high level, it does not so much celebrate mind and body by breaking free from normative obligations and organized power, but through it.
Posted on February 28th, 2012 by martijn.
Categories: Activism, Blogosphere, Notes from the Field, Public Islam.
Van de website Dagtaak: DagTaak.org: PVV , Al-Haddad , De Balie en het Debat over vrijheid van meningsuiting (18 februari)
Al-Haddad mag niet naar de VU komen, hij is immers een haat-meneer. En van haat-meneren worden we bang. En angst past niet in het straatje van Nederland.
Wij zijn handelaars. Dat zit in onze genen. Wij zijn polderaars, we zoeken naar samenhang, coalities en grootste gemene delers. Iedereen mag zeggen wat hij wil, als hij maar op tijd water bij de wijn doet. Zolang de PVV het kabinet steunt mag hij doorgaan met haatzaaien. De gedoogsteun is het water.
[…]
Het debat toonde prachtig aan hoe polderaars en relativisten het afleggen tegen mensen die absolute waarheden verkondigen. En misschien schuilt daar wel het grootste gevaar. Het absolutisme viert hoogtij. Of de spreker nu Wilders of Al-Haddad heet.
Vrijheid van meningsuiting is niet langer meer het recht om absolutisme aan de kaak te stellen, maar eerder het recht van de absolutisten om de vrijheid van de mens aan de kaak stellen. En daar word ik nu bang van.
Het begon, zoals wel vaker, met een stuk van Carel Brendel (niet het bovenstaande stuk!) over de komst van de islamitische schriftgeleerde Haitham al Haddad als gastspreker naar een symposium van de Islamitische Studentenvereniging Amsterdam aan de Vrije Universiteit over de positie van moslim-academici in het Westen. Volgens Brendel zou Al Haddad pleitten voor invoering van de sharia, vrouwonvriendelijke uitspraken en anti-semitische uitspraken gedaan hebben; redenen voor de London School of Economics om hem eerder te weigeren. Het leidde al snel tot commotie net als bij de komst van Al Maghraoui en Arifi. De kwestie kreeg pas echt vaart toen het CIDI de zaak oppakte. In een persbericht riep het CIDI de VU en ISA op om hem geen podium te bieden. Vanaf dat moment kwamen media en politiek in actie hetgeen een grote rol speelde in het uiteindelijke besluit van de VU om de toestemming voor het symposium in te trekken. Wat precies de overwegingen zijn geweest is mij ook niet helder. De correcte volgorde van de gang van zaken aan de VU is echter als volgt:
De uitspraken: jaja de context
Voorafgaand aan debat in de Balie stuurde het CIDI een rapport rond met de uitspraken die Al Haddad gedaan zou hebben. Het grote probleem daarmee is eigenlijk tweeerlei: de bronnen (ook die waar Brendel zich op beroept) zijn over het algemeen pro-zionistisch en islamofobisch. Ze hebben een zeer zwakke reputatie als het gaat om betrouwbaarheid, transparantie en evenwichtigheid. Daarnaast halen zij de uitspraken uit de context. Maarten-Jan Hijmans heeft er kritisch naar gekeken:
Abu Pessoptimist: Een omstreden sheikh en een uitnodiging die ten onrechte weer werd ingetrokken
Want, wat vaak uit het oog wordt verloren bij dit soort gevallen waarin beschuldigingen van antisemitisme vallen (en vooral als het gaat om gelovige islamieten), is de context. De preek gaat onder meer over solidariteit met de Palestijnen. En als ik het goed begrijp werd hij gehouden, zo’n tien jaar geleden tijdens de Tweede intifada, een periode waarin bijna 5.000 Palestijnen werden gedood. Als hij in de preek over ‘de Joden’ spreekt, bedoelt hij daar naar gangbaar Arabisch spraakgebruik de Israeli’s mee met wie dus een bloedige confrontatie gaande was op dat moment (zie ook wat Jan Dirk Snel hierover zegt). En als hij de Joden als ‘vijanden van God aanmerkt en als afstammelingen van apen en varkens’, is dat deels een verwijzing naar de Vijfde soera van de Quran, Al Ma’ida (vers 60). Waarmee ik niet wil zeggen dat Haddads tekst door de beugel kon , maar naar mijn bescheiden mening geeft deze achtergrond er toch een wat andere lading aan dan wanneer de uitspraken uit hun context worden gehaald.
Jan-Dirk Snel schrijft het volgende:
De omstreden shariageleerde – wat hij zei en wat we willen weten | Jan Dirk Snel
Twee veelvuldig aangehaalde zinnetjes kwamen me verdacht voor. Ten eerste de bewering dat joden ‘the enemies of God, and the descendants of apes and pigs‘, of in het Nederlands ‘de vijanden van God en de afstammelingen van apen en varkens‘ zijn. En ten tweede de uitspraak: ‘They are one of the armies of the devil‘, die in het Nederlands concreet wordt ingevuld: ‘Joden zijn een van de legers van de duivel‘. Onder de twee uitspraken in de Engelse en Nederlandse weergave heb ik meteen maar een Googlelink gestopt. En ja hoor: het gaat steeds over onze imam en vaak gaat het inderdaad om bronnen die zichzelf als joods aanduiden. Maar dat zegt uiteraard nog niets over de vraag of ze kloppen.
Ik zal het maar direct verklappen: volgens mij kloppen de citaten. En ik zeg er direct bij dat alle gegevens in de blog van Carel Brendel naar mijn bevindingen feitelijk juist zijn. Alle links heb ik nagetrokken. Hier beperk ik me tot de twee genoemde zinnetjes. Ze komen uit een toespraak of een preek die Jawad al-Haitham al-Haddad op 24 safar 1422, 18 mei 2001 dus, in Londen hield. Brendel gaf die bron op Al Minbar al in het Arabisch. Hij gaf alleen niet de beste link naar de vertaling. Op dezelfde site waar hij naar linkte, werd op 4 februari van dit jaar een gedeelte vertaald. Ik citeer dat stuk:
‘[W]e must reflect on the reality of the conflict between us and the Jews, the enemies of God, and the descendants of apes and pigs.
O brothers! The conflict between us and the Jews is religious, historic, civilizational, and infinitely complex; it is not bounded by time or place, and it has more than one dimension.
Yes, o brothers, this is the nature of the conflict. It is not a military conflict for a limited period on the land of Palestine. The battle in Palestine, such as that underway at the moment and that which took place in the past, is but one small part of this conflict.
There is no better example of this, o brothers, than our recognition based on an investigation of reality, that although the Jews do not occupy all our land in Palestine, in time they will take over parts of the Arab countries indirectly in a manner perhaps worse than the military occupation. For example: political and economic control, and all their efforts to gain cultural control, as well as their hard work towards normalisation [of relations]. This is only part of their management of this battle, of which realise its importance and our ignorance.
We know that the Jews are using all that they can to end this conflict in their favour. They are doomed and will lose. They are one of the armies of the devil, of which Allah the Almighty said: And incite [to senselessness] whoever you can among them with your voice and assault them with your horses and foot soldiers and become a partner in their wealth and their children and promise them. But Satan does not promise them except delusion. [17:64]
Did Allah not commands us to seek refuge from the devils of mankind and the jinn? Indeed, the devils of mankind are perfectly represented by these Jews. Do their Protocols [of the Elders of Zion] not say: “We must seduce the world with women and wine, through gambling and recreation, and if this is not sufficient then their reality will testify to this.”
O brothers: their weapons in this battle are like the weapons of Satan: all kinds of desires, money, women, alcohol, games, media, so-called sports and art. All of these are amongst their weapons.”
O brothers: their weapons in this battle are like the weapons of Satan: all kinds of desires, money, women, alcohol, games, media, so-called sports and art. All of these are amongst their weapons.’
Het gaat om een klein stuk van de totale toespraak, niet meer dan een tiende deel. Dit gedeelte begint op ongeveer een kwart of een derde van de tekst. Nee, ik kan geen Arabisch, maar ik heb de gehele tekst in Google Translate gegooid en daaruit kon ik duidelijk opmaken dat het vertaalde fragment aaneengesloten is en de vertaling lijkt me ook tamelijk accuraat. U moet het anders zelf ook maar eens proberen. En mensen die Arabisch lezen, kunnen uiteraard het hele verhaal controleren.
Het gaat om een toespraak uit 2001 toen de Tweede Intifadah gaande was en de sjeikh geeft grafische beschrijvingen van het onheil en het leed dat Palestijnen treft. De joden in zijn toespraak zijn natuurlijk in de eerste plaats de joden die in Israël wonen. Laat ik dit zeggen: het is niet altijd onbegrijpelijk dat mensen in het Midden-Oosten soms over ‘joden’ in plaats van over ‘Israëli’s’ spreken. De meeste soldaten van dat land zijn nu eenmaal joden en het gaat om een staat die zichzelf als joods verstaat. Je hoeft niet op alle slakken zout te leggen. Maar ook al valt de tekst tegen de achtergrond van de persoonlijke levensgeschiedenis van de sjeich misschien wel enigszins te begrijpen, hij doet de uitspraken toch maar. En het gaat om meer dan een felle positiekeuze in een concrete strijd, het gaat wel degelijk om een algemeen wereldbeeld waarin zeer generaliserend en in vijandige termen over joden wordt gesproken. En het lijkt me dat je hem daar op aan mag spreken. Dit is wat wij antisemitisme plegen te noemen.
‘s Avonds was Haddad eindelijk zelf te zien (wederhoor weet u wel) in het nieuws waar hij ontkende bepaalde uitspraken gedaan te hebben:
Liegt Haddad daarmee als hij de uitspraken ontkent? Wellicht, zoals Snel oppert, wist hij het niet meer tien jaar na dato. Als hij het wel wist, kan hij ook nog van mening veranderd zijn, maar dan zijn de ontkenningen nogal dom. Wel dienen ze in hun politieke context geplaatst te worden zoals duidelijk blijkt. Ze dienen tevens gezien te worden binnen de bredere context van het salafisme wanneer hij er op wijst dat de strijd tegen de ‘joden’ (Israëliërs) deel uit maakt van een grotere strijd. Binnen de salafi islam ziet men inderdaad de wereld verwikkelt in een eeuwige strijd tegen het kwaad (de duivel, het ongeloof) dat erop uit zou zijn het ware geloof te vernietigen. Dat resulteert in onder andere in een pleidooi om afstand te houden vanalles wat God verwerpt. Dat wil niet zeggen dat de houding van salafi moslims ten opzichte van ongelovigen er per definitie een is van afwijzing en haat. Integendeel zelfs, aangezien men ook wil dat ongelovigen zich bekeren tot islam neemt men tegelijkertijd een open en verzoenende houding aan. Dat dit weer resulteert in een nogal paradoxale en ambivalente houding moge duidelijk zijn maar het betekent ook dat Al Haddad’s ontkenningen, nuanceringen en uitwijdingen niet alleen pogingen zijn om antwoorden uit de weg te gaan. Ze zijn volledig consistent met die ambivalentie die inherent is aan het salafistische gedachtegoed. We zien dat ook terug in de fatwa’s op de site van de Islamic Sharia Council waar Al Haddad aan verbonden is. Ook Chaalan Charif wijst op de RNW site dat er ruimte is voor interpretatie van de uitspraken van Al Haddad. (EDIT20110219 – Zoals één van mijn ‘reaguurders’ opmerkte, het is de vraag of Al Haddad’s opmerking over de strijd tegen de joden inderdaad – alleen – betrekking heeft op de algemene strijd en wij-zij tegenstelling zoals ik die hier schets. Al Haddad doelt hier, en dat is mijn interpretatie, op zowel de strijd tegen de Israëliers (dat is immers de context van het stuk) en hij verwijst naar een groter (dan tegen Israël) en een specifiekere (dan die algemene) strijd tegen de joden.)
Het rituele debat
Na de oproep van het CIDI volgden kamervragen (antwoorden) van Joel Voordewind gesteund door andere partijen (samen de meerderheid in het parlement). Een en ander kwam, indirect, neer op een pleidooi om Al Haddad de toegang tot Nederland te weigeren. Al Haddad zou de invoering van sharia voorstaan en wanneer Voordewind het had over sharia, legde hij dat voortdurend retorisch uit met ‘handen afhakken’.
Hoewel niet direct zo gesteld is de suggestie wel degelijk dat de bedoeling is dat Al-Haddad geweigerd moet worden. Blijkbaar is Al Haddad niet de enige wiens uitspraken vol zijn met ambivalentie en ambiguïteit. Veel helderder was PvdA kamerlid Martijn van Dam die de studenten vroeg de uitnodiging in te trekken én stelt dat de studenten met hun uitnodiging de indruk wekken geen respect te hebben voor wat Van Dam ziet als ‘gedeelde waarden’ zoals respect voor andere bevolkingsgroepen, tolerantie ten opzichte van andere opvattingen en gelijkwaardigheid van mannen en vrouwen. Een dergelijk gebrek aan respect zou teleurstellend zijn voor studenten aan de VU en afstralen op alle moslims in Nederland die daar voortdurend op aangesproken worden. Of zijn brief, de actie van het CIDI, de kamervragen en het gebrek aan hoor en wederhoor (op dat moment in het debat) wel bijdragen aan een respect voor datgene wat sommigen als kernwaarden presenteren is mij onduidelijk. De toon was er wel mee gezet. Het beroep op ‘onze’ kernwaarden (‘daar staan we toch allemaal achter?’ MvD) tegenover die van Al Haddad en de ISA en mogelijkerwijze ook van ‘gematigde’ (MvD) moslims. Voor sommigen zoals Van Dam en Brendel gaat het om ons inclusief de ‘goede moslims’; voor anderen om ons exclusief alle moslims. In ieder geval dienen ‘onze’ kernwaarden verdedigd te worden en aangezien de vrijheid van meningsuiting centraal staat hebben we daarin twee mogelijkheden: zijn komst tegenhouden of juist in het kader van de vrijheid van meningsuiting het debat aangaan.
Dat laatste was de strategie van Kustaw Bessems die al eerder na het Nationaal Islam Congres een interview met Al Haddad had. Tofik Dibi stemde in om mee te doen. De bedoeling van zo’n debat was niet het uitwisselen van standpunten om elkaar beter te begrijpen, maar confrontatie en Al Haddad te dwingen zich te verantwoorden. En als statement tegen anderen die censuur zouden bepleiten. Iets dat volledig paste in het dichotomische schema van ‘onze’ kernwaarden tegenover ‘vreemde’ opvattingen van Al Haddad zoals uiteengezet in vorige alinea. Het initiatief van Bessems en de Balie betekende dat het debat zoals de ISA studenten dat wilden werd overgenomen (of gekaapt?) door krachten die uitgingen van dat dichotomische kader. Natuurlijk was er ook het argument dat de vrijheid van meningsuiting voor iedereen geldt en dat we niet met twee maten moeten meten.
Tegelijkertijd zorgde het er natuurlijk ook voor dat Al Haddad wel een podium kreeg iets dat ook met de nodige vraagtekens werd bekeken onder meer door Amanda Kluveld en Nausicaa Marbe. De laatste stelt de vraag hoe ver onze tolerantie moet gaan ten opzichte van intoleranten en waarom notabene studenten zich bezighouden met gedachtegoed dat hen leert een ‘afwijzende vreemde’ te worden in Nederland. Kluveld bekritiseert dat het de studenten nu wel heel makkelijk wordt gemaakt en dat zij nogal slap zijn en dat Al Haddad, net als volgens haar Ramadan (toch echt een ander type prediker maar ok) de ongelovigen voor zich laat rennen. Anderen, zoals Hafid Bouazza, stellen dat Al Haddad per definitie geen ruimte geboden moet worden al is het maar omdat de islam zelf censuur zou kennen en omdat een en ander leidt tot vernedering en uitsluiting van de vrouw. Voor Bas Paternotte op Geenstijl was met name het optreden van de Halve Maan een staaltje ‘zelfislamisering‘ ten gunste van ‘mal figuur’ (zie ook AC) die ‘geen bedreiging’ vormt; zelfislamisering zou wel iets bedreigen (maar onduidelijk blijft wat). In het buitenland werd het hele gedoe juist niet gezien als een teken van zelfislamisering, maar als een goed voorbeeld van hoe een samenleving ‘het kwaad‘ aanpakt.
Vanaf dat moment kwam het circus in de hoogste versnelling. Bij zijn aankomst op Schiphol stond de halve Nederlandse media hem al op te wachten en hij mocht direct door naar het programma Halve Maan van de NTR. Daar deed zich iets opmerkelijks voor. Al Haddad wilde volgens de Halve Maan niet met een ongesluierde vrouw aan tafel zitten en dus vertrok presentatrice Naeda Aurangzeb. Dat deed zij terwijl iedereen het kon zien terwijl de afspraak ervoor al was gemaakt.
Daarmee wordt het opstaan een opzichtig statement; het is mij niet duidelijk welk maar het is ieder geval zeer breed geïnterpreteerd als een nederlaag. Zij had juist het statement moeten maken dat zij bleef zitten en dat hij dat maar de accepteren had in plaats van andersom, zoals onder meer Abdelkarim El-Fassi stelde op WBH. Nu wekte ze, in die interpretatie althans, de indruk onderdanig te zijn en te buigen voor een ‘achterlijke‘ moslim. Ik schat in, maar het is speculatie, dat zij juist de praktijk van Al Haddad wilde ‘ontmaskeren’; duidelijk maken waartoe het leidt als mensen als Al Haddad het voor het zeggen hebben. Of, ook speculatie, wellicht was het een protest richting haar redactie die immers ingestemd had met de eis dat hij niet door een ongesluierde vrouw geinterviewd zou worden. Dat iemand overigens eisen stelt aan het deelnemen aan een televisieprogramma is overigens op zich niets bijzonders. Niet geïnterviewd willen worden door een ongesluierde vrouw is in deze context natuurlijk wel heel opmerkelijk. Al eerder verscheen Al Haddad bij Nieuwsuur alwaar Mariëlle Tweebeeke hem interviewde via een verbinding omdat hij niet wilde zitten in het gezelschap van een vrouw die ‘ongepast’ gekleed is hetgeen al de nodige verontwaardiging opleverde.
Het Halve Maan incident verharde de dichotomie tussen ‘ons’ als verlicht en Al Haddad als ‘achterlijk’ ‘intolerant’ en eropuit om ons te islamiseren. Dat was dan ook de context waarin het debat in De Balie plaatsvond. Tussen de Halve Maan en het debat in was er overigens nog wel het besloten symposium van de ISA studenten; maar het lijkt wel alsof iedereen dat ontgaan is. Tijdens dat symposium lichtte Al Haddad zijn standpunt met betrekking tot zijn optreden in de Halve Maan nog eens toe. Hij stelde daarbij dat hij van mening is dat vrouwen zich moeten bekommeren om de kinderen en de familie; voor hem een belangrijk aspect van zijn geloof. Voor Al Haddad is het belangrijk consequent te zijn. Iets dat hij al eerder benadrukte, zodat mensen niet denken ‘hij zegt het een, hij doet het ander’. Als hij dan geinterviewd zou worden door een vrouw dan zou dat voor hem eigenlijk hypocriet zijn; immers zijn overtuiging is dat zij dit soort werk niet zou moeten doen. Omdat hij dus belang hecht aan consequent zijn, wilde hij niet geinterviewd worden door een vrouw.
Het was een nogal warrig debat dat volledig voldeed aan de wij-zij dichotomie. Dibi en vooral Bessems riepen, als het ware, Al Haddad op het matje en kwamen eigenlijk niet veel verder dan allerlei stereotype beelden over anti-semitisme in islam. Het idee van een verlichte Nederlandse samenleving met liberale moslims werd met verve uitgedragen. Daardoor kreeg Al Haddad het erg makkelijk; naar mijn mening hoefde hij nauwelijks pijnlijke zaken te ontwijken want daarvoor was de confrontatie een te makkelijk spervuur van beschuldigingen. Hij hoefde niet in te gaan op de tegenstrijdigheden binnen het salafistische denken zelf noch over de praktijken. Simpelweg omdat Dibi en Bessems niet goed genoeg op de hoogte zijn van de ins and outs van dat gedachtegoed. Het werd daarmee enigszins een beschavingsoffensief waarin ‘wij’ het gedachtegoed van Al Haddad wel moeten weerspreken. In dat kader bracht de actie van Ebru Umar die het niet pikte dat er aan tafel door mannen over vrouwen werd gesproken weinig taboedoorbrekend. Zij eiste het woord en ging daarom demonstratief aan tafel zitten (Al Haddad bleef zitten), maar was nauwelijks in staat hem van zijn stuk te brengen. Het viel dan ook verder niet op dat ze er zat en nog minder dat ze er op een gegeven moment niet meer zat.
Voor een andere mening zie Carel Brendel die stelt dat Umar juist het ongelijk van het programma de Halve Maan aantoonde; maar dat is precies mijn punt: het is zoveelste toevoeging aan een wij-zij schema. Dat was ook niet zo verwonderlijk want behalve dat de aanloop tot het debat en het debat zelf voldeed aan de wij-zij dichotomie onder sommige secularistische Nederlanders, voldeed het ook aan het goed-kwaad framework van de salafisten. Ook voor hen was het een demonstratie van het eigen gelijk: dat de ander voortdurend moslims aanvalt en niet schroomt om dat op valse gronden te doen. Ruimte voor nuanceringen is er in een situatie als deze nauwelijks of zelfs typisch voor anti-semieten volgens sommige zionisten. (Voor een iets ander wij-zij schema zie Bas Heijne.) De helden van het vrije woord tegenover de helden van de islam. De positie die atheïsten als Ehsan Jami en Damon Golriz daarbij innemen is natuurlijk interessant. Beide presenteren zich immers als ex-moslims die de idealen van de verlichting omarmd hebben. Damon Golriz heeft een uitgebreide versie van zijn commentaar tijdens het debat op internet gezet; terug te vinden bij Harry’s Place. Hij verwijst daarbij ondermeer naar een google-cache van een inmiddels verdwenen site waarin Al Haddad wordt opgevoerd als onderdeel van ‘islamitisch extreem-rechts‘ en waarin verschillende filmpjes en uitspraken van Al Haddad terug te vinden zijn over bijvoorbeeld huiselijk geweld en afvalligheid.
Opvallend zowel bij het debat in De Halve Maan en als bij De Balie, was verder de emotionele geladenheid onder de opponenten van Al Haddad met name in het programma De Halve Maan. In het geval van Naeda Aurangzeb op zich heel begrijpelijk natuurlijk; zij wilde een statement maken (denk ik) én voelde zich als vrouw en als moslim persoonlijk aangevallen. Met een dergelijk emotioneel debat waarin gevoelens van ongenoegen, gekwetstheid en walging worden geuit met betrekking tot de praktijken en uitlatingen van een ander, wordt de wij-zij tegenstelling bestendigd; het brengt degenen bij elkaar die die gevoelens delen en mobiliseert hen ook om zich uit te spreken. Daar tegenover stond de meer schriftuurlijke benadering van Al Haddad die bleef redeneren vanuit zijn interpretatie van de traditie daarmee op een soortgelijke manier zijn achterban aan zich bindend. De ontmoeting, of botsing, van deze twee stijlen van discussie botsten zodanig met elkaar dat het vervreemdende effect richting de opponent en het bindende effect richting degene die men toch al steunde, alleen maar groter geweest zal zijn.
Al Haddad kreeg tijdens in debat in De Balie voortdurend het verwijt om de antwoorden heen te draaien. De vraag is of hij dat echt deed. Wellicht met betrekking tot zijn uitspraken over Israël, maar voor de rest was Al Haddad eigenlijk heel consistent. Hij bood excuses aan mocht hij mensen van verschillende rassen en levensbeschouwingen beledigd hebben. Zijn opponenten wilden heldere eenduidige antwoorden, kregen vervolgens telkens van Al Haddad een heel exposé. Dat is logisch aangezien binnen het salafisme de islamitische antwoorden op hedendaagse vraagstukken helemaal niet zo eenduidig zijn als vaak gedacht wordt. Met betrekking tot mannen en vrouwen staat men op het standpunt dat deze complementair zijn en dat de rechten en plichten bepaald worden door de specifieke context. Wel probeerde hij voortdurend aan te tonen dat ‘het’ Westen met twee maten meet; geen onbegrijpelijk standpunt maar wel één die als jij-bak uitgelegd kan worden.
Eén van de weinige delen van de discussie die echt zin hadden kunnen hebben had bijvoorbeeld betrekking op de vraag van Bessems in hoeverre ‘de sharia’ in Europa toegepast kan worden. Daar wreekte zich echter het gebrek aan kennis bij Bessems om echt in te gaan op het nogal abstracte antwoord van Al Haddad en Bessems leek vooral op zoek te zoek naar de incompatibiliteit van mensenrechten en sharia. Al Haddad’s bewering dat familierecht bepalingen niet opgelegd moeten worden, maar aanwezig moeten zijn om in behoeften van sommigen te voorzien, had meer aandacht verdiend. Het toepassen van dergelijke bepalingen kan niet zonder sociale druk (zoals niets afgedwongen kan worden zonder sociale druk); en hoe verhoudt zich dat dan met de vrijheid in een bepaald land. Ook Tofik Dibi’s vraag naar de invloed, al dan niet gewild, van Al Haddad, was een uitstekende vraag. Maar ook daar ging men niet echt op door. Allerlei verwijzingen in het debat, onder meer naar Saoedi Arabië, lieten zien dat men eigenlijk nauwelijks wist uit welke ‘school’ Al Haddad komt (bepaald geen vriend van het Saoedische regime). (Of wat te denken van de bijdrage van Afshin Ellian die in een column nog maar even verwees naar Iran…).
Bessems aan het einde maakt de opmerking dat het uiteindelijk niet gaat om wie er is moslim is of niet, maar om wie (moslim en niet-moslim) er kiest voor individuele vrijheid; mensen maken hun eigen keuzes en dat is niet noodzakelijk de keuze die Al Haddad graag zou willen. Blijft nog de vraag, voor sommigen althans, waarom de ISA een bijeenkomst wil met zo’n man zoals Tamarah Benima zich afvraagt en die ook aan de Vrije Universiteit zelf gesteld is. Ogenschijnlijk gaat datgene wat Al Haddad de studenten leert immers regelrecht in tegen de dagelijkse praktijk van die studenten en in het bijzonder tegen de belangen en praktijken van vrouwelijke studenten. Daarmee zijn we aanbeland bij een redelijk klassieke vraag in de studie van religie: waarom willen mensen een boodschap horen die althans ogenschijnlijk ingaat tegen hun leven van alledag en hun belangen? Voor een licht andere kijk op het debat zie Jerry Springer Show in De Balie door Zihni Ozdil.
Tot slot:
Na het debat besloot Ehsan Jami aangifte te doen tegen Haitham al-Haddad vanwege zijn uitlating dat afvalligen in islam de doodstraf verdienen (hij vergeleek dat met de doodstraf op landverraad). In Schepper&Co lichtte hij dat verder toe in een gesprek met Tofik Dibi en GertJan Segers (ChristenUnie) over de grenzen van de vrijheid van meningsuiting:
Voor ISA is een en ander waarschijnlijk een bittere pil en de hele gang van zaken kan ook elders op onbegrip (maar ook gemengde reacties) rekenen. ISA verwijt in een reactie op de site dat de VU gezwicht is voor politieke druk en dat men verzuimd heeft zich onafhankelijk en academisch op te stellen en na te gaan of de ophef enige grond had. Dat laatste is begrijpelijk. Zoals ISA zelf stelt zijn politieke partijen afgegaan op beweringen in de media zonder die zelf te controleren op googlen na dan; er is niemand die voor het kamerdebat zelf navraag zou hebben gedaan. Niettemin stelt men zich strijdbaar op en stelt niet te zwichten voor censuur en politieke druk. Zie ook hun stukken in NRC Handelsblad en Het Parool (1,2).
Haitham al Haddad heeft tenslotte nog twee boodschappen voor het publiek in Nederland:
Een boodschap aan het Nederlandse volk en de media! – Sheikh Haitham al-Haddad
In een interview met Dawah-TV gaat hij in op het vraagstuk van de verhouding tussen mannen en vrouwen, in het licht van de recente commotie in Nederland:
Update 24 Maart 2012
Marokko | Maghreb.NL » Blog Archive » Moslimgeleerde Al-Haddad terug in Nederland
De Britse shariageleerde Haitham al-Haddad is een van de sprekers op de derde editie van het Nationaal Islam Congres op 8 april in Amsterdam. Hij sprak ook op eerdere edities. Hij is uitgenodigd, omdat hij een interessante spreker is, aldus organisator Saoed Khadjé, volgens NU.nl.
Israel & Palestijnen Nieuws Blog: Palestijnse extremist Al-Haddad spreekt in Amsterdam
Nog een paar antisemitische uitspraken van Al-Haddad:
· In the article ‘The Intifada and the Signs of Victory,’ (2001) Al-Haddad made a series of anti-Jewish statements; he states that Jews are the “eternal enemies of God” and that they “descended from apes and pigs.” An identical message was delivered by al-Haddad on 28.4.2003 at the Muntada al-Islami mosque in London.
· In the article ‘Who Are The Innocents?’, Al-Haddad proclaims that Muslims should “hate” the kuffar (unbeliever). He declares “Jews and Christians to be kuffar,” and that “hating them, and avoiding them” is a “necessity.”[2]
· (18 mei 2001). We know that the Jews are using all that they can to end this conflict in their favour. They are doomed and will lose. They are one of the armies of the devil, of which Allah the Almighty said: And incite [to senselessness] whoever you can among them with your voice and assault them with your horses and foot soldiers and become a partner in their wealth and their children and promise them. But Satan does not promise them except delusion
Did Allah not commands us to seek refuge from the devils of mankind and the jinn? Indeed, the devils of mankind are perfectly represented by these Jews. Do their Protocols [of the Elders of Zion] not say: “We must seduce the world with women and wine, through gambling and recreation, and if this is not sufficient then their reality will testify to this.”
Nederland 0 – 10 Al-Haddad | MarokkaanseKaas
Je kan het als moslim overigens eens of oneens zijn met Al-Haddad en diens opvattingen. Dat is een keus die elk individu maar voor zichzelf moet maken. Maar oh! Wat bleek vrij Nederland slecht te zijn in het verdedigen van waar men voor staat. Zoals een Spaanse topploeg haar tegenstander compleet kapot speelt, zo werd ook Nederland weggespeeld. Meer dan kalm blijven en simpele antwoorden geven, bleek genoeg te zijn om Nederland stil te krijgen en mensen van het vrije woord met de staart tussen de benen terug naar huis te sturen.
Nederland kan haatimam Al-Haddad vol trots en zelfvertrouwen ontvangen « George Knight
k denk dat de winst is dat het besef is gegroeid dat een open debat met gelijke wapens moet worden gevoerd en dat religiekritiek nodig is om religie op weg naar de moderniteit te helpen. In dit geval weg van de fundamentalistische variant van de islam. Ofwel, Al-Haddad mag eisen vooraf stellen, maar die hoeven niet gehonoreerd te worden als ze anderen schaden. Zo lijkt het me ondenkbaar dat Al-Haddad bij een volgend bezoek nog vrouwen van tafel kan weren. De organisator zal hoon treffen.
Haitham el Haddad in De Balie – een gemiste kans
’t Is mooi dat Baliedirecteur Albrecht ruimte bood voor een kritisch gesprek met de omstreden Palestijns-Britse imam El Hadad, die elders geweerd werd om wat hij misschien gezegd heeft en mogelijk bedoelde, maar echt van de grond kwam dat gesprek niet, en dat is jammer.
Artikelen Vriend Klei: Narnia, Nederland en de ‘seculiere meerderheidscultuur’
Als Pauw & Witteman een debat willen met een ‘echte’ moslim, vragen ze nooit een degelijke CDA- of PvdA-politicus. In plaats daarvan nodigen ze lieden uit als Mohammed Enait, de advocaat die niet wilde opstaan voor de rechter omdat hij het Nederlandse recht niet respecteerde, en Izz ad- Din Ruhulessin, de Nijmeegse student Arabisch en politicologie die in de Volkskrant Iran verdedigde toen men daar een overspelige vrouw wilde stenigen.
Ook het Amsterdamse debatcentrum De Balie heeft een fascinatie voor deze ‘echte’ moslims. Dat Kennedy en Meijers een punt maken, bewijst het debat dat op vrijdagavond 17 februari 2012 in Amsterdam werd gevoerd tussen de wahabitische geestelijke Haitam al-Haddad, journalist Kustaw Bessems en GroenLinks-Kamerlid en vrijzinnige moslim Tofik Dibi. Het debat en de commotie eromheen, ze hadden wel iets weg van een slecht uitgevoerde circusact.
Theodor Holman: “Ik moet de hele tijd verantwoording afleggen” | www.dagelijksestandaard.nl
Dan gaan we nog veel vaker horen: ‘Ik ben voor vrijheid van meningsuiting, maar dat mag niet gebruikt worden om Allah te beledigen.’ Als je de vrijheid van meningsuiting op welke manier dan ook gaat aantasten, dan ben ik zelfs bereid om de wapens op te nemen. Want dan gaat het fout.”
-Je ziet echt een helend element in de vrijheid van meningsuiting.
“Ja. Daarom is het ook goed dat je zo’n imam als Al Haddad laat spreken. Censuur is het verschrikkelijkste. Dat is lobotomie. Als dat te erg wordt met de censuur, dan pakken we de wapens en dan gaan we schieten.”
Opinie: Democratische censuur of hoe dit land de weg kwijt is | Welkom bij D66 Oldenzaal
Bijna twee weken geleden was er ineens veel ophef over de komst van sjeik Haitham al-Haddad naar Nederland. Een man die al vele extreme en verwerpelijke uitlatingen heeft gedaan. Dat mensen het niet met Al-Haddad eens zijn kan ik volledig begrijpen. De denkwijze van deze man en de daar uit voortkomende uitlatingen zijn middeleeuws en verwerpelijk. Iedereen heeft echter de vrijheid om te zeggen wat hij wil. Het is niet aan politici om te bepalen wat iemand wel of niet mag zeggen, dat is in een democratische rechtstaat enkel en alleen aan de rechter.
Wat hebben we nu geleerd van deze kwestie?
Posted on January 28th, 2012 by martijn.
Categories: Gender, Kinship & Marriage Issues, Multiculti Issues, Notes from the Field, Public Islam.
Update: 6-2-2012 de stukken voor de 2e kamer zijn toegevoegd, zie onderaan
De volgende stappen in de richting van een verbod op de gezichtssluiers zijn inmiddels genomen. De Raad van State heeft een zeer kritisch advies over de kabinetsplannen afgegeven. De RvS heeft enkele jaren geleden ook al negatief geoordeeld over een voorstel van de PVV dat discriminerend zou zijn en in strijd zou zijn met de godsdienstvrijheid. Het huidige kabinetsplan is deels een reactie daarop (en voor het andere deel een tegemoetkoming aan de PVV voor de gedoogsteun). Helaas heb ik het advies niet online kunnen vinden, maar volgens de NOS site zou opnieuw het aspect van discriminatie en godsdienstvrijheid van belang zijn en de RvS vraagt zich af of een verbod niet een te zwaar middel is.
Het kabinet zet de plannen desondanks door:
Kabinet akkoord met verbod gelaatsbedekkende kleding | Persbericht | Rijksoverheid.nl
Met het wetsvoorstel geeft het kabinet uitvoering aan het voornemen zoals in het regeerakkoord staat.
Het verbod op het dragen van gelaatsbedekkende kleding is van belang voor een samenleving waarin iedereen volwaardig meedoet aan het maatschappelijk verkeer. Het verplicht dragen van een boerka of niqab voor het gezicht in het openbaar is in strijd met de gelijkwaardigheid van mannen en vrouwen. Met het wetsvoorstel neemt het kabinet voor deze vrouwen een belemmering voor deelname aan het maatschappelijk verkeer weg.Het legitieme doel om het dragen van gelaatsbedekkende kleding te beperken, is het beschermen van het maatschappelijk verkeer én de openbare orde in onze samenleving.
Voor de PVV speelt daarbij ook nog mee dat een gezichtssluier ingaat tegen de ‘westerse kernwaarden’. Minister Verhagen legt het als volgt uit:
Er zijn dus tal van uitzonderingen en volgens minister Verhagen ‘hoeft u zich dus geen zorgen te maken’. De vraag is dan wel wie hij met ‘u’ bedoelt. Naast gemengde reacties onder politici en moslims zijn er, neem ik aan, vrouwen met een gezichtssluier zich wel zorgen maken en er zijn ook vrouwen zonder gezichtssluier en mannen die dat doen. Een ander argument is dat mensen mee moeten doen met de samenleving en dat dat niet kan met een gezichtssluier. De vraag is dan wat precies die samenleving is? En waarom zouden mensen eigenlijk mee moeten doen? En waarom zouden mensen mee moeten doen met een samenleving met een regering die een anti-moslim houding heeft of die een anti-moslim houding op z’n minst overkomelijk vindt? (Zie ook de discussie over boerka en burgerschap).
Het volgende filmpje is van de recente demonstratie tegen het mogelijke verbod en laat een vrouw met niqaab aan het woord:
Op Republiek Allochtonië zijn alle voor- en tegenargumenten nog eens keurig op een rijtje gezet. Ook de uitzending van Nieuwsuur met onder meer mijn collega Annelies Moors geeft een goed overzicht:
Annelies Moors doet haar uitspraken op basis van haar onderzoek ‘Gezichtssluiers. Draagsters en Debatten‘. Zij laat zien dat vrouwen, onder wie veel autochtone vrouwen, kiezen voor een type gezichtssluier vaak na een jarenlange religieuze zoektocht en dat zij dit soms doen tegen de weerstand van de eigen familie en de verbale agressie van buitenstaanders in. De weerstand wordt gezien als de prijs die men moet betalen en vergroot ook in sommige gevallen het belang van de gezichtssluier omdat men het ziet als een religieuze beproeving die men moet doorstaan zo blijkt ook mijn eigen gesprekken met enkele dames.
De aspecten van zoektocht en religieuze beproeving zijn belangrijk. In tegenstelling tot wat men vaak denkt is het dragen van een bepaald type sluier geen teken van een afgeronde en zekere (morele) radicale identiteit of een eindstadium in een persoonlijke ontwikkeling. Dat is het echter niet. Ten eerste dragen veel vrouwen een gezichtssluier slechts ‘part time’; afhankelijk van de tijd en plaats waar men is. Ten tweede gaan sommige vrouwen na verloop van tijd over op een andere vorm van sluiering.
Het is lastig om iets zinnigs te zeggen over de gevolgen van een dergelijk verbod. Zoals we bij Nieuwsuur konden zien heeft de handhaving bij de politie geen hoge prioriteit, wat nog wel de nodige reuring zal opleveren en minister Opstelten is het er dan ook niet mee eens. De Engelse krant The Guardian ging eens kijken in Frankrijk. Ook daar lijken de vrouwen niet veel last te hebben van de politie, maar wel van verbale agressie of zelfs aanrandingen. Of dit nu komt door het verbod is onduidelijk aangezien althans in Nederland de vrouwen aangeven last te hebben van verbale en soms zelfs fysieke agressie. Het openbare orde argument en het argument van vrouwenonderdrukking lijken daarmee aardig ontkracht.
Het zijn niet de vrouwen die de openbare orde bedreigen, de vrouwen worden in de openbare ruimte bedreigd. Natuurlijk is er sprake van vrouwen die gedwongen worden om een type sluier te dragen, maar de voorbeelden die worden aangedragen hebben meestal betrekking op landen als Afghanistan, Pakistan en Saoedi-Arabië; sowieso niet de landen die bekend staan om staten die veel vrijheden geven aan burgers, laat staan aan vrouwelijke burgers. Gezichtssluiers en andere kleding in relatie tot recht op zelfbeschikking en zeggenschap over hun eigen lichaam dienen wel in hun context bekeken te worden; het dragen van een sluier is een andere realiteit en praktijk in Afghanistan dan in Nederland. Wel kan in sommige moslimkringen, ook in Nederland, sociale druk een meespelen als factor in de beslissing om een sluier te dragen (of niet te dragen, er zijn ook vrouwen die geen (gezichts-)sluier dragen uit vrees voor afwijzing bij een baan of agressie op straat). Niettemin zou de overheid er beter aan doen de gezichtssluier niet te verbieden, maar maatregelen te treffen om vrouwen die een gezichtssluier dragen beter te beschermen.
Intussen heb ik ook enkele mails ontvangen van dames die een gezichtssluier dragen en mij vragen of dat verbod al ingegaan is. Nee dus, als het verbod ingaat is dat op 1 januari 2013. En de discussie is natuurlijk nog niet gedaan. Het wetsvoorstel moet nog door de 1e en 2e Kamer. Eventueel zou men ook nog kunnen overwegen om naar het Europese Hof van Justitie te gaan en misschien betaalt die zakenman ook nog wel de boetes van de dames hier. Dit jaar kunt u wettelijk gezien dus nog vrolijk en gerust met een gezichtssluier lopen als u dat wil en, als u van buiten komt, Nederland met gezichtssluier bezoeken.
Zie ook een eerder stuk: Minister Donner as Mufti: New Developments in the Dutch ‘Burqa’ Debates door Annelies Moors.

Tot slot een rondje langs de virtuele velden:
Het niqaabverbod, een zorgwekkende ontwikkeling | Wijblijvenhier.nl
In het geval van de ‘boerka’ is er zonder grote politieke en maatschappelijke weerstand ingestemd met het verbod. De associaties met dit kledingstuk zijn namelijk ingeburgerd en vastgenageld; vastgeroest door herhalingen en bevestigingen. Dé boerka en alles wat daarbij hoort, is, als we Sarkozy, Wilders en vele anderen mogen geloven, de ultieme vijand van onze ‘superieure’ beschaving.
Twee duidelijke meningen over de nikaab/boerka « CarelBrendel.nl
De boerka, dat is een gevangenis, een dwangbuis. […]
Je kunt alleen maar bestaan als er ook iemand is om dat waar te nemen. En dat is zo onmogelijk, behalve voor de eigenaar. Het is de ultieme vernedering.
Eindelijk! Het Boerkaverbod is er door! « Wim de Bie
Na het voorstel tot een verbod op boerka’s voor scholen en voor ambtenaren laat de regering het verbieden van gezichtsbedekkende kleding in het openbaar vervoer dus over aan de vervoersbedrijven. Jammer! Hoe kunnen de conducteurs die bedrijfsregels handhaven, nu de boerka zo massaal wordt gedragen?
Nederland legt dwingende kledingvoorschriften op « De Zesde Clan
Minister Liesbeth Spies legt in Trouw uit dat Nederland een open samenleving is waar mensen elkaar ook open tegemoet moeten treden. Iedereen moet kunnen participeren. Klinkt mooi, maar de regering wil dit afdwingen met strafbepalingen. De regering negeert met deze vrijheidsbeperking allerlei argumenten tegen zo’n drastische ingreep in het persoonlijke leven van mensen.
Ten eerste ziet zo’n verknipt tafellaken om je bakkes er gewoon niet uit en ten tweede wil je als westerse man zo’n moslima gewoon in haar facial kijken om te checken of je haar zou doen achter het fietsenhok. Zo zijn wij. En eindelijk snapt de Nederlandse politiek dat ook eens. Dus deze zomer zijn er allemaal lekkere hete moslim chickies te bewonderen op het strand en in het park. Het is alsof Nederland een update heeft gehad en er weer een fout uit het systeem verwijderd is. Lang leve het Boerkaverbod!
Artikelen Vriend Klei: Fundamenteel debat over boerkaverbod nodig
Het debat moet allereerst gaan over de vraag, of vrouwen zelf kiezen een boerka te dragen, of dat de gemeenschap hun dwingt om dat te doen. Daarnaast moeten we de vraag stellen, of een verbod de al dan niet onderdrukte vrouwen wel verder helpt. Worden vrouwen die vrijwillig voor een boerka kiezen niet in hun godsdienstvrijheid en zelfexpressie aangetast? En worden vrouwen die nu een boerka mogen dragen straks niet thuis opgesloten, als er boerkaverbod komt? En als een boerkaverbod verkeerd zou zijn, waarmee zijn de vrouwen die gedwongen worden een boerka te dragen dan wel bij gebaat? Het zijn lastige fundamentele vragen, waarop ik zelf zo een-twee-drie nog geen antwoord heb.
De boerka vs de bikini | VerkenIslam
De rol van de vrouw ligt aan het hart van ieder cultuur. Afgezien van het stelen van de Arabische olie, gaat de ophanden zijnde oorlog in het Midden-Oosten over het ontdoen van de Arabieren van hun religie en cultuur, om de inwisseling van de boerka voor de bikini.
Ik ben geen expert betreffende de staat van de moslimvrouwen en ik houd ook te veel van vrouwelijke schoonheid om hier voor de boerka te pleiten. Maar ik verdedig wel wat van de waarden die de boerka voor mij vertegenwoordigt.
Voor mij vertegenwoordigt de boerka de toewijding van de vrouw aan haar man en haar familie.
Boerka ja? Boerka nee! « Ineke Evink
Aantasting van de vrijheid van godsdienst, een breuk met het tolerante Nederlandse verleden, symboolpolitiek om de PVV te pleasen, xenofobie, islam-bashing, alle beschuldigingen zijn de revue inmiddels gepasseerd. Ook het geringe aantal vrouwen die ze dragen werd als argument aangevoerd ze niet te verbieden. Maar hoe steekhoudend zijn die bezwaren eigenlijk?
Liegen zonder je gezicht te bedekken « Leibele,s kijk
De overheersing die zij misschien of niet over haar heen moest laten komen van haar islamitische mannen is nu dezelfde overheersing die zij over haar heen moet laten komen van een groot deel van de Nederlandse mannen. De achterlijke kant van de Islam ( volgens Blonde Geert ) is dezelfde kant als het liberalisme van Mark, dezelfde Christelijke als die van Maxime en van nog meerdere politieke kopstukken. Alleen groen links en de Christenunie distanciëerden zich daarvan.
Gunt de boerkadraagster mij wel mijn vrijheid? – Religie – TROUW
Ik ben best bereid om de boerkadraagster haar vrijheid te gunnen om haar godsdienst op haar manier te beleven. Waar ik echter huiverig voor ben, is de gedachte dat dat niet wederzijds is. Als er meer boerkadragers komen, is het niet ondenkbaar dat het mijn ontwikkeling zou kunnen tegengaan. Vooral liberale moslims kunnen hiervan de dupe worden. Door de boerka wordt namelijk de boodschap verspreid: hoe bedekter, hoe dichter bij Allah. Ik draag geen boerka, geen nikaab, ook geen hoofddoek maar ben wel moslim.
Desondanks ben ik soms niet zo blij met het boerkaverbod. Een verbod dat de vrijheid van een individu beperkt, is niet wezenlijk anders dan de praktijk in totalitaire ideologieën.
Boerkaverbod zet de deur open naar vervolging minderheden – Mumtaaz
Maar al een paar jaar is de politiek hard op weg vele rechten van de burger af te nemen. Niet alleen moslims hebben hier last van, ook anderen mogen opeens zomaar afgeluisterd of staande gehouden worden. Dat schijnt hip te zijn op het Binnenhof. Verbieden is zeg maar de Ugg van politiek Den-haag, maar dan bestemd voor beide geslachten (hoewel, op het centraal station heb ik reeds vele ‘mannen’ gespot met dit eskimoschoeisel). Elke partij loopt te koop met “vrijheid,” maar sinds vandaag kunnen we rustig stellen dat vrijheid hun minder waard is dan een Zimbabwaanse dollar.
Kamerstukken:
Wetsvoorstel algemeen verbod op gelaatsbedekkende kleding | Kamerstuk | Rijksoverheid.nl
Voorstel van wet tot instelling van een algemeen verbod op het dragen van gelaatsbedekkende kleding.
PDF document | 1 pagina | 28 KB
Kamerstuk: Voorstel van wet | 06-02-2012 | BZK
Bijlagen
Advies van de Raad van State bij het wetsvoorstel tot instelling van een algemeen verbod op het dragen van gelaatsbedekkende kleding
Kamerstuk | 28-11-2011 | BZKNader rapport wetsvoorstel algemeen verbod op gelaatsbedekkende kleding
Kamerstuk | 27-01-2012 | BZKMemorie van toelichting bij het wetsvoorstel tot instelling van een algemeen verbod op gelaatsbedekkende kleding.
Kamerstuk | 06-02-2012 | BZK
Posted on January 3rd, 2012 by martijn.
Categories: Activism, ISIM/RU Research, Multiculti Issues, Notes from the Field, Public Islam.
De As Soennah moskee maakte vorige week bekend zich te willen ‘inzetten voor een veilig Oud & Nieuw’. Het initiatief was gericht op enerzijds een signaal afgeven aan brandstichters/vandalen en andere onruststokers zo viel te lezen in een oproep voor vrijwilligers. Anderzijds wilde men de buurt veilighouden en onruststokers aanspreken. Het initiatief hiertoe komt vanuit gemeente Den Haag en het politiekorps Haaglanden. Het is geen uniek initiatief. De politie vraagt wel vaker aan moskeeën om met oudejaarsnacht open te zijn en te surveilleren. Dit jaar echter is het wel breder getrokken. Zelforganisaties van migranten krijgen portofoons mee en kunnen ongeregeldheden direct melden aan de meldkamer. Ondernemers zoals Lidl, McDonalds sponsoren het project. Ook sportclubs, woningbouwcorporaties Staedion Haag Wonen, Vestia en ROC’s zoals Mondriaan College zijn nu betrokken bij het zogeheten rolmodellen project dat al drie jaar loopt. Het is dus geen burgerinitiatief, maar komt wel tegemoet aan veel ongenoegen onder burgers over schade, vernielingen en rellen. Volgens deelnemers is het effect in andere jaren goed te merken door een daling in de overlast en ook doordat jongeren aangeven mee te willen doen met de surveillances en een rolmodel te zijn. Effectief is ook dat door de deelname van de vrijwilligers ouders direct geconfronteerd worden met hun kinderen die overlast veroorzaken. Het is een project waar diverse moskeeën (niet alleen As Soennah maar bijvoorbeeld ook de jongerenafdeling van moskee El Islam), hindoe- en christelijke organisaties, ondernemers en bewonersorganisaties aan deelnemen. Zie de volgende reportage van de lancering:
De discussie
Toen ik het eerste bericht daarover hoorde, vroeg ik me al af of dat niet tot commotie zou leiden. De Haagse As Soennah moskee die op verzoek van de politie in haar wijk gaat surveilleren. Nu is het rellen tijdens oudejaarsnacht een goed Nederlands gebruik en ook burgeroptreden daartegen is dat. Zowel de relschoppers als de moskee gedragen zich dus keurig volgens de Nederlandse tradities zou je kunnen stellen. Maar zo simpel is het natuurlijk niet. Burgerjournalisten stuurde een brandbrief naar de politie over de inzet van ‘salafistische moslimextremisten’ als ‘hulptroepen’ en hoopte dat dit een ‘verschrikkelijk misverstand’ was. De PVV kwam natuurlijk met kamervragen. Daarin vraagt men zich af of het bericht klopt en wat het betekent dat de As Soennah moskee stelt dat het als voorwaarde hanteert dat men een en ander met behoud van eigen identiteit en op eigen wijze zal organiseren. Met vreest dat deze samenwerking het signaal geeft dat samenwerken met de islamitische gemeenschap en haar vertegenwoordigers onvermijdelijk is en dat dit gezien moet worden als een vorm van islamitische annexatiepolitiek die de facto een ondermijning van het gezag van de politie is. Volgens hen mag de openbare orde nooit in handen worden gelegd van ‘organisaties die homohaat, vrouwenonderdrukking, aanzetten tot pedofilie en antisemitisme als uitgangspunten’ zouden kennen. Wethouder Marnix Norder zag dat als het demoniseren van ‘burgerminnende, goedwillende moslims‘.
De As Soennah moskee voelde zich genoodzaakt een en ander op te helderen. Ze benadrukte dat het niet de bedoeling was ‘voor politie te gaan spelen’ en men wilde slechts ‘een steentje bijdragen aan het veiligmaken van onze buurt en stad’: Opheldering artikel ‘Een veilige Schildersbuurt’. Dat kan niet iedereen geruststellen. Of eigenlijk niemand die al bezwaren had, zo stelt Carel Brendel: Sjeik Fawaz werpt zich op als religieuze ordedienst en schrikt van het rumoer. Ook op burgerjournalisten worden op nieuw vragen gesteld. De crux van dat verhaal: men vertrouwt het voor geen meter en vreest het begin van het ontstaan van een sharia-zone als onderdeel van een groter islamitisch project: As soennah – de barmhartigheid zelve!!!. Helemaal onbegrijpelijk is de commotie natuurlijk niet. Zo zou Abdurrahmaan Kat van Al Hidaya (verbonden met de As Soennah moskee) tijdens de bijeenkomst in Opera over het Rolmodellen project gezegd hebben:
Actieve bewoners? Shariapolitie! | De Posthoorn | dé Weekkrant
“Eerder zeiden we ‘nee’ omdat we het gevoel hadden dat ‘ze’ ons vroegen om ‘hun’ problemen op te lossen.” Tijdens de bijeenkomst bezigde Kat ook hardere taal en repte van een “maatschappij die is gestoeld op een goddeloos fundament” en die in het teken staat van de ‘Universele rechten van de mens’. “En de rechten van de mens, daar geloven wij niet in…” Dat de stichting As Soenah dit jaar wel meedoet is omdat, zegt Kat, “om te laten zien dat als ze ons vragen dat wij het wel veilig krijgen. Betrek de moskeeën erbij als je wat wilt bereiken in de wijken.”
Dat soort opmerkingen is natuurlijk olie op het vuur van diegenen die toch al een probleem hebben met de manifestatie van islam en/of moslims in de publieke ruimte en zeker als dat gebeurt door zogenaamde salafistische moslims. Wanneer je als overheid wil samenwerken met buurtbewoners, een op zich niet onverstandig gegeven, dan zal men dat over het algemeen doen met organisaties (in het algemeen, niet persé religieuze) en niet met individuen en tijdelijke losse netwerkjes. Organisaties werpen zich bijna per definitie op als dé vertegenwoordiger van hun achterban zonder dat altijd duidelijk is of dat wel terecht is. Daarbij komt nog dat veel organisaties vaak in het verlengde liggen of zelfs direct verbonden zijn met grotere politieke organisaties. In het geval van burgerprotesten tegen bijvoorbeeld lokale bezuinigingen is de SP vaak erg actief in het organiseren van lokalo’s in comité’s en bezorgde burgers tegen moskeeën zijn nogal eens ondersteund door radicaal-rechtse elementen. De diversiteit in de achterban wordt daarmee vaak geen recht gedaan, iets waar Nausicaa Marbe in haar Volkskrant column op wees ‘Gaat het wel goed bij de politie?’
Het is inderdaad zo dat de As Soennah de laatste paar jaar de nodige oppositie krijgt van andere moslims zoals Tofik Dibi, Ahmed Marcouch en Khadija Arib die, net als zij, ook proberen de stem van ‘de moslims’ te vertolken. Zo stelde Khadija Arib dat de betrokkenheid van As Soennah betekent dat deze moskee meer aan terrein wint. (Edit: zie ook HIER en HIER) Het gaat er enerzijds om dat de islamitische identiteit zoals de As Soennah moskee die zou voorstaan een andere kan zijn dan zoals andere moslims die zien. Anderzijds gaat het om het gegeven dat een religieuze organisatie met haar eigen morele opvattingen over goed en deugdzaam gedrag gaat optreden namens de overheid en andere moslims die er andere of zelfs tegenstrijdige opvattingen kunnen hebben, zoals Hassan Bahara verwoordt in zijn blog Shariapolitie.
Anderen echter, onder wie ook mensen die zeer kritisch staan ten opzichte van de As Soennah moskee, waarderen het feit dat men zich wil inzetten als burger voor de veiligheid van de stad. Dat is natuurlijk ook het idee van het rolmodellenproject. Dat de As Soennah moskee moslims wil aanspreken op hun islamitische identiteit en dat dat helpt om jongeren zich verantwoordelijk te laten gedragen en dat dat ook het doel is. De geluiden over ‘shariapolitie’, het aanspreken cq lastigvallen van vrouwen of mensen als ze alleen al drinken zou volgens hen getuigen van een bijna paranoïde maar toch op zijn minst kinderachtige mentaliteit ten opzichte van islam of ten opzichte van religie in het algemeen. Het idee bestaat dat de As Soennah moskee het zo nooit goed kan doen. Als men weigert mee te doen met dit soort activiteiten zou men zichzelf en haar achterban isoleren en als men wel meedoet zou dit wijzen op een sharia-infiltratie. Burgemeester Van Aartsen wees in een reactie erop dat de macht niet wordt over gedragen aan een ‘shariapolitie’ en dat de verantwoordelijkheid voor de ordehandhaving ‘voor de volle 100 procent‘ bij de politie blijft. Dat was voor veel tegenstanders aan dovemansoren gericht gezien enkele tweets op oudejaars dag: Christen, Joden, homo’s en vrouwen die maar beter kunnen oppassen, we zijn verloren!, handen af hakken en stenigen, islamisten die lopen te terroriseren, lawinepijlen naar de shariapolitie.
Vanuit de genoemde moslimorganisaties is er gereageerd op de discussie. Mumtaaz, een onafhankelijke site die zich bezighoudt met burgerjournalistiek en een alternatieve stem wil laten horen (edit in overleg, MdK), plaatste een stuk in reactie op Arib en Bahara waarin beiden in weinig vleiende bewoordingen werden weggezet als resp. ‘buikspreekpop’ en ‘drogredenaar’. De houding van ‘het is ook echt nooit goed’ klinkt hier door. Arib wordt verweten, net als Marcouch, niet op te komen voor de moslimgemeenschap. De auteur verwijt Arib en Marcouch wantrouwen te zaaien jegens moslims en Bahara zou van te voren al ingevuld hebben hoe de surveillance door de vrijwilligers zou verlopen met een controle op dames en op drank (Edit in overleg, MdK). Het gaat, volgens het bericht op Mumtaaz, echter om veiligheid en om het aanspreken van gedrag van zowel mannen als vrouwen die de veiligheid in gevaar zouden brengen. Dat verwijt op Mumtaaz is niet onterecht lijkt me. De naam shariapolitie is niet voor niets opgedoken in de discussies. Vele criticasters hebben al een invulling van de praktijk gemaakt alvorens deze te kennen en, zo lijkt me, zonder het ook maar iemand zelf te vragen.
Heel anders is het vertoog onder deelnemende vrijwilligers. Waar voor de tegenstanders het eerste bericht op Al Yaqeen wellicht erg triomfalistisch was, is de deelname voor vrijwilligers juist iets om trots op te zijn. In totaal zouden er 1000 vrijwilligers zijn (voor het hele project) onder wie 25 moslimvrouwen van Steunpunt Sabr die samenwerkte met de jongerenafdeling van de El Islam moskee. Het idee is dat men iets doet voor de buurt en een bijdrage levert aan Oud en Nieuw in de Schildersbuurt en het was duidelijk dat men zich vooraf al erg verheugde om dit te kunnen en mogen doen. Het gaat hen daarbij niet alleen om veiligheid maar ook om saamhorigheid in de buurt. De negatieve berichtgeving deed daar weinig aan af of eerder misschien zelfs andersom; men wilde juist bewijzen dat de inzet van vrijwilligers goed werkte en er geen sprake was van ‘shariapolitie’ (wat dat dan ook moge zijn).
Oud en Nieuw
Rond half vier ‘s middags begonnen vrijwilligers met alles klaar zetten (er waren rustpunten waar men koffie en thee kon krijgen en oliebollen en broodjes) en ging men de wijken. Burgemeester van Aartsen kwam rond half zes langs en zou later verklaren dat hij erg tevreden was. Er waren journalisten van de Volkskrant aanwezig maar die vonden dat er niet echt veel spannende verhalen op te tekenen waren. De journalisten gingen de wijken in en vonden klaarblijkelijk niets wat op een shariapolitie zou kunnen lijken. Over het algemeen bleef in het in Transvaal en Schilderwijk redelijk rustig. Opvallend genoeg waren er wel incidenten in wijken waren de Rolmodellen niet actief waren. Een causaal verband is altijd moeilijk te leggen mede ook omdat het erop lijkt dat het sowieso een relatief rustige oudejaarsavond en -nacht was. Op het Kaapseplein moest de politie wel ingrijpen maar wist de onrust in de kiem te smoren en ook zou er een plan geweest zijn om de politie met molotovcocktails te bestoken. Er was veel ‘blauw op straat’ hetgeen er voor zorgde dat de vrijwilligers zich eveneens veilig voelden. PvdA Tweede Kamerlid Ahmed Marcouch was ook aanwezig in de wijk met de vrijwilligers. (Edit: zie ook zijn tweets: HIER, HIER en HIER)
Belangrijk bij initiatieven als Rolmodellen is dat de personen die als rolmodel de straat opgaan wel enige aansluiting hebben bij de degene die ze moeten aanspreken en tegelijkertijd ook genoeg gezag moeten hebben om de aangesprokene zijn / haar gedrag te laten veranderen. Dit zou zeker het geval zijn geweest zo heb ik begrepen; er was een ‘klik’ met de rolmodellen. In de woorden van één van de betrokkenen: “Rolmodel ben je niet zomaar. Men heeft respect voor je om bepaalde redenen en ze merken gewoon dat je ze positieve aandacht geeft, dus niet met repressie maar aandacht en in gesprek gaan werkt wel. Je spreekt jongeren aan, van hoe gaat het hier en betrekt ze bij de veiligheid van de wijk. Dan werkt het als sneeuwbaleffect. Rolmodellen hebben ook een bepaald gezag en de jongeren zien ze niet als overheid of politie.”
Tot Slot
Het project Rolmodellen lijkt dit jaar wederom een succes. In ieder geval is er sprake van weinig overlast en geven ook vrijwilligers aan zich veilig te voelen. Bij echt grootschalige onlusten zal dit project weinig kunnen uithalen vrees ik. Maar dat is volgens mij ook niet de bedoeling. Het gaat er meer om de meer kleinschalige overlast te beperken en signalen van ernstigere verstoringen vroegtijdig te kunnen oppikken en eventueel in de kiem te smoren. Dat de politie hiervoor burgers in zet is volgens mij niet zo bijzonder. Voor een effectief optreden is de politie altijd afhankelijk van de waakzaamheid en medewerking van burgers; in dit project gebeurt dat in een meer ge-institutionaliseerde vorm. Het samenwerken met religieuze organisaties is ook niet zo nieuw; al decennialang wordt met religieuze organisaties die ook vinden dat zij een maatschappelijke taak hebben samengewerkt. De As Soennah moskee wordt daarbij, zo blijkt wel, gezien als een bijzondere organisatie waarvan velen dat je er eigenlijk niet mee zou moeten samenwerken. De moskee heeft daar met haar eerdere bericht ook niet echt handig op ingespeeld en uitspraken die eerder gedaan zouden zijn over bijvoorbeeld democratie, rechtstaat, rechten van de mens enzovoorts maken dat ook niet makkelijker.
Niettemin vind ik de vrees, zoals verwoord door Hassan Bahara bijvoorbeeld, dat men vooral vrouwen zou aanspreken op hun gedrag, uiterlijk en dergelijke niet erg gegrond. Men weet ook wel dat men dat maar één keer hoeft te doen en dan is het afgelopen, daarbij komt nog dat dat over het algemeen niet de wijze is waarop deze organisaties in Nederland werken. Men kan de boodschap van de islam, zoals zij die zien, namelijk uitstekend uitdragen door dit type vrijwilligerswerk. Juist het idee van rolmodellen sluit goed aan bij een type dawah (missie) activiteit; daarbij gaat men niet zozeer direct anderen aanspreken maar eerder zelf het goede voorbeeld geven. Dit vrijwilligerswerk zit daar enigszins tussenin. Wellicht dat dit type organisaties het erg zou waarderen als Nederland een islamitische samenleving wordt (naar hun invulling), maar dit is niet waar de prioriteit ligt. Als men dat zou willen dan zou men de nieuwjaarsviering wel onmogelijk maken; aan zowel de datum als het verspillen van geld en wat dies meer zij is weinig islamitisch aan in hun ogen. Dat doet men echter niet. Men verhoudt zich tot de realiteit in Nederland en probeert daarbinnen te manoeuvreren en zich zowel aan te passen als ruimte te scheppen. De meerwaarde van dit project is daarbij dat dit niet alleen religieuze organisaties van diverse gezindten bij elkaar brengt, inclusief de zogenaamde salafisten, maar ook bewonersorganisaties, ondernemers e.d.; net die netwerken die een belangrijk deel van het dagelijks leven in een wijk bepalen maar vaak toch redelijk gescheiden door het leven gaan. De keuze is vrij simpel; of je betrekt ze erbij en bepaalt een compromis dat recht doet aan ieders verantwoordelijkheid, bevoegdheid en moreel kader, of je sluit ze uit en gaat dan niet zeuren over het zich isoleren door dit soort organisaties. Lijkt mij zo.
Posted on December 24th, 2011 by martijn.
Categories: Gender, Kinship & Marriage Issues, ISIM/RU Research, Notes from the Field, Public Islam.
In discussies over de relatie tussen secularisme en religie speelt het lichaam een belangrijke rol. Of het nu om de hoofddoek gaat, (huiselijk) geweld, baarden, het lichaam wordt gezien door velen als een veld van zonde, verleiding, geschenk, heiligheid, last en dreiging, reinheid en onreinheid. Dit maakt het lichaam voor vrijwel alle religieuze instituties een ‘bastion van zonde en ketterij’ (in de islamitische tradities overigens zeker ook een bastion van genot en kracht), maar tevens een ideaal veld om religiositeit te stimuleren volgens hun eigen agenda en opvattingen. Voor secularisten is het lichaam tevens een ideaal veld om hun opvattingen over vrijheid te etaleren en op te leggen. Dit zien we deels terug in de recente controverses over de komst van islamitische predikers naar Nederland.
Zoals gebruikelijk hebben salafistische centra in Nederland rond kerst en oud en nieuw een jaarlijkse conferentie. En zoals niet ongebruikelijk is er ook een controverse over de komst van bepaalde imams uit het buitenland naar Nederland. In het verleden was er gedoe over Khalid Yasi en Haitham al Haddad om maar eens wat te noemen. Dit jaar ging de discussie allereerst en vooral over de komst van de Marokkaanse sheikh Al Maghraoui volgens wie kinderhuwelijken toegestaan zouden zijn in de islam. Hij zou deze kerst een lezing houden in de vernieuwde Haagse As Soennah moskee:
Daarmee werd hij al snel in de volksmond bekend als de ‘pedo-imam‘. Hij beroept zich daarmee op het voorbeeld van de profeet Mohammed die immers ook met een zeer jonge Aisha zou zijn getrouwd. En ook daar zijn natuurlijk de beschuldigingen van pedofilie alom te vinden op internet. Natuurlijk zou dat volgens de huidige maatstaven niet kunnen, maar de normen en patronen waren in de tijd van de profeet nu eenmaal anders en niet alleen anders in het Midden-Oosten.
Hier vindt u de uitgebreide reactie van imam Fawaz Jneid van de As Soennah moskee:
Niettemin heel begrijpelijk dat een en ander toch tot discussie leidde en tot beschuldigingen van aanzetten tot pedofilie en verkrachting. PvdA kamerlid Khadija Arib, die volgens mij een vrij consequente lijn volgt als het gaat om de positie van vrouwen en kinderen in Nederland, protesteerde tegen de komst van deze sheikh en stelde kamervragen hierover:
De As Soennah moskee waar de imam zou komen reageerde als volgt:
Ook de IslamDemocraten uit Den Haag reageerden: Al-Maghraoui van harte welkom in Den Haag. Overigens waren er ook mensen die de vrijheid van meningsuiting van Al Maghraoui verdedigden en ook vonden dat hij gewoon kon preken in Nederland. Voor anderen geldt slechts dat zijn ideeen bestreden moeten worden en dat hij dus niet toegelaten kon worden. Of het zou een uitgelezen mogelijkheid zijn om dit soort toestanden aan het licht te brengen. Op dit moment is volgens mij nog niet helemaal duidelijk of hij nu wel of niet komt (wordt vervolgd). update: Uiteindelijk is Al Maghraoui niet in Den Haag geweest. Officieel omdat hij te moe was om te reizen. Op maandag 26 december heeft hij een lezing gegeven voor de Haagse conferentie, per videolink.
De tweede imam en tweede conferentie betreft sheikh Mohammed Al-‘Arifi die naar de conferentie van de Fourqaan moskee is gekomen.
Dit werd onder meer opgepikt door het AD. Opvallend wel dat dit bezoek vooraf veel minder problemen opleverde en dat Al-‘Arifi ook al eerder (2009) in Nederland was zonder enige ophef. Maar de LPF in Eindhoven en de Brabantse PVV pikten het toch op zoals we in het volgende filmpje van Omroep Brabant kunnen zien. Daarin zit ook het omstreden fragment met Al-‘Arifi waarin hij zou stellen dat het toegestaan is om vrouwen te slaan:
Dit is de meest uitgebreide versie van de video die ik kon vinden:
Ik was enigszins verbaasd over die opmerkingen aangezien ik die niet helemaal in lijn vindt met wat hij gebruikelijk zegt over vrouwen en islam. Een uitgebreid transcript is HIER te vinden (H/T Carel Brendel). De moskee en Al-‘Arifi reageerden gisteren zelf met het volgende interview van prediker Al AlKhattab met de sheikh:
De reactie van Al-Arifi zal niet iedereen geruststellen. Immers, zijn opmerking dat je in zeer ernstige kwesties vrouwen een tikje mag geven met (symbolisch) een tandenstoker, gaat nog steeds uit van de man als hoofd van het gezin die bepaalt wat zijn vrouw wel of niet mag. Die reactie past overigens wel in wat ik van hem weet én past ook bij het beeld dat de Fourkaan moskee naar buiten wil brengen. Al eerder is de positie van de vrouw in lezingen en conferenties aan de orde geweest en ook daar is het slaan van vrouwen stellig veroordeeld (naar aanleiding van vragen van mannen en vrouwen uit het publiek daarover). Daarnaast wordt Al-‘Arifi ook in verband gebracht met terrorisme en jodenhaat hetgeen in België de nodige ophef veroorzaakt (hij gaat een dezer dagen ook nog naar Antwerpen).
Zie ook deze reactie bij Studio040:
In de lezingen van salafisten gaan opvattingen over gender en het lichaam meestal over vrouwen. Slechts een klein deel van de aandacht wordt besteed aan de man als de hoeder van het gezin hoewel dat wel bijna altijd de achtergrond vormt van de lezingen en geschriften over vrouwen. Opvallend is daarbij dat de sprekers voortdurend focussen op het tegengaan van macho- en vrouwonvriendelijk gedrag. Zo is in één van de lezingen (thuis in het huwelijk) van een Nederlandse prediker te beluisteren dat de man tijdens de huwelijksnacht vriendelijk moet zijn voor zijn vrouw, haar bezorgdheid wegnemen en in plaats van meteen over te gaan op de daad, moet hij eerst flirten, zoenen enzovoorts. De man wordt dus gezien als de actieve partij en de vrouw als passieve, ontvangende partij, maar de man dient wel op correcte wijze te werk te gaan. In het huwelijk moet hij in haar behoeften voorzien, aardig zijn voor haar en haar onderhouden. De beste man is niet de sterkste of degene die veel geld uitgeeft, maar degene die het beste omgaat met zijn vrouw met de profeet Mohammed als beste voorbeeld. De vrouw moet gehoorzaam zijn, maar hij moet haar beschermen, haar fouten en misstappen over het hoofd zien, haar onderwijzen in het geloof en haar verzorgen als ze ziek is. Hoewel de salafisten enkele jaren geleden nog in het nieuws kwamen vanwege de opvatting van één van de imams dat mannen hun vrouwen mogen slaan (met de kracht van een veer) tijdens een vragensessie over huiselijk geweld werd gesteld dat een echte man zijn vrouw niet slaat.
De soms ook ambivalente uitspraken met betrekking tot de gezagsverhouding tussen mannen en vrouwen is goed te zien in het volgende filmpje (noot voor sommige lezers het filmpje bevat klassieke muziek en nogal wat schokkende foto’s):
Aangezien we in een tijd leven waarin de seculiere norm de onverdachte norm is en waarin religie, in het bijzonder de islam, als de anti-these ervan wordt gezien en waarbij seculier zou staan voor vrijheid, tolerante, gelijkheid van mannen en vrouwen, is het niet moeilijk voor te stellen dat de opvattingen van salafisten voor discussie zorgen.

Raadsleden in gesprek met imam Al-Arifi via @alicevanderplas
Het gedrag en het lichaam van meisjes vormen belangrijke symbolische grenzen tussen wat men ziet als de eigen groep en buitenstaanders. De waarden betreffende vrouwelijk gedrag, kleding en omgang tussen mannen en vrouwen worden door verschillende groepen gearticuleerd om de ‘integriteit’ van de groep in stand te houden. De strijd over de controle over het lichaam van de vrouw is één van de belangrijkste grensmarkeringen tussen ‘wij’ en ‘zij’ in het islamdebat. De moslimvrouw is hiermee de belichaming in alle opzichten van dat woord) van de islam en het debat erover.
Posted on December 12th, 2011 by martijn.
Categories: Activism, Internal Debates, ISIM/RU Research, Notes from the Field.
Introduction:

Source: Flickr / Irshad Manji
Irshad Manji is on tour to promote her new book Allah, Liberty and Love – The Courage to Reconcile Faith and Freedom. She was in the Netherlands this week and during a debate with Green Left MP Tofik Dibi in De Balie a group of about 20 Muslim activists entered the room and disturbed the debate. Here I will attempt to give a brief overview of what happened and what the reactions were whereby I will treat both Manji’s appearance and the action of Shariah4Belgium and Shariah4Holland in terms in activism. In particular with regard to the latter I will treat their mode of activism not just as a reaction to particular circumstances, but as a tactic of creating a spectacle that belongs to theatrical resistance that dramatizes their project of both refusing the Dutch state’s and Muslim’s endeavour to produce liberal Muslims and their aim to achieve justice (how they understand it). The drama is also designed to evoke a reaction of moral outrage that actually confirms their project.
What happened?
According to some they are ‘salafists‘, according to others ‘radicals‘ and according the national news they were Muslims. It appears that they are part of a Belgian, Flemish, organization called Shariah4Belgium. This organization affiliated with the British Islam4Uk and with a Dutch branch, Shariah4Holland, wants to imply Sharia law in their countries of residence. It is not entirely clear what they mean with this, but for now it seems to work mainly as a powerful slogan.
They came in and shouted at both Dibi and Manji but:
Muslim Reformers vs Extremists
The speakers refused to leave the stage. Their discussion on the modernisation of Islam resumed after the police arrested a number of the extremists. Stated Manji, “I never felt afraid. Not once. Neither did Tofik. In fact, all of us refused to leave, even when police asked. We wouldn’t play on Jihadi terms. Some things are simply more important than fear.”
Emphasized Dutch MP, Tofik Dibi, “the disruption shows that even in the Netherlands it is necessary to continue the debate on reforming Islam.”
In several reports it was mentioned that the activists shouted ‘Takfir!‘ which Manji interpreted as an execution order. She also claims that the protesters pledged to break her neck (we can hear the latter indeed in the videos). Based upon the available footage however I do not recognize the ‘takfir’ call. What they do shout is ‘takbir’. It is a phrase well known and usually when someone shouts ‘takbir’ the audience responds with ‘Allahu Akhbar’. Which is exactly what happened as you could have seen in the video above. But of course the videos may not cover all what has been said. Nevertheless it would be strange if they shouted ‘takfir’ because that word is never used as a slogan, public outcry or the like. The combination of using Arab and Dutch/English slogans is interesting. The Arab slogans, as my colleague CB (checking the slogans for me) also noted, were mainly standard general religious slogans often used in protests. The Dutch/English slogans and calls were more specific for this occasion.
The next video does clarify a few of the issues mentioned above. It is in Dutch and made by the activists themselves. It appears from the video that the action was initiated by Shariah4Holland and that they asked support from Shariah4Belgium. In the video you will see the leader of Shariah4Belgium and some of their footage of them disturbing the debate:
Both the leader and the activists explain that they reject people who they regard as ‘murtadeen’ (apostates) to talk about Islam. They (Manji and Dibi) have the right to speak but then S4H and S4B have the right to protest and to object (‘verbally not physical’). They see the practices of Manji and Dibi as perverse among other things. According to Abu Imraan the mood in the debate room changed when his people entered and the speakers started to challenge them (Maybe he refers to Manji’s phrase: ‘the voices of sensationalism’?), which they responded to in a fierce manner.
Motives, means and objectives
For my Dutch readers here is the radio interview by Fouad Sidali with Abu Imraan, the leader of S4H:
According to him the hypocrites and apostates (Dibi and Manji) mock Islam and they wanted to make a statement that the mockery should be over. He says Dibi and Manji didn’t take them serious in the debate so they resorted to plan B: ‘a little takbir and a little takfir’. The interviewer ‘criticized’ the protesters also for spitting at Dibi and Manji but according to Abu Imraan they do not deserve respect. Abu Imraan declared Dibi an infidel but also claimed that this was no problem for him as long as they did not hurt him with his infidelity. He also refers to a debate on Tuesday 13 December where S4H might appear and says the police to be ready for them. They will defend Islam and not be afraid.
The next scene
The reactions in the media about the S4H/S4B action were very negative and often portrayed as a clash between Muslim reformers and extremists and on anti-Islam sites it is regarded as a demonstration of ‘true’ Islam whilst so-called moderates are only lying or indulging in some kind of fantasy islam and therefore, at least in the case of Dibi, the action was regarded as an ironic twist of fate. The more mainstream reactions however were more in line with the reformist vs. extremist or moderate vs. radical Islam/Muslims dichotomy. Some referred to S4H/S4B as barbarians or religious hooligans and praised Manji for being brave.
It appears that the dichotomy moderate vs. radical is used to not only alienate other Muslims from mainstream society but also used as a mobilizing frame. While S4H and S4B here use mobilizing frames such as ‘true Islam’ and ‘insults against Islam and the prophet’ people like Manji and Dibi use ‘moderate’, ‘liberal’ or ‘reformist’ Islam / Muslims as a way to call Muslims to stand up against intolerance and bigotry. The next part of the Dutch TV program Halve Maan which features Irshad Manji is not only very clear about the dichotomy but also about the attempt to mobilize people (the introduction is in Dutch, the interview in English begins after 30 seconds):
The problem according to Manji, and many others with her I think, is that too many ‘self-declared moderates’ do not stand up against these radicals. And if they don’t, or because they don’t, they are not only complicit to ‘this problem’ but she even challenges their self-definition of the moderates by saying ‘what is moderate about you when you are allowing these gangsters to define what Islam is’. She is therefore asking the moderates where their insistence and humility is to call upon the radicals to show their humility to God: “I want to hear your voices”. Such frames are used to inspire, mobilize and legitimate social movement activities and campaigns but ultimately always reduce the multi-dimensional realities. The dichotomies used by Manji but also by S4H and S4B do not cover, for example, the wide range of reactions among Muslims with regard to the actions of S4H and S4B. The same happens with people like Manji and Dibi of course. By some seen as collaborators (or traitors) with the infidels, by others seen as still too Muslim even though she tries to resist such reductionist views.
The reactions among Muslims I have seen so far are mixed but with a clear dominance of rejecting and disapproval. For my Dutch readers, watch here the debate at De Halve Maan, the girl you see on the videos vehemently opposing S4B/S4H is also in this debate:
I also have checked some of my informants and websites. Many see the attack as intimidating and agressive. Others think that the tactic goes against Islam; the tactic of intimidating but also throwing food (eggs) at Tofik Dibi. Several people think that an action such as this will only result in an increasing stigmatization of Muslims. Others however, although not approving the action, are a little more supportive since they see S4B as an organizations that ‘at least tries’ (without specifying what) with trial and error. And again others although some even disapproving the action say it is nevertheless necessary to support ‘the brothers’ against the infidels reagardless of what they do. And several support both the ideas and actions of S4H but also call for a ‘MuslimsAgainstShariah4Belgium‘. Several condemn the action, not because they agree with Dibi and Manji (on the contrary) but because it is against Islam, against tolerance and taints the image of Islam and Muslims. One calling them hooligans and a disgrace. Others condemn the action but also emphasize the need for reflection on the question if we do not have something of Abu Imraan as part of our self. Supporters of Manji define her insistence to remain on the stage during the protest as a ‘Rosa Parks‘ moment: “she didn’t move to the back of the bus”. Interestingly that is actually the statement of S4H and S4B as well: they dont want to be moved to the back of the bus (albeit with different tactics, aesthetics, frames and political identities).
Theater and Spectacle
It is not the first time S4B disrupts a meeting and I’ve written about it earlier as well. Every time the reactions among many Muslims are very negative even among those who do not necessarily object to the messages of S4B. The amount of support remains rather low in my impression. What is the use of tactics like these then? I guess we can look at it in terms of theatre and spectacle. What is happening here is that protestors orchestrate an event that breaks the usual order of things in debates and debating rooms. They do this in such a way, with dramatic acts of rupture, that dramatizes injustice experienced by the protesters and engages with media conventions in which the sensational is prioritized and whereby continuously social problems, enemies, leaders and followers are constructed, prioritized and pacified. So when, almost in a parade, they enter the debating room )with its highly formalized and stylized conventions for both speakers and audience), creating rwina (chaos, when things are not going the way they are supposed to go) they produce a stark contrast with what people expect and accept in such an environment. Violence is such a tactic, standing up and shouting in a debate is another one, spitting, threatening and so on are other tactics as well as using Arab slogans. And it works, immediately after the event the hunt for eye-witness accounts and video footage began.
The idea, also apparent among opponents of S4H, that no one is standing up for Muslims and against injustice, is significant. What S4H tries to do with this theatre and spectacle is to pursue visibility; both for their cause (injustice) as well as for themselves (as the true representatives of the oppressed). At the same time they try to render invisible any disagreement and weakness on their part or among Muslims in general. As such they use the media and how the media covers such an event is just as much part of the spectacle as the actions themselves as can be seen from Abu Imraan speech who turns the use of the label ‘radicals’ or ‘extremists’ against his opponents.
The media’s reaction confirms the S4B/S4H worldview and this theatrical resistance is meant to create that interplay because they know their message and performance will be interpreted through prevailing frames, concerns and norms. I wouldn’t be surprised therefore if they actually would agree with the Dutch intelligence service that fears a growing radicalization. I don’t. This is what we have seen before; a whole series of oppositional, provocative and militant disruptive spectacles that, taken together, can be seen as theatrical resistance. Using a video camera and Youtube shows they perfectly understand the power of theatre, spectacle and sensationalism in the age of social media.
At the same time however this spectacle is a site of contestation where different actors use the spectacle for their own agenda and interests; therefore the understandable fear among opponents that S4B/S4H only serves to legitimate islamophobia and to denounce all Muslims as freaks, barbarians and terrorist-in-disguise. Which is indeed what happens, showing that it is difficult to escape the islamophobic and anti-religious attitude whether one engages in such militant actions, responds to such militant actions, or not respond at all; actions designed to challenge the existing order may end up confirming them. Within this perspective, the insistence of Dibi and Manji to remain on the stage was by the way highly effective. Not only in the sense that the debate could go on but also in the sense of performance: by remaining steadfast within the ethic and aesthetic terms of the usual debate (not shouting, being supported by others) and by foregrounding themselves as defenders of free speech.
Posted on December 7th, 2011 by martijn.
Categories: ISIM/RU Research, Notes from the Field.
Mesa 2011 ended last Sunday. It was a rewarding conference this year in Washington DC. I met several new people, saw some old colleagues back after quite a while and attended several interesting panels. On Sunday morning I participated in a round table discussion with Gudrun Kraemer, Free University Berlin – Mirjam Kuenkler, Princeton University – Thomas Pierret, University of Edinburgh – and Hilary Kalmbach, University of Oxford; the latter also being the convenor and chair of this session. The title of this panel was Mapping Change in Islamic Authority: Shifting Cultures of Knowledge, Learning, and Practice. I’m not going to summarize this panel for you (you had to be there…) but I will share with you my notes which I used for a brief talk.
Social Field
Based upon my research on the Salafi movement I wanted explore the usefulness of Bourdieu’s social field approach with regard to the matter of authority. Now Bourdieu is certainly not unproblematic in this regard. In his work he maintained a very rigid distinction between authority and lay people, or as I put it (certainly not appreciated by everyone in the discussion given its obvious neo-liberal market connotation) between consumers and producers. Nevertheless his explorations of other fields shows that there are possibilities to explore the religious field in a more dynamic way. Following Bourdieu these fields are characterized by opposing forces and power struggles. I will use this idea as to point some ideas and suggestions of what we can look at, in a rather tentative way. In 1999, almost 10 years after the establishment of the first Salafi networks in the Netherlands a blacklist was published that featured several Salafi preachers, denouncing them as people from the Muslim Brotherhood, innovators and lacking piety. The list was issued by a then new network connected: the Madkhali network. A network of scholars and students that claims to shy away from politics and is loyal to Saudi (and other) authorities. They did the same in other countries as well for example in the UK and in the US. It immediately gave them a place among the others, albeit a contested one.
Establishing and performing authority through genealogy
The competition in the transnational Salafi field results to a large extent from conflicting claims by Salafis over positions of authority over what is, and how to establish, the authentic truth of Islam and what constitutes a trustworthy, genuine and reliable authority.. It has been in particular the Madkhali network that has established itself by identifying a false authority. They also issued lists of trustworthy scholars in order to authenticate their own religious knowledge in the sense that it is they who adhere to the silsila (or chain) of ‘true’, ‘trustworthy’, and ‘genuine’. By looking at the student-scholar relationship on this list, we can, for example, trace the inherited knowledge of someone like Ibn Baz back to the days of the Salaf. Like in Islamic traditions the isnad or the Chain of Authenticity is crucial instrument for ascertaining the validity of a hadith, this Salafi chain is used to trace the lineage of knowledge of a Salafi Shaykh to the Prophet Muhammad and his companions, perhaps somewhat similar (I’m speculating here) as the chain of masters and students, ‘silsila’ among Sufism. What is authentic is not only decided upon people’s mastery of knowledge but also about scholars with a reputation of being pious. It is a way to ascertain that one is on the correct path and to delegitimize those who are not part of the chain. It appears that within the religious field there are differences with regard to values, hierarchies and systems of aesthetic judgement serving to legitimate and authenticate particular practices, styles, and subjects. This is contrary to how Bourdieu treats the religious field but less as to how he treats other fields (such as arts).
The religious field and the media field
The religious field is not always clearly demarcated and isolated from other fields such as the media. A few of the lay preachers for example have a made an appearance on TV which in different ways contributed to their authority. It appears that their authority in the ‘Islamic’ field also rendered them authoritative in the Dutch media field in which debates about Islam and the nature and interpretation of Islam dominate. In both the religious and the media field their image as uncompromising about ‘what Islam really says’ contributes to this authority, albeit with a different interpretation and evaluation. Often in defending their own position in the public sphere they do not so much use arguments based upon works of scholars, the Qur’an, hadith, and Sunna, as a means of authenticating their knowledge. Instead they point to the freedom of speech and freedom of religion thereby demonstrating their adjustment to the rules of the game in the media field. At the same time these different fields interact. These Salafi preachers often get verbally attacked in the media and in particular on the Internet after their TV appearances. For many Muslim youth, a prime example of both how Muslims are treated in public (with double standards) and how one nevertheless should remain steadfast. Furthermore what this case alludes to I think is the issue of professionalization. There is much talk on Salafi activists about the need to become more professional in their outreach and becoming media-savvy is part of that. Muslims more critical about the Salafi preachers actually accuse of them of not being professional and often mock there media appearances. Dutch salafis in turn look to the English networks as example of professional media outreach while some of the English look at the Dutch as to how to respond to a strong anti-Islam party.
Genres of authority?
In Bourdieu’s work different fields are to be distinguished but not always separated. With regard to the making of authority we should not limit ourselves to analyze what kind of or how much people master particular types of religious knowledge but we can look to what kind of values, hierarchies and systems of aesthetic judgement serve to legitimate and authenticate particular practices, styles, and subjects. It is very clear that in a mediatised context not only mastery of religious knowledge counts but also how media savvy people are. Focus should be on how fields are positioned in relation to other fields, on distributions of value and resources, habitus and comparing them by focusing on their discursive resources, the kinds of effects they have when put to use, the strategies producers (speakers) pursue and the ends they achieve. It is clear that only some institutional affiliation is not enough to provide someone with authority. Based upon that we can probably distinguish between different genres of authority as came up in the discussion that ensued from the presentation. Whereby for example Amr Khaled (not a salafi) represents a different genre than for example Bin Baz in the past and both are in turn different from that of Nasr Abou Zayd. These differences are not only the result of differences in content or institution but also in aesthetics. Taken together they might constitute (following Bakhtin and his notion of ‘speech genres’) a set of peformative features combining different repertoires (for example media and religious capital) based upon more or less (but also contested) patterns and expectations. The persuasive power represented or manifested within the words of the preacher then resides outside his text (for example his or hers eloquence, gender, relation to particular institutions, gestures, styles of clothing and so on). Maybe this idea merits further exploration?
Posted on November 2nd, 2011 by martijn.
Categories: Activism, ISIM/RU Research, Notes from the Field.
This is my second and last postcard from Birmingham. I have been in the UK for nine days (including two days in London, one in Leicester and one morning in Manchester) mainly to explore possibilities for future research comparing the UK and the Netherlands in terms of Muslim activism and its relation to every day life. The idea is that this builds on my current research on Salafism in the Netherlands, but includes a broader range of Muslims in both countries and does not immediately take their Muslim identity as their primary identity or even single identity, excluding other modes of identity and belonging.
I have spend my time in the UK talking to some colleagues and individual spokespersons of various networks and organizations. But most of my time I have been trying to establish contacts with those Muslims who migrated from the Netherlands to the UK and of course meeting them. Although I have spoken to about 10 people, more than I expected because I did not have that many contacts when I came to the UK, I will certainly try to speak with more men and women the next time I’m here. What I give you now is an impression of the main themes coming up during my conversations with these people. Do not expect too much in terms of reflection and analysis, it is just meant to give you some idea of what came up and the themes that might be explored in further research.
Snapshots from the UK
Note that these are just 22 tentative issues that have come up in mostly informal, exploratory talks. This is by no means exhaustive nor representative or approaching any final conclusion, but just gives an idea of the themes and issues I’m focusing on now and might do in the future. What the list makes clear is that this North Sea Triangle (consisting of a Dutch part, English part and another ethnic or Muslim identity) is highly interesting and complicates much of the discussions on identity, integration and the role and position of Muslims in society and towards wider society. People clearly use different modes of identity, all of them with both positive and negative and often contradictory evaluations. Their often very positive evaluation of Dutch identity or a sense of belonging to Holland appears to have come up once they arrived (or shortly before) in the UK. All of them appreciate the opportunities they have in the UK to develop themselves both in terms of education, career as well as being a person and a Muslim, but research also shows that there is a lot of distrust and people suffer from being targeted as a group. At the same time there are many de-escalation processes at work.
Certainly for Salafi Muslims it is much easier to live here with more mosques, more organizations, living in areas like Small Heath provides some social control as well as protection against agressive anti-Muslim behaviour, but they also find themselves in a situation where there are many more networks than in the Netherlands offering all kinds of Islamic knowledge like the Barelwi, Deobandi, Hizb ut Tahrir and so on. The research on ‘suspect communities‘ makes clear that Muslims as a group are affected in every day life by the counter-terrorism measures, but this may have more negative consequences for a particular group of Salafi Muslims than for other Muslims (speculating here).
All of this means that the puzzle of the relationship between the islam and integration debates on the one hand and daily life of Muslims on the other hand is very complicated and contradictory and as such also the relation with high and low profile modes of Muslim activism. Research on Muslim activism then requires attention to different levels: media, policy-making and every day life and should not start with Muslim identity as a given, but exploring how it relates to the different local and national contexts as well as how it is influenced by and influences other modes of identity and activism.
Thanks to all the people in the UK who were willing to meet (or otherwise communicate) with me, and in particular the people in Small Heath, Birmingham, for their hospitality. Also thanks to all the people who responded on twitter and facebook (in private or public): greatly appreciated and very helpful.
Posted on October 30th, 2011 by martijn.
Categories: Activism, anthropology, ISIM/RU Research, Notes from the Field, Public Islam.
Right now Im making a trip in the UK, visiting London, Birmingham, Leicester and Manchester. The aim of this trip is twofold. Firstly, tying up some loose ends for my Salafism research. I am mainly interested in the lives of Salafi men and women, regardless their ethnic background, who migrated from the Netherlands to the UK. Some of them see this as a mode of doing hijra (lit. migration); migrating to an Islamic country. Certainly Birmingham is seen, in some Salafi circles, as a city where Muslims can practice their faith without almost any restrictions and without much prejudice and racism against Muslims.
Secondly, I’m planning to do new comparative research focusing on activism among Muslims (not only Salafi) in the UK and the Netherlands. It focuses on the various and multiple positions Muslims have taken up with respect to contested public events and conflicts in terms of Muslim activism. So far little is known about how such conflicts involving Islam are discussed among Muslims, let alone how they affect the level of lived experience. While the public, and hence easily accessible, dimension of these conflicts is important, we need to understand and investigate both how Muslims conceptualize and understand freedom of speech and freedom of religion, as well as the practices and processes of turning grievances and claims into public issues. Focusing on different modalities of Muslim activism, we understand Muslim activism as producing forms of social and political mobilisation aimed at contesting the exclusion of Islam from the public domain and of claiming a Muslim voice. Activism is a way for people to express their moral visions for themselves and on behalf of what they view as the common good, mobilizing others to share these moral visions.
Whereas much work on a Muslim public presence oscillates between a focus on highly radical/orthodox or very liberal Muslims, this research project engages with a far broader range of positions. It recognizes that religion needs to be taken seriously, but cannot be assumed to structure Muslims‘ engagement with the public completely. Starting from the concept of multiple positionalities that may well be ambiguous, ambivalent and at times contradictory, it also takes other aspects of people‘s everyday life serious. This then raises the question under which conditions Muslims engage in higher profile forms of public participation.
My trip to England is therefore intented to learn about the practices and experience of Salafi Muslim men and women in the UK after they migrated there from the Netherlands and to explore the field and getting to know new people for possibly future research. I will be staying in Birmingham most of the time, more in particular in the Small Heath area, known for its large share of migrants: Somalians and Asians and also as the headquarters for one of the Salafi branches in Europe: Salafipublications.
In both researches the realm of the every day life is very important. This makes research among Dutch Muslim migrants in the UK so interesting. It is in particular Salafi islam, in which it is emphasized that Islam is significant for all spheres of life, have the risk of reifying ‘Islam’ as the principal identity for Muslims and making Muslims ‘all about Islam’. A focus on the everyday life identity politics of Salafi Muslims in the Netherlands, brings about a more ambiguous and ambivalent interplay between local and transnational politics and between overcommunication and undercommunication of religious identity and ethnic identity. Many studies on European Muslims taking up the idea of Islam as a primary identity marker, are influenced by some sort of ‘groupism’ in which, for example, Salafi Muslims by definition are seen as upholding Muslim as a primary identity and rejecting ethnic identities because that is what being Salafi Muslim is all about. ‘Groupist’ readings take the existence of groups in society for granted and neglect that ethnicity and other types of social identities are part and parcel of processes of categorization and identification (Brubakers, Jenkins). Groupism is, following Brubaker, ’ the tendency to treat ethnic groups, nations and races as substantial entities to which interests and agency can be attributed.’ It conflates social categories with groups and groups with organizations that appear to speak on their behalf. In research this would mean ignoring how ethnicity works (as in how people attach particular meanings to social relationships) in daily life.
An approach that starts from the everyday life experiences of people in the case of the Salafi movement, means that I start with, following Ammerman’s writing on everyday religion, the experiences of nonexperts, the people who do not make a living being religious or thinking and writing about religious ideas or as political entrepeneurs. The official discourses are important of course, but only when they are used by the people themselves. Everyday also means activities outside religious institutions or movements according to Ammerman but without exluding those institutions and movements all together. Everyday ethnicity and religion can be related to mundane activities but also with crisis and special events. It means that we look as to how religion and ethnicity are interwoven with the lives of people we observe. In the case of ethnic and religious identity it means what Brubakers and others called the politics of categorization: how categories are proposed, propagated, imposed and articulated top down and how at a grass roots level they are appropriated, internalized, subverted, evaded or how transformed. It means to look at how, why and when particular social categories emerge or not, how these categories are used to mobilize people, how the provide people with a sense of belonging and self-understanding, and how they are used to communicate differences and similarities and so on. Or in other words, how religion and ethnicity make sense in daily life.
A focus on how ethnicity and religion make sense, or not, in daily lives of people, shows a more ambiguous side of the identity politics in which both overcommunication and undercommunication of ethnic identity and religious identity appear at the same time, where categories that are dominant at the national level are trickling down in daily interactions, get appropriated, transformed and subverted. Instead of being a game of one identity replacing the other, or coexisting hybrid identities, strong over- and under-communication is also part of identity negotiations.
A new postcard is due on Tuesday or Wednesday.
Posted on October 24th, 2011 by martijn.
Categories: Activism, Internal Debates, Notes from the Field, Public Islam.

Foto via: saracoglu_burak / Flickr
Harun Yahya is het pseudoniem van Adnan Oktar, een Turkse voorvechter van een vorm van creationisme waarin wordt gesteld dat de evolutieleer niet klopt en dat de wereld is geschapen door God. Ik heb al eens eerder over hem geschreven:
Moslim Creationisme
Harun Yahya is, voor zover ik weet, een voorvechter van tafsir ilmi, de koranuitleg die spectaculaire natuurverschijnselen en vooral hypermoderne natuurwetenschappelijke kennis in de koran terugleest om vervolgens de goddelijke oorsprong van het heilige boek te bewijzen.
[…]
Yahya, zegt Riexinger, specialist in islamitisch creationisme, probeert vanuit een ultraconservatief standpunt en vooral op basis van Amerikaanse christelijk creationistische literatuur de feilen van de darwinistische leer aan te tonen. ‘Daarbij schildert hij de evolutietheorie af als summum van westers materialisme. Yayha staat bol van antiwesters, antidemocratisch en ook antisemitisch sentiment.’
Yahya’s boeken zijn gericht op (jonge) moslims in de westerse diaspora, zegt de Turks-Amerikaanse fysicus dr. Taner Edis (Truman State University, Kirksville Missouri). ‘Ze worden niet in het Arabisch, maar wel in vele westerse talen vertaald. Het is een verdediging tegen westers atheisme, vanuit een minderwaardigheidsgevoel tegenover de westerse wetenschap. De boodschap is: he, die evolutietheorie is een westerse dwaling, wij moslims weten beter. Dat biedt jonge moslims de kans om hun identiteit te versterken.’
Islamitisch creationisme is een bij uitstek modern verschijnsel, zegt godsdienstwetenschapper prof. dr. Abdelkader Tayob (Radboud Universiteit Nijmegen), dat opkomt in landen waar een sterk religieuze traditie in aanraking komt met moderne wetenschap. zoals in Turkije. ‘Men zoekt een houding tegenover die wetenschap terwijl men tegelijk wil vasthouden aan de eigen religieuze traditie.’
Opmerkelijk genoeg is evolutietheorie eigenlijk amper een thema binnen de islam, zeggen islamologen. Darwins ideeën hebben nooit meer dan een kleine seculiere bovenlaag bereikt. De consensus onder moslims is dan ook dat God de wereld en de mens geschapen heeft – iets wat 50 procent van de Amerikanen overigens ook denkt, hoewel deze ook nog precies weten wanneer: tienduizend jaar geleden – en zich in zijn schepping voortdurend laat gelden. Hoe dat gebeurt, eventueel via natuurwetten of evolutie, daarover zijn meerdere opvattingen, omdat de koran geen echt uitsluitsel biedt.
Volgens de islamoloog prof. dr. Sjoerd van Koningsveld (Universiteit Leiden) biedt de islam in theorie meer ruimte voor evolutie dan het christendom. ‘De goddelijke almacht en de scheppingsgedachte zijn weliswaar fundamenteel maar ook tamelijk abstract. De details uit Genesis, de zesdaagse schepping, Adam en Eva, de zondvloed, vind je in de minder belangrijke geschriften, niet in de koran. Zelfs de big bang-kosmologie kan probleemloos mee, met Allah als onbewogen beweger die de zaak aan het rollen brengt.’
Van Koningsveld meent echter dat expliciet moslim-creationisme vooral afkomstig is uit ideologisch gemotiveerde fundamentalistische kring. ‘
UPDATE: Voor de helderheid, hiermee is niet gezegd dat Van Koningsveld stelt dat de islam de evolutieleer zou promoten. De Koran, en dat stelt hij ook, is zeer stellig in de opvatting dat de wereld geschapen is.
Destijds schreef ik dat naar aanleiding van het bericht dat Yahya zijn Atlas of the Creation verspreidde in Nederland. Zijn site heeft ook een Nederlands deel met daarop vertaalde teksten en filmpjes:
Momenteel loopt er een campagne in Nederland. Ik weet niet precies of de organisatie van Yahya daar achter zit of dat het een initiatief is van Nederlandse aanhangers. In de volgende video zien we de aankondiging:
En hier zien we de reactie van Harun Yahya op de Rotterdamse trams met daarop zijn gezicht en zijn boodschap: ‘De Moderne Wetenschap Bewijst: God bestaat’:
Waarschijnlijk hangt deze campagne samen met de Harun Yahya conferenties enkele weken geleden in België. Eerder dit jaar was er al een conferentie in Rotterdam en één in Amsterdam. Yahya is overigens onder moslims omstreden. Sommigen claimen dat zijn opvattingen niet stroken met islamitische doctrines en dat (salafi opvatting) de sufi opvatting zou hanteren dat God in ons allemaal huist. Anderen maken zich daarover veel minder druk en waarderen het werk dat hij zou doen in het aantonen van wat men ziet als de de waarheid van de islam. Deze tramcampagne vertoont wel wat gelijkenis met de Atheist Bus Campaign in onder andere Engeland die ook (op kleine schaal) navolging kreeg in Nederland. Maar ook voor Nederland zijn dergelijke campagnes niet nieuw. Denk bijvoorbeeld aan de campagnes van de Bond tegen het Vloeken en de campagnes van de stichting Stevan.
Posted on October 23rd, 2011 by martijn.
Categories: anthropology, Notes from the Field.
‘We’ all love anthropology, right? In a recent issue of the online journal (or is it a blog, or both?) Anthropologies Ryan Anderson asks the question: “So what is the purpose of anthropology?” A question he answers in a very personal and sophisticated manner:
anthropologies: Introduction: A sense of purpose
Sidney Mintz once argued that anthropologists might be able to solidify its “sense of purpose” through deeper “studies of the everyday in modern life” (in Sweetness and Power, 1986: 213). I could not agree more–this is exactly what Chavez accomplished with his studies about migrant populations. The purpose of anthropology is to interrogate the boundaries that separate the people with history from the People without History. We have an imperative to ask why these boundaries exist, and to detail the structures that keep them in place. Even more, the goal is to seek out the cracks and passageways that exist in these self-imposed social walls, and to find ways to break through the social, historical, and geographic divisions that pervade our contemporary lives. As Mintz and Chavez powerfully demonstrate, such a project can begin the seemingly innocuous details of our own communities and backyards–and extend outward from there. That, for me, is the purpose of anthropology, and it is what gives the discipline a relevance for audiences far beyond the halls of academia.
These questions may yield very abstract, maybe even empty slogans but nevertheless these questions are important when we talk about ‘blogging anthropology’. If we don’t have an idea of what we are doing as anthropologists, why the hell blog about it? On the other hand what is the use of that question if the answers are so diverse given the broad range of specializations, political preferences and type of blogs among anthropologists? I would regard that however as too cynical and in the coming weeks I will think a little more on the issue of blogging anthropology. I will start, of course, with my own experiences of more than 10 years of maintaining a website (of which about 5 years as a weblog) and I will use that experience in an attempt to reflect on the issue of public anthropology. Following Calhoun on ‘public social science’ I defined public anthropology in a rather loose manner as being:
Public Anthropology: 10 Years from Researchpages to Closer
There are two main principles of public anthropology (that also distinguishes it from applied anthropology):
- Public accountability
- Attempting to understand the structures that frame and restrict solutions to problems
Craig Calhoun in a recent essay poses two important questions for public social science (H/T ZeroAnthropology and Sexuality and Society):
Public Sphere Forum » Blog Archive » CalhounFirst, what is the relationship between effective participation in public discourse and the maintenance of more or less autonomous academic fields with their own standards of judgment and intellectual agendas? Second, what is the relationship between “public intellectual” work, informing broad discussions among citizens, and “policy intellectual” work informing business or government decision makers?
As Calhoun explains it is not only about reaching a broader public. It is not only about spreading your knowledge which would amount to ‘showing off’ with little bearing on public issues. It is about producing ‘better social science’ that addresses public issues, tests particular social science hypothesis and informs both scientific and public debates.
But we can, and should ask some serious questions here. And I’m reminded here at one of our professors in Nijmegen, a linguist, who stated at the Anthropology and/in Publicity seminar (antpub) that anthropologists are masters in questioning everything and once there is only a glimpse of a consensus there will be at least one anthropologist who stands up and will say: ‘With all due respect, but I have to disagree here’. Which he, by the way, saw as good science.
What is anthropology if it is not public? Can there be something as a private anthropology? Is public meaning outside the academic realm? Going to the lay audience with our messages and our valuable contributions? How do we see the people we are working with then? And how do ‘we’ see ourselves? Isn’t teaching true public anthropology as my colleague Annelies Moors stated during the Antpub seminar. In the comments in the above mentioned article Anderson asks, in a rhetorical way, ‘what are we doing with all this anthropology stuff’? (There are some nice examples, read for example Barbara J. King‘s exposé on animal friendships and her appearance on CBS and another, recent, example is Anthropology, Moral Optimism, and Capitalism. A Four Field Manifesto.) In the same special issue Daniel Lende (of the Neuroanthropology blog) extends this to the field of anthropology online. What most of these questions appear to imply is that anthropology is a homogenuous field (an issue similar to what Mathijs Pelkmans talked about during antpub), or that the anthropological message is more or less the same regardless of the disciplines within anthropology, regardless of the individual anthropologist with his or her own academic, social and cultural background and roots. When for example Greg Downey in a very interesting, well-written contribution on Neuroanthropology (part of the Public Library of Science Network – PLoS) takes up the discussion with Ulf Hannerz (‘Diversity is our business) in talking to anthropology about anthropology as ‘our brand‘. Or when we proudly defend (and rightly so) anthropology against a flawed attack by some politician? Is public anthropology often not more than a nice get together for anthropologists who appear to talk to the larger public: an Anthro-Flop?
I will reflect upon the relation between blogging and (the lack of) public anthropology in an article I’m going to write the next weeks. Some of the issues I’m thinking about now:
No of course not, I cannot deal with all of these issues. I would like to have your thought anyway on (some of) these issues and if possible I will take them up in the article (with proper credits of course).
NOTE
After I wrote this post, I found the following keynote address by Maximilian C. Forte at the 8th Annual Public Anthropology Conference “(Re)Defining Power: Paradigms of Praxis” which I found very interesting and challenging although he goes beyond what I’m prepared to do, yet. The core of his argument is that:
Public Anthropology […] is too much about institutionalized, professional, and disciplinary Anthropology, and not enough about being immersed in social struggles, collaborating, building new forms of engagement, and tackling issues of power, violence, and inequality that combine to produce increasingly miserable conditions of existence for most people on this planet. Too much concern is devoted to communicating Anthropology to “the public,” and not enough of the reverse.
You can watch his lecture here:
Beyond Public Anthropology: Approaching Zero from Maximilian Forte on Vimeo.
Posted on October 18th, 2011 by martijn.
Categories: Activism, ISIM/RU Research, Notes from the Field, Public Islam.
In de Volkskrant stelde Wasif Shadid, naar aanleiding van Tofik Dibi’s Final Fatwa, dat allochtone politici het vertoog van de zogenaamde islamcritici overnemen. Hoewel allochtone politici weliswaar niet anti-islam zijn, lijken ze de grondgedachte dat er iets mis is met islam te delen. Daarmee zouden ze kiezers in de steek laten en misleiden.
‘Allochtone politici bevestigen populisten’ – opinie – VK
Het negatief afschilderen van de eigen cultuur en achterban in situaties van onderschikking, zoals hierboven is beschreven, wordt in het boek Black Skin, White Masks van de Franse psychiater Frantz Fanon getypeerd als ‘de internalisering van inferioriteit’. Daarvan is volgens hem sprake wanneer mensen niet alleen de opgedrongen gedachte van achterlijkheid van hun cultuur accepteren, maar die ook in eigen opvattingen gaan verwerken en verder verspreiden.
Naast hun bijdrage aan stigmatisering maken genoemde allochtone politici zich ook indirect schuldig aan een vorm van kiezersmisleiding. Wat belangenbehartiging betreft, blijven ze in gebreke en vertolken ze ook niet de allochtone stem, maar een echo van autochtone critici. Ze maken als het ware een knieval voor het heersende populisme doordat ze kernaspecten van de eigen identiteit zoveel mogelijk proberen te camoufleren.
Naar aanleiding van dit stuk evolueerde de discussie zich naar een debat over cliëntelisme bij politici van allochtone afkomst. Zie bijvoorbeeld de reactie van Afshin Ellian die spreekt van een ‘schandalige, primitieve, en in zekere zin tribale aanval op de integriteit van democratisch gekozen Kamerleden uit naam van de islam en het multiculturalisme’:
Elsevier.nl – Weblog – Een tribale aanval op Dibi en Marcouch
Shadid propageert juist cliëntelisme: terug naar de woestijnperiode, vorm een eigen clan! Shadid snapt niets van democratie en rechtsstaat.
Dit was precies het probleem met de oude garde van multiculturalisten, die de gebreken en problemen in een multiculturele samenleving desnoods met leugens verborgen. Wie de problemen niet verdoezelde, was een racist.
Onze samenleving heeft al lang afscheid genomen van het multiculturele paradijs. Shadid eist van politici met islamitische achtergrond dat zij elke anti-islamretoriek bestrijden. Waarom moeten ze dat doen? Shadid verwart de Nederlandse Kamerleden met imams en moefti’s die juist tot taak hebben om hun religie te verdedigen.
Zie bijvoorbeeld ook de reactie van Zeki Baran (PvdA): Beoordeel politici op hun daden, niet op hun afkomst
Mensen beoordelen op hun gedrag en hun daden en niet op hun afkomst of religie. Dat zou men ook wat vaker bij politici moeten doen. Het inhoudelijk weerspreken van anti-islamretoriek moet niet voorbehouden zijn aan allochtone politici of politici van islamitische afkomst, maar het weerspreken van anti-islamretoriek is een taak van alle politici, ongeacht hun afkomst of religie.
Het ideaal in een liberale democratie is dat deelbelangen niet het algemene belang overschaduwen: niet in de politiek en helemaal niet in het beleid. Dat vind ik, persoonlijk, wel een mooi ideaal. Maar zo werkt het natuurlijk niet. De islam speelt natuurlijk een rol, net zo goed als etniciteit. Daar wees Latif Hasnaoui op in een nieuwe reactie in de Volkskrant:‘Islamitische politici komen niet op voor hun achterban’ – opinie – VK
Ten eerste is een Kamerlid een volksvertegenwoordiger. Hij of zij vertegenwoordigt dat deel van het electoraat dat op hem of haar heeft gestemd. Politieke partijen zetten niet voor niets moslims, allochtonen, vrouwen of katholieken op de kieslijst.
Menig politicus van een bepaald geslacht, afkomst of religie is door voorkeurstemmen in een gemeenteraad of in de Tweede Kamer gekomen. Kiezers stemmen op een bepaald persoon omdat ze verwachten dat hij of zij opkomt voor hun sociaaleconomische belangen en groepsrechten. Dit geldt ook voor allochtonen met een islamitische achtergrond. Het feit dat ze moslim zijn, heeft er in veel gevallen voor gezorgd dat ze op de kandidatenlijst zijn gekomen. Want ook moslims kiezen voor een kandidaat omdat zij zich met hem of haar identificeren.
Dat leverde een debatje op bij Pauw en Witteman:
Wat is nu eigenlijk het probleem met cliëntelisme? Dienen politici niet dichter bij het volk te staan zo horen we de laatste jaren voortdurend? Op basis van een recent artikel in the Annual Review of Political Science, kunnen we stellen dat cliëntelisme gebaseerd is op de volgende kenmerken:
Bij dit alles dient de relatie niet eenmalig te zijn, maar over een langere tijd en een voortdurende herhaling van de uitwisseling.
Nu is wat Hasnaoui bepleitte strikt genomen geen cliëntelisme. Politieke partijen en politici maken altijd programmatische pakketjes die bedoeld zijn om specifieke groepen stemmers aan te trekken. Men kan daarbij refereren aan etnische, religieuze, regionale identiteiten. Politici kunnen bepaalde groepen bepaalde voordelen beloven zoals belastingverlaging voor werkgevers, economische vrijstellingen voor boeren en beperking van de bezuinigingen voor grote gezinnen. Populisten kunnen bepaalde voordeeltjes voor elkaar proberen te krijgen voor de gemarginaliseerde groepen in de samenleving zoals ‘Henk en Ingrid’. Hierbij reikt men de hand naar specifieke groepen en negeert men specifieke andere groepen en allemaal met electorale motieven. Bij cliëntelisme gaat het om politieke steun, om de stem in het stemhokje. Een politicus doet iets voor degene die op hem gestemd heeft. In het geval van Hasnaoui is dat niet noodzakelijkerwijze het geval. Hij wijst in zijn argument immers op zijn en Dibi’s identiteit als Nederlander, Marokkaan en moslim. Ongeacht of alle moslims op hem en Dibi gestemd hebben, wil hij opkomen voor moslims. Bij cliëntelisme zou Hasnaoui alleen opkomen voor degenen die op hem gestemd hebben of beloven dat te doen en moet er ook sprake zijn van een lange relatie tussen patroon en cliënt.
Clientelisme is een rationale afweging van welbegrepen economisch en/of politiek eigen belang; een instrumentele vriendschap tussen ongelijken waar beide partijen iets naar hun gading vinden (al dan niet met een dreiging van dwang zoals geweld). In het ideaalbeeld staat democratie hier natuurlijk heel ver van af. Een democratie is idealiter gebaseerd op transparante en wettelijk bepaalde procedures die voor iedereen gelijk zijn. Politieke macht is in handen van gekozen functionarissen en hun positie is betwist in open, vrije verkiezingen waar in iedereen het recht heeft om te stemmen. Iemands gezag is gebaseerd op zijn/haar officiële positie, niet op wie hij of zij is en welke achtergrond hij of zij is. Dat laatste geeft overigens wel aan waarom sommigen Hasnaoui’s pleidooi, per vergissing, aanzien voor een pleidooi voor cliëntelisme. Dus laten we dat voor de discussie maar even aanhouden en het voor de helderheid even neo-cliëntelisme noemen.
Hierboven staat cliëntelisme haaks op democratie. Het is geenszins zo dat rijke, westerse landen geen cliëntelisme zouden kennen ook al lijkt dat soms wel verondersteld te worden. Met de komst van migranten zou cliëntelisme dan ook hier (weer) haar intrede doen zo wordt soms wel gesteld:
Rotterdam: zwart zit links, wit rechts – Politiek – VK
Cliëntelisme ligt op de loer; veel allochtone kiezers verwachten iets terug van degenen die zij met voorkeurstemmen in het zadel hebben geholpen. Zo gaat dat in het thuisland immers ook.
Maar zo kent de VS het systeem van ‘constituent service’ waarbij volkvertegenwoordigers interveniëren namens hun individuen in hun achterban die problemen hebben met betrekking tot belastingen, sociale zekerheid, verblijfsvergunningen, bouw van fabrieken enzovoorts. Het is een plus voor deze volksvertegenwoordigers als zij op deze manier kunnen laten zien dichtbij hun achterban te staan. En wat bijvoorbeeld te denken van de druk die vanuit Zeeland is uitgeoefend in verband met het onder water zetten van een polder? Of de ‘Beste Els‘ brief van Bolkestein en andere zaken die te maken hebben met de nevenfuncties van politici (wie is dan hun achterban?). En is de mogelijk benoeming van Donner nu echt alleen gebaseerd op zijn kwaliteiten of heeft het ook te maken met de juiste politieke kleur en connecties? Als dat laatste bij benoemingen geen enkele rol speelt, waarom leren we dan allemaal dat het zo belangrijk is om de juiste mensen te kennen? Dat noemen we weliswaar ‘netwerken’ in plaats van cliëntelisme, maar het onderscheid is hoogstens gradueel. Zouden de klachten over de negatieve aspecten van het bestuur in Nederland (gebrek aan openheid, elitisme, onduidelijkheid bij benoemingen, enzovoorts) veroorzaakt worden door iets anders dan een vorm van (neo-)cliëntelisme?
Er zijn goede redenen om tegen cliëntelisme te zijn. Het opent de deur voor machtsmisbruik, men laat weliswaar de oren teveel hangen naar één groep in de samenleving maar is doof en blind voor de noden van anderen, het leidt tot een verstoring in de investeringen en verdeling van publieke middelen en er is nauwelijks democratische verantwoording mogelijk. Maar het bestaat niet voor niets nog in Nederland en andere landen. Cliëntelisme levert de nodige voordelen op. Het zorgt ervoor dat de elite zichzelf in stand houdt en er niet één groep is die er buiten valt, de ‘gewone’ man en vrouw heeft de mogelijkheid om politieke besluitvorming te beïnvloeden en zich op z’n minst gehoord en erkend te voelen. De bureaucratie die is opgezet in democratieën leidt er namelijk toe dat mensen als nummers worden gezien. Het onpersoonlijke beleid leidt er vaak toe dat mensen worden ingedeeld in bureaucratische hokjes: allochtoon, illegaal, uitkeringsgerechtigde, scholier, waarbij we de mens erachter vergeten. Cliëntelisme heft dat deels op. Mensen kunnen er banen, geld en status door verkrijgen, het kan bijdragen aan stabiliteit doordat conflicten vaak niet hoog opgespeeld worden. In diverse Afrikaanse en Latijns-Amerikaanse landen zien we bijvoorbeeld dat beleid dat cliëntelisme moet bestrijden vaak wel voordelig is voor de midden klasse, maar niet voor de echte armen.
Cliëntelisme kan dus een belangrijke ‘safety valve’ zijn. Wanneer echter één groep echt de macht heeft en geen rekening houdt met de vaak ingewikkelde patronage relaties met minderbedeelden, kan de situatie wel heel scheef groeien. En dat laatste dreigt nu in Nederland. Het grote probleem is namelijk dat openlijk etnisch cliëntelisme al lang haar intrede heeft gedaan en wel onder bepaalde autochtone politici en onder politieke partijen. De oproep van zowel Shadid als Hasnaoui komt in een tijd waarin de premier Nederland wil teruggeven aan de Nederlanders (en iets zegt mij dat daar geen allochtonen of moslims mee bedoeld worden), waarin minister Verhagen zegt de angst voor buitenlanders ‘begrijpelijk en terecht‘ te vinden, waarin het integratie beleid bijna alleen de nadruk legt op integratie in de ‘Nederlandse’ cultuur (en waarbij het zich houden aan de wet onvoldoende is voor allochtonen) en waarin de overheid mensen classificeert als 100 % outsider zelfs als deze van deels autochtone afkomst zijn.
We vinden het begrijpelijk wanneer autochtone Nederlanders vragen om erkenning en herkenning van hun Nederlandse cultuur in de politiek en het is dan ook normaal om te ervoor te pleiten dat PVV-stemmers het recht hebben om gehoord te worden. Wanneer het beleid in hun richting aangepast wordt, horen we niemand over cliëntelisme terwijl het toch echt gaat om het bevoordelen van een specifieke etnische groep: autochtonen (en dan nog meer in het bijzonder de niet-moslims daarbinnen). De scherpste kanten aan de retoriek die daarbij komt kijken noemen we populisme of anti-islam gedachtegoed, maar het is duidelijk dat de tegenstelling moslim – autochtoon mainstream is geworden. Jarenlang heeft dat niet geleid tot specifiek anti-islam beleid (wel tot specifiek beleid pro autochtone Nederlandse cultuur zoals inburgeringsbeleid en afschaffing ‘allochtone talen’ onderwijs), maar nu met de PVV als gedoger van het kabinet, de maatregel tegen ritueel slachten en het mogelijke ‘boerka-verbod’ is er wel een situatie ontstaan waarin specifiek moslims object van beleid en uitsluiting zijn geworden. Wenselijk of niet, een dergelijke situatie roept wel de reactie op onder moslims of er eigenlijk nog iemand is in de politiek die voor hun belangen opkomt? En roept ook de situatie op waarin moslimpolitici zich hetzelfde afvragen en enigszins vervreemd rondkijken naar hun moslim en niet-moslim collega’s. Tegelijkertijd is het opmerkelijk, zoals Jean Tillie laat zien (toegegeven in 2006), dat de etnische factor in stemgedrag weliswaar zeker aanwezig is, maar ook afneemt. Allochtone kiezers kijken eerst naar de partij en vervolgens naar de aanwezigheid van etnische kandidaten. En de invloed van dat laatste neemt af.
Hasnaoui’s oproep lijkt dus aan dovemansoren gericht. Deels wellicht omdat, zoals Shadid dat stelde, men het vertoog van moslim en/of allochtoon als probleemcategorie heeft geïnternaliseerd, deels wellicht omdat de etnische factor in het stemmen wel aanwezig is maar kleiner wordt, deels omdat moslims in Nederland nauwelijks een traditie lijken te hebben van groepsspecifieke politiek. Dit in tegenstelling dus tot de Nederlandse politieke partijen en vele politici. Het is een beetje vreemd om dit nu Hasnaoui te verwijten (los of zijn pleidooi nu wel of niet wenselijk is). In de Nederlandse geschiedenis hebben moslims niet of slechts zeer zelden pleidooien gehouden voor specifieke voorzieningen voor moslims en terwijl er voortdurend wordt geweeklaagd over de islam en moslims tot op het beledigende aan toe. Nu is er één moslim die ervoor pleit dat zijn Nederlandse, Marokkaanse en moslimcollega’s het nu eindelijk eens opnemen voor moslims, en dan zou hij zich schuldig maken aan cliëntelisme? Zou dit type reacties er mede toe leiden dat moslims eigenlijk nagenoeg onzichtbaar zijn in het publieke debat over islam?
Posted on October 8th, 2011 by martijn.
Categories: Activism, Gender, Kinship & Marriage Issues, Notes from the Field, Public Islam, Religious and Political Radicalization.

Foto: De Pers.nl
Gisteren, vrijdag 7 oktober, was er een demonstratie tegen de kabinetsplannen voor een verbod op gezichtssluiers (‘boerka’). De demonstratie was het initiatief van een vrouw, maar gaandeweg de weken voorafgaand aan de demonstratie over genomen door de organisatie Behind-Bars. Deze komt onder meer op voor gevangenen in Marokko. Ik heb daar eerder over geschreven met betrekking tot Saddek Sbaa. De demonstratie was onder moslims zeker niet omstreden. Er waren mensen die erop wezen dat demonstraties niet thuis horen in de islam, anderen zien Behind-Bars als een soort Nederlandse afdeling van Shariah4Belgium (aangeduid met de term takfir4belgium en takfir4holland, waarmee men aangeeft dat deze moslims zonder enige restrictie anderen verketteren en tot ongelovige zouden verklaren) en weer anderen moeten zelf niets hebben van de gezichtssluier. Nogal wat mensen vonden dat demonstranten een verkeerd beeld neerzetten van moslims en islam. (Ik heb overigens geen idee of Behind-Bars een Nederlandse afdeling is van Shariah4Holland of daar aan verbonden is. Er was wel iemand van Shariah4Belgium aanwezig.) UPDATE: Behind-Bars geeft zelf nadrukkelijk te kennen geen onderdeel te zijn van Shariah4Belgium en Shariah4Holland.
Koud en nat, dat was het in Den Haag op het Plein. In totaal waren er op het hoogtepunt van de demonstratie zo’n 30 vrouwen en 30 mannen aanwezig (update: volgens één bron 34 vrouwen en 59 mannen). De mannen en vrouwen stonden apart van elkaar in twee groepen. Het grootste deel van de vrouwen droeg een gezichtssluier, maar enkelen hadden ook mondkapjes op en een enkeling alleen hijab. Niet alle vrouwen overigens dragen altijd de gezichtssluier. Er was een duidelijke rolverdeling tussen mannen en vrouwen. Waar de vrouwen zwegen, maar hun stem lieten ‘zien’ via hun kleding en protestborden met slogans zoals ‘blijf van mijn lijf’, hielden de mannen verschillende voordrachten. Daarnaast kon men diverse malen de kreet ‘takbir’ horen gevolgd door ‘Allahu Akbar’. Tijdens de demonstratie was dit vooral een teken van instemming met wat de sprekers zeiden. De reacties op de terrassen bij het Plein in het begin, gaven aan dat het niet-moslim publiek het vooral zag als een strijdkreet. De volgende reportage van de Arabische redactie van de Wereldomroep geeft een goede indruk van de demo en de eisen van de demonstranten:
Eigenlijk was het protest niet zozeer een beroep op de Nederlandse politiek om het geplande verbod op de gezichtssluier te laten varen, maar men probeerde de boodschap af te geven; tot hier en niet verder: wij gaan ons niet aan het verbod houden. Sprekers wezen op het, volgens hen, ondemocratische en racistische karakter van de Nederlandse samenleving, de problemen met de economie die alleen met meer islam opgelost zouden worden, het gebrek aan actie onder de eerste generatie moslims die jongeren al radicaal zouden vinden als ze alleen maar hun baard laten staan en er werden voortdurend vergelijkingen getrokken met de opmaat van de Tweede Wereldoorlog en de jodenvervolging. Het openingswoord van de perswoordvoeder dat al voor het protest werd verspreid bevat deze elementen allemaal:
Dé oorlog is begonnen! | Behind-Bars
De politiek heeft ons de oorlog verklaard! Het westen heeft geen weg of middel geschuwd om ons te terroriseren. En nu?! Nederland komt met deze wetgeving aan onze vrouwen. Jullie willen gaan bepalen hoe onze vrouwen zich moeten kleden. Wilders en zijn duivelskliekje willen zelfs gaan bepalen wat wij moeten vinden! Zijn jullie daardoor niet erger dan Stalin, Mao, Castro, Mussolini of Hitler!?
Wij trekken de lijn. Wij trekken hier en nu de lijn! Wij zullen het niet toestaan dat jullie die lijn passeren. Onze vrouwen gaan hun gezichtssluier niet af doen. Nu niet. Morgen niet. Nooit niet! Blijf van onze vrouwen af! Blijf van onze religie af! Blijf van onze vrijheid van godsdienst af! Blijf er met jullie poten er vanaf!
Wij zullen ons niet laten verdrijven. Wij zullen onze deuren en ramen niet dichttimmeren. En wij zullen niet gaan schuilen en wachten totdat we uitgemoord worden. Wij zijn moslims. Wij zijn daar trots op en wij zullen dat altijd uitdragen. Mét baard, mét gezichtssluier en met de Qur’an als állerhoogste Woord!
De kritiek op de democratie moet niet verward worden met steun voor een democratisch bestel; althans niet bij alle sprekers (niet alle sprekers waren verbonden aan Behind-Bars volgens mij) in ieder geval. Tegen het einde van het protest maakten enkele sprekers duidelijk dat zij sharia willen in plaats van democratie en dat zij islam als oplossing zien. Dit zijn bekende slogans voor iedereen die een beetje thuis is in de wereld van dergelijke actiegroepen, maar die ongetwijfeld de nodige wenkbrauwen zullen doen fronsen bij buitenstaanders. Het is vrij helder dat de organisatoren daar niet zo mee zitten. Zij waren erop uit om een krachtig statement te geven aan de Nederlandse politiek en, meer indirect, ook aan andere moslimorganisaties (regulier en salafiyyah): wij komen op voor moslims en wij trekken de lijn en wij doen het zoals wij denken dat het goed (islamitisch) is. Andere aanwezigen hadden over dit onderwerp overigens wel de nodige reserves.
Af en toe waren er voorbijgangers die even bleven kijken. De meesten voor zover ik dat zag bleven rustig staan en liepen dan door. Anderen waren meer afkeurend. Zo riepen twee vrouwen richting de vrouwelijke demonstranten dat zij zich eens moesten aanpassen en een andere man liep hoofdschuddend weg en verzuchtte ‘tsjonge jonge’. Na ongeveer 45 minuten deed zich een incidentje voor met Pownews. De organisatie had van tevoren ‘huisregels’ opgesteld die onder meer inhielden dat de demonstranten zich netjes dienden te gedragen, hun eigen troep moesten opruimen en niet mochten discrimineren (‘wij eisen van anderen dat ze ons niet discrimineren, maar wij mogen hen ook niet discrimineren’). Daar was ook de regel bij dat men niet met de pers mocht praten en de organisatie had aangekondigd dat er om zes uur een moment zou zijn voor de pers. De pers mocht verder wel filmen en foto’s maken. De huisregels voor de pers:
Wij zijn erg blij met uw aanwezigheid, u zult vandaag ervaren dat wij radiostilte zullen houden tijdens onze protest. Wij hebben hiervoor gekozen omdat wij alle aandacht willen hebben voor de zaak waarvoor wij staan. Tevens hebben wij hiervoor gekozen omdat wij een goed georganiseerde protestactie willen leiden. Als er te veel rumoer is dan vrezen wij dat onze doelen niet bereikt worden en dat is niet waar onze voorkeur naar uitgaat.
Daarbij hebben wij een woordvoerder die u graag te woord zal staan. Wij als Behind Bars hebben ervoor gekozen om de laatste half uur van onze protest, dat is vanaf 18.00 – 18.30, een persconferentie te houden. Deze zal plaatsvinden op het plein.
Wilt u het deze protestactie of een andere zaak die Behind Bars gerelateerd is uitgebreid verslaan dan zijn wij bereid om u na onze protest alsnog te woord te staan.
Onze perschef is Abu Sa’ied, hij zal u ontvangen en u te woord staan, bij hem kunt u terecht voor al uw vragen. Hij zal u tijdens onze protest begeleiden. Als u contact met ons wilt onderhouden kan dat via behindbarsnet@gmail.com of de telefoonnummer die u bij onze perschef kunt opvragen.
Nu kun je dat soort huisregels best opstellen, maar je kunt niet verwachten dat de pers zich daar ook aan houdt. De Wereldomroep deed dat wel, maar die kwamen ook voor een inhoudelijk verhaal. Novum nieuws drong al meer aan en die andere insteek is ook te zien in hun reportage:
Nadat Novum het tevergeefs geprobeerd had, probeerde Pownews het. Ook Pownews gaat het natuurlijk niet om een feitelijke reportage, maar men wil laten zien hoe ‘achterlijk’ deze ‘haatbaarden’ en ‘boerkababes’ zijn. Als men tot het einde gewacht had, had men nog wat smeuiige quotes mee kunnen nemen denk ik, maar waarschijnlijk vanwege het slechte weer waren de meeste journalisten al eerder weg; ook Pownews. Maar zij hadden dan ook hun beeld al:
Er is geen sprake van een uit de hand gelopen demonstratie. Er was wat geduw en getrek en ook al moeten mensen over en weer hun handen thuis houden, het was maar een klein opstootje en, naar mijn mening, suste de politie de gemoederen op een prima manier. Het had geen enkel nut gehad om dit uit de hand te laten lopen. De verslaggever beroept zich begrijpelijk op de persvrijheid (hij moet gewoon zijn werk kunnen doen), maar dat wil nog niet zeggen dat demonstranten de pers ook te woord moeten staan. Overigens had de demonstrant in het filmpje zich natuurlijk ook aan de huisregels van de organisatie moeten houden. Als hij niet met de verslaggever gesproken had, had Pownews weinig kans gehad: huisregels kan een organisatie alleen aan zichzelf opleggen in een publiek domein. Opvallend bij Pownews is de kop in het beeld ‘Boerka-fans denken de baas te zijn’. Daarmee ‘framede’ Pownews de demonstratie op een manier die eigenlijk goed aansluit bij de boodschap van de organisatie: ‘wij laten niet met ons sollen’. Zowel de speeches als de kleding van de demonstranten droegen die boodschap uit. Met andere woorden Pownews en in mindere mate Novum, bevestigden precies de boodschap van de demonstranten.
Het is nog maar de vraag wat de demonstranten precies bereiken met hun boodschap. Hun draagvlak onder moslims lijkt (nog?) niet zo groot en ik verwacht ook niet dat de politiek zich veel van hen zal aantrekken aangezien zij snel gekwalificeerd zullen worden als radicalen. Tegenover de ‘radicale islam’ staat het beeld van de ‘liberale islam’. De ‘liberale islam’ houdt zich aan de grenzen die voor haar gesteld zijn in de publieke ruimte, maar wanneer islam die publieke ruimte binnentreedt op een manier die gezien wordt als assertief of zelfs agressief, kan het gelabeld worden als ‘radicale islam’ die de moslimgemeenschap zou verdelen en ‘tolerante en liberale moslims’ in een kwaad daglicht zou stellen. Met de term ‘radicale islam’ verwerpen politici en opinieleiders niet slechts een publieke uiting van religie of een vorm van islam die mensen als vreemd ervaren. Het gaat om het verwerpen van wat wordt gezien als een assertieve, opdringerige vorm van islamitische religiositeit en als een opzichtige, provocatieve verwerping van de Nederlandse morele gemeenschap. (Ik heb daar meer over geschreven, zie HIER). Het protest van de demonstranten doet daar niks aan af en gezien de beelden bevestigt het waarschijnlijk alleen maar het dominante beeld. Tegelijkertijd leek het voor de demonstranten genoeg om een keer een vuist te maken en een statement af te geven.
UPDATES:
Persbericht n.a.v. foutief verslag Novum | Behind-Bars
Den Haag – 18-06-2011 – Naar aanleiding van de demonstratie van 18 juni 2010 van Behind-Bars.net in samenwerking met Team Free Saddik, kunnen wij melden dat de demonstratie geslaagd is. Daarnaast willen wij het en ander recht zetten wat in de media verschijnt.
GeenStijl : DenHagistan! Jozias al-Aartsen voert sharia in
Onderwerp: Politie optreden tijdens demonstratie Behind Bars 7 okt. 2011 Plein Den Haag
‘Politie Den Haag volgt Sharia’ – DePers.nl
Een journalist van persbureau Novum Nieuws heeft bij burgemeester Jozias van Aartsen van Den Haag een klacht ingediend omdat diens politiekorps Sharia-regels van moslimdemonstranten zou hebben opgevolgd. “Ik heb moeten constateren dat de politie Haaglanden deze Sharia wetgeving heeft aanvaard en opgevolgd.”
Posted on October 8th, 2011 by martijn.
Categories: Activism, Gender, Kinship & Marriage Issues, Notes from the Field, Public Islam, Religious and Political Radicalization.

Foto: De Pers.nl
Gisteren, vrijdag 7 oktober, was er een demonstratie tegen de kabinetsplannen voor een verbod op gezichtssluiers (‘boerka’). De demonstratie was het initiatief van een vrouw, maar gaandeweg de weken voorafgaand aan de demonstratie over genomen door de organisatie Behind-Bars. Deze komt onder meer op voor gevangenen in Marokko. Ik heb daar eerder over geschreven met betrekking tot Saddek Sbaa. De demonstratie was onder moslims zeker niet omstreden. Er waren mensen die erop wezen dat demonstraties niet thuis horen in de islam, anderen zien Behind-Bars als een soort Nederlandse afdeling van Shariah4Belgium (aangeduid met de term takfir4belgium en takfir4holland, waarmee men aangeeft dat deze moslims zonder enige restrictie anderen verketteren en tot ongelovige zouden verklaren) en weer anderen moeten zelf niets hebben van de gezichtssluier. Nogal wat mensen vonden dat demonstranten een verkeerd beeld neerzetten van moslims en islam. (Ik heb overigens geen idee of Behind-Bars een Nederlandse afdeling is van Shariah4Holland of daar aan verbonden is. Er was wel iemand van Shariah4Belgium aanwezig.) UPDATE: Behind-Bars geeft zelf nadrukkelijk te kennen geen onderdeel te zijn van Shariah4Belgium en Shariah4Holland.
Koud en nat, dat was het in Den Haag op het Plein. In totaal waren er op het hoogtepunt van de demonstratie zo’n 30 vrouwen en 30 mannen aanwezig (update: volgens één bron 34 vrouwen en 59 mannen). De mannen en vrouwen stonden apart van elkaar in twee groepen. Het grootste deel van de vrouwen droeg een gezichtssluier, maar enkelen hadden ook mondkapjes op en een enkeling alleen hijab. Niet alle vrouwen overigens dragen altijd de gezichtssluier. Er was een duidelijke rolverdeling tussen mannen en vrouwen. Waar de vrouwen zwegen, maar hun stem lieten ‘zien’ via hun kleding en protestborden met slogans zoals ‘blijf van mijn lijf’, hielden de mannen verschillende voordrachten. Daarnaast kon men diverse malen de kreet ‘takbir’ horen gevolgd door ‘Allahu Akbar’. Tijdens de demonstratie was dit vooral een teken van instemming met wat de sprekers zeiden. De reacties op de terrassen bij het Plein in het begin, gaven aan dat het niet-moslim publiek het vooral zag als een strijdkreet. De volgende reportage van de Arabische redactie van de Wereldomroep geeft een goede indruk van de demo en de eisen van de demonstranten:
Eigenlijk was het protest niet zozeer een beroep op de Nederlandse politiek om het geplande verbod op de gezichtssluier te laten varen, maar men probeerde de boodschap af te geven; tot hier en niet verder: wij gaan ons niet aan het verbod houden. Sprekers wezen op het, volgens hen, ondemocratische en racistische karakter van de Nederlandse samenleving, de problemen met de economie die alleen met meer islam opgelost zouden worden, het gebrek aan actie onder de eerste generatie moslims die jongeren al radicaal zouden vinden als ze alleen maar hun baard laten staan en er werden voortdurend vergelijkingen getrokken met de opmaat van de Tweede Wereldoorlog en de jodenvervolging. Het openingswoord van de perswoordvoeder dat al voor het protest werd verspreid bevat deze elementen allemaal:
Dé oorlog is begonnen! | Behind-Bars
De politiek heeft ons de oorlog verklaard! Het westen heeft geen weg of middel geschuwd om ons te terroriseren. En nu?! Nederland komt met deze wetgeving aan onze vrouwen. Jullie willen gaan bepalen hoe onze vrouwen zich moeten kleden. Wilders en zijn duivelskliekje willen zelfs gaan bepalen wat wij moeten vinden! Zijn jullie daardoor niet erger dan Stalin, Mao, Castro, Mussolini of Hitler!?
Wij trekken de lijn. Wij trekken hier en nu de lijn! Wij zullen het niet toestaan dat jullie die lijn passeren. Onze vrouwen gaan hun gezichtssluier niet af doen. Nu niet. Morgen niet. Nooit niet! Blijf van onze vrouwen af! Blijf van onze religie af! Blijf van onze vrijheid van godsdienst af! Blijf er met jullie poten er vanaf!
Wij zullen ons niet laten verdrijven. Wij zullen onze deuren en ramen niet dichttimmeren. En wij zullen niet gaan schuilen en wachten totdat we uitgemoord worden. Wij zijn moslims. Wij zijn daar trots op en wij zullen dat altijd uitdragen. Mét baard, mét gezichtssluier en met de Qur’an als állerhoogste Woord!
De kritiek op de democratie moet niet verward worden met steun voor een democratisch bestel; althans niet bij alle sprekers (niet alle sprekers waren verbonden aan Behind-Bars volgens mij) in ieder geval. Tegen het einde van het protest maakten enkele sprekers duidelijk dat zij sharia willen in plaats van democratie en dat zij islam als oplossing zien. Dit zijn bekende slogans voor iedereen die een beetje thuis is in de wereld van dergelijke actiegroepen, maar die ongetwijfeld de nodige wenkbrauwen zullen doen fronsen bij buitenstaanders. Het is vrij helder dat de organisatoren daar niet zo mee zitten. Zij waren erop uit om een krachtig statement te geven aan de Nederlandse politiek en, meer indirect, ook aan andere moslimorganisaties (regulier en salafiyyah): wij komen op voor moslims en wij trekken de lijn en wij doen het zoals wij denken dat het goed (islamitisch) is. Andere aanwezigen hadden over dit onderwerp overigens wel de nodige reserves.
Af en toe waren er voorbijgangers die even bleven kijken. De meesten voor zover ik dat zag bleven rustig staan en liepen dan door. Anderen waren meer afkeurend. Zo riepen twee vrouwen richting de vrouwelijke demonstranten dat zij zich eens moesten aanpassen en een andere man liep hoofdschuddend weg en verzuchtte ‘tsjonge jonge’. Na ongeveer 45 minuten deed zich een incidentje voor met Pownews. De organisatie had van tevoren ‘huisregels’ opgesteld die onder meer inhielden dat de demonstranten zich netjes dienden te gedragen, hun eigen troep moesten opruimen en niet mochten discrimineren (‘wij eisen van anderen dat ze ons niet discrimineren, maar wij mogen hen ook niet discrimineren’). Daar was ook de regel bij dat men niet met de pers mocht praten en de organisatie had aangekondigd dat er om zes uur een moment zou zijn voor de pers. De pers mocht verder wel filmen en foto’s maken. De huisregels voor de pers:
Wij zijn erg blij met uw aanwezigheid, u zult vandaag ervaren dat wij radiostilte zullen houden tijdens onze protest. Wij hebben hiervoor gekozen omdat wij alle aandacht willen hebben voor de zaak waarvoor wij staan. Tevens hebben wij hiervoor gekozen omdat wij een goed georganiseerde protestactie willen leiden. Als er te veel rumoer is dan vrezen wij dat onze doelen niet bereikt worden en dat is niet waar onze voorkeur naar uitgaat.
Daarbij hebben wij een woordvoerder die u graag te woord zal staan. Wij als Behind Bars hebben ervoor gekozen om de laatste half uur van onze protest, dat is vanaf 18.00 – 18.30, een persconferentie te houden. Deze zal plaatsvinden op het plein.
Wilt u het deze protestactie of een andere zaak die Behind Bars gerelateerd is uitgebreid verslaan dan zijn wij bereid om u na onze protest alsnog te woord te staan.
Onze perschef is Abu Sa’ied, hij zal u ontvangen en u te woord staan, bij hem kunt u terecht voor al uw vragen. Hij zal u tijdens onze protest begeleiden. Als u contact met ons wilt onderhouden kan dat via behindbarsnet@gmail.com of de telefoonnummer die u bij onze perschef kunt opvragen.
Nu kun je dat soort huisregels best opstellen, maar je kunt niet verwachten dat de pers zich daar ook aan houdt. De Wereldomroep deed dat wel, maar die kwamen ook voor een inhoudelijk verhaal. Novum nieuws drong al meer aan en die andere insteek is ook te zien in hun reportage:
Nadat Novum het tevergeefs geprobeerd had, probeerde Pownews het. Ook Pownews gaat het natuurlijk niet om een feitelijke reportage, maar men wil laten zien hoe ‘achterlijk’ deze ‘haatbaarden’ en ‘boerkababes’ zijn. Als men tot het einde gewacht had, had men nog wat smeuiige quotes mee kunnen nemen denk ik, maar waarschijnlijk vanwege het slechte weer waren de meeste journalisten al eerder weg; ook Pownews. Maar zij hadden dan ook hun beeld al:
Er is geen sprake van een uit de hand gelopen demonstratie. Er was wat geduw en getrek en ook al moeten mensen over en weer hun handen thuis houden, het was maar een klein opstootje en, naar mijn mening, suste de politie de gemoederen op een prima manier. Het had geen enkel nut gehad om dit uit de hand te laten lopen. De verslaggever beroept zich begrijpelijk op de persvrijheid (hij moet gewoon zijn werk kunnen doen), maar dat wil nog niet zeggen dat demonstranten de pers ook te woord moeten staan. Overigens had de demonstrant in het filmpje zich natuurlijk ook aan de huisregels van de organisatie moeten houden. Als hij niet met de verslaggever gesproken had, had Pownews weinig kans gehad: huisregels kan een organisatie alleen aan zichzelf opleggen in een publiek domein. Opvallend bij Pownews is de kop in het beeld ‘Boerka-fans denken de baas te zijn’. Daarmee ‘framede’ Pownews de demonstratie op een manier die eigenlijk goed aansluit bij de boodschap van de organisatie: ‘wij laten niet met ons sollen’. Zowel de speeches als de kleding van de demonstranten droegen die boodschap uit. Met andere woorden Pownews en in mindere mate Novum, bevestigden precies de boodschap van de demonstranten.
Het is nog maar de vraag wat de demonstranten precies bereiken met hun boodschap. Hun draagvlak onder moslims lijkt (nog?) niet zo groot en ik verwacht ook niet dat de politiek zich veel van hen zal aantrekken aangezien zij snel gekwalificeerd zullen worden als radicalen. Tegenover de ‘radicale islam’ staat het beeld van de ‘liberale islam’. De ‘liberale islam’ houdt zich aan de grenzen die voor haar gesteld zijn in de publieke ruimte, maar wanneer islam die publieke ruimte binnentreedt op een manier die gezien wordt als assertief of zelfs agressief, kan het gelabeld worden als ‘radicale islam’ die de moslimgemeenschap zou verdelen en ‘tolerante en liberale moslims’ in een kwaad daglicht zou stellen. Met de term ‘radicale islam’ verwerpen politici en opinieleiders niet slechts een publieke uiting van religie of een vorm van islam die mensen als vreemd ervaren. Het gaat om het verwerpen van wat wordt gezien als een assertieve, opdringerige vorm van islamitische religiositeit en als een opzichtige, provocatieve verwerping van de Nederlandse morele gemeenschap. (Ik heb daar meer over geschreven, zie HIER). Het protest van de demonstranten doet daar niks aan af en gezien de beelden bevestigt het waarschijnlijk alleen maar het dominante beeld. Tegelijkertijd leek het voor de demonstranten genoeg om een keer een vuist te maken en een statement af te geven.
UPDATES:
Persbericht n.a.v. foutief verslag Novum | Behind-Bars
Den Haag – 18-06-2011 – Naar aanleiding van de demonstratie van 18 juni 2010 van Behind-Bars.net in samenwerking met Team Free Saddik, kunnen wij melden dat de demonstratie geslaagd is. Daarnaast willen wij het en ander recht zetten wat in de media verschijnt.
GeenStijl : DenHagistan! Jozias al-Aartsen voert sharia in
Onderwerp: Politie optreden tijdens demonstratie Behind Bars 7 okt. 2011 Plein Den Haag
‘Politie Den Haag volgt Sharia’ – DePers.nl
Een journalist van persbureau Novum Nieuws heeft bij burgemeester Jozias van Aartsen van Den Haag een klacht ingediend omdat diens politiekorps Sharia-regels van moslimdemonstranten zou hebben opgevolgd. “Ik heb moeten constateren dat de politie Haaglanden deze Sharia wetgeving heeft aanvaard en opgevolgd.”
Posted on September 27th, 2011 by martijn.
Categories: Activism, Gender, Kinship & Marriage Issues, ISIM/RU Research, Notes from the Field, Public Islam.
Over de recente plannen voor een verbod op gezichtssluier in het openbaar:
Op Facebook is een pagina geopend naar aanleiding van de recente plannen voor een verbod op gezichtssluiers dat in zou moeten gaan op 1 januari 2013. Op deze pagina wordt opgeroepen tot een protest actie tegen de plannen:
PROTEST ACTIE TEGEN NIQAAB VERBOD BIJ 2de KAMER!
Time
07 October · 16:00 – 18:30
Location
Den HaagMet de wil en toestemming van Allaah zullen wij op vrijdag 7 oktober van 16.00 – 18.30 een actie houden. Daarin zullen wij onze ongenoegen uiten en dit verwerpen. Wij attenderen onze geliefde achterban dan ook om een gaatje vrij te houden op deze mooie vrijdag.
De protestactie zal plaatsvinden bij het Binnenhof.
Daarnaast is er een petitie opgesteld tegen de plannen:
Nee tegen boerkaverbod | petities.nl
Nee tegen boerkaverbod
4udtaMinister Donner wil het boerkaverbod gaan invoeren. Hij is van mening dat de boerka niet past in onze open samenleving en dat vrouwen met de gezichtssluier niet volwaardig mee kunnen doen.
Voor een papieren versie mail naar tegenboerkaverbod@hotmail.nl en wij sturen u zo snel mogelijk een pdf.
VERGEET UW ONDERTEKENING NIET TE BEVESTIGEN VIA EMAIL
PETITIE
Wijwillen dat moslima’s die hiervoor kiezen de vrijheid hebben de gezichtssluier te dragen.
constaterenWij constateren dat moslima’s met dit verbod fundamenteel in hun vrijheid worden beperkt. Wij willen erop wijzen dat een groot deel van deze vrouwen Nederlandse bekeerlingen zijn (en dus niet gedwongen zijn door familie).
Wij denken dat een verbod deze vrouwen zal stigmatiseren en hen buiten de maatschappij zal plaatsen.
Wij willen wijzen op Groot Brittannië waar vrouwen met de gezichtssluier gewoon meedraaien in de samenleving.
en verzoekenWij wensen dat het boerkaverbod niet door de kamer wordt aangenomen.
Wij willen de religieuze vrijheid om de gezichtssluier in Nederland te dragen zonder hiervoor boetes te ontvangen.


Zie ook het KRO-programma De Wandeling waarin Shaista Khan aan het woord komt die een niqab draagt.:
In tegenstelling tot minister Donner volgens wie de gezichtssluier geen religieus gebruik is, stelt Shaista Khan in die uitzending het tegendeel. Op Wijblijvenhier.nl benadrukt Malika Mouhdi het belang van keuzevrijheid voor vrouwen:
De keuze is aan mij alleen | Wijblijvenhier.nl
Hoewel ik ‘verleidelijke’ kleding absoluut niet iets vind dat je buitenshuis zou moeten dragen, is het niet aan mannen of andere vrouwen zoals ik om besluiten te maken over wat iemand moet dragen. Of het nou gaat om een kort rokje of een niqaab, het is en blijft eenieders eigen keuze. Het is immers mijn lichaam en er is niemand die er iets over te zeggen heeft behalve ikzelf. Zeker niet een of andere gouverneur, een minister Donner of een groep zogenaamde feministen die zo verbitterd zijn dat ze niet kunnen inzien waarom iemand zichzelf wel wil bedekken. It’s my body and my choice, deal with it!
Ik zal de verschillende vormen van activisme blijven volgen. Reacties en tips zijn welkom natuurlijk.
Posted on September 17th, 2011 by martijn.
Categories: Internal Debates, ISIM/RU Research, Multiculti Issues, Notes from the Field, Public Islam, Religious and Political Radicalization, Young Muslims.
Afgelopen vrijdag was er in jongerencentrum Argan in Amsterdam een debat over de ‘final fatwa’ van GroenLinks Tweede Kamerlid Tofik Dibi. Tijdens deze avond onder leiding van Nadia Bouras ging Tofik Dibi in debat met jongerenimam Yasin elForkani en met de zaal over de inhoud en vorm van Final Fatwa. Ik had de eer een inleiding te mogen geven. Hier de tekst van de inleiding en een korte impressie van de avond. (more…)