C L O S E R Religious and Political Radicalization - 4/26

April 2026
M	T	W	T	F	S	S
« Sep
	1	2	3	4	5
6	7	8	9	10	11	12
13	14	15	16	17	18	19
20	21	22	23	24	25	26
27	28	29	30

Wikileaks: de VS, Nederlandse moslims en (anti-)radicalisering

Posted on September 10th, 2011 by martijn.
Categories: Activism, International Terrorism, ISIM/RU Research, Murder on theo Van Gogh and related issues, Notes from the Field, Public Islam, Religious and Political Radicalization, Young Muslims.

Na de aanslagen van 11 september stond terrorisme natuurlijk hoog op de politieke agenda. En dan met name terreuraanslagen (mogelijkerwijze) gepleegd door moslims. Na 9/11 werden moslims dan ook nauwgezet gemonitored door de Nederlandse staat zoals blijkt uit een recent vrijgegeven ‘secret cable‘ bij Wikileaks. Het beeld is ontluisterend. (more…)

2 comments.

Radicalization Series VI – Muslims and Radicalization – What do we know?

Posted on September 8th, 2011 by martijn.
Categories: anthropology, Headline, International Terrorism, ISIM/RU Research, Murder on theo Van Gogh and related issues, Religious and Political Radicalization, Young Muslims.

Since 9/11 the issue of radicalization of Muslims is top priority on many policy and research agenda’s. A large industry of research, policy making and advising, counter-radicalization programs and so on has emerged. In this post I will focus on research and the very basic question of what we know by now about radicalization. (more…)

3 comments.

Closing the week 35 – Featuring the politics of food, fasting and feasting

Posted on September 4th, 2011 by martijn.
Categories: Blogosphere, Religious and Political Radicalization, Ritual and Religious Experience, Society & Politics in the Middle East.

Most popular on Closer last week

If you want to stay updated and did not subscribe yet, you can do so HERE

You can follow me on Twitter: Martijn5155

Featuring the politics of food, fasting and feasting
tabsir.net » The Politics of Ramadan

Religion and politics have always been intertwined, even though some rituals would seem to be above the fray. Consider the fasting month of Ramadan, which has just ended. The Islamic hijra calendar is lunar with arbitrary 30-day months for a lunation which is not exactly 30 days. So determining when a month begins is linked to the sight of the new moon. Before the age of mechanical clocks it was also necessary to fix dawn by observation of the sunrise and decide at what point it was possible to say the sun had risen. In the early days of Islam the timing of Ramadan and the prayer times was based on visible signs. Scholars devised scientific and folk scientific means of telling time, but the basic premise is that a pious individual must make the call.

Foreigners and Their Food : David M. Freidenreich – University of California Press

Foreigners and Their Food explores how Jews, Christians, and Muslims conceptualize “us” and “them” through rules about the preparation of food by adherents of other religions and the act of eating with such outsiders. David M. Freidenreich analyzes the significance of food to religious formation, elucidating the ways ancient and medieval scholars use food restrictions to think about the “other.” Freidenreich illuminates the subtly different ways Jews, Christians, and Muslims perceive themselves, and he demonstrates how these distinctive self-conceptions shape ideas about religious foreigners and communal boundaries. This work, the first to analyze change over time across the legal literatures of Judaism, Christianity, and Islam, makes pathbreaking contributions to the history of interreligious intolerance and to the comparative study of religion.

Is Eid Tuesday or Wednesday? – India Real Time – WSJ

The confusion about Eid-ul-Fitr, the day Muslims break their month-long Ramadan fast, is on again.

Ramadan 2011 – Alan Taylor – In Focus – The Atlantic

Ramadan, the Islamic month of fasting, began earlier this month with the sighting of the new moon. Throughout this ninth month on the Islamic calendar, devout Muslims must abstain from food, drink, and sex from dawn until sunset. The fast, one of the five pillars of Islam, is seen as a time for spiritual reflection, prayers, and charity. After sunset, Muslims traditionally break the fast by eating three dates, performing the Maghrib prayer, and sitting down to Iftar, the main evening meal, where communities and families gather together. Collected below are images of Muslims around the world observing Ramadan this year. [42 photos]

When Is Eid? Muslims Can’t Seem To Agree : The Two-Way : NPR

Today is Eid al-Fitr, the Muslim holiday that marks the end of Ramadan, the holy month of fasting. Except that it isn’t.

Today, many Muslims in the United States, Egypt, Saudi Arabia, and Jordan are celebrating Eid. Meanwhile, many Muslims in Indonesia, South Africa, India and Oman are not celebrating Eid until Wednesday.

Eid ul-Fitr marks end of violent Ramadan in Syria – CSMonitor.com

Eid ul-Fitr is normally a festive time, but Syrian citizens say seven were killed today by security forces. The regime faces EU oil sanctions by week’s end and weakening support at home.

Singapore’s Curry Solidarity · Global Voices

An Indian family in Singapore has agreed not to cook curry when their newly arrived neighbors from China are at home after the latter complained to authorities about the smell of curry. To show solidarity to all Singaporeans who love curry, which is after all a national dish, a “Cook A Pot of Curry Day” event was organized last Sunday, August 21. The Facebook page of the event had a confirmed attendance of more than 60,000. Below are some online reactions.

Video – Breaking News Videos from CNN.com

The duo that last year visited 30 U.S. mosques in 30 days is now visiting 20 mosques in 20 days during Ramadan.

Guestview: Ritual slaughter ban reflects fights over food and faith in the Netherlands | FaithWorld

In the recent Dutch debates about ritual slaughter, food has become a field where people battle over political, religious, economic, social and animal welfare issues. I do not think it is that speculative to say that the Animal Party has profitted from three major developments in Dutch society.

Guernica / Nicola Twilley: The Politics of Our Changing Foodscape

Nicola Twilley: Food is a political issue because politicians, and, indeed, our whole system of government, play such a large role in shaping what we do or don’t eat. For example, the government literally feeds a vast number of Americans (there were a record 45.75 million food stamp recipients last month) through its food assistance programs, and it feeds them with commodities it has purchased in bulk—purchases that are in themselves designed to support and stabilize prices for particular crops and industrial processes. Marion Nestle is a great person to read on how public health programs such as nutrition labeling or dietary guidance are shaped by our political system, including the undue influence of corporate lobbyists. It’s interesting to look at how dietary guidance, for example, shifts by country, for political as well as cultural reasons. The government plays a huge role in agricultural research (look at the influence of the extension programs at universities across America), environmental regulation, food safety (including guidelines around genetic modification and nanotechnology), and the economic landscape within which food production occurs. It is government policy on monopolies that allows four companies to dominate America’s meat supply, for example. Given that food is a health, environmental, infrastructural, economic, and technological issue, government investment, policy, and regulation ends up being one of the largest forces shaping the contemporary foodscape.

Religion and politics
Asking Candidates Tougher Questions About Faith – NYTimes.com

Yet when it comes to the religious beliefs of our would-be presidents, we are a little squeamish about probing too aggressively. Michele Bachmann was asked during the Iowa G.O.P. debate what she meant when she said the Bible obliged her to “be submissive” to her husband, and there was an audible wave of boos — for the question, not the answer. There is a sense, encouraged by the candidates, that what goes on between a candidate and his or her God is a sensitive, even privileged domain, except when it is useful for mobilizing the religious base and prying open their wallets.

New York Times Editor Bill Keller’s Religious Test for Presidential Candidates – The Daily Beast

Do religious conservatives operate far outside the American mainstream and pose a serious threat to our pluralistic democracy?

USC Knight Chair in Media and Religion

The New York Times’ Executive Editor Bill Keller struck a nerve when his weekly column in the Times Magazine called for journalists to pay “closer attention” to what the GOP’s candidates for president “say about their faith and what they have said in the past that they may have decided to play down in the quest for mainstream respectability.”

Political theology and political existentialism « The Immanent Frame

Kahn’s book is fascinating, insightful, and a delight to read. But it is many things. Although its arguments are set forth in a largely holistic fashion, one can distinguish at least three distinct aims: 1) a more or less faithful and analytic reconstruction of Carl Schmitt’s 1922 work, Political Theology; 2) a meditation on the applicability of Schmitt’s political-theological insights to specific features of contemporary American political-legal practice; and 3) a bold proposal, only loosely grounded in Schmittian textual evidence, that argues for political theology as the indispensable framework for grasping the character of politics in the modern world. The first of these aims helps to explain why the book owes its title and its chapter-by-chapter architectonic to Schmitt’s original work. The second explains why Kahn not infrequently departs from the task of reconstruction by offering illustrations drawn from contemporary American law and politics. The third leads us to Kahn’s most provocative conclusion, that there is something distinctive about modern politics qua politics that can only be understood if we remain alive to the theological sources that animate this dimension of our experience. Unlike some of the other commentators, my training and interests do not lie in the sphere of contemporary politics, and most certainly not American politics. I will therefore refrain from offering any challenge to Kahn’s reconstructive or illustrative purposes and will focus my attention chiefly on the third and final strand of the book.

Oxford University Press: The Myth of Religious Violence:

The idea that religion has a dangerous tendency to promote violence is part of the conventional wisdom of Western societies, and it underlies many of our institutions and policies, from limits on the public role of religion to efforts to promote liberal democracy in the Middle East. William T. Cavanaugh challenges this conventional wisdom by examining how the twin categories of religion and the secular are constructed. A growing body of scholarly work explores how the category ‘religion’ has been constructed in the modern West and in colonial contexts according to specific configurations of political power. Cavanaugh draws on this scholarship to examine how timeless and transcultural categories of ‘religion and ‘the secular’ are used in arguments that religion causes violence. He argues three points: 1) There is no transhistorical and transcultural essence of religion. What counts as religious or secular in any given context is a function of political configurations of power; 2) Such a transhistorical and transcultural concept of religion as non-rational and prone to violence is one of the foundational legitimating myths of Western society; 3) This myth can be and is used to legitimate neo-colonial violence against non-Western others, particularly the Muslim world.

A suspension of (dis)belief « The Immanent Frame

Most academic discussions in political science and international relations presuppose a fixed definition of the secular and the religious and proceed from there. Most realist, liberal, English school, feminist, and historical-materialist approaches treat religion as either private by prior assumption or a cultural relic to be handled by anthropologists. Even constructivists, known for their attention to historical contingency and social identity, have paid scant attention to the politics of secularism and religion, focusing instead on the interaction of preexisting state units to explain how international norms influence state interests and identity or looking at the social construction of states and the state system with religion left out of the picture.

Encounter – 12 June 2011 – Islam and the Arab Spring

As old regimes are torn down and new constitutions established in North Africa and the Middle East, how will these majority Muslim countries handle the challenges of liberal democracy and secularism?

Salafists boycott Egypt’s constitutional principles meetings – Politics – Egypt – Ahram Online

The Salafist Call (Al-Dawa Al-Salafya) and Nour Party release a statement explaining their boycott of yesterday’s constitution meeting called by Egypt’s Deputy Prime Minister Ali El-Selmi

Is there a crisis of secularism in Western Europe? « The Immanent Frame

Even quite sober academics speak of “a contemporary crisis of secularism,” claiming that “today, political secularisms are in crisis in almost every corner of the globe.” Olivier Roy, in an analysis focused on France, writes of “The Crisis of the Secular State,” and Rajeev Bhargava of the “crisis of secular states in Europe.” Yet this is quite a misleading view of what is happening in Western Europe.

Arab Uprisings
Ex-Jihadists in the New Libya – By Omar Ashour | The Middle East Channel

Abd al-Hakim Belhaj, the commander of Tripoli’s Military Council who spearheaded the attack on Muammar al-Qaddafi’s compound at Bab al-Aziziya, is raising red flags in the West. Belhaj, whom I met and interviewed in March 2010 in Tripoli along with Saif al-Islam al-Qaddafi, is better known in the jihadi world as “Abu Abdullah al-Sadiq.” He is the former commander of the Libyan Islamic Fighting Group (LIFG), a jihad organization with historical links to al Qaeda, the Taliban, and the Egyptian al-Jihad organization. Does his prominent role mean that jihadists are set to exploit the fall of Qaddafi’s regime?

Why Middle East Studies Missed the Arab Spring: The Myth of Authoritarian Stability « Kajian Internasional Strategis

For many Middle East specialists, this remarkable record of regime stability in the face of numerous challenges demanded their attention and an explanation. I am one of those specialists. In the pages of this magazine in 2005 (“Can Democracy Stop Terrorism?” September/ October 2005), I argued that the United States should not encourage democracy in the Arab world because Washington’s authoritarian Arab allies represented stable bets for the future. On that count, I was spectacularly wrong. I also predicted that democratic Arab governments would prove much less likely to cooperate with U.S. foreign policy goals in the region. This remains an open question. Although most of my colleagues expressed more support for U.S. efforts to encourage Arab political reform, I was hardly alone in my skepticism about the prospect of full-fledged democratic change in the face of these seemingly unshakable authoritarian regimes.

Libya’s spectacular revolution has been disgraced by racism | Richard Seymour | Comment is free | The Guardian

The murder of black men in the aftermath of the rebellion speaks of a society deeply divided for decades by Muammar Gaddafi

Egypt approves founding of Karama and Asala parties | Al-Masry Al-Youm: Today’s News from Egypt

The Asala Party is the second approved Salafi party, after the Nour Party. It was founded by Adel Abdel Maqsood Afify, Ihab Mohamed Ali Sheeha and Mohamed Ibrahim Abdel Fattah Sultan.

Egyptian Salafi says Mubarak trial un-Islamic Asharq Alawsat Newspaper (English)

The Egyptian Salafi preacher responsible for the sensational fatwa condoning the killing of potential presidential candidate Mohamed ElBaradei has surfaced again. This time however, Sheikh Mahmud Amir, has issues a fatwa rejecting the legal persecution of former President Hosni Mubarak, saying that Mubarak’s actions were authorized by Shariaa law.

The Politics of Royal Pluralism in Jordan

While the people have demanded the fall of their regimes in streets and squares across the Arab world this year, those regimes have offered a persistent, if predictable, reply: “the people just aren’t ready for us to go yet.” This accusation of unpreparedness has taken a few different forms in different contexts: “The people are too sectarian” (Bahrain and Syria); “too tribal” (Libya and Yemen); “too Islamist” (Egypt, Libya, Syria); “too underdeveloped,” “too radical” “too violent,” “too weak and defenseless,” et cetera. In every case, the people are portrayed as inept and a threat to themselves. Meanwhile, regimes clinging to power in the face of mass protests portend that the only solution to this unpreparedness is their steady hand ferrying their societies into the harbor of democratic governance (eventually).

Awe and history in the Arab revolts

In their ongoing revolts against police states and overly centralised autocratic governments, ordinary Arab men and women are compressing into a single moment their equivalent of perhaps the two most outstanding global historical movements of the past 300 years or so: the democratic revolutions that engulfed the world from their starting points in France and the United States in the late 18th Century; and the global decolonisation movement that swept much of the Third World in the mid-20th Century.

The Middle Ground between Technology and Revolutions – Technology Review

Social media didn’t cause the revolutions in Egypt and Tunisia, but it did achieve unique visibility.

In Egypt, the Lure of Leaving – NYTimes.com

The first time I met Ayman, he insisted on picking me up in his shiny black Chevrolet sedan outside the King of Shrimp, a popular fish restaurant in the Cairo neighborhood of Shobra. It was April, and he had just returned from Berlin, where he attended a conference on tourism (“the world’s biggest”) for his job. A brand new “I Love Berlin” key chain dangled from his rearview mirror. Also dangling was a small metallic cross, along with “I Love London” and, of course, “I Love New York.” As a procurement manager at a multinational company, he travels a great deal. “I have a busy passport,” he told me during that first meeting, handing me his overfull visa pages to inspect.

Human rights irony for the US and Arab world – Opinion – Al Jazeera English

Ten years after September 11th, human rights flounder in the United States but flourish in the Middle East.

Qaddafi’s Fall Rivets Yemen – By Tom Finn | Foreign Policy

But in Yemen, the poorest and youngest country in the Arab world, tens of thousands were also tuning in to soak up the drama unfolding in North Africa. It was the downfall of Egypt’s Hosni Mubarak in early February that first set Yemen’s protest movement ablaze, sending thousands of young men spilling into the capital’s dusty streets to face the rubber bullets and water cannons of President Ali Abdullah Saleh’s regime.

Yusra Tekbali: Libyan Women Active Force In Revolution

Many of the Libyan women we interviewed tried to change society from within, but were repeatedly bogged down by the lack of bureaucracy and corruption in the law, saying the regime’s tight restrictions and constant interference were a constant threat. As Salha, a former employee in the oil and gas sector put it, corrupt officials and unpredictable laws meant “your business, your life, everything you work for can be here one day and gone the next.” On the other end of the spectrum, I met with Gaddafi supporters, such as the head of Tripoli’s Women’s Council and the commander of the Women’s Military Academy.

Radicalization and counter-radicalization
Kosovan Albanian admits killing two US airmen in Frankfurt terror attack | World news | The Guardian

Arid Uka, 21, tells court he was influenced by online Islamist propaganda before shootings at airport in March

University staff asked to inform on ‘vulnerable’ Muslim students | Education | The Guardian

Lecturers and student unions express disquiet over new anti-terror guidance on depressed and isolated students

Abraham H. Foxman: The Day Hate Became Everyone’s Problem

The terrorist attacks of September 11, 2001, were a national and personal tragedy. It was one of the darkest days in the history of America. Many of us knew people who died that day at the World Trade Center.

But it was also a day of resolve.

US Muslims find selves target of monitoring, abuse – Boston.com

More than half of Muslim-Americans in a new poll say government antiterrorism policies single them out for increased surveillance and monitoring, and many report increased cases of name-calling, threats, and harassment by airport security, law enforcement officers and others.

Still, most Muslim-Americans say they are satisfied with life in the United States and rate their communities highly.

New York becomes the Occupied Territories – Opinion – Al Jazeera English

As the US security state grows and civil rights and liberties erode, Osama bin Laden gets the last laugh.

New report maps the roots of Islamophobia – Islam – Salon.com

In a 140-page report released Friday, researchers at the Center for American Progress have traced the origins of rising Islamophobia in the United States to what they call a “small, tightly networked group of misinformation experts guiding an effort that reaches millions of Americans through effective advocates, media partners, and grassroots organizing.”

The report features profiles of some figures — blogger and activist Pamela Geller and think tank denizen Frank Gaffney — who will be familiar to regular Salon readers. It names Gaffney and four others as the leading “misinformation experts” who generate anti-Muslim talking points that spread in the media: Daniel Pipes of the Middle East Forum; David Yerushalmi at the Society of Americans for National Existence (who is also the architect of the anti-Shariah movement); Robert Spencer of Jihad Watch; and Steven Emerson of the Investigative Project on Terrorism.

Guernica / Rania Khalek: How the Political Right Bullied the Department of Homeland Security Into Ignoring the Threat of Right-Wing Extremism

After right-wingers freaked out about a report detailing the rise in right-wing extremism, Homeland Security effectively dismantled a unit tasked with tracking it.

Guernica / Russ Baker: Who—And What—Are Behind The “Official History” Of The Bin Laden Raid?

When you look closely, nothing seems right about what will surely become the accepted account of the raid that nailed America’s enemy number one. And then things get even weirder…

tabsir.net » Muslims of Color

Here is propaganda so blatant and smiley gross that it deserves a place alongside the insidious emulation of Lenin by the Soviets and idolization of dictators the world over. The cover image is an interesting spin on the separation of church and state in our land of the free: here we see the tattered American flag flying above a cross illuminated by a beam of light from above, at the feet of which lie a firefighter’s helmet and police hat. To label the libel in this colorfully designed “Kid’s Book of Freedom” a “Graphic Coloring Novel” strikes me as a misspelling; is it not more aptly named a “Pornographic Coloring Novel,” to be rated so for the sensational violence mongering rather than any out-of-place showing of body parts?

Misc.
Immigration law: No offence | The Economist

THE American Immigration Lawyers Association just released a report detailing what happens when criminal-law enforcement agents—ie, the police—enforce civil-immigration law. It looked at 127 cases from 24 states and Washington, DC in which clients of immigration lawyers were stopped, questioned or arrested by police for minor offences that resulted in the commencement of deportation proceedings. So it is a small sample, and not necessarily a representative one: most of these cases involved immigrants represented by or able to speak to counsel; there are plenty of others who were unable to contact an attorney before removal, and so represent themselves pro se during the removal process. It makes for dispiriting reading.

A question on affect « The Immanent Frame

I have a question about affect, the current it-word for cultural studies and critical theory. Roughly, “affect” gets at a kind of interactive, embodied experience that functions outside of meaning, rationality and intention. It is a capacity, intensity, or resonance of the body that acts autonomously from the subject. Affect is at work in inexplicable fads, social buzz, or even the mundane act of blushing. We can translate blushing into an emotion in a linguistic and psychological system—shame, attraction, anxiety—but the translation necessarily loses the very interactive, embodied, asignifying thing that makes affect such a fruitful and provocative topic. So, then, what does it mean to write about affect?

enthusiasm | frequencies

In German, there are two words—three even. Enthusiasmus, like the English enthusiasm, is rooted in the Greek “en theos,” to have the god within, to be inspired by god or the gods. But Enthusiasmus was inadequate to contain the sixteenth-century German reformer Martin Luther’s rage against those who purported to receive direct divine inspiration. For them, he coined the term Schwärmer, from the verb schwärmen, to swarm, as in the swarming of bees. The Schwärmer were those, like the so-called Zwickau prophets, Nicholas Storch, Thomas Drechsel, and Marcus Thomas Stübner, who claimed to have direct revelations from the Holy Spirit, or Thomas Müntzer, who insisted that direct revelation and prophecy continued to occur in history. For Müntzer religious radicalism and political radicalism went hand in hand; the new prophecies and apocalyptic revelations he proclaimed called for the re-ordering of society, and not just of the church. In denouncing Müntzer, the Zwickau prophets, and others as Schwärmer, Luther rejected not only claims to continuing revelation, but also the forms of religious and political agitation to which he believed such claims gave rise. To be a Schwärmer, most often translated as enthusiast or fanatic, was to be ungovernable by either human or God.

Cultural Relativism 2011 – DSK, Guinea, Anthropology 101

When I first flagged the op-ed by anthropologist Mike McGovern, “Before You Judge, Stand in Her Shoes,” I also included comments from parenthropologist who wrote, “I fear that Mike McGovern’s point, in his op-ed, will be lost on too many Americans who feel that there are too many immigrants, legal and especially illegal, in ‘their’ country.” But it’s worse. In “Don’t walk a mile in her shoes” Robert Fulford uses McGovern’s article to attack anthropology and the idea of cultural relativism (thanks to anthropologyworks for the update).

James Mollison’s Photos of Children’s Bedrooms Are a Commentary on Class and Poverty – NYTimes.com

Mr. Mollison’s new book, “Where Children Sleep,” had its origins in a project undertaken for a children’s charity several years ago. As he considered how to represent needy children around the world, he wanted to avoid the common devices: pleading eyes, toothless smiles. When he visualized his own childhood, he realized that his bedroom said a lot about what sort of life he led. So he set out to find others.

Dutch
Kafirs en Zeloten: geschiedenisfantasieën met Martin Bosma – GeenCommentaar

Maar wie waren die piraten nou eigenlijk? Bosma heeft het over ‘drijfjachten van moslims’ – alsof het zou gaan om religieus gemotiveerde zeloten, maniakken die voor eigen zielenheil in het wilde weg random christelijke dorpen ontvolkten omdat Allah nou eenmaal groot is en God niet. Niets is minder waar. Het is zoals Bill Clinton zei: it’s the economy, stupid. Het was handel. Keiharde handel. Mensenhandel. Foute boel. Maar: handel. En waar handel is, daar is Dietschen bloed niet ver weg. Een bekend en berucht piratenleider was Symen Danzeker – Simon de Danser. En wat te denken van Suleyman Reis, ook wel bekend als Dirk de Veenboer, en Murat Reis, geboren Jan Janszoon. Britten waren er ook, overigens. John Ward is ‘n bekende. En Lipari werd veroverd door een Ottomaans-Franse alliantie. Dus dat hele ‘moslims-tegen-christenen’ verhaal van Bosma is vierkant geleuter. Veel van de ‘islamitische’ piraten waren uiteindelijk Europeanen – en ze waren lang niet allemaal bekeerd tot de islam. Het ligt veel pragmatischer: in Europa kon je christenen niet als slaven verkopen. In de Arabische wereld daarentegen wel. Daar lag de verkoop van Moslims weer ietsje lastiger. Zo ziet u maar, die Arabieren lijken meer op Europeanen dan we geneigd zijn te denken.

Antwerpen wil moslims uit garagemoskeeën – Religie – TROUW

De 42 kleine moskeeën van Antwerpen moeten plaatsmaken voor een paar grote. Wethouder Monica De Coninck (SP.A) ziet moslims graag vertrekken uit hun achterkamers en garages.

Hoogleraar Jean Tillie: etnische en religieuze organisaties goed voor democratie

Religieuze en etnische gemeenschappen bedreigen de democratie niet, maar bevorderen die juist. Etnische en religieuze organisaties dragen bij aan democratie. Binnen deze organisaties vindt zelfreflectie plaats en worden burgerlijke vaardigheden ontwikkeld. Cruciaal voor dit democratisch proces is wel dat gemeenschappen niet geïsoleerd raken en ‘zwakke verbanden’ hebben met andere gemeenschappen. Het kabinet morrelt echter aan deze verbanden door in wij-zij-tegenstellingen te spreken. Daarmee ondermijnt het de democratie.”
Dat verklaarde Jean Tillie, hoogleraar en adjunct-directeur van het Instituut voor Migratie en Etnische Studies van de Universiteit van Amsterdam, die als coreferent optrad tijdens de Anton de Kom-lezing in het Verzetsmuseum Amsterdam. De lezing werd dit jaar gegeven door voormalig minister Ab Klink en is een jaarlijks initiatief van Art.1 en het Verzetsmuseum Amsterdam. Met de lezing willen de organisatoren aandacht vragen voor de strijd tegen intolerantie en discriminatie in heden en verleden.

Arabische Lente? – GeenCommentaar

Hoe zit het nu met die zo bejubelde Arabische Lente, is een win-win situatie wel mogelijk? Die vraag van een van mijn trouwe reageerders laat zich goed beantwoorden door een gerenommeerd politiek commentator uit het Midden-Oosten: Rami Khouri. Over het belang van historische analogieën om de ontwikkelingen in het Midden-Oosten op waarde te kunnen schatten. En waarom de westerse term ‘Arabische Lente’ de lading niet dekt.

Boerkaverbod is het product van een paternalistische overheid

Boerka’s verbannen maakt de samenleving niet veiliger, bevordert het samen leven niet, en helpt ook niet tegen de onderdrukking van moslima’s. Emancipatie is beter.

4 september: Suikerfeest voor vrouwen en kinderen : Nieuwemoskee

Op 4 september organiseert Al Nisa een actieve, inspirerende en gezellige workshop voor de vrouwen en een feestje voor kinderen. De bijeenkomst start om 13.00 uur met een inloop vanaf 12.30 uur. Vervolgens zullen we met de Ramadan in ons achterhoofd in een interactieve workshop onder leiding van Al Nisa bestuurslid Sandra Doevendans op zoek gaan naar wie we echt zijn. Neem iets mee wat belangrijk voor u is.

Sociale Vraagstukken » Etnische diversiteit versterkt sociale banden

Autochtonen die in regio’s wonen met een hoge etnische diversiteit blijken wel degelijk goede informele contacten met andere autochtonen te onderhouden, anders dan de Amerikaanse socioloog Robert Putnam vond. Voorwaarde is dat men geen etnische dreiging ervaart.

X, Y, zzzz: een pleidooi tegen generaties | DeJaap

Het begrip ‘generatie’ wordt – zoals dat gaat met tot de verbeelding sprekende begrippen als ‘authenticiteit’, ‘interactiviteit’ en ‘duurzaamheid’ – alom misbruikt. Misschien komt deze ellende wel door Pepsi. In de jaren ’80 hield zij jongeren voor dat zij “the next generation” waren. Die jongeren gingen dat geloven. Mensen geboren in de jaren ’60 en ’70 wilden zich graag onderscheiden van die groep voor hen, de babyboom generatie. Ze kwamen bekend te staan als generatie X – de babybusters. Hiermee was het hek van de dam en wilde iedere generatie een eigen label.

0 comments.

PEW Report Highlights – Muslim Americans after 9/11

Posted on August 30th, 2011 by martijn.
Categories: Religious and Political Radicalization, Research International, Ritual and Religious Experience, State of Science.

Muslim Americans: No Signs of Growth in Alienation or Support for Extremism – Pew Research Center

As the 10th anniversary of the 9/11 attacks approaches, a comprehensive public opinion survey finds no indication of increased alienation or anger among Muslim Americans in response to concerns about home-grown Islamic terrorists, controversies about the building of mosques, and other pressures that have been brought to bear on this high-profile minority group in recent years. Muslims in the United States continue to reject extremism by much larger margins than most other Muslim publics, and a higher percentage views U.S. efforts to combat terrorism as sincere than did so in 2007. At the same time, majorities of Muslim Americans express concerns about Islamic extremism here and abroad – worries that coexist with the view that life in post-9/11 America is more difficult for U.S Muslims.

Based on interviews with 1,033 Muslim Americans conducted this year (April 14-July 22) in English, Arabic, Farsi and Urdu, the wide-ranging report looks at Muslim Americans’ political and social attitudes; religious views and practices; experiences and difficulties faced after 9/11; views of Islamic extremism; views of US efforts at combating terrorism; and views of national conditions. In addition to updating trends from earlier Pew Research surveys, the report includes comparisons of Muslim Americans with the general public and with Muslims in other countries, as well as detailed demographic information.

Highlights

Read the full report
Infographic of report highlights
Map: Controversies over mosques and Islamic centers across the U.S.

0 comments.

Over PVV & Fascisme

Posted on August 27th, 2011 by martijn.
Categories: Multiculti Issues, Religious and Political Radicalization.

Het is tegenwoordig een geliefd tijdverdrijf “Wilders is hedendaags fascist” vs. Waarom Wilders geen fascist is. Nu is het maken van een dergelijke vergelijking voor politiek gebruik nogal riskant vind ik. Net zoals Wilders graag de vergelijking mag trekken tussen islam enerzijds en communisme en fascisme anderzijds. U weet waarschijnlijk allemaal wel hoe we van de vreselijke fascisten zijn afgekomen; niet (alleen) door met hen thee te drinken, maar door tegen hen te vechten. Wanneer je dus voor politiek gewin die vergelijking maakt is de consequentie dus indirect dat je de ander met geweld moet bestrijden. Goed, misschien wat te ver door geredeneerd, maar toch: we weten intussen dat er mensen zijn die het als zodanig kunnen opvatten.

De kampioen van het kamp dat Wilders als fascist ziet is momenteel Rob Riemen denk ik. Zie bijvoorbeeld zijn optreden op Lowlands (lijkt me ook nog wel eens leuk, maar ik vrees dat ik daar niet uitgesproken genoeg voor ben). Riemen stelt dat er veel parallellen zijn tussen het PVV-gedachtegoed en fascisme. Het gaat hem dan om afgunst, haat tegen zondebokken, nihilisme, anti-intellectualisme en de overtuiging dat mensen ongelijk zijn. Dat is niet helemaal onterecht, maar is Wilders daarmee een fascist? Robin te Slaa, een historicus die onder meer onderzoek heeft gedaan naar de NSB, stelt in een recent stuk in NRC dat de vergelijking nergens op slaat. Hij verwijt Riemen gebrek aan kennis die leidt tot simplisme, en oppervlakkigheid die weer leiden tot hetzelfde type generalisaties die Riemen eigenlijk Wilders verwijt. Slaa heeft zeker een punt denk ik. Volgens hem kenmerkt fascisme zich door de volgende aspecten:

Leidersbeginsel (“Führer-prinzip”)
Biologisch ‘gefundeerde’ racisme
sociaal-darwinistische wereldbeschouwing waarbij de geschiedenis en het bestaan wordt beschouwd als een voortdurende strijd tussen staten, volken en rassen
streven naar een nationale wedergeboorte via een ‘transcendente’, klassen overstijgende synthese van alle bevolkingsgroepen (voor zover behorend tot eigen volk of ras) in een nieuwe totalitaire maatschappij

Slaa stelt dat het fascisme met die punten een zogenaamde derde weg wilde zijn naast het liberale kapitalisme en het marxisme/communisme. Volgens hem ontbreken al die genoemde punten bij de PVV. Dat is zo, maar dat is niet het einde van het verhaal denk ik. Het fascisme van toen bestaat nu misschien nauwelijks meer, maar waarom zou het fascisme geen ontwikkeling door kunnen maken zoals ook het liberale kapitalisme en marxisme dat hebben gedaan? Ideologieën zijn niet statisch, maar omdat ze antwoord moeten geven op de problemen in hun omgeving en omdat die omgeving verandert moet het fascisme ook veranderen. Hoe zouden die punten veranderd kunnen zijn? Een wilde gooi:

Leidersbeginsel: Het autoritaire dat het fascisme kenmerkte past niet meer in deze tijd. Tegelijkertijd zien we wel de opkomst van het personalisering van de politiek. De persoon van de politieke leider wordt steeds belangrijker en enkele personen springen eruit omdat zij zich zeer nadrukkelijk een positie als enige leider toe-eigenen (en die ook toegeschreven krijgen). Wilders is niet de hedendaagse Führer, maar niemand zal ontkennen dat hij de enige leider is van de PVV, sterker nog dat hij de PVV is.
Biologisch-racisme: Dit kan echt niet meer. Biologisch-racisme is volledig uit. Maar daarvoor is wel iets anders in de plaats gekomen en wel cultureel-racisme. Verschillen tussen mensen worden niet meer gelabeled en verklaard door te wijzen op biologisch raciale verschillen, maar door te wijzen op culturele verschillen. Mensen zijn daarbij gedefinieerd door hun cultuur en hun gedragingen worden verklaard door de cultuur die ze hebben of de culturele groep waartoe ze behoren. Een Marokkaanse Nederlander wordt gedefinieerd en bepaald door ‘de’ Marokkaanse cultuur en is ook daardoor herkenbaar. In de PVV-ideologie gaat het om een variant hierop: de islam die haar volgelingen in een ijzeren greep zou houden en alles wat moslims doen en laten wordt ‘verklaard’ vanuit de islam. Er is maar één islam voor de PVV en die leidt altijd tot geweld, onderdrukking en misleiding. De islam is een kwaad en moslims zijn zodanig bevangen of zelfs gevangen door de islam dat moslims ‘ons’ per definitie willen onderwerpen.
sociaal-darwinisme en strijd: het klassieke sociaal-darwinisme en de voortdurende toestand van strijd tussen volkeren en rassen is eigenlijk nauwelijks verdwenen en is ook binnen de PVV ideologie zeer dominant aanwezig. In die ideologie wordt de natie ondermijnd door de politiek-correcte elite die de eigen cultuur laat verwateren door moslims binnen te laten. En, indachtig bovenstaand punt, de instroom van moslims leidt per definitie tot vernietiging van de pure cultuur van de eigen natie. De islam voert strijd tegen het westen en moet dan ook bestreden worden zie ook Hirsi Ali).
Synthese van alle bevolkingsgroepen in een totalitaire maatschappij; met name dit punt lijkt toch wel afwezig te zijn of je moet de nadruk die de PVV legt op totale assimilatie door migranten (waarbij zij de islam dus afwerpen) als zodanig opvatten. Weliswaar heeft Wilders een utopie van een migrantenvrije samenleving, maar hij ziet dat zelf als niet-realistisch. Wanneer hij dat wel zou doen en een programma daarvoor zou hebben, dan zou wellicht dit punt op kunnen gaan.

Is dit alles echter ook voldoende om Wilders een fascist of neo-fascist te noemen? Wat het stuk van Robin Slaa goed laat zien is dat het maken van een vergelijking die zich niet beperkt tot de oppervlakte en ingegeven is door een oprechte intentie iemands gedachtegoed te begrijpen helemaal geen slecht idee is. Een vergelijking als analyse instrument is zinvol; zowel voor die aspecten waar de analogie niet opgaat als voor de aspecten waar dat wel het geval is. Het goedkoop politiek gebruik van labels is daarentegen niet verhelderend want leidt eigenlijk alleen maar af van de inhoud en kan zelfs, met bepaalde labels, gevaarlijk zijn.

5 comments.

Over PVV & Fascisme

Posted on August 27th, 2011 by martijn.
Categories: Multiculti Issues, Religious and Political Radicalization.

Leidersbeginsel (“Führer-prinzip”)
Biologisch ‘gefundeerde’ racisme
sociaal-darwinistische wereldbeschouwing waarbij de geschiedenis en het bestaan wordt beschouwd als een voortdurende strijd tussen staten, volken en rassen
streven naar een nationale wedergeboorte via een ‘transcendente’, klassen overstijgende synthese van alle bevolkingsgroepen (voor zover behorend tot eigen volk of ras) in een nieuwe totalitaire maatschappij

Leidersbeginsel: Het autoritaire dat het fascisme kenmerkte past niet meer in deze tijd. Tegelijkertijd zien we wel de opkomst van het personalisering van de politiek. De persoon van de politieke leider wordt steeds belangrijker en enkele personen springen eruit omdat zij zich zeer nadrukkelijk een positie als enige leider toe-eigenen (en die ook toegeschreven krijgen). Wilders is niet de hedendaagse Führer, maar niemand zal ontkennen dat hij de enige leider is van de PVV, sterker nog dat hij de PVV is.
Biologisch-racisme: Dit kan echt niet meer. Biologisch-racisme is volledig uit. Maar daarvoor is wel iets anders in de plaats gekomen en wel cultureel-racisme. Verschillen tussen mensen worden niet meer gelabeled en verklaard door te wijzen op biologisch raciale verschillen, maar door te wijzen op culturele verschillen. Mensen zijn daarbij gedefinieerd door hun cultuur en hun gedragingen worden verklaard door de cultuur die ze hebben of de culturele groep waartoe ze behoren. Een Marokkaanse Nederlander wordt gedefinieerd en bepaald door ‘de’ Marokkaanse cultuur en is ook daardoor herkenbaar. In de PVV-ideologie gaat het om een variant hierop: de islam die haar volgelingen in een ijzeren greep zou houden en alles wat moslims doen en laten wordt ‘verklaard’ vanuit de islam. Er is maar één islam voor de PVV en die leidt altijd tot geweld, onderdrukking en misleiding. De islam is een kwaad en moslims zijn zodanig bevangen of zelfs gevangen door de islam dat moslims ‘ons’ per definitie willen onderwerpen.
sociaal-darwinisme en strijd: het klassieke sociaal-darwinisme en de voortdurende toestand van strijd tussen volkeren en rassen is eigenlijk nauwelijks verdwenen en is ook binnen de PVV ideologie zeer dominant aanwezig. In die ideologie wordt de natie ondermijnd door de politiek-correcte elite die de eigen cultuur laat verwateren door moslims binnen te laten. En, indachtig bovenstaand punt, de instroom van moslims leidt per definitie tot vernietiging van de pure cultuur van de eigen natie. De islam voert strijd tegen het westen en moet dan ook bestreden worden zie ook Hirsi Ali).
Synthese van alle bevolkingsgroepen in een totalitaire maatschappij; met name dit punt lijkt toch wel afwezig te zijn of je moet de nadruk die de PVV legt op totale assimilatie door migranten (waarbij zij de islam dus afwerpen) als zodanig opvatten. Weliswaar heeft Wilders een utopie van een migrantenvrije samenleving, maar hij ziet dat zelf als niet-realistisch. Wanneer hij dat wel zou doen en een programma daarvoor zou hebben, dan zou wellicht dit punt op kunnen gaan.

5 comments.

Radicalization Series V: Freedom Fighters, Conflict and Culture Talk

Posted on July 27th, 2011 by martijn.
Categories: Headline, International Terrorism, Multiculti Issues, Religious and Political Radicalization.

Introduction
Anders Breilvik presents himself as a modern crusader; a nativist freedom fighter who engages in a war against islamization and the political establishment that accommodates the rise of Islam. His ideology resembles a copy-paste ideology which we know from other violent activists such as the Dutch Mohammed Bouyeri who killed writer and film director Theo van Gogh. A copy-paste ideology is not ‘just’ a random ideology of a lunatic. It is, for the people involved, a highly sophisticated worldview that gives meaning to the world, provides a sense of direction and enables a person to express their position in the world. The Internet plays an important role here since it makes it very easy for people to assemble and express their own worldview; in the case of Anders Behring Breivik in particular online fantasy games and the anti-islamist blogosphere provided him with clues, thoughts and probably a sense of cohesion as Thomas Hylland Eriksen pointed out.

Now it is important to understand the mindset and motivations of a terrorist and to see, for example, how it relates to (his) everyday life and issues on the ground. This does not mean that we should repeat his misguided anti-islamic viewpoints as for example Bruce Bawer does who in effect repeats Wilders’ statement on Breivik (although Wilders issued his statement later). Wilders sees Breivik as someone who abuses the ‘freedom loving ideals’ of the anti-islamization struggle that is about ‘defending‘ freedom and security. As Adam Serwer argues people like Wilders, Bawer and others seem to be worried foremost that Breivik’s actions are detrimental to the anti-islamization cause implying that his concerns and discourse about islamization for example in the Balkan, Turkey and the problems of the Middle East and beyond, are defensible and accurate (can you imagine such a piece after 9/11 or after the murder of Van Gogh).

It is important I think to see how his ideas (but not his actions) not only are derived from bloggers and politicians but also who they resonate with and are grounded on a grassroots everyday level. I also think the Netherlands can give some clues to that and is relevant here since Breivik partly derived his inspiration from Wilders’ Freedom Party ideology. In this blog therefore I will present some material of the Dutch section of the Ethnobarometer research in which we held focus group discussions on issues of security and culture after 9/11, the murder of Van Gogh and the French riots and Muhammad Cartoons. The research was conducted in 2005 and 2006 and the focus groups consisted all of both Moroccan-Dutch and native Dutch citizens of Gouda (except one group that was a moderate right wing group of native Dutch citizens). We did not aim for a representative sample but for an even division with regard to age, gender and political preferences. I will focus mostly here on the statements of the native Dutch participants. It shows how people struggle with tolerance on the one hand (seen as an important part of Dutch identity) and fear of Islamization and Muslims on the other hand expressed by different modalities of culture talk. While in the case of Bawer, Breilvik and Wilders the presence of Islam and Muslims are seen as the cause of conflict and by definition leading to conflicts, the Ethnobarometer research also revealed mechanisms that can de-escalate conflicts.

Communities of Tolerance
In the Ethnobarometer we can distinguish between four trends or better said four communities of tolerance: Destructed tolerance, Threatened tolerance, Promoting tolerance and ‘Christian’ tolerance.
Destructed tolerance
The first group was no part of any of the researches. Nevertheless via email, internet forums and other types of personal communication we managed to gather some insight in this group. Most outspoken were members of Freespeechsite.net when we tried to recruit participants for the Ethno-barometer.

One member from Gouda responded:

‘This is useless; those Marocs can do everything in Gouda. When you disagree, you will end up with a knife in your back with the police only watching? (been there). During these conversations Muslims will act as poor human beings and the Dutch people are guilty. During these conversations it comes down to the fact that we people from Gouda have to leave everything, giving all our money to them, let them rape our women, let them rob and abuse our children. If not, they stab you; they will destroy your windows, and beat your car to ruin! I have had these talks in Gouda. I am fed up with these talks. It doesn’t help a fuck! They have a free ticket from the state and they can do whatever they want. And do you know how it ended? That they (the police, MdK) wanted to fine because I gave my opinion and you can’t do that (not even if you can prove that they cheat). So a lot of fun with your discussions and that you want to spend your time for useless things. There is only one solution, throw the whole bunch out of the country. Yours sincerely,’

Another member stated:

‘I’m also waiting for the time when we as a host country will be treated with proper respect by our allochtone fellow people, because in my view we Dutch people have to adjust to our ‘fellow countrymen’ and not the other way around (Look for example at the Ramadan wish of our allochtones-fucker JeePee (MP Balkenende, I’m awaiting Christmas with all my heart). As long as that continues, you don’t have to expect any respect for them (a few exceptions left, but you have to search them with a looking glass). Nevertheless I am very interested in the results of your research. Good luck!’

Another interesting group of people were those people we contacted on the streets and a schoolyard. One of them said, for example, ‘I don’t want to talk to Muslims’. This was stated by a mother whose child was the only Dutch child in his class on a primary school. This school also had decided not to celebrate ‘carnaval’ (a Catholic feast) anymore. Instead they choose to celebrate ‘Eid’. The non-Muslim woman was very angry about that. Some Muslims responded that they would come, but most of them (except three) never showed up. These reactions made clear that these people experience a huge gap between Dutch culture and allochtones and, perhaps even more important, that they felt being deserted by Dutch politicians who in their view choose for Muslims and against them (the originally Dutch people). The kind of language used by the different people makes clear that these sentiments are very strong and very vivid. Looking at issues concerning tolerance people in this category tend to feel that tolerance has gone so far that Muslims and the Dutch government have became intolerant towards ‘we Dutch people’ while Muslims and other migrants enjoy all possible fruits of tolerance, at the expense of native Dutch people. Some Dutch people (the authorities, the researcher) constitute a third group they aim at: they see these people as traitors.

Threatened tolerance
The second community of tolerance is a very influential one and probably the most diverse one when we look at for example political preferences. People in this category perceive the virtue of tolerance as very important but fear that it is threatened by Muslims in general and in particular ‘radical Muslims’. One can find atheists and liberals among them who argue that all the freedoms they have fought for in the 1960s (women’s emancipation, liberation from the constraints of religion) is threatened because of the existence of Islam and Muslims in the Netherlands who, according to them, do not agree with these freedoms.

‘An important part of culture is religion. We used to have on the edge of the Dutch Guilder: God be with us. The fact that Muslims in large numbers and it is a group that grows fast, come here with us, means that they undermine my culture. That doesn’t belong to my culture, that doesn’t belong to my norms and values, which make culture. So when other norms and values and another religion come, that pushes aside as it were those things of me, then I think, wait a minute, that is not good’.

‘That is the fear!’ ‘It is not directed against Islam: you are fighting with yourself. What do I feel is important, what people have taught me about what is important and is that affected now? And that insecurity…’ On the question what is affected, one of the non-Muslims answered: ‘My culture. My culture, a new culture enters into that, and their culture grows and grows and grows and mine is getting smaller and smaller and smaller. And my culture is my identity, so I am being forced to change my identity and I really don’t want that, but I have to’.

The image of fear and distrust is a very strong and important one. During the Ethno-barometer it seemed that issues concerning Muslims abroad and issues in Gouda come together.

‘When you see the pictures of people in other countries decapitating each other, when you then see a group of Moroccans in the Netherlands: they look similar, here in Gouda, I know that because of course I talk to other people as well. I am not really afraid for it, I wouldn’t run away from you (she says to one of the Muslims who just told he thought people sometimes see him as a terrorist because he wears a long beard), but it does give you a sense of fear immediately. There are many people with fear. That is because of the pictures on TV, but also because you don’t hear the Muslim community when something happens. They don’t say, well now they do a little bit, but they don’t say: We don’t want this, we do not support this, and we disapprove.

’

The presence of Muslims puts, according to this group, Dutch tolerance under severe pressure and makes them question where the loyalty of Muslims lies: with Dutch society and Dutch people or with fellow Muslims.

Promoting tolerance
The third category of people can be mainly found among political leftists (left wing liberals, socialists). Although they do feel that Islam and Dutch tolerance are not fully compatible they blame the present intolerance on other Dutch people. Especially politicians such as Hirsi Ali and Wilders and the media are held responsible for the current tensions in society.

Back in the old days everyone used to be tolerant, but now many of friends say, let them (migrants/Muslims) fuck off

The people in this group tend to highlight the similarities between them and Muslims. Many of them feel truly appalled by what Fortuyn and Van Gogh said about Muslims. During the ethno-barometer discussions it became clear that they were convinced that people who followed Fortuyn were lower class and not very smart people. When differences between them and Muslims are highlighted they tend to exoticise these differences and give them a positive meaning for example by saying that Muslims help each other more then Dutch people do (a statement that can be heard in the former two categories as well). When controversial issues such as homosexuality are concerned these people tend to refer to the time of the pillarization when homosexuality wasn’t accepted among Christians. Muslims, according to them, have to go through the same process of liberating themselves from such opinions but that is only a matter of time. In other words, they can become the same as us tolerant Dutch people. The emphasis they put on tolerance and their reluctance to talk in terms of ‘us’ and ‘them’ is for many people related to the atrocities of the second world war. Racism and anti-semitism are shunned by all people in the research. This rejection of racism doesn’t necessarily mean people like the ‘other’ so much, but because ‘we’ have seen what racism and anti-semitism can do.

‘Christian’ tolerance
The first three groups do not seem to differ about the importance the enlightenment ideal of autonomy. The fourth group does however. While according to the first three groups for example a negative view about homosexuality is intolerant and violates the ideal of autonomy, for this group tolerance and autonomy means that these views about homosexuality must be tolerated as long as it does not harm others. The same can be seen in ideas about women’s clothing. The first three groups are convinced that the fact that women have to wear certain clothing (headscarf or long skirts) is a violation of the ideal of personal autonomy and therefore also intolerant. This group emphasizes the freedom of choice and stresses that if women wear these clothes because they want to themselves, this should be tolerated because it does not violate the ideal of autonomy. This fourth group is made up by orthodox Christians and in some cases also leftist liberals. This group emphasizes dialogue with Muslims in order to gain more understanding and a harmonious relation with the Other. This group tends to avoid conflicts and exotice the Other.

When I came to live in this area (Oosterwei, an area in Gouda with many Moroccans, in popular speech also called ‘Little Morocco’, MdK) and got to know, many people I thought it was so exciting! I thought, oh, I hope I don’t do something wrong and hurt no one. Yes, I was truly afraid of that, because I truly wanted to become closer, but not hurt them. It was so nice to find out every time, you are you and we only want to know what you think about and why you think like that. […] these are always nice discussions, they are hard as well sometimes. Because you meet each other (and open up to eachother, MdK), but you notice, the invasion of Iraq, terrorism, killing each other here on the streets, you have gone through a great deal, disasters and all that, and when you notice how both of you respond to that and why you approve or disapprove, you find out that it generates a lot of respect.

Just like the third group, this group also thinks that Muslims have go through the same staged of development as the Dutch already did. In particular terrorist attacks and problems with Moroccan youth in Gouda, makes them wonder however, how long that will take and if some of ‘them’ are truly willing to become part of Dutch society. Nevertheless this groups is emphasizing the dialogue with Muslims in order to gain understanding. The same we can see for example in the role of the Council of Churches in the Netherlands.

It is quite clear that the common perception is that Islam and radical Muslims in particular form a threat for people’s way of life and society as a whole. When ‘identity’ comes under siege, their own identity, the other and the differences between self and the other become essentialised. In terms of identity politics this means that there is less space for negotiations and making compromises.

Moral protest: Dutch identity, tolerance and respect
In case of Dutch people the defensive and sometimes apologetic stand of Muslims concerning the fear Dutch people experience and concerning their question towards Muslims about being loyal to Dutch standards, leads to a demand for recognition by the Dutch during the interaction of the debates. They wanted recognition that their fears and expectations are legitimate, and they also want to be taken seriously. Even if they know that fears and negative images are sometimes based upon prejudices, they wanted to be able to address that. Calling upon Muslims to condemn terrorist acts is in this sense also a means to let Muslims say that terrible things have happened and that it is not surprising that people are scared. The angry reactions of Muslims about these fears and images did not lead to awareness that some of it was based on prejudice. It only led to a feeling that their grievances were not taken seriously by Muslims. These grievances are real and also major and minor events are real, and they could not be taken away by individual Muslims by stating that ‘no one asked them to wipe away their own culture’ or by saying that ‘terrorism is no part of Islam’.

This paper shows that the same could be the case for the dominant group. In fact the Ethno-barometerproject makes clear that when the different discourses meet during a debate, a call for recognition is the result. Both Bawer and Wilders in their condemnation of Breivik acts still start from the misguided assumption that having different ethnic and religious groups, in particular when of the groups has an Islamic religion, conflicts are unavoidable. Many researches however show that the ethnic dimensions of conflicts most often come into being during the conflict and is only seldom the cause of conflicts. This of course is exactly what Wilders and Bawers do; they point to some problems in society and then add a an ethnic and religious dimension to it by pointing to the alledged agressive and violent nature of Islam.

De-escalation
Conflicts and violence are never unavoidable however. During the Ethno-barometer meetings however it became clear that the boundaries between groups shift and are re-defined according to the topic at hand. The focus in this research is on the relationship between Muslims and non-Muslims. It is therefore not surprising that Muslim identity is an important aspect of this report. This does not mean however that Muslim identity should be taken for granted. Because the Moroccan participants were challenged as Muslims, they often presented themselves as Muslims. This did not happen all of the time. Some of the Muslims stated that they were Moroccan or Berber in the first place and then Muslims. Most of the younger Muslims however made very clear that in the first place they are Muslims and secondly Dutch or Moroccan. When people were talking about social economic deprivation for example, they used terms such as allochtones, migrants and Moroccans. Most participants mixed these terms very often: Muslims referring to themselves as Muslim or Moroccan and in a few occasions as allochtone. Non-Muslims were referring to Muslims as Muslims, migrants, Moroccans and allochtones. Only occasionally they referred to themselves as autochthon or Dutch or Christians.

The presence of orthodox Christians in the first group meant a rearranging of coalitions among the participants. When for example the topic of ‘oppression of women’ was addressed the orthodox Christian girls and Muslim girls joint forces against one of the participants who came up with this issue (a man). We could see a similar example when people talked about insulting people’s religious beliefs or when someone stated that to him every one was equal and he did not care about the religious backgrounds. The orthodox Christians and the Muslims joined each other in explaining the others why people are sensitive when their religion is insulted. Both groups also saw themselves as being a minority and the others as the (secular) majority. It is also the Orthodox Christians who often acted as intermediairies between Muslims and other Dutch people.

This shifting of boundaries brings us to an important point that is visible in all the mentioned discourses above about tolerance and also in the ethno-barometer debates. This is the presence of a so called third party. According to Gert Baumann this Third Party is invisible in the construction of identities that always involve the construction of a self and an other. This Third Party is neither ‘us’ nor ‘you’ and seems, at first sight, not involved in the interaction. Although at first sight the way young Muslims construct their religious identity seems to be diametrically opposed to Dutch identity, it seldom leads to conflicts because most of them have good personal relationships with native Dutch people at work or at school and tend to avoid people whom they deem racists. These native Dutch people can be seen as the third party. The same happens among many Dutch people. In some cases its not the Muslims who they aim at with their frustration but the Dutch government, but also some native Dutch people have good personal relationships with their Moroccan co-workers, neighbours or classmates. In fact during the ethno-barometer debates it sometimes looked like all participants were third parties because in case of generalizations about Muslims or Dutch people, in most cases people said: ‘No, not you, but X people in general’. This clearly relieved the tensions in face to face contacts and brings back into memory the importance of the relationship between self-restraint and tolerance.

Several other mechanisms of de-escalation also became visible during the debates. Stressing common experiences, seeking for solutions instead of blaming people could turn a very emotional and harsh discussion into something more constructive. One of the most striking aspects was the tone and the atmosphere in the discussions remained quite friendly even when there were strong differences in opinion. Restraining yourself from causing inconvenience for other people, which is an important condition of tolerance, seems to be an attitude that existed among all participants. Only in the first group there were strong tensions between some of the non-Muslim participants and some of the Muslim participants. During one session of this group we decided to have an early break because we feared the tensions between two people would escalate. During the break, without us intervening, these two and other participants approached each other and continued their discussion in a friendly and joyful manner. We found it striking that that group was the most outspoken and most polarised group. This can have some relation with their age. Mainly the young people (between 16 and 30) were outspoken and sometimes vicious in their way of discussing. The older people often tried to smooth things down. The other three groups had not that many young people; mostly only one or two.

The Power of Radical Words

It is not difficult to see how Wilders’ discourse resonates and is expressed on a grass roots level, not only in the Netherlands, and how Wilders’ rhetoric is a reduction of a multi-dimensional every day life into a single narrative of islamization. As I have explained elsewhere with my colleagues Edien Bartels, Oscar Salemink and Kim Knibbe, the way that people define their cultural identity is part and parcel of their subjective sense of human security – first and foremost in terms of cultural security, but eventually also in terms of their physical safety. It is when people feel their lifestyle is being threatened that some of them (but usually a minority) feels the need for action and search for political leaders who can be their voice. Since people’s sense of cultural security is linked with the definition of the boundaries between cultural categories, between ‘us’ and ‘them’, and between zones under control and zones outside one’s control, when once ‘secure’ cultural boundaries start to shift, this may create anxiety, fear and resentment. We show how minority identities may enhance the internal sense of security in that group, but may lead to anxieties and (subjectively experienced) insecurity in greater society. It is this sense of cultural security that is stimulated by politicians and their culture talk and, conversely, it makes the logic of culture talk seem to be ‘common sense’. It isn’t however; conflict is not the logical outcome of a pluralist society but every society does need mechanisms for de-escalation of conflicts. Politicians such as Wilders however work to monopolize the political agenda and given their black and white nature of their verbal ammunition they in effect close off the windows to conflict de-escalation. This doesn’t mean of course Wilders is directly responsible or that people in the Ethnobarometer research who hold similar views are responsible. It only shows that Breivik’s grievances are not merely voices in his head; they are out there and they have been for a long time. Breivik’s case may show how dangerous it can be when politicians exploit the culture talk but it also doesn’t mean that Breivik is a representative of those people or of the ethnobarometer participants. It is worthwhile considering that Breivik represents nothing and no one except himself .(I think his copy-paste ideology could be a clue for that). Very hopefull in the Norwegian case now, and contrary to the Netherlands in 2004 when politicians talked about war, is the message of the government. Not repression, but more freedom and democracy.

0 comments.

Cultural Identity and Human Security in Europe

Posted on July 26th, 2011 by martijn.
Categories: International Terrorism, Murder on theo Van Gogh and related issues, Religious and Political Radicalization.

Cultural Identity as a key dimension of Human Security in western Europe: The dutch Case

by Edien Bartels, Kim Knibbe, Martijn de Koning and Oscar Salemink

In this chapter of A world of insecurity: Anthropological perspectives on human security edited by Thomas Hylland Eriksen and Ellen Bal, we (your blogger, Edien Bartels, Oscar Salemink and Kim Knibbe) take up the discussion of cultural identity as a dimension of security. We deal with issues such as feelings of insecurity and radicalization among native Dutch and minority citizens. We show how minority identities may enhance the internal sense of security in the group, but may lead to anxieties and (subjectively experienced) insecurity in greater society. Both majorities and minorities are inclined to feel insecure about their belonging and sense of identification in contemporary Western European societies.

1 comment.

Belief and Violence: Anders Breivik and Wilders’ Freedom Party

Posted on July 24th, 2011 by martijn.
Categories: International Terrorism, Religious and Political Radicalization.

So it was Anders Behring Breivik, a white conservative Christian Norwegian nationalist with anti-multiculturalism and anti-islamic beliefs who carried out the Oslo and Utoya attacks. I guess most people initially thought it was an Al Qaeda attack and/or hoped it wasn’t so. Now the attacks were clearly aimed at a political party and not the state; this suggested a domestic issue instead of a global struggle. Nevertheless there were some reasons as to why also terrorism experts thought it could be Al Qaeda:
Oslo and Utoya attacks: Why we all thought it was al Qaeda « Christine Scott Cheng

Why would al Qaeda attack Norway? Current commentary (Robert Zeliger in Foreign Policy, James Dorsey in al Arabiya, Thomas Hegghammer and Dominic Tierney in The Atlantic last year) suggests the most likely reasons are: 1) anger for re-publishing the Danish cartoons 2) participation in the conflict in Afghanistan and Libya 3) Iraqi Kurdish Islamist Mulla Krekar 4) Norway is a soft target relative to US, UK.

(Read also this CSM article)

I think one of the first experts to call an actual claim by a jihadi organization was Will McCants who stated that at the Shmukh forum Abu Sulayman al-Nasir stated that the Helpers were involved in the operation. He has been severely criticized for this at Electronic Intifadah and by Glen Greenwald at Salon.com. I think that in particular EI’s critique is unwarranted. McCants clearly stated that the Abu Sulayman claim should be taken with a grain of sal and he cannot be entirely blamed for journalists who take over the claim without any qualification. I do think however that he wasn’t careful enough by posting a claim made by a not very reliable figure in this regard and he should have realized that posting it on his blog could have been inflammatory.

As soon as it became clear that the perpetrator was a white Norwegian guy with some nativist and Wilders’ Freedom Party sympathies another game emerged. The link with Wilders’ ideology and rhetoric was immediately picked up by his opponents. Well first I should add that as soon as it appeared that the shooter was a blonde white guy the staunch anti-racists of the conservative and liberal right wing stated that this did not mean it wasn’t a Muslim and people discussed the alledged radical outlook of converts. After that proved to be nonsense in this case, the debate on the Internet turned to Wilders and his ideology. His supporters denying any responsibility by Wilders for the terrible attacks. A minority however, after the condemning the attack when they still thought it was Al Qaeda, were actually supporting the attacks for example by stating: ‘As things turn out now, the perpertrator is a right wing extremist. In that case the attack is the only correct answer to a totalitarian leftist state where right wing people are silenced‘. Another person stated on his photoshop blog (where he frequently attacks left wing and Muslim politicians in satirical photoshops) that the perpetrator should enlist in a new course: “Choosing sensible targets as an anti-islamist” thereby showing a picture of, what appears to be, an attack on the Kaaba in Mecca and the people who go there to the Hajj“. Satire of course. But these people constitute a minority as far as I can tell. Others condemn the attacks and as far as I can tell now most Freedom Party supporters I know abhor the attacks. The reactions on Twitter and Facebook however are starting to resemble the reactions towards (salafiyyah) Muslims after the murder on Van Gogh in 2004.

There are differences in those reactions as well of course. After the murder on Van Gogh many so called shock sites mentioned the supportive reactions onf webfora after the murder and made big headlines out of it (although see here). More important in this regard is that many debates started with contemplations about ‘Islamic terrorism’ but when it became clear that the attacker was probably not Muslim people started talking about psychopaths and lonely crazy guys. That may be true but even lonely psychopaths are influenced by political context and political ideology. Furthermore, as my colleague Linda Duits pointed out on Twitter, is it a coincidence that Breivik shot the pretty girls first? And is there a similarity between this terrorist attack, the misogyny of Mohammed Bouyeri (the killer of Theo van Gogh) and, for example, (school) shootings in the US and Finland? The gender issue does deserve more attention I think.

In this case an obvious link may seem Breivik’s interest in the Dutch Freedom party. There is of course no direct link between ideology and violent action, not even when the ideology condones, supports or even calls for violence which is not the case in Wilders’ Freedom Party ideology. It just doesn’t work like that. Nevertheless, as far as we can tell now, we should also not treat violence as something that is completely inseparable from ideology; ideology can legitimize violence and can give meaning to it and can give a particular direction. It is in that sense not that strange that a man who appears to be a anti-multiculturalism and anti-islam nativist directs his actions not to Muslims but to social-democratic politicians. It is these politicians that are blamed for ‘islamization’ and the multicultural drama in the nativist discourse. As Paul Woodward explains:
From Pamela Geller to Anders Behring Breivik — how Islamophobia turned deadly in Norway — War in Context

The World War Two iconography they employ — battleships, tanks and squadrons of bombers — makes it clear that they regard their campaign against “Islamization” as a kind of war. One of the battles in that war played out in Oslo yesterday.

Breivik, who probably sees himself as one of SIOE’s “freedom fighters,” describes himself as a cultural conservative and anti-Marxist liberal. In his comments at Document.no, he says little about his religious beliefs and seems to see his Christian identity primarily as a cultural identity.
[…]

Breivik is much more specific in identifying the sources from whom he takes his own ideological direction: Robert Spencer, Fjordman, Atlas [Pamela Geller], Analekta [Informatics], Gates of Vienna, The Brussels Journal, and The Religion of Peace.

These are the preeminent voices promoting fear and hatred of Islam across Europe and America. But they also form — at least in Breivik’s mind — the “epicenter” of “political analysis” on the threat posed to cultural conservatives by multiculturalism in Europe and America. He recommends Fjordman’s book, “Defeating Eurabia,” as “the perfect Christmas gift for family and friends.”

Do any of the leaders of Stop Islamization of America (SIOA) and Stop Islamization of Europe (SIOE) advocate that their “freedom fighters” should adopt violent tactics such as those employed by Breivik? Perhaps not. Indeed, I have little doubt that in the coming days we will hear many vociferous disavowals of their having any association with the Norwegian. But have no doubt, while they might have a sincere revulsion for Breivik’s actions, they cannot so easily disassociate themselves from the ideas that drove him to murder almost a hundred innocent people.

Two years ago, Breivik called on fellow Norwegians to form a youth action group “that represents our ideological platform (anti-racist but critical of multiculturalism / Islamization etc).” He saw the group developing as part of Stop Islamization of Europe or as a new group that would model itself on SIOE and the English Defense League.
[…]
Those in the anti-Islam movement who now want to distance themselves from Breivik will proclaim that they are opponents of hatred and maybe that’s true — but that’s how he sees himself too: as a man dedicating his life to combating the “hate ideologies.”

It may surprise you, but also Jihadists see themselves as the vanguard of people fighting hatred and injustice. One can even say that governments use violence in their fights against hatred and intolerance as the wars in Iraq and Afghanistan have learned us. Even when it is true in the case of many anti-islam nativists that they abhor violence and even in the case of many salafi Muslims as well, the ideology can be used (or should one say abused) by others who directly engage in violent acts or call upon others to do so. History has taught us that the black and white rhetoric identifying and framing a dangerous, common enemy constituting an existential threat that is everywhere, can be very dangerous. As in particular social movement research shows however the actual turn to violence is not so much determined by ideology but on changes in political opportunities that trigger escalation and that can produce particular narratives that appeal to violent groups and individuals and in turn the content of these narratives can inform, shape and direct conflict behavior in the direction of either escalation or de-escalation of violence (DellaPorta 2008: 227-228).

5 comments.

Belief and Violence: Anders Breivik and Wilders' Freedom Party

Posted on July 24th, 2011 by martijn.
Categories: International Terrorism, Religious and Political Radicalization.

Why would al Qaeda attack Norway? Current commentary (Robert Zeliger in Foreign Policy, James Dorsey in al Arabiya, Thomas Hegghammer and Dominic Tierney in The Atlantic last year) suggests the most likely reasons are: 1) anger for re-publishing the Danish cartoons 2) participation in the conflict in Afghanistan and Libya 3) Iraqi Kurdish Islamist Mulla Krekar 4) Norway is a soft target relative to US, UK.

(Read also this CSM article)

The World War Two iconography they employ — battleships, tanks and squadrons of bombers — makes it clear that they regard their campaign against “Islamization” as a kind of war. One of the battles in that war played out in Oslo yesterday.

Breivik, who probably sees himself as one of SIOE’s “freedom fighters,” describes himself as a cultural conservative and anti-Marxist liberal. In his comments at Document.no, he says little about his religious beliefs and seems to see his Christian identity primarily as a cultural identity.
[…]

Breivik is much more specific in identifying the sources from whom he takes his own ideological direction: Robert Spencer, Fjordman, Atlas [Pamela Geller], Analekta [Informatics], Gates of Vienna, The Brussels Journal, and The Religion of Peace.

These are the preeminent voices promoting fear and hatred of Islam across Europe and America. But they also form — at least in Breivik’s mind — the “epicenter” of “political analysis” on the threat posed to cultural conservatives by multiculturalism in Europe and America. He recommends Fjordman’s book, “Defeating Eurabia,” as “the perfect Christmas gift for family and friends.”

Do any of the leaders of Stop Islamization of America (SIOA) and Stop Islamization of Europe (SIOE) advocate that their “freedom fighters” should adopt violent tactics such as those employed by Breivik? Perhaps not. Indeed, I have little doubt that in the coming days we will hear many vociferous disavowals of their having any association with the Norwegian. But have no doubt, while they might have a sincere revulsion for Breivik’s actions, they cannot so easily disassociate themselves from the ideas that drove him to murder almost a hundred innocent people.

Two years ago, Breivik called on fellow Norwegians to form a youth action group “that represents our ideological platform (anti-racist but critical of multiculturalism / Islamization etc).” He saw the group developing as part of Stop Islamization of Europe or as a new group that would model itself on SIOE and the English Defense League.
[…]
Those in the anti-Islam movement who now want to distance themselves from Breivik will proclaim that they are opponents of hatred and maybe that’s true — but that’s how he sees himself too: as a man dedicating his life to combating the “hate ideologies.”

5 comments.

New Book: Local Battles- Global Stakes

Posted on July 5th, 2011 by martijn.
Categories: anthropology, Important Publications, ISIM/RU Research, My Research, Religious and Political Radicalization, Young Muslims.

Together with my colleague Edien Bartels I have written a chapter called Submission and a Ritual Murder; The transnational aspects of a local conflict and protest in a volume edited by my colleagues of VU University Amsterdam: Ton Salman and Marjo de Theije.

In this volume Local Battles, Global Stakes. The Globalization of Local Conflicts and the Localization of Global Interests the authors challenge the often held assumption with regard to conflicts around the world that ‘the local’ and ‘the global’ are clearly distinct realms. This is most clearly brought out in phrases about ‘local responses’ to ‘global change’. This book addresses a wealth of cases from around the world that illustrate how local tensions, frictions and open conflicts are not only influenced by outside actors, but how local parties proactively seek to insert their interests in global discourses, if only to strengthen their legitimacy.

This compilation covers issues ranging from religious contentions, ethical controversies, ethnic clashes, and environmental issues in Asia, Latin America, Africa and Europe. Geo-political interference from outside players, material and immaterial support from diasporas, international media articulation of the conflict’s stakes, and international religious proselytising, all co-constitute local disputes. This book shows how local strife is often situated in and shaped by broader political and other contexts.

This book is meant for all scholars and students interested in the real and tangible effects of globalization processes, in particular for anthropologists, political scientists, sociologists and scholars interested in international dimensions of environmental issues, religion, ethnicity and gender.

Introduction by Marjo de Theije and Ton Salman

Part One: Global Religions, Local Battles
2
Edien Bartels and Martijn de Koning, abstract
Submission and a Ritual Murder; The transnational aspects of a local conflict and protest
On 2 November 2004, Theo van Gogh, a Dutch columnist, filmmaker and producer of the film Submission was murdered in Amsterdam by a Moroccan-Dutch Muslim. However in order to understand the significance of the film Submission and the murder of its producer, Theo van Gogh, we should look beyond these local and national frames, and beyond the local significance of this conflict. In this chapter we will show how a transnational take on both topics, the film Submission and the murder of Theo van Gogh, can contribute to a better understanding of how and why these local events occurred.

Keywords: Islam, identity, Muslim youth, terrorism, liberalism.

3
Oscar Salemink, abstract
Changing rights and wrongs: The transnational construction of indigenous and human rights among Vietnam’s Central Highlanders
In the context of Vietnam’s Central Highlanders’ conflict-ridden relationship with the Vietnamese state and the growing transnational interference by their vociferous diaspora, this paper analyzes particular shifts in the framing of their rights. A notion of collective group rights that are by definition particularistic and exclusive has given way to individual rights (especially religious freedom) that are universal and inclusive. Simultaneously, a localized and communal emphasis has changed to a transnational one oriented toward international fora. Local interests and aspirations thus come to be framed as universal human rights that pertain to individuals, rather than local rights that pertain to collectives. In this light, recent attempts to theorize minority or indigenous rights appear to be ineffective and will probably be counter-productive.

Keywords: Ethnicity, Human Rights, indigenous rights, Religion, transnationalism.

4
Marjo de Theije, abstract
Local protest and transnational Catholicism in Brazil
Based on research in Brazil, the author discusses three local situations of conflict and social protest, using a transnational perspective. She concentrates on the use of universal claims of Catholicism in local negotiations of religious change under the influence of different cultural campaigns. The clashes in question are divided into those involving local political problems and those concerning the religious domain itself. The analysis shows that in each of the cases–albeit with different intensity and outcome–the interconnection between translocal processes and the meaning and experience of locality has a significant role in the power plays and the formulations of religious or social protest in the local context.

Keywords: Brazil, Catholicism, local, protest, transnational.

Part Two: Family Values, Gendered Morals, Contested Ethics
5
Claudia Fonseca, abstract
Protest Against Adoption in Brazil: A “Global” Presence in “Local” Matters
As we trace the processes that have influenced the recent evolution of child placement policies in Brazil – from plenary adoption and foster care to family preservation – we observe how these technologies of government, designed to smooth over disputes involving issues of class and nationality, combine “external” with national inputs. Relevant actors range from international celebrities to local specialists (social workers, NGO volunteers, and judicial officials) and journalists who may themselves circulate through international decision-making sites. Finally, the inclusion in our analysis of the role and understandings of birth families – politically, the bottom rung in adoption procedures — leads to the hypothesis that strategic alliances between local and international protest movements may exert an influence in the formation of national policies that may, at least momentarily, perturb traditional hierarchies of power.

Keywords: Technologies of government, transnational adoption, protest movements, child rights, global assemblages.

6
Pinkaew Laungaramsri, abstract
Imagining nation: Women’s rights and the transnational movement of Shan women in Thailand and Burma
This article explores the relationship between women, nation, nationalism, and transnational women’s practice through the Shan women’s movement in Thailand, particularly the international campaign to stop the systematic rape of Shan women by Burmese soldiers. Employing a feminist critique of nationalism, the article argues that transnational networks allow for the negotiation between national, local, and women’s identities. Whereas the authoritative power of nationalism continues to suppress and silence the transnational subjectivity of women, the Shan women’s movement represents a transnational attempt to contest the confinement of women’s subjectivities within the territorialized nation-state.

Keywords: gender, nation, rape, refugees, transnationalism.

7
Halleh Ghorashi and Nayereh Tavakoli, abstract
Paradoxes of transnational space and local activism: Iranians organizing across borders
The Iranian revolution of 1979 promised to bring freedom and equality, but as soon as one group gained power, it turned out to be oppressive of both its political opposition and women. This resulted in the formation of a large Iranian diaspora bound together by its hatred for the Iranian regime. Years of suppression in the 1980s in Iran resulted in a deep gap between Iranians living inside and outside Iran. During the 1990s, however, cross-border relationships started to change as a result of two major factors: transnational activities and the influence of cyberspace. This paper focuses on the paradoxes of transnational connections in local protest with a focus on the women’s movement. We show both how transnational links have empowered women activists in Iran and how they have led to new dangers at the local level. We also reveal how support from the Iranian diaspora can be patronizing as well as supportive.

Keywords: cyberspace, Iranian diaspora, Iranian revolution, Iranian women’s movement, Iranian Women’s Studies Foundation.

8
Martha Cecilia Ruiz and Lorraine Nencel, abstract
Sex Work(er): The struggles of a global concept
This chapter aims to trace the travels of the global concept sex work(er). This political concept is globally used by women working in the sex industry to organize and fight for rights and social respect. It is also a concept challenging past and present discourses on “sexual slavery”. We focus on the global and local struggles of the concept in regard to its acceptance and incorporation in global and local discourse. For this objective we frame this chapter in a theoretical approach built on the ideas of travelling theories; a framework offered as an alternative to the cultural imperialism critique of global feminism. Travelling theories recognizes the interconnectedness of the global and local but does not assume that the concepts are imposed and/or imitated when they reach their local destination. To illustrate how the concept sex work(er) has circualted not only from North to South but also within the South, we elaborate on a particular case, the Sex Workers Movement of Machala, Ecuador – one of the earliest founded organizations on the Latin American continent.

Keywords: Sexwork(er), transnational migration, travelling theories.

Part Three: Belonging Amidst Scattered Boundaries / Global Ammunition, Local Essentialisms
9
Karsten Paerregaard, abstract
Transnational crossfire: Local, national and global conflicts in Peruvian migration
This chapter argues that globalization processes are shaped by friction and exclusion as much as fluidity and inclusion and that conflict therefore is integral parts of population movements, especially when this evolves in a transnational context. By applying a transnational approach the chapter brings to the fore how tensions are negotiated, contested and reinterpreted not merely in a local but also in a regional, national and international context. More specifically, it examines the transnational network of Peruvian migrants who work as sheepherders in the United States and examines the conflicts that this migration practice generates in both Peru and the United States. The chapter concludes that the tensions that occur on the sheep ranches not only cause a divide within the migrant community itself but also trigger a political crisis on a national level in Peru and an international strife between Peru and the United States.

Keywords: transnational, sheepherders, conflict, Peru, United States.

10
Lenie Brouwer, abstract
Jokes, raps and transnational orientations – Protests of Dutch-Moroccan youths in the Debate on Islam
Islam is today one of the most discussed topics in Dutch national newspapers and internet discussion groups. In this public debate the Muslim-voice is underrepresented, more in particular, the views of Muslim youngsters. The polarised debate and the current policy measures deepens the division between non-Muslims and Muslims, between ‘us’ and ‘them’, and fosters the highlighting of one specific identity that seems best suited to counter the accusations: that of being a Muslim. This makes Islam more attractive as a vehicle to reject all these accusations. The reactions of young Muslims or Dutch Moroccans are analysed in a media-technology context, a computer clubhouse in Amsterdam and Moroccan websites. It is argued that Dutch Moroccan youths perceive Islam more and more as an appealing religion, as a motive of pride, in response to the negative image of Islam and the social exclusion of Muslims in the West.

Keywords: Islam, Muslim youth, the Netherlands, media-technology, religious identity.

11
Ellen Bal and Kathinka Sinha-Kerkhoff, abstract
British Indians in colonial India and Surinam: transnational identification and estrangement
The authors present a case study of Indian nationalists who drew from a discourse on ‘exploited overseas Indian migrants’ to serve their own political interests. At the same time, overseas British Indians, in this case in Surinam, advocated the continuation of transnational relations between (British) India and Surinam in order to strengthen the position of their community locally. Clearly, for some time, transnational identification served the (national) interests of both groups in the two different nations. Yet, the authors also show that when such transnational ‘solutions’ did not serve any longer to solve local problems, estrangement between the two communities followed. Theoretically, this article constitutes a synthesis of approaches that connect identities to specific places and theories that have abandoned the study of geographically-based national societies. It demonstrates how the politics of place is dominant even within the field of transnational alliances.

Keywords: estrangement, identity politics, overseas Indians, place, transnational identification.

12
Ton Salman, abstract
Narrow margins, stern sovereignty: Juxtaposing transnational and local features of Bolivia’s crisis
This article argues that the current Bolivian political crisis is ‘made’ both internally and abroad. Yet it is much more than a simple adding up of the two constituent factors: external influences are always mediated by local actors. Local actors turn these influences into meaningful issues and demands in the Bolivian political context. These actors, in turn, are co-constituted by external forces, as is the case with the prominent indigenous movements in the country: their self-awareness and identity politics in part depend upon support and discourses of a transnational nature. The fact that these indigenous movements insist on sovereignty and self-determination with regard to the use of Bolivia’s natural resources is a case in point. This demand, at the same time, is articulated in a setting in which this sovereignty suffers from tightening margins due to the external obligation to restructure both the state and the economy.

Keywords: crisis of democracy, neo-liberalism, political protest, transnationalism.

13
Folkje Lips, abstract
Stretching the margins of tolerated criticism: Using non-Cuban music in local protest
This article presents music in Cuba as being more than just a sound and Cuban musicians as being more than mere entertainers. By choosing foreign music-genres as identity-markers, Cuban musicians and their audience express a critical awareness about their socio-political reality. Depending on the extent to which they want to employ this awareness to influence local concepts of society and politics, they modify and adapt their music to fit Cubaneity. Although critical awareness is not something the Cuban government will normally allow to be displayed, these musicians seem to enjoy some leeway. By examining two transnational musical genres, hip-hop and rock music, this article shows two different ways to find and widen the boundaries of the admissible in Cuba.

Keywords: Cuba, Cubaneity, Hip-hop, Rock, Protest, State-control.

Part Four: The Contested Ground of Environmental Values
14
Marja Spierenburg, Conrad Steenkamp, and Harry Wels, abstract
Resistance of local communities against marginalization in the Great Limpopo Transfrontier Conservation Area
The Great Limpopo is one of the largest Transfrontier Conservation Areas (TFCA) in the world, encompassing vast areas in South Africa, Zimbabwe, and Mozambique. The TFCA concept is embraced by practically all (international) conservation agencies. The rationale for the support is that the boundaries of ecosystems generally do not overlap with those of the nation-state. Their protection requires transnational cooperation. By arguing that local communities living in or close to TFCAs will participate and benefit economically, TFCA proponents claim social legitimacy for the project. However, analysis shows that communities first have to live up to rigid standards and requirements set by the international conservation authorities, before they are considered ‘fit’ to participate. Communities attempt to resist this type of marginalization by forming alliances with (inter)national development and human rights NGOs, with mixed results.

Keywords: NGOs, resistance, sustainable development, transfrontier conservation, transnationalism.

15
Julia M. Wittmayer and Bram Büscher, abstract
Conserving conflict? Transfrontier conservation, development discourses and local conflict between South Africa and Lesotho
Since the early 1980s, South Africa and Lesotho have tried to find ways to jointly conserve the Maloti-Drakensberg mountain ecosystem that runs across their shared boundary. Recently, the countries completed the first phase of the ‘Maloti-Drakensberg transfrontier conservation and development project’ (MDTP) that besides conservation aims to reduce poverty through ecotourism and increase international cooperation. This chapter describes and analyses how discourses of conservation and development in the project both cement and complicate transnational relations and how these in turn articulate with, shape and are shaped by ‘the local’. The ‘local’ in Lesotho, in turn, can never be understood without drawing South Africa into the equation, for one because of the many Basotho that have always worked in South African mines, so providing their families with crucial livelihood support. Recently, however, massive retrenchments have forced numerous Basotho men to return to their families and try to again fit in locally. Focussing on the people living around the north-eastern boundary of Lesotho, we show how conflictual situations put the spotlight on the ways in which ‘the local’ in Lesotho deals with dual forces of localisation and transnationalisation. We argue that local people accommodate, even appropriate, these dual pressures by adopted an increasingly flexible stance in terms of identity, alliances and discourses. This in turn allows them to increase their livelihood options. In contrast, by being more focused on the level of discourse rather than these contradicting dynamics on the local level, the MDTP intervention planners, have decreased the likelihood of attaining their objectives.

Keywords: Conflicts, Transfrontier Conservation, development, South Africa, Lesotho.

The book can be ordered at VU University Publishers € 39,95 or at internet bookstores

1 comment.

Buitengewoon gevangen in de war against terror – De casus Saddek Sbaa

Posted on June 4th, 2011 by martijn.
Categories: International Terrorism, Religious and Political Radicalization, Society & Politics in the Middle East, Young Muslims.

In juli 2009 wisten Nederlandse media te melden dat er in Kenia vier Nederlandse jongeren (één van Somalische en drie van Marokkaanse afkomst) waren opgepakt in Kenia. Zij zouden van plan geweest zijn om door te reizen naar Somalië om daar deel te nemen aan de gewelddadige jihad; volgens eigen zeggen waren ze slechts op vakantie. In oktober 2010 is de zaak tegen hen geseponeerd wegens gebrek aan bewijs.

Eén van de mannen die destijds is opgepakt is Saddek Sbaa (24) die sinds zijn vijfde in Nederland woont maar niet de Nederlandse nationaliteit heeft (in tegenstelling tot zijn familieleden). In 2010 is de verblijfsvergunning van Sbaa ingetrokken. Hij ging daar tegen in beroep en zat hangende dat beroep vast in Vught in (ondanks het sepot) de terroristenafdeling van de EBI in Vught. Vanwege het, volgens eigen zeggen, ‘ondraaglijke detentieregime’ en ‘getreiter door de AIVD’ vertrok hij in november 2010 uit eigen beweging naar Marokko. Niet verstandig zult u misschien zeggen en ook zijn advocaat waarschuwde hem voor de risico’s. De IND (die zijn verblijfsvergunning had ingetrokken op basis van de informatie van de AIVD) zou echter gesteld hebben dat Sbaa in Marokko geen gevaar liep. De rechter oordeelde daar overigens anders over. De advocaat maakte de afspraak met de AIVD dat Marokko niet geinformeerd zou worden over zijn komst maar bij aankomst bleken de autoriteiten wel degelijk op de hoogte te zijn en pakten ze hem op. Volgens de advocaat betekent dat dat de AIVD tóch, ondanks de afspraak, het dossier had overgedragen aan Marokko. (Zelf denk ik overigens dat dat niet noodzakelijkerwijze zo is, Marokko houdt Marokkaans-Europese terreurverdachten sowieso in de gaten). Ook een vriend van Sbaa zou in Marokko ondervraagd zijn over Sbaa. Sbaa verdween na opgepakt te zijn, maar na vier weken nam hij contact op met zijn familie om te laten weten dat alles goed was. Later echter werd duidelijk volgens vrienden (die het dagboek van Sbaa in handen hadden gekregen) dat hij gemarteld was. Sbaa is veroordeeld tot twee jaar cel op basis van de Kenia-zaak en de beschuldiging dat hij deel uitmaakte van een terreurcel in Nederland.

Sinds 15 februari 2011 demonstreerde Sbaa samen met medegevangenen in Sale (bij Rabat) dagelijks tegen de slechte detentieomstandigheden en voor eerlijke processen.

Statement I

Statement II

Protest in de gevangenis, gevangenen die het islamitische lied Ghuraba brengen. Let op, tussen seconde 10 en 14 ziet u een jongeman met puntige baard, gestreept gewaad met korte mouwen en zwarte tulband die aan het filmen is. Dat zou Saddek Sbaa zijn.
In de nacht van 18 op 19 mei bestormde de Marokkaanse politie de gevangenis. Daarbij vielen één dode en diverse gewonden. Zie HIER het verslag van Amnesty.

Een Italiaanse moslima doet verslag van de inval van de ordetroepen
Op zaterdag 21 mei hielden zijn vrienden een protestbijeenkomst voor de Marokkaanse ambassade in Den Haag en vroegen aandacht voor het lot van Sbaa en andere gevangen van wie ‘rechten worden vertrapt’.

Statement tegen martelingen in Marokko van Behind-Bars en Team Free Saddik

Getuigenis van een Marokkaanse vrouw tijdens de persconferentie over de de inval in de gevangenis van Sale; naar aanleiding van de zaak tegen Younes Zarli

De demo in Den Haag staat niet op zichzelf. Op facebook is de groep Saddik Free actief, er is een website Behind-Bars en dus (diverse) Youtube kanalen. En er is een groep die zich richt op het schrijven van brieven naar gevangenen.

Al eerder kwam er een dergelijke oproep voor Filiz Gelowicz die in Duitsland gevangen zit nadat ze ze schuldig werd bevonden aan terrorisme gerelateerde feiten. Haar man, Fritz Gelowicz, was al eerder veroordeeld in de geruchtmakende zaak over de Sauerland-groep. Zie HIER een interview met hem.

Nu zijn de campagnes vrij ideologisch geladen. Maar niettemin laat de zaak van Sbaa (ondanks de nodige onduidelijkheden) toch wel weer enkele punten zien die ik al eerder heb aangeroerd hier, bijvoorbeeld in de zaak van de Curieuze verdwijning van Mohammed Chentouf en over rechtspositie van vermeende terreurverdachten (of dat officieel niet eens) in Terreur, macht en privacy en in de meest recente zaak waarbij 12 Somalïers werden gearresteerd op verdenking van terrorismeplannen. Een paar vragen:

Hoe zit het met de rechtspositie van vermeende terreurverdachten?
Hoe kan de IND voor eigen rechter spelen op basis van dezelfde informatie die voor het OM onvoldoende bewijs inhield voor een strafproces? (ik weet, het één is administratief en het ander strafrechtelijk)
Hoe zit het met de rechtspositie van Marokkaanse Nederlanders in Marokko (ik weet Sbaa heeft geen Nederlandse nationaliteit en in het geval van Chentouf zeiden politici letterlijk ‘good riddance’)
Wat is nu precies de rol van de AIVD?

Dat laatste komt vandaag aan bod bij het radioprogramma Argos van de VPRO:
Argos , Archive » 4 juni 2011: De AIVD-connecties in de Arabische wereld

De opstand in de Arabische wereld maakt eens te meer duidelijk hoe gehaat de regimes en het ondersteunende veiligheidsapparaat zijn. In Egypte werden zelfs de burelen van de veiligheidsdienst bestormd door betogers. Gerard Bouman, hoofd van onze eigen inlichtingendienst AIVD, was daar vorig jaar nog op de thee bij Omar Suleiman, het toenmalige hoofd van die dienst. Niet voor niets, want sinds eind jaren negentig werkt de AIVD in het kader van de terrorismebestrijding nauw samen met inlichtingendiensten in de Arabische wereld. Ook diensten die het niet zo nauw nemen met de mensenrechten.

Marokko is de laatste jaren speerpunt in die samenwerking, terwijl de manier waarop dat land omgaat met gevangenen door internationale mensenrechtenorganisaties betiteld wordt als martelingen. Een Nederlands-Marokkaanse man, wiens terrorismezaak in Nederland bij gebrek aan bewijs werd geseponeerd, zit nu voor dezelfde feiten in Marokko in de gevangenis. Argos over terrorismebestrijding over de grens.

Argos zaterdag 4 juni, radio 1, 12.15 – 13.00 uur

Behind-Bars en Team Free Saddek hebben de volgende promo gemaakt met daarin een fragment van de getuigenis van Bochta Charef over de martelingen en vernederingen in At Tamaraah (de gehele getuigenis staat in drie delen op hun youtube kanaal):

PS.
Overigens hoort u in de filmpjes voortdurend dezelfde nasheed, islamitische a-cappella muziek. Het betreft hier Ghuraba, de vreemdelingen.

2 comments.

Bin Laden, geweld en de ontkenning van de politiek

Posted on May 23rd, 2011 by martijn.
Categories: Guest authors, International Terrorism, Religious and Political Radicalization, Society & Politics in the Middle East.

Guest Author: Roel Meijer

Bij al het commentaar over Bin Laden gedurende de afgelopen week, hebben weinig mensen stil gestaan bij de erfenis van Bin Laden voor het Midden-Oosten. De aandacht gaat meestal uit naar geweld en terreur tegen het Westen. Maar dit is maar een gedeelte van het verhaal. Bin Laden was het resultaat van politieke en culturele stagnatie en de wanhoop om veranderingen in het Midden-Oosten tot stand te brengen zonder geweld te gebruiken.

Laten we even stilstaan bij Osama bin Laden zelf. Het is niet toevallig dat hij geboren is in Saoedi-Arabië, het land dat van alle landen het meest erin slaagt het concept van politiek volledig te ontkennen. Zo is het in dat land alleen mogelijk de koning op discrete wijze van advies te dienen. Het mag niet in het openbaar gebeuren en dan nog alleen door de geestelijken, die sinds een jaar of veertig allemaal zijn aangesteld door het regime zelf. Politiek als concept is overbodig en de praktijk van het nemen van beslissingen wordt overgelaten aan het Koninklijk Huis dat daarover een monopolie heeft. Hierin wordt de zittende macht ondersteund door de officiële ideologie van het land, het Wahhabisme (een strikte vorm van islam), dat eveneens ontkent dat er zoiets als politiek bestaat. Als iedereen maar de shari’a volgt komt het allemaal goed. Geholpen door een allesoverheersend patronagesysteem, waarin de hele bevolking gevangen zit, ontstaat er een verstikkend apolitiek politiek systeem dat veel op de politiek van Sinterklaas lijkt: ‘Wie goed is krijgt lekkers, wie stout is de roe’. In termen van het Salafisme – de meer abstracte benoeming van het Wahhabisme, de vorm van islam in Saoedi-Arabië – betekent dit dat iemand die zich gedeisd houdt, nauwkeurig de regels volgt en braaf de heerser gehoorzaamt, beloond zal worden in dit leven en in het volgende. Voor een potentiële terrorist is geen saaiere context denkbaar dan deze. Politiek is vooral persoonlijk moralisme, met het idee dat als iedereen maar een goede moslim is het met de wereld vanzelf beter zou gaan. Mochten moslims dat vergeten, dan is er altijd nog de religieuze politie om je daaraan te herinneren. Politiek is eigenlijk gereduceerd tot de discipline van vijf keer per dag bidden – een manier van nauwe sociale controle – een preek op vrijdag, en veel koningshuis op de tv. Ieder debat, iedere onenigheid, ieder verzet, laat staan een opstand, werd en wordt afgedaan als de grootste doodzonde tegen de islam. Zo’n gedrag leidt immers tot verdeeldheid (fitna) en partijvorming (hizbiyya). Wie afwijkt van het rechte pad, is een verdwaalde, en in het ergste geval een afvallige, een murtadd of kafir. Geen wonder dat takfir, het excommuniceren van personen, in Saoedi-Arabië tot een dagelijkse sport is verheven.

Het zal niemand verbazen dat sommige mensen graag uit dit keurslijf willen springen en iets spannends willen beleven. Hoewel iedereen denkt dat Bin Laden daar wonderwel in geslaagd is en hij voor bewonderaars een held is die het systeem heeft afgezworen en een radicaal andere weg is ingeslagen, is dat maar helemaal de vraag. Want wat heeft Bin Laden zo anders gedaan dan wat het regime en het Wahhabisme voorschrijft? Hij is zeker niet braaf geweest, maar revolutionair was hij allerminst. Het discours dat hij heeft overgenomen, bestond allang. Het westerse radicale politieke gedachtegoed bestaat in het Midden-Oosten al sinds er contacten zijn met Europa. Het voeren van de jihad was ook al geen originele gedachte. Dat werd zelfs gepropageerd door het Saoedische regime zelf, dat de jihad ondersteunde in Afghanistan en later in Tsjetsjenië en Bosnië. Zelfopoffering en martelaarschap werden al heel lang door het Saoedische koningshuis toegejuicht, zo lang het maar buiten de deur gebeurde, op veilige afstand, in solidariteit met andere moslims die onderdrukt werden door niet-islamitische landen. Op een gegeven moment werd het een soort traditie voor Saoedische studenten om in de zomervakantie naar Afghanistan te gaan om een beetje mee te vechten, ook al kwamen de meeste Saoedi’s niet verder dan het Pakistaanse Peshawar. Het verschil was dat Bin Laden deze onderneming wat serieuzer nam. Hij nam bijvoorbeeld bulldozers van zijn vader, die een bouwonderneming had, mee om grotten te graven voor de mujahidin: de beroemde Tora Bora-grotten. In zijn religieuze houding was Bin Laden als puber zelfs uitermate saai. Hij was vooral moralistisch en onopvallend. Hij hield van voetballen maar dan niet in een korte broek, want dat was te westers. Zijn oudere broers deden heel wat spannender dingen. Zij gingen in de jaren zeventig in de VS studeren om daar de bloemetjes buiten zetten. Het enige benul dat Bin Laden op de middelbare school van de wereld had werd hem bijgebracht door leraren die lid waren van de Moslim Broederschap. Maar ook dat was niet erg revolutionair. Hoewel de Moslim Broederschap in die tijd de opstand tegen de heerser propageerde bij monde van denkers als Sayyid Qutb (1906-1966), was die houding allerminst gebaseerd op politieke ideeën maar eerder op het consequent doorvoeren van het gedachtegoed waar het Wahhabisme ook goed in was: er is niets buiten de shari‘a, ieder menselijk handelen is fout, en men dient zich gedachteloos over te geven aan Gods wil. Het enige spannende aan dit nieuwe inzicht was dat de gehoorzaamheid aan de heerser, het gezagsgetrouwe element in het Wahhabisme vervangen was door het recht op opstand en de suprematie van de onderwerping aan God. Dat impliceerde een zekere bevrijding, maar de rol van de mens als handelend wezen, als agent, bleef vooral beperkt tot het bedenken van methoden om de heerser te bestrijden. De heroïek die daarmee verbonden was werd beloond met het martelaarschap. Alle andere elementen in deze ideologie van het verzet bleven tamelijk traditioneel: de mens diende zich nog steeds te onderwerpen aan een volkomen abstract concept dat geen enkele garantie gaf op bevrijding. Want wat nou precies die shari’a was, dat bleef oningevuld. Het moderne, bevrijdende element zat vooral in de daad om in opstand te komen, maar dan wel ten koste van je eigen leven.

Hoe banaal dit opstandige gevoel was blijkt uit het ideeëngoed van de Gama’at al-Islamiyya. Deze Salafistische beweging was van de jaren zeventig tot de jaren negentig actief in Egypte. Hoezeer in haar politieke filosofie politiek en kleingeestig moralisme werden verward blijkt bijvoorbeeld uit haar verzet tegen de Egyptische president Sadat. Leiders van de beweging waren even verontwaardigd over het feit dat hun president zijn vrouw liet dansen met de toenmalige president van de VS, Carter, als over zijn politiek ten aanzien van de Palestijnse zaak. In hun ogen waren beiden even grote vormen van onrechtvaardigheid (zulm) en morele corruptie ( fasad) en diende Sadat daarvoor gestraft te worden. Het is ook niet voor niets dat de opstand tegen Sadat niet verder kwam dan de spectaculaire schietpartij tijdens de militaire parade ter herdenking van de Oktoberoorlog. Andere voorbereidingen werden nauwelijks getroffen. Het bleef bij een opstand in de Opper-Egyptische stad Asyoet. De kater die volgde op de arrestatie van de leden van de organisatie, was dan ook enorm. Martelingen van gevangen leden radicaliseerde de groep verder. Maar ook de politie moest er even aan wennen Moslim-activisten in de gevangenis te hebben. Zij waren immers altijd zo braaf geweest in hun piëteit en ze hadden toch jarenlang de steun van de regering ontvangen voor het terroriseren van linkse studenten op de universiteiten?

Bin Laden heeft niet heel veel meer gedaan dan op deze praktijken en onderliggende concepten voort te borduren. Zijn eigen originele bijdrage bestond vooral daaruit dat hij het doelwit van het geweld verschoof van de eigen heersers naar het Westen, of zoals hij het in een bizarre ahistorische combinatie noemde, naar de ‘kruisvaarders en zionisten’. Daarbij wist hij handig al het onrecht dat moslims ooit werd aangedaan gedurende de gehele geschiedenis te mobiliseren voor zijn eigen doeleinden. Dit essentialisme is een Moslim-variant van Huntingtons clash of civilizations, waarin culturen eeuwig met elkaar in strijd zijn in een zero sum game. Het meest recente onrecht werd vertegenwoordigd door de Palestijnen, voor wie Bin Laden overigens nooit veel belangstelling heeft gehad (anders was hij wel in Palestina en niet in Afghanistan gaan vechten). Wel pikte hij het tot verbeelding sprekende ideaal van de bevrijding van Jeruzalem. De weg daarnaar toe liep in zijn ogen niet langer door Caïro maar deed via een omweggetje eerst Washington aan. Kortom, eerst moest de Verenigde Staten aangepakt worden voordat de eigen landen aan bod kwamen. Immers de Verenigde Staten waren de belangrijkste mondiale boosdoeners die overal lokale potentaten in het zadel hielden. The rest is history, zoals ze in Amerika zeggen.

Valkuil
Het rampzalige van dit scenario is dat de VS in de valkuil gevallen is die Osama Bin Laden voor ze heeft gegraven. Even gevoelig voor de Hollywoodachtige performance die Bin Laden met zijn compagnon, de even grote fantast Ayman Zawahiri, opvoerde in de grotten van Afghanistan, lieten ze zich verleiden tot rampzalige handelingen die de Verenigde Staten waarschijnlijk definitief verzwakt hebben. De onnodige verovering van Afghanistan, waarbij het doel – de uitschakeling van Osama bin Laden – even over het hoofd werd gezien en per ongeluk het Taliban-regime omver werd geworpen; de nog rampzaliger inval in Irak, waarbij in de jaren daarna waarschijnlijk evenveel doden zijn gevallen als in de jaren onder Saddam Hussein – het zijn blunders van ongekende omvang.

Aan al deze fouten ligt hetzelfde probleem ten grondslag: de overschatting van het eigen vermogen andere landen te kunnen veranderen. Maar even belangrijk is diep pessimistische aanname dat de ander totaal niet in staat is zichzelf te veranderen, behalve met hulp van buiten af. Even erg als de doden die te betreuren zijn is het terrorisme-discours dat daarna ontwikkeld is om de eigen positie te rechtvaardigen en de ander volkomen te dehumaniseren. Het geniale van Bin Laden ligt daarom vooral in het feit dat hij de misvatting van een clash of civilizations tot een echte realiteit heeft weten te maken. In een periode dat Europa bewust werd van het grote aantal moslims die hun plaats moesten vinden in de Europese samenleving, was het terrorisme-discours het middel om de relaties tussen moslims en niet-moslims te verzieken en op scherp te zetten. Daarbij wist Bin Laden niet alleen het Westen de instrumenten in handen te geven zijn nieuwe burgers te behandelen als een vijfde colonne, hij wist moslims die zich verzetten tegen de westerse discriminatie bovendien van een Salafistische terminologie te voorzien die alles in zich had om moslims in het isolement te jagen en niet-moslims te provoceren. Het puberale gescherm met jihad dat we kennen van Samir Azzouz, het hanteren van termen als al-wala wa-l-bara (loyaliteit aan de eigen gemeenschap en het nemen van afstand van de niet-islamitische gemeenschap), shirk (afgoderij), bid‘a (niet toegestane vernieuwing). Wie nog iets wilde snappen van deze nieuwe subcultuur, moest zelf een halve moslim worden. Zo werd iedereen gevangen in Bin Ladens strik en werden we allemaal exegeten van zijn duistere speeches en onwillige toeschouwers van zijn show. Zijn propaganda heeft zelfs gevolgen gehad voor het onderzoek en onderwijs in Nederland. Niet voor niets zijn alle Midden-Oostenafdelingen op de universiteiten bij religiewetenschappen ondergebracht. De essentialistische redenering was: het Midden-Oosten, daar wonen immers alleen moslims, dan kan men beter maar de hele afdeling onderbrengen bij de faculteit waar dat onderzoek thuishoort, religiestudies. In die zin heeft zelfs de studie van het Midden-Oosten aan Bin Laden te danken dat we ons niet langer mogen bezighouden met autocratische staten, partijpolitiek, of zelfs olie, tenzij we ze expliciet ‘moslims’ noemen. Politiek is alleen islamitische politiek en richt zich op de Moslim Broederschap of Al Qaeda, olie heeft een islamitisch luchtje, corruptie ligt vooral aan de islamitische cultuur, enzovoorts. In die zin volgen we tegen wil en dank het deprimerende voorbeeld van Wilders en de PVV: “Er heerst daar nu eenmaal de Barbarij die zijn barbaarsheid dankt aan een religie, daarom moeten we die religie onderzoeken”.

De Ommekeer
De ontwikkelingen die zich sinds eind vorig jaar in de Arabische wereld hebben voltrokken zijn in meerdere opzichten een revolutie. De allerbelangrijkste omwenteling is echter in het doorbreken van deze geestelijke spiraal omlaag. Arabieren van Marokko tot Iran hebben weer zichzelf gevonden, weten precies wat er mis was met hun landen en hoe ze die problemen moeten rechtzetten. Ze hebben ook de les geleerd dat geweld niet werkt en alleen tot meer geweld leidt. Niet de enkeling die in het geheim bommen in elkaar knutselt en zich opblaast terwijl hij Allahu Akbar uitroept en zoveel mogelijk doden veroorzaakt is de nieuwe held, maar bewegingen waarvan de leiders onbekend zijn, nauw moeten samenwerken, doeleinden moeten formuleren, tactieken moeten uitdenken, nauw moeten samenwerken: die zijn de nieuwe helden en houden de aandacht van de wereld vast die ademloos toekijkt hoe ze weer een nieuwe dictator ten val brengen (dat die dictators eindeloos door ons zijn ondersteund zullen we maar even vergeten). Niet de namen van martelaren, maar van pleinen, bewegingen, of, in Syrië, steden, zijn belangrijk. Als er helden zijn, zoals Muhammad Bouazizi, dan is zijn daad af te meten aan zijn zelfopoffering – of de mythe van zelfopoffering – niet aan het aantal mensen dat hij meenam in zijn graf. Bij al deze bewegingen zijn oude versleten begrippen als solidariteit weer uit de kast gehaald. Zo gaan in Syrië al wekenlang inwoners van verschillende steden de straat op uit protest tegen de moordpartijen in de plaats Dar’a, waar alleen al meer dan honderd doden zouden zijn gevallen.

Het andere verschil is dat de huidige beweging rationeel is: men wil hervormingen, die nauwkeurig worden geformuleerd en uitgevoerd. De eis van rechtvaardigheid wordt nu gekanaliseerd in demonstraties, aanpassingen van tactieken, in het bedenken van telkens andere slogans ( de vrijdag van de woede, standvastigheid, verzet, etc), in plaats van willekeurig te worden botgevierd in explosies en bloedvergieten. De eisen zijn concreet, realistisch en uitvoerbaar, niet utopisch. Voor het eerst in lange tijd heerst het optimisme en is het pessimisme dat ten grondslag lag aan het terrorisme even vergeten. De resultaten zijn navenant. Wie had een jaar geleden kunnen denken dat Mubarak, Ben Ali en mogelijk andere dictaturen ten val konden worden gebracht?

Wat zijn dan de eisen en waar ageert men tegen en hoe verschilt dat van de ideologie van Bin Laden? Laten we een paar voorbeelden noemen. Een daarvan is corruptie. In het Arabisch is het woord daarvoor fasad. Maar dat woord heeft in het Bin Ladens jargon een religieuze klank. Het is een affront tegen de religieuze moraal, tegen de goddelijke wet waar iedereen zich aan heeft te houden. In de nieuwe beweging is dat niet geval, of misschien zit dat er wel in, maar veel belangrijker is dat corruptie een overtreding is tegen het volk (sha‘b). Men gaat uit van volkssoevereiniteit en van de veronderstelling dat politici verantwoording schuldig zijn aan het volk. Concreet: er is geld van het volk gestolen en dat moet terug en diegenen die het gestolen hebben moeten daarvoor gestraft worden voor een gewone rechter die volgens objectieve wetten en regels recht spreekt en een veroordeling uitspreekt. De politie en veiligheidsmensen die op demonstranten hebben geschoten moeten op dezelfde manier terecht staan. Voor Midden-Oosterse begrippen is dat op zich al een revolutie. Natuurlijk zitten hier allerlei haken en ogen aan: is er wel een betrouwbare, onafhankelijke rechterlijke macht? Deugen de wetten wel, en zullen de rechters niet onder druk worden gezet, door ofwel de ‘restanten’ van het ancien régime of door nieuwe volkswoede? Maar alleen al het feit dat de discussie in Egypte om dit soort vragen draait, betekent dat men streeft naar een rechtsstaat waar burgers gelijk zijn en niemand boven de wet staat. Het concept van burgerschap (muwatana) is opeens weer springlevend. Het bestond altijd al in het Midden-Oosten, waar het vanaf de negentiende eeuw via de Engelse en Franse politieke filosofie voet aan wal zette, maar het was helemaal uitgehold door de autoritaire regimes van de jaren zestig. Die regimes hadden bij hun aantreden eigenlijk een soort overeenkomst gesloten met de burgers: jullie leveren jullie rechten in en dan geven wij jullie daarvoor in ruil onderwijs, banen en gezondheidszorg. Het instorten van de regime heeft veel te maken dat dit sociale contract allang eenzijdig is opgezegd door de dictators en dat nu pas de burgers hun rechten opeisen.

Een ander voorbeeld: de Salafi’s waartoe Bin laden behoorde, houden niet van verkiezingen. Volgens hen leiden die alleen tot tweespalt (fitna). Ze zijn ook tegen partijvorming (hizbiyya, afgeleid van het woord hizb, partij), die de umma, de Moslimgemeenschap, alleen maar kan verdelen. Een andere, politieke reden was dat deelname aan verkiezingen een erkenning van het ‘ongelovige’ politieke systeem impliceerde. Zawahiri schreef een afrekening met de Muslim Broederschap, De bittere oogst, waarin hij betoogde dat na zestig jaar de Broederschap nog steeds niets had bereikt. Meedoen aan de façade-democratie van Mubarak, had volgens hem alleen tot compromissen geleid en tot een verzwakking van de islamitische principes.

Het ziet ernaar uit dat Zawahiri en met hem Bin Laden ongelijk gaan krijgen. De Moslim Broederschap heeft de afgelopen drie decennia een enorme ontwikkeling doorgemaakt en is zelf de democratische spelregels gaan waarderen. Na jarenlang te zijn onderdrukt door autoritaire regimes, eerst door Nasser, daarna door Mubarak, weet de Broederschap liberale principes op waarde te schatten. Onlangs werden die verankerd in de statuten van de nieuwe partij die de Broederschap heeft opgericht, de Partij van Vrijheid en Rechtvaardigheid. Daarin staat dat de rechterlijke macht onafhankelijk moet zijn, dat iedereen gelijk is voor de wet, en dat vrijheid van meningsuiting en organisatie gerespecteerd zullen worden. Het is waar: de meest liberale leiders van de Broederschap zijn inmiddels weggelopen. De relatie tussen de beweging en de partij is veel te nauw. En de vorige leider van de Moslim Broederschap, Muhammad Akif, opperde dat de revolutie van 25 januari ‘een geschenk van God is en geen mensenwerk’. Niettemin ziet ook de Moslim Broederschap nu de voordelen van een democratisch systeem. Daarvoor heeft ze te veel ervaringen opgedaan in het organiseren van verkiezingen. Maar het is waar dat de Moslim Broederschap nog een fundamentele interne revolutie moet doormaken. Zij is te hiërarchisch, te autoritair en te weinig op de buitenwereld gericht. Maar de beweging kan zich niet onttrekken aan de huidige ontwikkelingen en zal ook aan de ferme kritiek van haar eigen jeugdbeweging, die veel kritischer is dan de leiding, tegemoet moeten komen. Sinds de val van het regime in februari – en dat geldt ook voor Tunesië – is er een vrijemarktwerking ingezet die zegt dat partijen zich moeten inspannen om de gunst van de kiezer te winnen. Daar zal ook de Moslim Broederschap zich niet aan kunnen onttrekken. Vooralsnog domineert daarbij het discours van de bevrijding. Het discours van rechten, rationaliteit, geweldloosheid en nationale eenheid, waarin moslims en kopten gelijkwaardige burgers zijn.

Het zal niemand verbazen dat al deze ontwikkelingen een klap in het gezicht betekenden, niet alleen van Bin Laden als persoon maar van de salafisme als geheel. Het is dan ook geen wonder dat de Salafisten juist onder autoritaire regimes zoals die van Mubarak en het Saoedische koningshuis enorm hebben gedijd. Het principe altijd de leider te volgen, ongeacht diens karakter en politiek, is een ideale partner voor repressieve regimes. Het is dan ook geen wonder dat veel aanhangers van de revolutie in Egypte geloven dat de Salafisten samenwerkten met de inmiddels verboden staatsveiligheidsdienst, de Egyptische Stasi.

Het is mijn stelling dat in de Salafistische beweging politiek als concept en praktijk zo weinig is uitgewerkt dat zij eigenlijk maar twee kanten op kan: die van quiëtistische, apolitieke stroming die gehoorzaamheid betoont is aan de heerser, of die van een gewelddadige beweging die geweld, de jihad, gebruikt om veranderingen af te dwingen. De tussenvorm – het bedrijven van politiek, het sluiten van compromissen, de erkenning van verschillen en van de gelijkwaardigheid van de ander – is binnen een compromisloze doctrine die de waarheid in pacht heeft een onmogelijkheid. De complete desoriëntatie van de Salafistische beweging in Egypte uit zich in stelselmatige pogingen om de aandacht af te leiden naar zaken die niet van belang zijn voor de omwenteling of die zelfs tegenhouden. Zo maken duizenden Salafi’s zich druk over vermeende bekeringen van koptische, christelijke vrouwen die zich dan schuil zouden houden in kerken die vervolgens afgebrand worden. De tombes van soefi’s worden aangevallen en vernietigd omdat je geen intermediairs tussen God en de mensen mag vereren; politici worden aangevallen; moskeeën worden bezet; kathedralen door duizenden omsingeld en geestelijken bedreigd. Kortom, in hun hardnekkige streven om politiek te vermijden veroorzaken de Salafi’s chaos, onrust, sektarisch geweld en uiteindelijk een ondermijning van de democratische revolutie.

Conclusie
De gebeurtenissen die nu plaatsvinden in het Midden-Oosten zijn zo belangrijk omdat ze hoopgevend zijn, rationeel de emancipatie van de politiek voorstellen. Wat niemand voor mogelijk hield, voltrekt zich nu. Er is in de Arabische wereld een nieuwe burger opgestaan die zijn rechten opeist, de dictators verjaagt, en het heft in eigen hand neemt. Er is een nieuw soort humanisme opgestaan dat niet alleen de ‘muur van angst’ maar ook de tradities van hiërarchie, patriarchaat en blinde gehoorzaamheid heeft doorbroken. Het grote voordeel van deze ontwikkeling is dat we ons niet langer eindeloos hoeven te vermoeien met islamitische theologie, maar nu weer gewoon de gebeurtenissen ouderwets in revolutie en contra-revolutie kunnen indelen. Het is duidelijk waar de reactie zit, bij al die bewegingen die nog stoelen op autocratische macht, maar vooral bij die landen die hun legitimiteit danken aan het salafisme, met Saoedi-Arabië voorop. Uiteindelijk hoort Bin Laden, ondanks al zijn kritiek op het Saoedische koningshuis, in die laatste categorie. De ontwikkelingen van de afgelopen paar maanden hebben dat duidelijk gemaakt. Zijn dood heeft dat nog eens onderstreept.

Dit is de volledige tekst van een lezing door Roel Meijer bij het Actualiteitencollege van de Radboud Universiteit Nijmegen en het Soeterbeeck Programma Osama bin Laden is dood. Het einde van een tijdperk? Roel Meijer is universitair docent Geschiedenis van het Midden-Oosten aan de Radboud Universiteit Nijmegen en senior onderzoeker bij het Clingedael Instituut.

2 comments.

Closing the week 20 – Featuring Women2Drive

Posted on May 22nd, 2011 by martijn.
Categories: Blogosphere, Gender, Kinship & Marriage Issues, Religious and Political Radicalization, Society & Politics in the Middle East.

Most popular on Closer this week:

If you want to stay updated and did not subscribe yet, you can do so HERE

You can follow me on Twitter: Martijn5155

Featuring Women2Drive Saudi Arabia
Saudis arrest YouTube activist challenging ban on women drivers | World news | The Guardian

Saudi authorities have arrested an activist who launched a campaign to challenge a ban on women driving in the conservative kingdom and posted a video on the internet of her behind the wheel, activists said.

Saudi Arabia

Campaign by Saudi women to drive began on both facebook and Twitter: “On Fri Jun 17th, we women in Saudi will start driving our cars by ourselves.” You may follow fb link and on Twitter @Women2Drive.

A Few Brave Women Dare Take Wheel in Defiance of Saudi Law Against Driving – Bloomberg

Manal, a 32-year-old woman, is planning something she’s never done openly in her native Saudi Arabia: Get in her car and take to the streets, defying a ban on female drivers in the kingdom.

Saudi Women: “I Will Drive Myself Starting June 17”

Us women in the Kingdom of Saudi Arabia are the ones who will lead this society towards change. While we failed to deliver through our voices, we will not fail to deliver through our actions. We have been silent and under the mercy of our guardian (muhram) or foreign driver for too long. Some of us barely make ends meet and cannot even afford cab fare. Some of us are the heads of households yet have no source of income except for a few hard-earned [Saudi] Riyals that are used to pay drivers. Then there are those of us who do not have a muhram to look after our affairs and are forced to ask strangers for help. We are even deprived of public transportation, our only salvation from being under the mercy of others. We are your daughters, wives, sisters, and mothers. We are half of society and give birth to [the other] half, yet we have been made invisible and our demands have been marginalized. We have been deliberately excluded from your plans! Therefore, the time has come to take the initiative. We will deliver a letter of complaint to our father the King of Humanity and the Custodian of the Two Holy Mosques calling on him to support the Women of June 17.

Xenophobia and Governance of (Muslim) minorities
The new faces of the European far-right « The Immanent Frame

Two hitherto marginal but rising forces proved pivotal in the 2009 European elections: a burgeoning Green movement and a renascent far-right. On one hand, the British National Party won its first entry to the European Parliament, while in the Netherlands a rich multicultural heritage has been challenged by the electoral victories of the nativist Party for Freedom (PVV). On the other hand, the breakthrough of environmental groups on the political scene was celebrated everywhere in Europe. In Germany, where there was already a strong Green tradition, and in France, they outstripped the center parties in unprecedented fashion. But since the election, the actions of the Greens have remained virtually invisible, while the far-right never ceases to occupy the public stage, shaping societal debate across Europe and positioning itself as a viable alternative political force.

Xenophobia and the Civilizing Mission | openDemocracy

The return of the figure of the foreigner in Europe questions the ways in which Europe has sought to reconstruct itself after a historical moment of deep importance: the fall of colonial empires. Medias and public opinion usually refer to two contemporary facts that define Europe, its contours, its ‘spirit’: the rise and fall of Nazism and totalitarianism, summarized in the Second World War and the ‘Fall of the Berlin Wall.’ Both occurred in Europe. However, the creation and fall of the colonial empires, events of considerable importance in the making of modern Europe, is very rarely included. The ways in which colonialism and its end have shaped Europe are not quite part of European cartography. What occurred in the colony is never entirely seen as the creation of modern, democratic Europe but as a monstrous perversion carried out by ‘uncivilized’ men. The colony is externalized, excised from political thought, framed between the beginning of colonization and its end. The ‘colonized’ is a foreign figure, framed within fixed categories, lazy, ungrateful, aggressive, violent, sexist. His woman is ‘oppressed,’ veiled, caught in tradition. The figure of the foreigner remains opaque, someone who is entirely a stranger, unable to ‘integrate’ European culture and values. And yet, only through this integration might the stranger enter civilization.

Abuse of Muslims shows equality is still an open question in Europe – CSMonitor.com

Religious intolerance is a daily reality in Europe, mainly targeted at Muslims. We need to better understand the dynamics behind the new trend of laws and popular opinion banning minority religious expression and stigmatizing Islam.

The future of Islamophobia: the liberal, the Jew, the animal | openDemocracy

So suddenly there has been a curious reversal in the fortune of Muslims and Jews in Holland. For Muslim organizations, this controversy has become an opportunity to demonstrate their reasonable willingness to adapt Islamic practice to the findings of modern science and the norms of Dutch society. For Jews, it has been to discover that they have been demoted from Holocaust survivors to a religious minority like any other. Suddenly it matters more that they are ‘religious’ than that they are ‘Jews.’ Neither the international pleas personally addressed to Dutch political leaders by the American Simon Wiesenthal Center, nor public statements from European rabbis, nor calls to remember the proud Dutch tradition of tolerance towards the Jewish community have made any difference. That is to say, today, so far as the secularist Dutch majority is concerned, once religious Jews disagree with them they are little different from Muslims: trapped in stubborn irrationality and medieval practices. Liberal secularism is on its way to becoming the new group-think.

Entrapment and Racialization: The “Homegrown” Canard

The very public disagreement between the two law enforcement agencies disrupted the usually tidy media narrative about “homegrown,” Muslim American terrorism, disrupted by vigilant and effective surveillance. Suddenly, messy notions of entrapment and false accusations targeting stigmatized minorities started to seep into the mainstream discussion.

Bulgaria’s Foreign Minister in call for tolerance after Ataka mosque incident – Bulgaria – The Sofia Echo

Bulgaria is one of the few countries in Europe which for more than 50 years has been an example of tolerance – ethnic, religious and other forms – and no one should damage this, Foreign Minister Nikolai Mladenov said after a clash outside a mosque in central Sofia between supporters of ultra-nationalist party Ataka and Muslims led to injuries and arrests.

Bulgaria: Right-Wing Group and Muslims Clash in Sofia · Global Voices

Violent clashes erupted between sympathizers of the nationalist Ataka (The Attack) party and local Muslims at the Bania Basha mosque in the center of Bulgaria’s capital, Sofia, during today’s nationalist demonstrations against the mosque’s loudspeakers.

The Arab Revolutions and Beyond
Reflections on the (In)Visibility of Copts in Egypt

I’ve been thinking lately about the circumstances under which Coptic Christians emerge on the Egyptian socio-political landscape. Those circumstances tend to be, in a word, ugly. Copts become a visible religious community when they are attacked. And then Westerners in particular wonder: “Who are the Copts?” (I should also point out, however, that although well aware of the existence of Copts, or al-aqbat in Arabic, most Egyptian Muslims are equally unfamiliar with Coptic religiosity.) This strange play between visibility and invisibility is the problematic that I take up here, arguing that what is desirable for Copts in a new Egypt is a visibility that takes seriously their religiosity. I do so by drawing on ethnographic fieldwork I have been doing among Copts and reflecting on recent events in Egypt.

Who are the Coptic Christians? | Art and design | guardian.co.uk

Attacks on churches, communal divisions – Cairo has recently seen conflicts between some Muslims and Coptic Christians. But who exactly are the Copts and how did they come to be in Egypt? Part of the answer lies in Coptic art.

War & revolutions: Europe and the Arab world – Empire – Al Jazeera English

Europe has dramatically changed its tune. Having once embraced Arab autocrats it is now supporting democracy in the Middle East, selectively. In Libya, they are intervening militarily, although Gaddafi was until recently a guest of honour in their capitals.

This diplomatic double dealing might be common place in international relations, but it is now being dressed-up in the moral hyperbole of humanitarian intervention.

To some, the NATO-led intervention has complicated the natural progression of the Arab awakening; others feel that despite their cynical calculations Western powers are, for the first time, on the right side of Arab history.

Empire travels across Europe’s centres of power to examine the hypocrisy of the Arab world’s closest neighbours.

Arab Spring, Turkish Fall – By Steven A. Cook | Foreign Policy

The Arab uprisings seemed tailor-made for the “new Turkey” to exert its much-vaunted influence in the Middle East. Since the Justice and Development Party (AKP) came to power almost nine years ago, Ankara has actively courted the region, cultivating warm relations with certain Arab countries, winning plaudits from Rabat to Ramadi for its principled stand on Gaza, and using its prestige to solve problems in Lebanon, Iraq, and Syria. A central focus of Turkey’s so-called “zero problems” foreign policy has been a concerted effort to improve and expand relations with the countries to its south and east. Now, with millions of Arabs standing up and demanding their freedom, Turks are not the only ones to have held up the “Turkish model” — the democratic development of a predominantly Muslim society in an officially secular political system — as a possible way forward for the rest of the Middle East.

Terrorism After the Revolutions | Foreign Affairs

Although last winter’s peaceful popular uprisings damaged the jihadist brand, they also gave terrorist groups greater operational freedom. To prevent those groups from seizing the opportunities now open to them, Washington should keep the pressure on al Qaeda and work closely with any newly installed regimes.

Egyptian uprising’s reporter: ‘Two Egypts have emerged’ | World news | The Guardian

In the past 100 days, two Egypts have emerged. One is revolutionary Egypt, driven by ideals and demanding reform and institutional change. And then there is the other Egypt, in which the military tries to maintain law and order. In certain areas, those two Egypts conflict; in other areas, they converge. Right now, they are torn apart and heading in very different directions.

Twitter’s window on Middle East uprisings Jon Friedman’s Media Web – MarketWatch

Her use of Twitter, for instance, is fascinating to me. Journalists have long done research by looking at such tools as government-issued reports. But by examining data from Twitter, Shereen Sakr can come up with first-hand findings.

An interview with the MB’s Mohamed Morsy – Blog – The Arabist

Mohamed MorsyFollowing a symposium in London organized by the Egyptian Community in the United Kingdom, a diaspora association of Egyptian Muslims in Britain, Arabist reader Dalia Malek had the chance to follow up with Muslim Brotherhood Guidance Council member and president of Justice and Freedom Party Mohamed Morsy and ask further questions about his lecture. She sent in this transcript of the interview and her notes on Morsy’s lecture.

Egypt: Why Are the Churches Burning? by Yasmine El Rashidi | NYRBlog | The New York Review of Books

On the weekend of May 7 and 8, in the Cairo district of Imbaba—an impoverished working-class neighborhood that has been a stronghold of militant Islamists in the past—a group of Salafis tried to force their way into Saint Mina Church, a local Coptic house of worship. They were demanding the release of a woman, Abeer, an alleged convert to Islam whom they claimed—without evidence—the church was holding against her will. (Christians here have long alleged that Islamists kidnap their girls, rape them, and force them to convert to Islam. In recent weeks, those allegations have grown. Now, some Salafis have been making similar charges about Copts.).

Israel and Palestine: Here comes your non-violent resistance | The Economist

FOR many years now, we’ve heard American commentators bemoan the violence of the Palestinian national movement. If only Palestinians had learned the lessons of Gandhi and Martin Luther King, we hear, they’d have had their state long ago. Surely no Israeli government would have violently suppressed a non-violent Palestinian movement of national liberation seeking only the universally recognised right of self-determination.

Gamal al-Banna: No to civil state with Islamic reference | Al-Masry Al-Youm: Today’s News from Egypt

Banna, whose views are widely criticized in religious circles in Egypt, said that promoting the idea of a civil state on the condition that it should be based on religion, is “a fallacy.” His words represented a not-so-hidden attack on the Muslim Brotherhood (MB), which calls for a civil state with an “Islamic reference”.

During an interview with Al-Masry Al-Youm, Banna said that most Muslims today are Salafis, a fact that he attributes to the closure of the door to ijtihad (the process of making a jurisprudential decision by interpretation of the sources of the Islamic law), and people’s blind following of Salafi interpretations of Islam.

Where do gay rights come in the Arab protests? – Ahwaa.org

The revolutionary protests sweeping across the Arab world has left me wondering if this is one step closer to gay rights or if we have yet to reach that stage of tolerance, open mindedness and acceptance in our lifetime

The Associated Press: Israel’s religious gays battle for acceptance

A once unimaginable movement is emerging from within Israel’s insular Orthodox Jewish community: homosexuals demanding to be accepted and embraced, no matter what the Bible says.

Egyptian Chronicles: Nakba Revolution : The people want to return back to Palestine and Golan

I do not remember that the anniversary of Nakba was as hot and as intense as today seriously. The people want the right of the return , the people want to return back to Palestine.

Thirteen killed as Israeli troops open fire on Nakba Day border protests | World news | guardian.co.uk

Israeli troops opened fire on pro-Palestinian demonstrators attempting to breach its borders on three fronts, killing at least 13 people. Scores more were wounded at Israel’s borders with Syria, Lebanon and Gaza.

On Salafism
Salafis 101: 5 key facts – What does ‘Salafi’ mean? – CSMonitor.com

Salafi Muslims are often associated with militant Islam and violent groups such as Al Qaeda, though most Salafis disavow violent jihad. Repressed for decades by secular dictators such as Hosni Mubarak of Egypt and Zine Abidine Ben Ali of Tunisia, Salafis may find new breathing room now that the Arab Spring has ousted such leaders. Here are five facts to help you understand them.

Rise of Salafism in political sphere is muffled by media – The National

The Salafis have been accused of inciting recent violence, although there is no conclusive proof to that effect. The group did not initially support the Tahrir Square protests, but have gained great power in its aftermath.

Al-Ahram Weekly | Egypt | Salafism: The unknown quantity

Sectarian incidents like the burning of churches in Imbaba have put the spotlight on Salafis. Who are they, and what do they espouse, asks Amani Maged

Rape, sex and race
The DSK arrest could be bad news for French Muslims | FP Passport

That said, the arrest would seem to be bad news for one constituency: immigrants. If the scandal cripples the Socialists, the far-right may come to be seen as Sarkozy’s primary competition in the race, meaning the president will have to pander even more to anti-immigrant sentiment. As Jonathan Laurence and Justin Vaisse wrote in March about Sarkozy’s recent denunciations of “multiculturalism” — which hasn’t, in any case, been official policy in France for years — as a transparent ploy to appeal to supporters of the Le Pen family’s brand of right-wing politics:

The Media’s Aggressive Groping Problem | | AlterNet

There’s a very big difference between consensual sex and assault. Our media’s screwed up coverage of DSK’s rape charges and Schwarzenegger’s groping would suggest otherwise.

Schwarzenegger, Strauss-Kahn, and Why Isn’t Anyone Talking About Race? | Feminist Law Professors

The questions of class and power dynamics are real, important and significant ones in any conversation about either of these cases. Noticeably absent from the conversations I’ve read so far, however, is an acknowledgment of complex racial issues that may be involved.

The alleged victim in the Strauss-Kahn case is an African immigrant to the United States.

The mother of Mr. Schwarzenegger’s non-marital child is speculated by some to be Latina.

Misc.
What Obama did say – Blog – The Arabist

As with previous speeches, it’s well written and was well delivered. There is a certain consistency with the Cairo speech, as Obama highlights. There is an endorsement of the idea of freedom and democratization (not that any US president has ever delivered a speech in praise of dictatorship — it’s an easy score.) There was an admission of US interests in the region that would have otherwise made this speech simply too hypocritical (it’s going to be attacked for that anyway). I’m just not sure why those interests should include concern for one state’s security (Israel’s) and not others. Nor why self-determination in the pursuit of liberty is something that doesn’t apply for Palestinians. But here we tread old ground.

People believe subway maps over reality – Greater Greater Washington

Maps matter. Metro’s and London’s transit maps present distorted geographies in order to make the system’s organization clearer. They have become iconic, but the way they present distances shapes people’s understanding of space and distance in their region.

Explaining Islam to the public « The Immanent Frame

The expectation that Islamic studies scholars were prepared to “cover” the Islamic tradition and speak to its beliefs and practices on a normative, global basis was stressful for many of us. The idea that we could speak with authority about the practices of 1.4 billion people who speak dozens of languages and have inhabited the planet for the last 1400 years is absurd, of course. Like other academics, Islamic studies scholars are trained in certain fields of knowledge; in the best of programs, they are trained to be exceedingly careful about claiming too much. The pressures to become the academic voice of Islam both on campus and in the media frequently led scholars to abandon caution. We reached for our copies of the Encyclopedia of Islam and sent out queries, sometimes quite urgently, to the AAR Study of Islam listserv. “What does Islam say about x?” was the way questions were often framed. We were not allowed to answer, “It depends.” What was generally desired, it seems, was a fatwa, an authoritative ruling on what the Qur’an, the Sunna, and the ulama say about “x,” not a lecture on how the historical practices of real people refuse easy generalization.

Anonymous: peering behind the mask | Technology | guardian.co.uk

Are members of the ‘hacktivist group’ Anonymous defenders of truth and seekers of knowledge, or simply a bunch of cyber terrorists? Jana Herwig investigates

Getting Past the Enlightenment » Sociological Images

In this 11 minute animated talk, Matthew Taylor argues that scientific study of humans in the tradition of the Enlightenment has taught us, ironically, that Enlightenment values alone cannot be trusted to usher humanity into a better future.

To fight the xenophobic populists, we need more free speech, not less | Timothy Garton Ash | Comment is free | The Guardian

Geert Wilders should not be on trial for his words on Islam. But mainstream politicians must confront and not appease him

Seeing “Bridesmaids” is a social responsibility – Bridesmaids – Salon.com

How the fate of female-driven movies came to rest upon the success of “SNL” star Kristen Wiig’s new comedy

Mozart Sounds Like an Arab Love Song – Qantara.de

? This audacious project has foundered more than once and even this time its success hung by a thread. Daniel Barenboim performed a concert in Gaza with a group of European musicians. Hans-Christian Rößler reports

Dutch
Stop de teloorgang van de universiteitsjournalistiek – de Volkskrant – Opinie

krantjeop_300_01
Imago-obsessie bedreigt de vrijheid van universitaire media

De Bouali-norm « Wat Je Zegt Ben Je Zelf!

Daar waar de Balkenende-norm een doel dient – ik ken trouwens niet één Marokkaanse graaier bij de (semi-)overheid of in het bedrijfsleven… – is de Bouali-norm dus een compleet zinloze standaard, waar we heel snel van af moeten. Eerst was er alleen maar aandacht voor de “slechte” Marokkaan en nu is er aandacht voor de “wenselijke” Marokkaan. Maar wanneer komt er eens aandacht voor de echte en menselijke Marokkaan?

Frontaal Naakt. » Bij de dood van Osama

Hoe ironisch dat de Westerse toon en seculiere houding die de verschillende leiders hanteerden, minder heeft gedaan voor het imago van de Arabische wereld dan de simpele, maar volhardende acties van de mensen nu. Blijkt het gewone volk de taal van de diplomatie en PR beter te begrijpen dan de in dure, Westerse universiteiten opgeleide despoten.

OM vervolgt ‘imam’ Abdullah Haselhoef voor fraude :: nrc.nl

Binnenland

Het Openbaar Ministerie vervolgt Abdullah Haselhoef voor fraude. De NOS meldt dat hij naar schatting 2,5 miljoen euro aan kinderopvangtoeslagen zou hebben ontvangen voor opvang die in werkelijkheid nooit heeft plaatsgevonden.

Column van Willigenburg: waarom we de PVV dankbaar mogen zijn | DeJaap

Het is juist dáárom gekmakend, omdat diezelfde mensen iedereen voortdurend inpeperen dat je “niet te snel moet oordelen”, “genuanceerd” moet denken en “niet vanuit je onderbuik moet reageren”. Wát een gotspe. Als je de PVV niet meteen en ondubbelzinnig veroordeelt (maar haar handelen en voorspoed probeert te verklaren vanuit het recente verleden), kom je frontaal in contact met hún onderbuik! En die onderbuik is harder, strakker, gemener en onverbiddelijker dan de boze en soms hysterische onderbuik die rechts parten schijnt te spelen. Het is de onderbuik van de georganiseerde uitsluiting en verkettering.

Song of the Week

0 comments.

De weg naar Osama – Over barbaarsheid en beschaving

Posted on May 6th, 2011 by martijn.
Categories: International Terrorism, Religious and Political Radicalization.

Dus we hebben ‘m. Die Osama bin Laden. Gefeliciteerd, maar niet heus.

Op 11 september 2001 viel Al Qaeda ‘de vrije wereld’ aan. Zo werd het snel gepresenteerd, ook in Nederland. Wij waren de vrijen, de deugdzamen, de goeden en zij de niets en niemand ontziende slechterikken. Zelfs onschuldige burgers vielen ze aan. Op 7 oktober 2001 begon de aanval op Afghanistan en de jacht op Bin Laden. Nu is OBL dood en dat heeft de wereld een stuk veiliger gemaakt.

Natuurlijk. Klaarblijkelijk zijn we ‘even’ vergeten dat de war on terror van een oorlog tegen terrorisme in het algemeen en Al Qaeda in het bijzonder, is verzand in een oorlog waar vooral de volkeren in Afghanistan, Pakistan, Iraq en Afrika last van hebben. Mensen die over het algemeen helemaal niet zoveel op hebben met Al Qaeda, maar wel fanatiek strijden tegen corrupte en dictatoriale heersers en tegen de Westerse leiders die allerlei militaire missies in hun landen uitvoeren en ook nog eens bevriend zijn met de leiders van die landen. En als het zo is, zo werd het destijds bij de inval ook gebracht, dat de wereld een stuk veiliger zou zijn zonder Bin Laden waarom moeten we dan nog steeds waakzaam zijn, heeft de VS haar dreigingsniveau verhoogd en zijn ook de Europese veiligheidsdiensten in hogere staat van paraatheid? En wat is daar eigenlijk precies gebeurt in die Pakistaanse villa? Waar zijn de voorvechters van mensenrechten onder Nederlandse politici en opinieleiders nu? De meesten lijken erg zwijgzaam en opgelucht terwijl meer openheid en een grondig onderzoek naar de gang van zaken toch zeker wel gewenst is. Sommige voorvechters hadden weliswaar ‘liever’ gezien dat OBL voor het gerecht was gebracht, maar dat zal echt een veroordeling zijn waar iemand van wakker zal liggen. En het lijkt erop dat men er ook vooral bij moet zeggen dat men desondanks geen traan zal laten om de man.

Tot nu toe lijkt het er vooral op dat het niet meer of minder dan een politieke moord is. Waar zelfs de nazi’s een rechtvaardig en eerlijk proces kregen is dat voor OBL dus anders. Natuurlijk we zijn in oorlog, of liever gezegd we zitten gevangen in de retoriek van oorlog, en de rechtvaardiging luidt dan ook dat je in een oorlog ‘nu eenmaal’ je tegenstander mag doden. En dit is wel een speciale categorie he, vijandelijke strijders! Vandaar nu ook waarschijnlijk de rechtvaardiging van martelpraktijken om de informatie los te krijgen die zou hebben geleid tot het pakken van OBL. Nog afgezien van de juistheid ervan, marteling is namelijk helemaal niet zo effectief, kunnen we ons afvragen of het doel wel de middelen rechtvaardigt. En waarom wordt de mastermind van 9/11, Khalid Sheikh Mohammed, dan wel vervolgd? In 2004 kwam er een speciale zitting van de Veiligheidsraad van de VN naar aanleiding van de moord door Israël op Hamas-leider Yassin; iets waar ook de VS ‘deeply troubled‘ over was.

Dat dit allemaal kan heeft te maken met het feit dat de War on Terror een oorlog is, waarbij de strijdende partijen hoogstens geweldsinstructies hebben, maar niet gebonden lijken te zijn aan internationale conventies. Vroeger vonden er in Spanje debatten plaats tussen de kerkelijke elites of de inheemse ‘wezens’ van de Caribbean wel mensen waren en dus recht hadden op de ‘christelijke vrijheid’. De Taliban en Al Qaeda zijn, als aanvallers van de vrije wereld, weggedefinieerd uit de beschaafde wereld, worden niet beschermd door Geneefse conventies en kunnen onderworpen aan ontvoeringen, martelingen en moord en men kan zelfs een Amerikaans staatsburger zonder vorm van proces op een hitlist zetten. Als mens-zijn betekent dat hij/zij beschikt over de rechten van een mens omdat hij/zij een mens is, dan wordt degene die niet beschikt over de rechten van de mens dus minder dan een mens.

Clair Norton gaat in een stuk op Bad Subjects, Marines versus Fedayeen: Interpretive Naming and Constructing the ‘Other’, over de vijandsbeelden met betrekking tot Irak, in op de logica die we ook hier kunnen zien. Waar de Westerse troepen strijden voor rechtvaardigheid, vrede en veiligheid over de hele wereld, maar zich wel te buiten gaan aan misstanden als Abu Ghraib, het bewust bestoken van burgers in Chora door Nederlandse troepen blijven we over hen spreken als soldaten, mariniers, special forces enzovoorts. Zij zouden immers de vertegenwoordigers of voorhoede zijn van een legitieme instelling van staten: het leger. Hun geweld is gelegitimeerd en toegestaan. Derhalve zijn zij geen gewapend tuig, criminelen of terroristen, maar soldaten die werken volgens een geweldsinstructie voor het hogere belang. De Taliban en opstandelingen daarentegen worden neergezet als ongeregelde strijders, paramilitairen, milities, terroristen, enzovoorts. De morele legitimiteit van de (westerse) staten is zo goed als onaantastbaar waardoor strijders die buiten de natie-staten vallen buiten de orde staan of worden gezet. Zij vallen aan waar de staat zichzelf slechts verdedigd. Hun geweld is dan ook terreur, ‘ons’ geweld is goed politiewerk, humanitaire interventie en ‘wij’ werken voor vrede en veiligheid die verstoord wordt/is door terroristen. Omgekeerd geldt het ook; als zij de illegitieme, barbaarse ander zijn, moeten ‘wij’ wel de goeden zijn. Dat er zoiets bestaat als staatsterreur door Westerse staten past niet in dit verhaal.

Maar is het zo vreemd dat de ander denkt dat het Westen de slechterik is? De War on Terror heeft duizenden burgerdoden gekost in Afghanistan en Iraq, talloze mensen op de vlucht doen slaan waarbij we ‘ons’ best doen die vooral niet op te nemen, we martelen mensen en werken mee aan ontvoeringen of voeren ze uit, we houden onschuldige mensen, onder wie kinderen, gevangen in mensonterende omstandigheden (en laten klaarblijkelijk gevaarlijke mensen vrij…), we doden bewust onschuldige burgers op een manier dat het lijkt alsof het slechts een videospelletje is (een andere vorm van de-humanisering) en we steunen in naam van democratie en veiligheid regimes die het niet al te nauw nemen met de democratie en veiligheid voor hun burgers. Het lijkt me dat het makkelijk voor te stellen is dat in zo’n situatie jonge mensen de boodschap van Al Qaeda op het eerste gezicht aantrekkelijk vinden. De War on Terror is namelijk geen project van vrede en veiligheid voor hen, maar één van dood, vernietiging en ontheemding. Het is een project om de Westerse hegemonie te verdedigen ongeacht of zelfs ten koste van allerlei ‘Westerse’ principes. In Nederland en de rest van Europa heeft de war on terror onder meer geleid tot vormen van ethnic profiling, securitisering en een uitholling van burgerrechten en privacy voor diegenen die aangemerkt worden als Al Qaeda betrokkene. Natuurlijk zijn ‘wij’ (Nederland) ook actief in Afghanistan en we doen goed werk is het verhaal. We gingen er heen om te helpen Bin Laden te pakken en de Afghanen wat beschaving bij te brengen want dat zou in het bijzonder goed zijn voor vrouwen en kinderen. Helaas is het leven voor de Afghanen (het leven van degenen die nog leven) niet heel veel beter geworden en zeker niet voor de Afghaanse kinderen.

In die tegenstelling tussen beschaving en barbaarsheid gebeurt nog iets interessants; namelijk een tegenstelling binnen het Westen. Die tussen Europa en de VS. Kijk, ‘wij’, Europeanen behoren natuurlijk tot die zelfde coalitie als de Amerikanen, maar wij zijn niet zo onbeschaafd als die ordinaire Amerikanen die op straat gingen om feest te vieren na de dood van Bin Laden (of die Marokkanen die dat in Ede hebben gedaan na 9/11, zoals de mythe luidt). Nee, dat is onbeschaafd en zijn wij niet de bakermat van de beschaving? Dan wordt het ineens niet ‘wij’ het westen, maar ‘zij’ de Amerikanen, in het bijzonder het plebs. Het is ook een manier om toch om te gaan met de wat wrange gevoelens die er wellicht toch leven met betrekking tot deze Amerikaanse actie. Het stelt ons in staat om Obama te feliciteren en tegelijkertijd toch wat afstand te nemen ten opzichte van die doldrieste, ordinaire Amerikanen.

En wat te denken van die Amerikanen zelf? Dat men OBL de codenaam ‘Geronimo’ gaf, is veelzeggend. In de Amerikaanse traditie worden Indianen enerzijds gezien als authentieke symbolen van vrijheid en mensen die dicht bij de natuur leven en anderzijds barbaren die ‘gepacificeerd’ moesten worden. De indiaan behoort zowel tot Amerika als niet. Het is de vriendelijke inboorling, maar ook de stoere krijger die een waardig opponent is. Op die manier wordt de Amerikaanse ‘overwinning’ alleen grootser; ze hebben een legende verslagen; ‘wij’ zijn superieure krijgers. Het is een manier om zin te geven aan oorlog en actie door het ene verhaal te wortelen in een ander aloud verhaal dat bol staat van de tegenstellingen en spanningen tussen beschaving en barbaarsheid. Zoals ook de war on terror bol staat van die spanningen.

Bekritiseer vooral de acties en ideologie van Al Qaeda, maar denk niet dat ‘wij’ heel veel beter zijn en dat onze beschavingsoffensief goed is voor de hele wereld. Uiteindelijk dienen we ons toch de vraag te stellen waar en wanneer de oorlog tegen terrorisme is omgeslagen in een oorlog van terreur waarin vooral onschuldigen (van welke zijde dan ook) worden geraakt. De volgende docudrama laat dat goed zien aan het verhaal van de Tipton Three; drie Britse moslims die twee jaar gevangen werden gehouden in Gitmo en vervolgens zonder aanklacht zijn vrijgelaten.

tvxs.gr | The Road to Guantanamo door tvxorissinora

1 comment.

In Memoriam – Osama bin Laden (1957-2011)

Posted on May 2nd, 2011 by martijn.
Categories: International Terrorism, Religious and Political Radicalization.

Osama bin Laden 10 maart 1957 – 2 May 2011

Voor zijn supporters was hij een leeuw, een held, een verzetsstrijder, een strijder voor gerechtigheid, een sheikh, een man met een visie die voorop ging in de strijd. Voor zijn tegenstanders was hij verdwaald, verblind door emoties als haat en afkeer, de oorzaak voor de slechte naam van de islam of juist exemplarisch voor de islam, een man met het bloed van duizenden onschuldige mannen, vrouwen en kinderen aan zijn handen, de man die de wereld in een nieuwe oorlog stortte. Voor de één had hij de X-factor; voor de ander Fear-factor. Wat je er verder ook van mag vinden er zijn niet zoveel mannen met zo’n grote impact op de hedendaagse geschiedenis als Osama bin Laden; gestorven op 54 jarige leeftijd door een actie van de Special Forces van de VS in Abottabad, Pakistan.

Ingenieur Osama bin Laden is geboren in een rijke Saoedische familie die haar fortuin vergaarde in de bouwwereld. Hij koos echter een andere carrière; die van strijder en islamitisch leider. Samen met anderen bouwde hij Al Qaeda op; een terreurorganisatie die als hoogtepunt de aanvallen van 11 september kende, een mondiale sociale beweging die wereldwijd steun genoot en een franchise-organisatie waarvan de formule door tal van lokale netwerken gekopieerd werd. Hij groeide op in een periode dat de Saoedische islam gepolitiseerd raakte en zich tegen het politieke en religieuze establishment keerde. In het jaar dat hij afstudeerde vonden drie grote gebeurtenissen plaats: de Iraanse revolutie, de bezetting van de Grote Moskee in Mekka en de inval in Afghanistan door de Sovjet-Unie. In de jaren ’80 vertrok hij naar Afghanistan evenals enkele duizenden anderen Arabieren. Hoe groot zijn militaire rol was, is volgens mij niet helemaal duidelijk (al zijn er wel berichten dat deze zeer overdreven wordt neergezet), maar hij was in ieder geval zeer bedreven in de fondsenwerving. Daarnaast speelde hij een grote rol in het samenvoegen van de Afghaanse en Arabische strijders in Afghanistan. Hij werkte daar onder meer met Abdullah Azzam, één van zijn leermeesters, en kwam in contact met Ayman al Zawahiri; een Egyptische militant. Met hem richtte hij eind jaren ’80 Al Qaeda (De Basis) op. In tegenstelling tot vele andere jihadistische groepen die zich vooral beperkten tot nationalistische strijd, was Al Qaeda van meet af aan een beweging met mondiale aspiraties. Het doel was onder meer om via guerilla-acties en spectaculaire gewelddadige acties te komen tot een massa-mobilisatie van moslims.

In 1991 keerde hij zich tegen zijn vaderland Saoedi Arabië. Tijdens de Eerste Golfoorlog stationeerde de VS haar troepen in dat land, terwijl het regime eerder een aanbod van Bin Laden om te vechten tegen Saddam afsloeg. Hij bekritiseerde zowel de religieuze als politieke gezaghebbers van dat land en stelde dat de aanwezigheid van de troepen in het land van Mekka en Medina een ontheiliging van de Arabische grond was. Hij vluchtte naar de Soedanese hoofdstad Khartoum en werkte verder aan de ontwikkeling van Al Qaeda. Dat verliep echter zeer moeizaam; zijn gewelddadige acties zetten weinig zoden aan de dijk en de pogingen om allianties met andere clubjes op te zetten leken ook te mislukken. In 1996 werd hij het land uitgezet door Soedan, na druk van de VS. Hij ging weer naar Afghanistan en bouwde Al Qaeda uit van een voorhoede in de strijd tot een echte basis met trainingskampen, logies en andere faciliteiten. Langzaam maar zeker kreeg ook Al Qaeda als een militante mondiale beweging en als een netwerk van netwerken haar beslag.

Bin Laden had zeer snel door hoe hij de publieke opinie kon bespelen met gebruikmaking van de modernste technologie. In 1998 vormde Al Qaeda met vier andere organisaties het Wereld Islamitisch Front voor Jihad tegen Joden en Kruisvaarders en gaf hij een fatwa uit die moslims opriep tot het gehoorzamen van God. Hetgeen in zijn ogen onder meer betekende dat Amerikanen, ook burgers, vermoord moesten worden. Hij gaf zelf het voorbeeld met de aanslagen op de ambassades van de VS in Dar es Salaam en Nairobi. De VS antwoordde, onder Clinton, met luchtaanvallen op vermeende faciliteiten van Al Qaeda in Soedan. Bin Laden intussen zat veilig in Afghanistan onder bescherming van de Taliban die onder leiding stond van Mullah Omar.

Aanvankelijk wees Bin Laden de plannen van Khalid Sheikh Mohammad om vliegtuigen te kapen en met behulp daarvan de VS op eigen grondgebied aan te vallen af. Later werden ze toch geaccepteerd ondanks de vrees voor de Amerikaanse tegenreactie. Op 9 september 2001 vermoordden twee mannen, onder leiding van Al-Zawahiri, de Afghaanse leider Ahmed Shah Massoud. Op 11 september 2001 vonden de aanvallen op de VS plaats met behulp van vier gelijktijdig gekaapte vliegtuigen. Binnen enkele uren had president Bush Bin Laden als de schuldige aangewezen en begon de VS met de voorbereiding van een nieuwe agressieve militaire campagne: de Global War on Terror. De jacht op Bin Laden begon en het Taliban regime stortte snel in mede door de hulp van anti-Taliban groepen in Afghanistan. De fysieke organisatie van Al Qaeda verschrompelde doordat vele leidende figuren werden opgepakt en de kampen werden vernietigd. De top echter bleef ongedeerd.

Het was dan ook niet het einde van Al Qaeda, maar eerder een nieuwe periode. Eerder van voorhoede tot basis, werd Al Qaeda nu een ideologie, een methode voor urbane strijd met een jihad-doctrine die sterk afweek van wat gebruikelijk was en die voortdurend gevoed werd met video en audio boodschappen van Bin Laden. Geholpen door de oorlog in Irak inspireerde Al Qaeda tal van netwerken van Waziristan, Indonesië, Marokko, Spanje, Engeland tot het Hofstad netwerk in Nederland. Diverse Europese jongeren probeerden naar de trainingskampen van Al Qaeda te gaan, maar inmiddels bleek dat toch wat ingewikkelder dan in het verleden bijvoorbeeld ten tijde van de oorlog in Bosnië. Met name 2005 en 2006 leken de topjaren van Al Qaeda te zijn en toch wilde één ding maar niet vlotten. Ondanks alle alarmerende verhalen over massale radicalisering van moslimjeugd in Europa bleek het telkens om kleine geïsoleerde groepjes te gaan.

Voor Nederland betekende de ’11 september’ voor jongeren van het Hofstad netwerk dat men het idee kreeg dat met de gewelddadige jihad volgens de Al Qaeda doctrine de zaken te veranderen en E waren in Palestina, Afghanistan, Tsjetsjenië en later ook Iraq en Europa. Dat men eindelijk iemand gevonden had die de wereldgemeenschap van slachtoffers (zoals de spottende naam luidde voor de ummah – de wereldgemeenschap van moslims) kon leiden in de strijd voor rechtvaardigheid en tegen onderdrukking. De moord op Theo van Gogh leerde echter velen dat geweld geen oplossing is, dat men (radicale moslims e.a.) een groep had die men niet onder controle had en dat de reactie nog zwaarder was dan men van tevoren te verduren had. Weliswaar leek radicalisering daarna toe te nemen, maar ook hier is bij lange na geen sprake geweest van massa-radicalisering. In het Midden-Oosten kreeg men zo langzamerhand ook genoeg van al het geweld al was het maar omdat het eerder leidde tot een versterking van de Amerikaanse hegemonie dan een verzwakking. Maar ook Abu Mus’ab al-Zarqawi die in Irak huis hield onder de vlag van Al Qaeda heeft velen doen realiseren dat de orgie van geweld die hij daar lanceerde onverantwoord, inhumaan en volgens de meesten ook tegen de islam was.

Er leek een zekere marginalisering van Al Qaeda plaats te vinden, misschien nog wel het duidelijkst zichtbaar in de Arabische revoluties van 2011. De roep om vrijheid, gerechtigheid en een einde aan machtsmisbruik en corruptie was zeker niet nieuw voor Bin Laden cs.; wel nieuw was dat zij volkomen buitenspel stonden en irrelevant waren. Voorbij de slogans van Al Qaeda ontdekten velen naar verloop van tijd vooral leegte: in plaats van hoop, rechtvaardigheid, toekomstperspectief zoals de belofte en de hoop van veel radicale jongeren luidde, was er slechts wraak, geweld en haat. Nu zijn we een war on terror in gesleept die ons brengt naar gebieden waar we nooit van hadden durven dromen daar nog eens militair actief te zijn. Maar bovenal zijn we duizenden doden verder door enerzijds de gewapende strijd van moslims en anderzijds (en nog meer) de jacht op Bin Laden en de war on terror. En Bin Laden zat niet in een grot in de bergen, maar in een villa.

Osama bin Laden laat vier vrouwen en 19 kinderen achter. Eén van zijn kinderen stierf samen met hem.

0 comments.

De mislukking van het anti-multiculturalisme IV – De seculiere intolerantie

Posted on March 22nd, 2011 by martijn.
Categories: Multiculti Issues, Public Islam, Religious and Political Radicalization.

Introductie
In de vorige bijdragen in deze vier-delige serie hebben we kunnen zien dat

Nederland eigenlijk nooit echt multiculturalisme heeft gekend in de zin van beleid dat aan groepen specifieke rechten en voorzieningen toekent die niet al op basis van reeds bestaande arrangementen (voor christenen) geregeld konden worden;
Dat Nederland wel een andere vorm van multiculturalisme kent die zich kenmerkt door het reduceren van migranten tot hun religieuze en/of culturele categorie en dat op basis daarvan allerlei specifieke arrangementen worden gecreeerd die niet voor andere groepen gelden: anti-radicaliseringsbeleid, (mogelijk) verbod op bepaalde kleding, enzovoorts.
Het idee bestaat dat een teveel aan religieus pluralisme leidt tot een gebrek aan sociale cohesie. De toename van religieus pluralisme wordt onder meer veroorzaakt door mondialisering en migratie en daarnaast speelt ook individualisering een grote rol bij het kleiner worden van de sociale cohesie van een samenleving. Het probleem van islam is daarmee deels, zoals José Casanova in een recente lezing in Nijmegen stelde, een probleem van het management van religieus pluralisme door Europese staten.

Secularisering van religie of religionisering van het seculiere

In deze slotbijdrage zal ik doorgaan op de bijdrage die Casanova heeft geleverd in Nijmegen. Daarbij begin ik waar ik vorige keer ge-eindigd ben: het management van religieus pluralisme.
Casanova: We kunnen niet meer gedachteloos seculier zijn – Nieuws – Reformatorisch Dagblad

„Onze conceptie van seculier moet bijgesteld worden. Seculier betekent niet alleen: los van religie, maar ook: een neutrale plek waar religies elkaar moeten ontmoeten. Dat is de betekenis van Augustinus’ begrip ”saeculum”, wereld: een tijdelijke plaats waar de heidenen en christenen met elkaar moeten leven in de stad van de mens.”

De godsdienstsocioloog bepleitte een invulling van het publiek domein waar plaats is voor een verscheidenheid aan religies die elkaar mogen beconcurreren zonder dat zij daarmee hun inhoud hoeven in te leveren. „Er zijn twee mogelijkheden: ofwel een seculiere staat die vrij is van religie en deze aan banden legt, ofwel een pluralisme zoals we dat aantreffen in Turkije, India en Indonesië: seculiere staten waarin de ene religie niet bevoordeeld wordt boven de andere.”

De rol van de staat is dus groot en volgens Casanova dient daarbij het besef te groeien dat er niet slechts één seculier model is waarbij het seculiere domein datgene is wat niet-religieus is. Het seculiere wordt mede bepaald door ons idee over wat religie is; vandaar ook de verschillen tussen bijvoorbeeld de VS en Europa en tussen Turkije en Frankijk. Er zijn verschillende seculiere modellen mogelijk en verschillende trajecten die landen kunnen volgen zoals Turkije laat zien dat op diverse punten een steeds verdergaande secularisering vertoont en tegelijkertijd een grotere invloed van islamitisch gedachtegoed op de politiek kent.

Natuurlijk komt de obsessie met islam ook vanwege de link met terrorisme al is het maar doordat er groepen moslims zijn die stellen (onder meer) vanuit de islam geïnspireerd in hun gewelddadige acties. De islam zou daarbij volgens sommigen zoals Amanda Kluveld gewelddadiger zijn dan bijvoorbeeld het christendom of het jodendom. Iemand als Chris Rutenfrans beaamt dit en stelt zelfs dat de islam intrinsiek gewelddadiger zou zijn, terwijl Cliteur stelt dat iedere religie een gewelddadige essentie heeft. De realiteit is oneindig veel complexer. Weliswaar is er geen enkele causale relatie tussen het voorkomen van geweld en religie, de stelling dat religie intrinsiek niet gewelddadig is, is ook niet vol te houden en evenmin dat een seculiere samenleving geen vormen van geweld kent die legitiem geacht worden. Geweld is echter niet het enige probleem dat aan religie of aan extremistische religie wordt toegeschreven. Een ander probleem zoals Thijs Kleinpaste (D66) en Marcel Duyvestijn (PvdA) betogen is dat religie teveel invloed zou hebben:
Wat doet God met mijn belastingformulier?

Die hoge status van religie in een seculiere samenleving zou komen omdat we het geloof in God hoger waarderen dan ‘willekeurig welke andere mening’. Dat laatste, het reduceren van religie tot een mening doet zeker geen recht aan religie waarin mensen gesocialiseerd worden en waarin rituelen, betekenisgeving en ervaringen een grote rol spelen. Begrijpelijk dan ook dat net dat punt op grote tegenkritiek vanuit religieuze hoek kan rekenen. Een beter voorbeeld van religieuze ongeletterdheid is bijna niet denkbaar of is het juist een uitstekende schets van wat religie heden ten dage nog is voor een groot deel van de bevolking? Dat zien we terug in een recent interview met Jeanine Hennis van de VVD. ‘Doe niet zo hysterisch’ – DePers.nl

Nou is het pleidooi voor een ‘meer beschouwend debat over de scheiding kerk-staat’ zo slecht nog niet; dat is namelijk nog nooit gebeurd in alle jaren islamdebat. Ook in haar opvattingen zien we een pleidooi voor (verdere) secularisering van religie; wat er overblijft is vrijheid van vergadering en meningsuiting. Dat haar seculiere opvattingen mede mogelijk zijn gemaakt door de vrijheid van religie wordt dan even vergeten; haar stellingname komt voort uit de observatie dat religie (nog steeds) ver is doorgedrongen in de staat. Dat is niet onterecht maar het geeft de staat juist de mogelijkheid religie te reguleren en te monitoren en mede de eigen identiteit van religieuze organisaties te bepalen. Een ander aspect dat ook in haar opvattingen terug te vinden is het aspect van vrije wil. Het klopt dat religies als islam en christendom mede gericht zijn op het disciplineren van mensen. Daarmee spreekt ze overigens zichzelf tegen want dat geeft aan dat religie meer is dan een mening en organisaties, maar dat is juist ook het probleem voor haar. Religie is niet slechts een mening in haar opvattingen en die van Kleinpaste en Duijvestein; religie moet verder terug gedrongen worden zodat het nog maar een mening is. De huidige vorm beperkt volgens Hennis de vrije wil van mensen; zelfs van kinderen. Nou gebeurt dat altijd in de opvoeding, maar wanneer dat vanuit religieus oogpunt gebeurt is dat blijkbaar problematisch.

Secularistische confessionalisering
Uiteindelijk zijn de discussies over religie terug te herleiden tot Casanova’s stellingname dat we kunnen kiezen uit een seculiere staat die religie uit het publieke domein verbant of voor een pluralistisch model. Daarmee wordt de staat eigenlijk opnieuw confessioneel maar dan in de zin dat ze secularistisch wordt en dat model ook oplegt aan het volk en de individuele burger. Het is daarmee geen neutraal model aangezien men religie uitsluit omdat het religie is. De tweede optie is pluralistisch model waarin de staat geen levensbeschouwing (dus ook niet de secularistische) bevoordeeld boven een andere.

Afgaande op de islamdebatten en wat in deel twee is gezegd over culturalisme neigen we op dit moment naar de eerste variant. De discussie over de scheiding kerk-staat en levensbeschouwing en het publieke domein wordt gevoerd vanuit een secularistisch kader over de rug van de islam heen waarbij de islam staat voor alles wat Nederland idealiter niet zou zijn: geen vrije wil, geen vrijheidsrechten en geen gelijke rechten voor mannen en vrouwen. Dat is een aspect waar Casanova niet of nauwelijks op inging tijdens de discussie na de lezing, maar dat wel degelijk van belang is beaamde hij later. Deze cultuurretoriek promoot zo een gehomogeniseerde en geïdealiseerde visie op de nationale morele gemeenschap en leidt tot uitsluiting (of insluiting op voorwaarden) van migranten. De voortdurende nadruk op moslims als buitenstaanders die zich zouden moeten aanpassen aan dit vanzelfsprekende ideaalbeeld heeft geleid tot wat Schinkel de paradox van integratie noemt. Migranten zijn onvermijdelijk onderdeel van de samenleving, maar tegelijkertijd ook buitenstaanders die aangepast moeten worden om te kunnen behoren tot de morele gemeenschap. Tegelijkertijd blijven zij, als allochtoon, buitenstaanders omdat met die term ook tweede en zelfs derde generatie als buitenstaander gecategoriseerd wordt. Dat is ideaal voor politici want dan kunnen zij blijven hameren op de onaangepastheid en onintegreerbaarheid van moslims. Op die manier krijgt men stemmen, status en tegenwoordig zelfs regeermacht en kan men ervoor zorgen dat moslims en/of migranten zich koest houden waardoor de huidige status quo gehandhaafd blijft en politici daadkrachtig blijven in een situatie waarin ze dat om allerlei redenen (zie onder mondialisering) helemaal niet meer kunnen zijn.

Dat bewijst ook die recente discussie over de hoofddoek weer. Sterker nog, die laat eigenlijk zien dat politici eigenlijk niet in staat zijn tot ook maar iets constructiefs. Weliswaar bedoelde Hennis niet alleen de hoofddoek als religieus symbool, maar het is wel het enige symbool dat ze noemt. Sterker nog het is het enige symbool dat ooit iemand noemt. Klaarblijkelijk zijn Nederlandse politici niet alleen niet in staat om iets te bewerkstelligen voor sociale cohesie, ze zijn niet eens in staat tot een ‘meer beschouwend debat’ over de plaats van religie en over het management van religieus pluralisme. In daarvan bedrijft men schijnpolitiek over de rug van vrouwen en moslims heen.

Deze entry is deel van een serie: De mislukking van het anti-multiculturalisme

Deel I – Windmolens
Deel II – Perverse culturalisering
Deel III – Post-secularisme
Deel IV – Secularistische intolerantie (verschijnt volgende week)

2 comments.

Egypte en het gelijk van de islambashers

Posted on February 9th, 2011 by martijn.
Categories: Guest authors, Multiculti Issues, Religious and Political Radicalization, Society & Politics in the Middle East.

Guest Author: Roel Meijer

De Nederlandse islambashers, zoals Hans Jansen, moeten de afgelopen twee weken zich achter hun oren hebben gekrabd. Is het dan toch mogelijk dat moslims even vergeten zijn dat ze moslims zijn? Dat ze zo maar in opstand komen tegen een regime? Dat ze niet zoals altijd slaafs de bevelen van machthebbers volgen? Zijn Egyptenaren niet vergeten dat ze a) inherent passief zijn, dom, traditioneel, of nog liever, b) radicaal, haatdragend, antiwesters en gewelddadig? In plaats daarvan zijn de afgelopen twaalf dagen honderdduizenden mensen vreedzaam de straat opgegaan en hebben burgerrechten geëist: transparantie, gelijke rechten, eerlijke verkiezingen en een eind aan corruptie. Rationeler—lees westers volgens de islambashers—kan het niet.

Maar gelukkig duurde het niet lang of de critici hadden een verklaring voor dit merkwaardige fenomeen dat al hun vaststaande ideeën over moslims bevestigde. De demonstraties zijn geen inleiding tot hervormingen, maar een voorbode van een islamitische revolutie die moet leiden tot het aan de macht komen van de politieke islam, vertegenwoordigd door de Moslim Broederschap, die gezien wordt als de bron van het islamitische terrorisme. Daarmee waren de gebeurtenissen weer makkelijk te duiden in het apocalyptische wereldbeeld van de islamhaters die de islam zien als het pure kwaad, de antithese van het verlichtingsideaal dat de demonstranten eigenlijk vertegenwoordigden.

Eigenlijk spreken die islamhaters zichzelf op fundamentele wijze tegen. Hun gedachtegang is namelijk fundamenteel in tegenspraak met het zichzelf toegeëigende monopolie van de islamhaters op verlichting, namelijk dat je open staat voor nieuwe informatie en niet alles meteen in een goed-kwaad sjabloon plaatst. In plaats daarvan houden ze er een soortgelijke redenering op na als die van Mubarak: mij of de chaos. In feite stellen zij zich aan de kant van de autoritaire staat. Tegelijkertijd is dit ook de redenatie van Israel, die alleen interesse toont voor regimes in de regio die het vredesverdrag naleven; wat ze doen met de eigen bevolking is verder van weinig belang.

In het wij-zij beeld van de islamhaters komt het Westen op voor democratie en kent alleen het Westen een echte democratische gezindheid. En ook dat is niet meer dan een leeg cliché. De ondersteuning van de betogers door Barack en de eis voor het onmiddellijke vertrek van Mubarak is slechts in schijn een verdediging van de democratie. Daarvoor zijn de westerse belangen voor het voortbestaan van dit regime te groot. Hoe langer Mubarak blijft zitten, hoe groter zal de overwinning lijken als hij eenmaal vertrekt. Het is echter zonneklaar dat de Egyptische militairen hun lucratieve activiteiten evenals hun beleid ten opzichte van de Verenigde Staten en Israel zullen voortzetten. De militairen zullen immers hun belangen in de economie (door sommigen geschat op 40 procent van BNP) en hun inkomsten uit de VS, 1,3 miljar dollar, niet snel laten schieten.

Als reactie hierop zullen islamitische extremisten de kop weer opsteken, aanslagen plegen en chaos en ellende verspreiden. Iedereen kan weer opgelucht adem halen. De islambashers hebben hun gelijk gehaald dat de islam niet deugt en veranderingen onmogelijk zijn. De Egyptische militairen hebben het Westen ervan overtuigd dat zij het enige alternatief zijn voor de chaos. De westerse regeringen zullen zeggen dat ze geen andere keuze hebben dan deze regimes te ondersteunen. De oude Oriëntalistische clichés over de islam en het Midden-Oosten zijn weer in ere hersteld.

Dit zou jammer zijn, niet alleen omdat de Egyptenaren beter verdienen, maar vooral omdat de geschiedenis anders had kunnen lopen. In het positieve scenario is het heel goed mogelijk dat er nieuwe leiders voortkomen uit de demonstraties die niet gericht zijn op een islamitische oplossing. Daarvoor zijn er aanwijzingen genoeg. Bij geen van de protestgolven van het afgelopen decennium waren de Moslim Broeders sterk aanwezig. Dit gold voor de steundemonstraties aan de tweede Palestijnse intifada, de kifaya-beweging van 2004 en de arbeidersstakingsgolven in 2008.

Daarnaast zijn er aanwijzingen dat de parlementsverkiezingen van 2005, waarbij de Moslim Broederschap 88 van de 166 kandidaten won (van 444 zetels), het hoogtepunt was van de populariteit van de MB. Hoewel uit alle verslagen van de activiteiten van die leden in het parlement blijkt dat ze op allerlei terreinen actief waren en met wetsvoorstellen kwamen om burgerrechten te verbeteren en grotere controle wilden uitoefenen op de politiek van de regering, is deze tactiek uiteindelijk mislukt.

Dit is niet zo verwonderlijk. Uit allerlei aanwijzingen blijkt dat de islamistische beweging op zijn retour is. De laatste decennia zijn de tekortkomingen van de islamistische beweging duidelijk aan het licht gekomen. Bij gebrek aan een programma en een wezenlijke hervorming van de maatschappij was de Moslim Broederschap gedwongen steeds meer politieke ideeën uit het Westen over te nemen en verwaterde haar oorspronkelijke ideeëngoed. Een islamitische staat ging overboord, de toepassing van de shari’a bleek ingewikkelder dan men dacht en het toepassen van geweld was al veel eerder geen succesformule gebleken. De jihadisten spelen in dit verhaal dan ook geen enkele noemenswaardige rol.

De betogingen van de afgelopen tijd leken dat beeld te bevestigen. Jammer dat de islambashers graag hun eigen vijanden in stand willen houden en dat de belangen van het Westen zelden parallel lopen met die van de Arabische bevolking. Iedereen was eigenlijk wel toe aan iets anders. De Egyptische facebook generatie had juist een aardige combinatie weten te vinden tussen individualisme en flashmobs, prudentie en duivelse moed, rationalisme en pathos.

Roel Meijer is docent moderne geschiedenis van het Midden-Oosten aan de Radboud Universiteit, afdeling Islam en Arabisch, en senior onderzoeker aan Clingendael, Hij is redacteur van de bundel Global Salafism: Islam’s New religious Movement (New York, Columbia UP, 2009), en samen met Edwin Bakker, redacteur van The Muslim Brotherhood in Europe: Burdens of the Past, Challenges of the Future (Hurst, verschijnt later dit jaar)

Noot: In samenwerking met het Soeterbeeck programma houdt de afdeling Islam en Arabisch van de Radboud Universiteit Nijmegen op donderdag 10 februari van 12.45 – 13.45 een actualiteiten college over de crisis in Egypte.

0 comments.

Publication – The Quest for Religious Purity in New Age, Evangelicalism and Islam

Posted on January 21st, 2011 by martijn.
Categories: Important Publications, ISIM/RU Research, Public Islam, Religion Other, Religious and Political Radicalization.

Together with my colleagues of Erasmus University Rotterdam, Johan Roeland, Stef Aupers, Dick Houtman and Ineke Noomen, I have written an article the first edition of the Annual Review of the Sociology of Religion, published by Brill on the quest for religious purity in the Netherlands.

Taken as a prime model of secularization north European societies have religion more or less confined to the private sphere and religion appears to have less significance in social and public life. In particular Christianity appears to have lost much of its former appeal. Quite a number of authors have argued however that the secularization paradigm is challenged by obvious developments in Western societies, that do witness – albeit to varying degrees – to what José Casanova (1994) called the ‘de-privatization’ of religion. While, from a normative perspective that regards religion as a private matter, public religion is an anomaly, from an empirical perspective it is a reality. This de-privatization of religion appears to have broken the „secularist truce? that guaranteed religious freedom on the one hand, while banning religion from the public sphere on the other.

In our article we discusses contemporary religious discourses and practices among New Age, Evangelical and Salafi Muslim youth in the Netherlands. The three are nowadays not only embraced much more enthusiastically by the younger generations than any other type of religion, but moreover attain some striking features in their hands that serve to set them apart from the traditional types of church-based or mosque-based religion embraced by older generations of faithful. By discussing Luckmann’s (1967) classical account of modern religion as radically privatized we argue that among young Dutch New Agers, Evangelicals and Muslims religion is neither ephemeral and superficial, nor socially unorganized, nor publicly insignificant.
Annual Review of the Sociology of Religion – BRILL

The purpose of the Annual Review of the Sociology of Religion (ARSR) is to investigate the “new” role of religion in the contemporary world, which is characterized by cultural pluralism and religious individualism.

It is the aim of the ARSR to combine different methods within the social scientific study of religion. The ARSR employs an interdisciplinary and comparative approach at an international level, to describe and interpret the complexity of religious phenomena within different geopolitical situations, highlighting similarities and discontinuities. Dealing with a single theme in each volume, the ARSR intends to tackle the relationship between the practices and the dynamics of everyday life and the different religions and spiritualities, within the framework of the post-secular society. All contributions are welcome, both those studying organizational aspects and those exploring individual religiosity.

Contents

Preliminary Material (i-x
Differential Reconstruction Of Religions Among Second Generation Immigrant Youth In Canada (1-28) by Peter Beyer
Youth, Spirituality, And Religion In Canada And Quebec (29-64) by Solange Lefebvre and K. Gandhar Chakravarty
Brazilian University Students And Religion (65-88) by Ari Pedro Oro and Mauro Meirelles
Developments In Spirituality Among Youth In Australia And Other Western Societies (89-114) by Michael Mason, Andrew Singleton and Ruth Webber
The Religiosity Of Youth In Australia And Thailand (115-146) by Philip Hughes
Youth And Religion In Modern China: A Sketch Of Social And Political Developments (147-162) by Fenggang Yang
Young People And Religion In France (163-192) by Céline Béraud and Jean-Paul Willaime
Youth And Religion In Finland (193-218) by Kati Niemelä
Dis)engagements With Christianity Amongst Young People In England And Scotland (219-250) by Giselle Vincett and Sylvia Collins-Mayo
German Youth: Neither Participants Nor Partakers In Religion? (251-288) by Gert Pickel
The Quest For Religious Purity In New Age, Evangelicalism And Islam Religious Renditions Of Dutch Youth And The Luckmann Legacy (289-306) by Johan Roeland, Stef Aupers, Dick Houtman, Martijn de Koning and Ineke Noomen

Introduction
Religious Privatization Or Religious Purification?
Sociality Beyond Church And Mosque
Pure Religion’s Social And Public Significance
Conclusion: In Search Of Religious Purity
References

Religion and Youth in Croatia (307-328) by Dinka Marinovi? Jerolimov and Boris Joki?
Young Muslims Of Italy. Islam In The Everyday Life And The Public Visibility Of A New Generation Of Muslims (329-352) by Annalisa Frisina
Believers In Progress Youth And Religion In Italy (353-382) by Giuseppe Giordan
Lifestyles And Religion (383-402) by Luigi Berzano
Visual Sociology And Religion (403-420) by Roberto Cipriani and Emanuela C. Del Re
The United States: God Bless America (421-438) by William H. Swatos Jr.
Religion In The Netherlands (439-460) by Erik Sengers
Religion And Politics In Portugal: Religious Landscape And Prospective Developments (461-478) by Helena Vilaça
List Of Contributors (479-488)

0 comments.

Waar is de Hofstadgroep?

Posted on January 10th, 2011 by martijn.
Categories: International Terrorism, ISIM/RU Research, Murder on theo Van Gogh and related issues, Religious and Political Radicalization, Young Muslims.

Het lijkt al weer een eeuwigheid geleden dat de kranten volstonden met de Hofstadgroep. Nederlands enige echte ‘terreurorganisatie’ van de laatste 10 jaar. De groep jongeren rondom Mohammed Bouyeri werd in de debatten exemplarisch voor alles wat er mis is met islam en moslims: agressief, onmogelijk (cultureel) te integreren, onbetrouwbaar en een stel idioten. De gretigheid waarmee men deze groep als terreurgroep wilde aanmerken kwam vooral tot uiting toen het gerechtshof tot het oordeel kwam dat ze geen terroristische organisatie waren. Nadat het OM in cassatie ging tegen die beslissing verwees de Hoge Raad de zaak terug naar het Gerechtshof. Dat gerechtshof heeft nu het oordeel geveld dat de groep wel een terroristische organisatie was:
Rechtspraak.nl – Veroordelingen in zaken Hofstadgroep

Het gerechtshof Amsterdam is van oordeel dat de verdachten wel degelijk hebben deelgenomen aan een samenwerkingsverband van voldoende structuur en duurzaamheid om te kunnen spreken van een organisatie. Voorts stelt het hof vast dat die organisatie gericht was op opruiing, aanzetten tot haat en geweld, en bedreiging, onder meer met een terroristisch misdrijf.

De Raad en nu ook het gerechtshof vond dat in de voorgaande behandelingen het begrip ‘organisatie’ niet goed was beoordeeld:
Rechtspraak.nl – Zoeken in uitspraken

Volgens bestendige jurisprudentie moet onder een organisatie als bedoeld in artikel 140 (en dus ook 140a) Sr worden
verstaan:

Een samenwerkingsverband met een zekere duurzaamheid en structuur tussen de verdachte en tenminste één andere persoon. Niet is vereist dat daarbij komt vast te staan dat een persoon om als deelnemer aan die organisatie te kunnen worden aangemerkt moet hebben samengewerkt met, althans bekend moet zijn geweest met alle andere personen die deel uitmaken van de organisatie of dat de samenstelling van het samenwerkingsverband steeds dezelfde is.

Aanwijzingen voor het bestaan van een dergelijk samenwerkingsverband kunnen bijvoorbeeld zijn gemeenschappelijke regels, het voeren van overleg, gezamenlijke besluitvorming, een taakverdeling, een bepaalde hiërarchie en/of geledingen. Dit zijn echter geen constitutieve vereisten om van een samenwerkingsverband te kunnen spreken. Evenmin is vereist dat het samenwerkingsverband steeds uit dezelfde personen bestaat of dat alle deelnemers elkaar kennen.

In concreto heeft de Hoge Raad in de onderhavige zaak geoordeeld dat het gerechtshof Den Haag een te beperkte reikwijdte heeft gegeven aan de maatstaf van gestructureerdheid en duurzaamheid van het samenwerkingsverband door te eisen dat “binnen die groep gemeenschappelijke regels en een gemeenschappelijke doelstelling hebben bestaan, waaraan de individuele leden gebonden waren en door welke gemeenschappelijkheid op die leden een zekere druk kon worden
uitgeoefend zich aan die regels te houden en aan die doelstelling gebonden te achten”.

In zijn conclusie in de onderhavige zaak merkt de advocaat-generaal (AG) bij de Hoge Raad (onder 27 en 28) het volgende op:

Naarmate samenwerking inniger en duurzamer is, zal eerder aan het vereiste van een samenwerkingsverband met een zekere structuur zijn voldaan. Het duidelijkst springt dat in het oog wanneer wordt bedacht dat ook twee personen duurzaam en gestructureerd, dat wil zeggen, gericht op een bepaald doel, kunnen samenwerken zonder dat hun samenwerking verder is gestructureerd in afspraken. Een dergelijk samenwerkingsverband kan toevallig en in de loop der tijd ontstaan omdat men “werkendeweg”ontdekt dat men een gezamenlijk doel heeft waarvan de realisering met duurzame samenwerking gediend is. Zo’n samenwerkingsverband is niet afhankelijk van regels, uitdrukkelijke afspraken of hiërarchische verhoudingen, maar kan heel wel duurzaam zijn en aan het werken aan een gemeenschappelijk doel een bepaalde structuur ontlenen.

Is van een lossere vorm van samenwerking sprake – geen vaste deelnemers aan het samenwerkingsverband, de deelnemers kennen elkaar maar ten dele – dan zal met name het vereiste van het samenwerkingsverband kunnen meebrengen dat ook de onderlinge verhouding tussen de deelnemers of – zoals in het hierna te noemen geval – enkele daarvan aan het samenwerkingsverband enige structuur geeft.

Met verwijzing naar HR 22 januari 2008, LJN BB7134, merkt de AG op dat de Hoge Raad het feit dat twee personen van een groep gedurende ongeveer dezelfde tijd in gestructureerd verband hebben samengewerkt, kennelijk voldoende acht om ook de overige personen van die groep te beschouwen als behorend tot de organisatie, zonder dat van hen een dergelijke structuur in de samenwerking wordt vastgesteld.

De aangehaalde opmerkingen van de AG acht het hof juist en neemt het hof als uitgangspunt.

Het Hof heeft dus een wijder begrip van het concept organisatie. Er hoeft geen nauw gestructureerd samenwerkingsverband te zijn en wanneer het helder is dat persoon A en B van dezelfde groep losjes hebben samengewerkt is dat voldoende om ook personen C t/m Z tot die organisatie te rekenen. Dat lijkt mij gezien de losse definitie een cirkelredenering. Je pikt een groep personen uit de massa, stelt dat er twee gedurende een periode hebben samengewerkt en stelt vervolgens dat dat betekent dat ook de overige tot dat verband horen; maar je had ze er toch al uitgepikt als groep? Wanneer gaat het dan precies van ‘groep’ naar ‘organisatie’? En is gezien de losse definitie van organisatie een groep niet al meteen een organisatie? In een artikel over de Hofstad groep schrijft Lorenzo Vidino dat het netwerk gezien de structuur en het functioneren van de verschillende individuen meer doet denken aan een jeugdbende (pp. 586-587):

In itself, the lack of a recruiter made the Hofstad group typologically distinct from most Western terrorist organizations. But this absence also made the group atypical in another respect: without a clearly dominant, charismatic individual, Hofstad developed an egalitarian spirit. Even though the group had some central figures, such as Bouyeri and Azzouz, its key members did not display true leadership qualities. Those members who were most knowledgeable, most faithful in attending meetings, and most charismatic obviously stood out, but they never took on the role of a leader. In the absence of a formal structure, every member was free to act on his own, without awaiting the direction of some superior. For example, Dutch authorities believe that Bouyeri and Azzouz conceived their attacks by themselves. While their intentions were clear to other members of the group, who might have been aware of some details of their planning, their actions did not emerge from a group effort.
This unusual characteristic of Hofstad might lead some to questionwhether it is actually a proper terrorist group. In its loose structure it parallels another social phenomenon that worries Dutch authorities: Moroccan youth gangs. […]

Jeugdbendes are mostly composed of groups of friends from the same neighborhood—boys between 16 and 20—who regularly congregate in certain squares or public gardens. Unlike many American gangs, jeugdbendes do not engage in large-scale criminal activities; their members limit their unlawful behavior to petty crime and unarmed confrontations with other gang members or even innocent passersby, often pursued for no other reason than to show bravado and impress their peers. Exactly like the Hofstad group, jeugdbendes lack structure and leaders. According to studies conducted by social scientists, those in jeugdbendes with strong personalities do assume a steering role, but no member of the gang is a properly defined leader who can order the other boys what to do. The Hofstad group also resembles a jeugdbende more than a terrorist group in its lack of a specific goal. Terrorist groups generally have a more or less realistic set of goals and a corresponding plan of action to accomplish them. Jeugdbendes, in contrast, are simply groups of disenfranchised youths that spend their time wandering the streets of Dutch cities looking for excitement and a sense of belonging. Unlike American gangs, they do not seek to control territory or to enrich themselves through activities such as selling drugs. The Hofstad group is similarly devoid of goals, with its members seemingly driven more by a nihilistic attraction to violence than by a concrete political goal.

Met die laatste zin ben ik het niet helemaal eens en volgens mij trekt Vidino die conclusie door een gebrek aan begrip over wat dat nihilisme inhoudt. De leden van het Hofstad netwerk hadden wel degelijk politieke doelen en denkbeelden; Vidino doet die af als dromen maar juist in het utopische zit de kracht (en voor de buitenwereld de dreiging) van die doeleinden zoals Roel Meijer en ik proberen te laten zien in ons recente stuk over het Hofstad netwerk. Zijn vergelijking met jeugdbendes is wel interessant en de discussie over de wat voor type groep het netwerk was, is ook meer dan een theoretische discussie zoals Vidino terecht stelt. Of het netwerk wel of geen terreurorganisatie is en wat de rol van ideologie is, is de crux in de afgelopen rechtszaken tegen dat netwerk. In het geval van de Hofstadgroep trekt het Hof op basis van bovenstaande uitgangspunten en het gepresenteerde feitenmateriaal de volgende conclusie:

3.1.4 Conclusie

De conclusie moet dan ook zijn dat de leden van de groep zich met elkaar verbonden voelden door een gemeenschappelijke geloofsovertuiging, dat zij daarin systematisch werden geschoold en dat binnen de groep gestructureerde activiteiten plaatsvonden, die erop gericht waren elkaar in die overtuiging te versterken en de geesten rijp te maken voor deelneming aan de jihad. Dat er tussen de leden van de groep verschil was in de intensiteit van de onderlinge contacten en in de mate van betrokkenheid bij en aanvaarding van het radicaal fundamentalistische gedachtegoed, doet daaraan niet af, nu in ieder geval kan worden vastgesteld dat er sprake was van een gedeelde bijzondere belangstelling voor dat gedachtegoed.

Op grond van het voorgaande, in onderling verband en onderlinge samenhang bezien, komt het hof tot het oordeel dat de verweren van de verdediging met betrekking tot het bestaan van een organisatie of organisaties moeten worden verworpen en dat hier aanwezig is een samenwerkingsverband of samenwerkingsverbanden van voldoende structuur en duurzaamheid om te kunnen spreken van een organisatie of organisaties in de betekenis die daaraan in de rechtspraak over artikel 140 Sr is gegeven, welke betekenis ook voor de toepassing van artikel 140a Sr moet worden aangenomen.
Deze organisatie of organisaties zullen hierna ook wel de groep worden genoemd, of, in het enkelvoud, de organisatie, ook als het om meer dan één organisatie gaat. De groep bestond vanaf in ieder geval mei 2003. Alle verdachten alsmede de overige in de tenlastelegging genoemde personen – met uitzondering van [O.A.L.] en [B.L.] (hierna: [B.L.]), van wier betrokkenheid bij de groep onvoldoende is gebleken – zijn vanaf mei 2003 (en vóór 9 augustus 2004) tot de groep gaan behoren en daarvan in de in de tenlastelegging, onder 2, genoemde periode lid gebleven.

Je vraagt je af waarom het OM in het verleden toch zo’n probleem heeft gehad verschillende verzamelingen criminelen als organisatie aan te merken. Zoals het OM het hier doet, en het Hof gaat daar in mee, kun je zo ongeveer iedere jeugdbende als organisatie aanmerken. Er is eigenlijk maar één verschil: volgens het Hof diende de ideologie als bindmiddel; ook al was er verschil van mening onder de netwerk deelnemers. Dat klopt wel in zijn algemeenheid en inderdaad dient ideologie onder meer als middel om individuen met elkaar te verbinden. Het OM baseert dat op de inhoud van aangetroffen documenten en denkbeelden van prominente betrokkenen zoals Mohammed Bouyeri en Abu Khaled. Het Hof gaat daarin mee, mede op basis van het gegeven dat er een vaste plek van samenkomst was, er scholing plaatsvond door een ervaren leraar Abu Khaled (zeer voor discussie vatbaar!) aan de hand van scholingsteksten en met laptop als leermiddel. De groep wisselde teksten uit waarin jihad werd verheerlijkt en de democratische rechtsorde werd verworpen, aanwezigheid van lijstjes voor financiële bijdragen voor de vrouw van Abu Khaled waaruit een bijzondere loyaliteit zou blijken. Daarnaast zijn er ook uitspraken waarin deelnemers naar zichzelf en anderen zouden verwijzen en zou Mohammed Bouyeri de broeders opgeroepen hebben een vergadering te beleggen. Allemaal punten die stuk voor stuk (deels) kloppen, maar nogmaals wat is dan de grens tussen een vriendengroep, jeugdbende en organisatie? Het belang van de ideologie daarbij wordt nog duidelijker wanneer we kijken naar de afwegingen van het Hof over het oogmerk van de organisatie.
Hierover stelt het hof:
Rechtspraak.nl – Zoeken in uitspraken

3.2.3 Slotsom aangaande oogmerk van de organisatie

De slotsom ten aanzien van het oogmerk van de organisatie is dat zowel het oogmerk tot het plegen van misdrijven als
– vanaf 10 augustus 2004 – het plegen van terroristische misdrijven aanwezig was, waarbij wordt gezien op de volgende misdrijven:
– het in het openbaar, bij geschrift, opruien tot enig strafbaar feit of tot gewelddadig optreden tegen het openbaar gezag, als bedoeld in artikel 131 Sr;
– het verspreiden en om verspreid te worden in voorraad hebben van een geschrift waarin tot enig strafbaar feit of tot gewelddadig optreden tegen het openbaar gezag wordt opgeruid, als bedoeld in artikel 132, eerste lid, Sr;
– het in het openbaar, bij geschrift, aanzetten tot haat tegen of gewelddadig optreden tegen persoon of goed van mensen wegens hun godsdienst of levensovertuiging, als bedoeld in artikel 137d Sr;
– bedreigingen met enig misdrijf waardoor de algemene veiligheid van personen of goederen in gevaar wordt gebracht en met enig misdrijf tegen het leven gericht, schriftelijk en al dan niet tevens onder een bepaalde voorwaarde, als bedoeld in artikel 285, eerste en tweede lid, Sr; en
– bedreigingen met een terroristisch misdrijf, als bedoeld in artikel 285, derde lid, Sr, te weten bedreiging met ‘een aanslag ondernemen met het oogmerk om de grondwettige regeringsvorm te vernietigen of op onwettige wijze te veranderen, begaan met een terroristisch oogmerk’, alsmede bedreiging met ‘moord, begaan met een terroristisch oogmerk’ en/of met ‘doodslag, gepleegd met een terroristisch oogmerk’.

Niet bewezen kan worden geacht dat het oogmerk van de organisatie ook op het plegen van andere (terroristische)
misdrijven was gericht.

3.2.4 Standpunt namens de verdachte dat nog bespreking behoeft

Na het voorgaande kan worden volstaan met de navolgende overweging naar aanleiding van hetgeen door of namens de
verdachte met betrekking tot het oogmerk van de organisatie is betoogd.

Door de raadsman is aangevoerd dat per uiting dient te worden bezien of deze uiting beschermd wordt door de
vrijheden van godsdienst, meningsuiting en ‘informatievergaring’. Voor zover daarmee bedoeld is dat een uitvoeriger
motivering vereist is dan hierboven op dit punt gegeven, verwerpt het hof dit betoog.

Het Hof komt mede tot die conclusie omdat twaalf van 25 aangetroffen documenten (er waren er overigens veel meer) kunnen worden aangemerkt als opruiend, aanzettend tot haat of gewelddadig optreden en dat diverse ook zijn verspreid. Daarnaast gaat het (natuurlijk) ook om de bedreigingen en de pogingen tot deelname aan gewapende jihad in het buitenland door enkele individuen. Dat laatste is natuurlijk begrijpelijk, maar ik wil toch nog even bij de ideologie blijven. Jos bij Geencommentaar.nl heeft daar enkele verstandige dingen over te zeggen:
Soekarno, Hatta en de Hofstadgroep – GeenCommentaar

Een tweede kwestie die De Meij bespreekt is de veroordeling van Soekarno op 22 december 1930 in het toenmalige Nederlands-Indië wegens lidmaatschap van een vereniging met een criminele doelstelling en meer in het algemeen stemmingmakerij tegen de koloniale overheid. Soekarno, na de bevrijding de eerste president van het nieuw Indonesië, draaide voor vier jaar de bak in. Waarom was zijn Partai Nasional Indonesio (PNI) crimineel? Critici van het vonnis van de koloniale rechtbank, waaronder De Meij, wijzen er op dat de rechter hier een nogal vreemde argumentatie hanteert. Er is geen sprake van criminele handelingen, er waren geen aanwijzingen voor gebruik van geweld. De rechter meende simpelweg dat uit de revolutionaire taal van de PNI de gewelddadige doelstelling kon worden afgeleid. Je zegt iets dat mogelijk tot criminele handelingen kan leiden en dus ben je bij voorbaat crimineel. Dit is dus precies de omgekeerde redenering van de Nederlandse rechter die een paar jaar eerder Hatta vrijsprak omdat er een verschil is tussen geweld prediken en geweld gebruiken. Hiermee, aldus de critici, construeerde de koloniale rechtbank zijn eigen feiten.

Inderdaad kun je je afvragen zoals Jos stelt of het Hof inzake het Hofstad netwerk niet hetzelfde doet. Er is zeker sprake van opruiende teksten en teksten die haatzaaien (laat daar geen twijfel over zijn), maar is dat voldoende om het netwerk als terroristische organisatie aan te merken? In tegenstelling tot de zaak tegen Soekarno zijn er hier overigens wel degelijk criminele handelingen en hebben enkele leden ook geweld gebruikt (even terzijde, kan iemand mij nou eens vertellen waar Jason in vredesnaam die handgranaten vandaan heeft gehaald?), maar ook hier leidt de rechter het karakter van de groep vooral (of op z’n minst mede) af aan de revolutionair-islamitische taal van de groep. Propaganda voor geweld hoeft echter nog niet gelijk te zijn aan opruiing laat staan onmiddellijk gebruik van geweld.

Al met al is de uitspraak van de rechter opmerkelijk en voor zover ik kan beoordelen een belangrijke doorbraak voor mogelijk toekomstige processen tegen vermeende terreurgroeperingen. Ik heb de nodige twijfels of deze uitspraak niet veel te ver gaat en of de groep eigenlijk niet gewoon is veroordeeld op basis van de ideologie (op degenen die geweld gebruikt hebben na natuurlijk). Op z’n minst was dit proces tegen de Hofstad groep de belangrijkste; je vraagt je wel af waarom er dan zo weinig aandacht in de media is geweest. Is de hype voorbij?

The Ideology and Influence of Abu Muhammad al-Maqdisi

Posted on November 16th, 2010 by martijn.
Categories: Guest authors, ISIM/RU Research, Religious and Political Radicalization.

The Ideology and Influence of Abu Muhammad al-Maqdisi

Guest Author: Joas Wagemakers

The subject of my dissertation, Abu Muhammad al-Maqdisi, is hardly known among Muslims outside Salafi circles and almost a complete unknown among non-Muslims outside specialists of radical Islam. Still, within those two groups, everybody knows who he is, and rightly so: he is the owner of the biggest online library of radical Islamic literature (www.tawhed.ws), the author of dozens of books and scores of articles, fatwas and poems, has inspired militant Islamists around the world (including the former leader of Al-Qa‘ida in Iraq, Abu Mus‘ab al-Zarqawi) and is even said to have influenced Mohammed B., the murderer of Theo van Gogh. Who is this man and what is so special about him?

Al-Maqdisi’s life

Abu Muhammad al-Maqdisi was born in a village called Barqa in the West Bank in 1959, from which he moved to Kuwait when he was only a small child. In Kuwait, he grew up in a secular family and through some friends who took him to mosques controlled by the Muslim Brotherhood, he became increasingly radical. He began to see the rulers of the Muslim world as apostates, “infidels” who should be fought in order to apply the shari‘a. He was never completely satisfied with the Muslim Brotherhood’s message, however, and wanted to combine the supposedly purist message of Salafism with the radical ideas he had learned from the Brotherhood. He eventually found those in certain 19^th-century Saudi writings that he discovered when he studied in the kingdom for a year in the 1980s.

Armed with the Salafi tools to label Muslim rulers (including Saudi ones) “infidels”, he moved to Pakistan to teach in the camps of the various “Afghan Arabs”, Arab volunteers who had come from all over the Arab world to fight the Soviet Union, which had occupied Afghanistan in 1979. After leaving Pakistan/Afghanistan, he moved back to Kuwait and eventually to Jordan, where he still lives and is imprisoned now.

Ideology

Al-Maqdisi’s ideas are – at first sight – nothing new. Haven’t we heard all this criticism and excommunication (takfir) of the rulers of the Muslim world before from the likes of Sayyid Qutb and Muhammad ‘Abd al-Salam Faraj? Partly, yes. What makes al-Maqdisi different, however, is that he makes extensive use of (often Saudi) Salafi concepts, arguments and scholars and was one of the first to do so extensively. In other words, whereas Salafism had mostly been a quietist version of Islam whose adherents were subservient to their rulers, al-Maqdisi used the tools that Salafism offered him against those very same rulers. This way, he turned the seemingly obedient Salafi ideology upside-down and revolutionised it. To be sure, al-Maqdisi was certainly not the only ideologue responsible for this process but there are certain areas where he was clearly ahead of his time.

Al-Wala’ wa-l-Bara’

One example of al-Maqdisi’s thinking that makes him somewhat special is his treatment of al-wala’ wa-l-bara’ (loyalty to God, Muslims and Islam and disavowal of everything else). While the overwhelming majority of scholars treated this concept (particularly but not exclusively in Saudi Arabia) as something pertaining only to interpersonal and religious affairs, al-Maqdisi changed this. Adopting the reasoning of the 19^th-century Saudi scholars who had influenced him so much, he stated that al-wala’ wa-l-bara’ should also be used in the political, legislative sphere. Not applying Islamic law, he contended, was a violation of the loyalty (wala’) that every Muslim had to show to God. If any ruler of the Muslim world was guilty of such a sin, this should be countered by disavowal (bara’) of them. According to al-Maqdisi, the highest form of bara’ is to fight such rulers through jihad.

Although al-Maqdisi’s reasoning is far more complicated and elaborate than the above shows, his use of concepts such as al-wala’ wa-l-bara’ as well as other terms and arguments usually only employed by state-supported quietist Salafi scholars ensured that he came up with radical solutions akin to what Qutb and Faraj had said but argued for them in a very Salafi way. As such, al-Maqdisi can certainly be viewed as a Jihadi-Salafi (i.e. a Salafi who believes jihad may be used against the supposedly apostate rulers of the Muslim world) but one who has been strongly influenced by the quietist and subservient branch of Salafism as well when it comes to their use of terminology, arguments and sources.

Influence

It is clear that al-Maqdisi’s “quietist Jihadi-Salafi” ideological background reflects his search for Salafi but radical answers to the questions he had. Considering this, it is not surprising that his influence is strongest among those radicals who have roots in or great respect for the quietist Salafi background that al-Maqdisi values so much. This was the case, for example, in Saudi Arabia, where Al-Qa‘ida on the Arabian Peninsula (QAP) was greatly influenced by him. Many members of QAP had strong roots in the Saudi quietist Salafi tradition since they had grown up in a country that prides itself on being a truly Islamic state and uses large parts of the school curriculum to teach its subjects the details of religion. As al-Maqdisi offered Saudi militants Saudi Salafi (and not Egyptian, secular or Marxist) tools to fight the rulers of the kingdom, his message of a radical Islam rooted in a quietist tradition was quite popular among members of QAP.

A process similar to the one in Saudi Arabia took place among radical Salafis in Jordan. Unlike Saudi Arabia, the Hashemite Kingdom of Jordan does not claim to be an Islamic state but there are nevertheless many Salafis there who generally adhere to the same teachings as Saudi Salafis do. Among al-Maqdisi’s supporters, a rather clear distinction can be made between those radicals who had roots in quietist Salafism and those who previously led a life of crime or drug abuse. During my research, I found that the former group has been quite loyal to al-Maqdisi and his teachings, while the latter have often drifted away from his ideas or have even turned against him, considering him too focussed on doctrine or blaming him for allegedly revising his views.

Although al-Maqdisi is not a household name in any country of the world, it is clear that he is an important and influential radical ideologue among like-minded Muslims. His widespread influence, his many writings, his sometimes original thinking and his status as a credible scholar among his admirers ensure that he is going to remain just that for some time to come. Moreover, his current incarceration in Jordan, rather than stop him from being influential, is much more likely to increase his stature as an ideologue unwilling to bend to the will of the “apostate” rulers.

Joas Wagemakers MA is a researcher at the Clingendael Diplomatic Studies Programme and a lecturer and PhD student at Radboud University Nijmegen. Today, 16 November 2010 he defends his PhD thesis on the ideology and influence of Abu Muhammad al-Maqdisi (b. 1959), a Jordanian Jihadi-Salafi ideologue who is widely considered one of the most important radical Islamic scholars alive. Joas Wagemakers has published widely on Islamism and Islamist ideology and co-edits ZemZem, a Dutch-language journal on the Middle East, North-Africa and Islam. Joas Wagemakers blogs at Jihadica.com, a weblog on developments in jihad. His research interests are Islamist movements and Islamist ideology in the context of the modern Middle East and in relation to early-Islamic history.

update: Joas Wagemakers defended his PhD cum laude on 16 November 2010

9 comments.

New Book – Identity and Participation in Culturally Diverse Societies: A Multidisciplinary Perspective

Posted on November 15th, 2010 by martijn.
Categories: International Terrorism, ISIM/RU Research, Murder on theo Van Gogh and related issues, Religious and Political Radicalization, Young Muslims.

Together with Roel Meijer I wrote a chapter Going All the Way: Politicization and Radicalization of the Hofstad Network in the Netherlands. In this chapter we analyze the shift from a politicized identity to a radicalized identity of (members of) the Hofstad network. Our findings are based on an analysis of texts written by the Hofstad network by Meijer who acted as an expert witness at one of the trials involving the network. We also include my observations and transcripts of chats and online debates that I gathered when I followed the activities of the Hofstad network on the Internet between 2002 and 2005 and conducted interviews with three informants within the network. After introducing the Hofstad network, we provide an analysis of the “assimilationist” discourse and the rise of the Salafi movement as a background for the politicization and radicalization of the members of the Hofstad network. This process is analyzed from a social movement perspective, following Gamson (1992), by focusing on their perception of injustice, the agency of the people, and their identity.

This chapter will be published in Identity and Participation in Culturally Diverse Societies: A Multidisciplinary Perspective edited by
Assaad E. Azzi, Xenia Chryssochoou, Bert Klandermans, Bernd Simon
ISBN: 978-1-4051-9947-6
Hardcover
400 pages
October 2010, Wiley-Blackwell
£75.00 / €90.00

You can order online at Wiley.

Identity and Participation in Culturally Diverse Societies presents an original discussion in an edited volume of how the links between identity, political participation, radicalization, and integration can provide a scientific understanding of the complex issue of coexistence between groups in culturally diverse societies.

Offers a scientific understanding of the complex issue of coexistence between groups in culturally diverse societies
Utilizes original theory which combines social psychology, sociology, and political science
Includes an original and extensive discussion of combining the concepts of identity and diversity
Innovatively and engagingly employs the latest research and state-of-the-art theory

Introduction (Xenia Chryssochoou, Assaad E. Azzi, Bert Klandermans, and Bernd Simon).

Part I Development, (Re)Construction, and Expression of Collective Identities (Xenia Chryssochoou).

1 The Role of Nationalism, Ethnicity, and Class in Shaping Greek American Identity, 1890–1927: A Historical Analysis (Yannis G. S. Papadopoulos).

2 Religious Identity and Socio-Political Participation: Muslim Minorities in Western Europe (Maykel Verkuyten).

3 The Bicultural Identity Performance of Immigrants (Shaun Wiley and Kay Deaux).

4 Perceptions of (In)compatibility between Identities and Participation in the National Polity of People belonging to Ethnic Minorities (Xenia Chryssochoou and Evanthia Lyons).

Part II Collective Identity and Political Participation (Bernd Simon).

5 Winners and Losers in the Europeanization of Public Policy Debates: Empowering the Already Powerful? (Ruud Koopmans and Paul Statham).

6 New Ways of Understanding Migrant Integration in Europe (P. R. Ireland).

7 Collective Identity and Political Engagement (Bernd Simon).

8 Collective Identity, Political Participation, and the Making of the Social Self (Stephen Reicher and John Drury).

Part III Radicalization (Bert Klandermans).

9 Radicalization (Jacquelien van Stekelenburg and Bert Klandermans).

10 Citizenship Regimes and Identity Strategies Among Young Muslims in Europe (Catarina Kinnvall and Paul Nesbitt-Larking).

11 Going All the Way: Politicization and Radicalization of the Hofstad Network in the Netherlands (Martijn de Koning and Roel Meijer).

12 Trajectories of Ideologies and Action in US Organized Racism (Kathleen M. Blee).

13 No Radicalization without Identification: How Ethnic Dutch and Dutch Muslim Web Forums Radicalize Over Time (Jacquelien van Stekelenburg, Dirk Oegema, and Bert Klandermans).

Part IV Integration (Assaad E. Azzi).

14 Immigrant Acculturation: Psychological and Social Adaptations (John W. Berry).

15 Ethnic Social Networks, Social Capital, and Political Participation of Immigrants (Dirk Jacobs and Jean Tillie).

16 Naturalization as Boundary Crossing: Evidence from Labor Migrants in Germany (Claudia Diehl and Michael Blohm).

17 Confronting the Past to Create a Better Future: The Antecedents and Benefits of Intergroup Forgiveness (Nyla R. Branscombe and Tracey Cronin).

Conclusion: From Identity and Participation to Integration or Radicalization: A Critical Appraisal (Assaad E. Azzi).

Name Index.

Subject Index.

Authors
Assaad Azzi is Professor of Psychology and Director of the Social Psychology unit at the Université Libre de Bruxelles. His research focuses on identity, resource-distribution, and the perception of justice and injustice in majority-minority relations.

Xenia Chryssochoou is Associate Professor at Panteion University, Athens. She currently works on mobility, migration and justice and on perceptions of globalization and political participation.

Bert Klandermans is Professor in Applied Social Psychology at the VU-University, Amsterdam, The Netherlands. He is co-editor (with Suzanne Staggenborg, 2002) of Social Movements, Protest, and Contention and co-author, most recently, of the Handbook of Social Movements Across Disciplines (with Conny Roggeband, 2007).

Bernd Simon is Professor of Social and Political Psychology and one of the Directors of the Institute of Psychology at the Christian-Albrechts-University in Kiel, Germany. His research investigates inter- and intragroup processes.

Review/promo
This is a timely, incisive, and groundbreaking book on participation amidst societal change. Its fascinating chapters discuss a set of related topics – identity, intergroup relations, inequality, and migration – providing rich insight into dynamics of inclusion and exclusion. It is a great read that capably charts the course for future research on complex and global social issues.’
— Professor Susan Opotow, City University of New York, US

‘This is really a remarkable book on an important, complicated and challenging topic. It is a brilliant example of the fruitfulness of true interdisciplinarity, which is not interested in just being right, but in solving a problem with the serious and open use of contributions from different sources. And it shows that a strictly analytic perspective is not only possible in these soft fields of identity and political engagement, but also the only chance to find a way out of the various traps of more or less open discourses or casual descriptions that we are mostly used to seeing in these fields.’
— Professor Hartmut Esser, University of Mannheim, Germany

‘Multi-disciplinarity is extolled by many, but practiced by very few. This international team of contributors moves across levels of analysis, disciplines, and contexts with real intellectual verve. The volume impresses with its genuine and serious attempt to examine identity as a rich latticework of society and subjectivity. The esteemed team of editors – learned scholars all – provide what may prove to be the new social science of identity in society. I am excited by the possibilities.’
— Professor Colin Wayne Leach, Department of Psychology, University of Connecticut, US

‘Bridging psychology and sociology, this book demonstrates the importance of self and identity for analyzing and understanding social movements in diverse societies. With essays by some of the most eminent scholars, this volume is a must-read for scholars interested in how identity influences social movement recruitment, activism, and maintenance.’
—Professor Verta Taylor, University of California Santa Barbara, US

‘This volume represents a turning point in the study of cultural diversity. Migrations in a globalised world have rendered the question of identity within diversity such a complex matter that it requires the coordinated effort of several disciplines in the social and human sciences. Identity and Participation in Culturally Diverse Societies achieves this coordination through the scientific rigour of an outstanding group of international scholars with the insight derived from the added value of genuine interdisciplinarity.’
— Professor Fabrizio Butera, University of Lausanne, Switzerland

1 comment.

Brief van Jason W.: Herziening

Posted on October 16th, 2010 by martijn.
Categories: ISIM/RU Research, Murder on theo Van Gogh and related issues, My Research, Religious and Political Radicalization.

De Volkskrant maakt vandaag melding van een brief van Jason W. waarin hij terugkomt op zijn eerdere denkbeelden en acties. Dit herzienings- of herroepingsdocument is hieronder volledig geplaatst:

De idealen die ik eens huldigde zijn teloor gegaan en ik ben tot het besef gekomen dat ze moreel bankroet zijn. Met afgrijzen heb ik toegezien hoe een ooit hooggestemde ‘vrijheidsstrijd’ die het startsein zou moeten zijn voor een nieuwe, rechtvaardige wereld – met name in Irak – is verworden tot een bloedige escalatie van geweld, sektarisme en godsdienstwaanzin. Daarbij zijn ongehoorde wreedheden en misdaden begaan.

Mensen in landen die (mede) door Islamisten zijn bevrijd van dictaturen zoals Irak hebben massaal de ideologie verworpen in welke naam ze ‘bevrijd’ zouden zijn nadat ze er in de praktijk onder hebben moeten leven. Ze concludeerden dat deze geen enkel toekomstperspectief beidt. Dit heeft mij ertoe gedwongen mijn standpunten kritisch te herzien, wat heeft geleid tot het besef van de onhoudbaarheid ervan.

Ik schrijf dit om de samenleving te informeren dat ik mij niet langer identificeer met de vroeger door mij gehuldigde standpunten en hoop een constructieve bijdrage te leveren aan onze verdeelde samenleving. Ik hoop hiermee jongeren te waarschuwen om zich niet te laten misleiden door valse beloften en idealen.

Het streven om een Islamitische Staat te realiseren is op een totale mislukking uitgelopen. Dit heeft naar mijn inzicht verschillende redenen. Zo heeft de Islam een oorlogsrecht en legt het zijn volgelingen een hoge ethische standaard op. Deze is echter moeten voeten getreden in de vele, volslagen willekeurige moordpartijen op onschuldige (moslim)burgers.

Maar er is meer aan de hand. De hele achterliggende wereldbeschouwing, berust op een ondeugdelijke basis. Het beeld dat de wereld slechts bestaat uit gelovigen en ongelovigen, waarbij de laatsten er slechts op uit zijn om de eersten te vernietigen, is een kinderachtige en grove simplificatie van de werkelijkheid. Het gaat voorbij aan de complexiteit en vele nuances die de werkelijkheid rijk is. En aan het feit dat de meeste van de huidige problemen in de Islamitische wereld niet het resultaat zijn van complotten van interne en externe vijanden, maar historisch gegroeide problemen. Daar bestaan geen snelle of makkelijke oplossingen voor. De bewering dat deze problemen zullen verdwijnen wanneer moslimgemeenschappen terugkeren naar de ‘zuivere islam’, is veel te kort door de bocht.

Dit wereldbeeld wortelt voor een belangrijk deel in het verwerpen van ongeloof. Het is de radicale variant van dit concept dat munitie levert om iedereen die niet exact hetzelfde religieuze wereldbeeld deelt tot ongelovige te verklaren en daarmee zijn bloed en bezit buiten de wet te stellen. Het is een extreem exclusieve, uitsluitende opvatting, die slechts leidt tot een constante vergroting van het aantal te bestrijden vijanden.

Het kan geen probleem oplossen, doordat het elke mogelijkheid om compromissen te sluiten en te participeren in wereldse politiek bij voorbaat onmogelijk maakt. Het is een heilloze visie welke ten onder gaat aan zijn eigen rigoureus gesloten ideologische kaders.

De wereldvreemdheid van de Islamisten kenmerkt zich door het ontbreken van banden met de samenlevingen namens welke het beweert te vechten. Het roept conflicten uit tot jihad die in werkelijkheid vooral nationalistisch zijn en historische gronden hebben. Deze samenlevingen hebben hun eigen doelen en zitten er niet op te wachten dat hun strijd wordt gekaapt door salafisten met een heel andere agenda. Dit gebrek aan binding verklaart waarom in alle conflicten sinds de jaren ’80 geen enkele heeft geleid tot een Islamitische staat.

Islamisten dienen derhalve de wapens neer te leggen en andere, vruchtbaarder methoden aan te wenden. Ze moeten zich omvormen tot sociale en politieke partijen om zo de gewenste hervormingen tot stand te brengen. De problemen in Palestina, Afghanistan, Tsjetsjenië enzovoorts, vereisen oplossingen op politiek niveau. De tot nu toe gevolgde strategie is contraproductief geweest en heeft mogelijke oplossingen alleen maar verder weggebracht.

Maar er is een belangrijker, bredere issue en dat betreft het Islamisme zelf. Is het echt nodig om te streven naar een Islamitische staat? We dienen te beseffen dat zich in de laatste drie eeuwen zeer ingrijpende en radicale veranderingen hebben voorgedaan, globaal aangeduid met modernisering. De meeste problemen in de Islamitische wereld zijn een gevolg van het achterop raken in het moderniserings- en industrialiseringsproces. De stelling dat de Sharia de oplossing is voor alle partijen lijkt in dit licht bezien achterhaald. Het is veeleer zo dat we behoefte hebben aan een fundamentele herbezinning over de plaats van religie in de moderne wereld. De Sharia is geënt op traditionele, rurale gemeenschappen en lijkt een anachronisme in de moderne wereld, die in toenemende mate urbaniseert, liberaliseert en globaliseert, en waar het gevoel van gemeenschapszin is vervangen door ideologisch en economisch individualisme. Ook heeft religie door de opkomst van de moderne wetenschap en het rationele denken zijn waarheidsmonopolie verloren, en kan het geen aanspraak meer maken op het belang en de status die het eens had. Al deze problemen zijn uniek voor de moderne tijden kunnen niet opgelost worden met voormoderne oplossingen.

Ik roep daarom moslims, vooral salafisten, op om goed na te denken over deze zaken. Een terugkeer naar het verleden zit er niet meer in. We moeten de moderne tijd met al zijn verworvenheden, waaronder de democratische rechtstaat, accepteren, en ons van daaruit oriënteren op onze plek in de samenleving. We moeten voor onszelf erkennen dat het verleden voorbij is en niet meer terugkomt, en ons richten op de toekomst.

Dit betekent niet dat wij onze religie moeten verloochenen; wel betekent het dat we de realiteit moeten accepteren en ons eraan aan moeten passen. Slechts dan zullen wij werkelijk in staat zijn om onze problemen op te lossen.

Jason.

Beluister HIER een kort gesprek met de advocaat van Jason W.

2 comments.

PVV stemmers – Stelletje Malloten!

Posted on September 29th, 2010 by martijn.
Categories: Multiculti Issues, Religious and Political Radicalization.

Jaren geleden, zeven dacht ik of zes, ontstond er de nodige commotie toen de AIVD een link legde tussen radicalisering en het islamdebat in Nederland. Later in 2007 gebeurde dat nogmaals door Tsjibbe Joustra. Dat mocht niet gezegd worden door een ‘ambtenaartje’. Best iets voor te zeggen want een ambtenaar moet terughoudend zijn, maar was integraal onderdeel van de analyse van de AIVD. Veel te kort door de bocht geformuleerd en daarom in zijn algemeenheid zeer twijfelachtig want radicalisering is wel wat complexer dan dat. De criticasters vonden dat hun mond gesnoerd werd en waren het ook oneens daarmee; het probleem zat ‘m niet in de islamkritiek maar in islam. En ook dat is in zijn algemeenheid weer veel te simpel en dus onjuist. Wat de invloed van het islamdebat is op radicalisering is nauwelijks vast te stellen omdat er veel te veel andere factoren eveneens een rol spelen. Tegelijkertijd hoeven we ook niet te doen alsof radicalisering onder moslim nou zomaar uit de lucht is komen te vallen.

Nu loopt er een andere discussie die is gestart door Anil Ramdas en (in reactie op hem) Joost Zwagerman. Ramdas maakt gehakt van PVV-stemmers en bestempelt ze in feite tot racistisch en fascistisch blank uitschot dat gevoed wordt door allerlei populistische praat en media. Volgens Zwagerman duwt hij met dergelijk denigrerend taalgebruik autochtone burgers juist richting de PVV en zou hij dus mede verantwoordelijk zijn (en met hem links want Ramdas’ stuk symboliseert de verlegenheid van links met de PVV) de radicalisering van autochtone burgers. Waar Zwagerman dus Ramdas’ uitlatingen ziet als aanjager voor radicalisering, wijst Ramdas erop dat het eigenlijk toch gewoon de hedendaagse cultuur is. De rollen van criticasters en verdedigers lijken omgedraaid nu in vergelijking met 2007 en daarvoor. ‘Links’ steunt Ramdas en wijst op de vrijheid van meningsuiting, ‘rechts’ is gekwetst en het weldenkende midden wijst op het gevaar van dergelijke uitlatingen. Beide opvattingen zijn weer simplistisch en onjuist, nog afgezien van het feit dat beide bijdragen vooral grossieren in drogredenen. Maar ook hier geldt dat we ook weer niet moeten doen alsof de gang van de burgers naar de PVV zomaar uit de lucht komt vallen. Laten we er eens nader naar kijken en beginnen met Zwagerman’s punt over het ridiculiseren van PVV-ers:

Naar aanleiding van bovenstaand filmpje, vatte Jeroen Pauw kernachtig de boodschap van Geenstijl.tv samen: “Dat is toch een stelletje malloten?”. Het schijnt bon ton te zijn om PVV-stemmers als zodanig neer te zetten. Het lijkt ook allemaal zo eenduidig. Zoals René Danen in een discussie met Frans Timmermans op Facebook stelde:
Facebook | Frans Timmermans het misverstand van Zwagerman is dat hij denkt ressentiment te kunnen wegnemen door het te voeden. Misschien goed als hij eens kennisneemt van de correspondentie tussen BHL en Houellebecq (toch onverdachte bronnen). Het voeden van ressentiment is als het voeren van een krokodil in de hoop dat hij jou als laatste opeet.

Rene Danen: Merkwaardig dat er bij Zwagerman en veel media zo’n behoefte is om de PVV kiezer te analyseren en typeren. Dat gebeurt bij geen enkele andere partij.

VVD-stemmers zijn geoon mensen die achter de neo-liberale VVD-standpunten staan. PvdA-ers …mensen die net als die partij eerlijk willen delen. Maar PVV-stemmers willen plotseling iets heel anders dan het racistische programma van de PVV. Wilders is dag in dag uit met zijn discriminerende opmerkingen op TV, maar daar zou het allemaal niets mee te maken hebben. Raar toch. Bovendien. Wie op een overduidelijk racistische partij zou stemmen alleen om zijn pensioentje te redden of het CDA een hak te zetten deugt ook niet. Dat is eigenbelang of rancune najagen over de ruggen van minderheden in ons land.

Wie kritiek heeft op CDA of PvdA kan ook SP of ChristenUnie stemmen. Er is dus geen enkele reden om PVV-stemmers niet op hun gedrag aan te spreken. Je neemt die mensen pas serieus als je ook durft te zeggen dat hun vreemdelingenhaat niet deugt.

Tsja, als de wereld zo simpel en eenduidig in elkaar zat…Eén van de redenen waarom we het willen weten, is dat het ook iets zegt waarom mensen niet meer op andere partijen stemmen. Nog een reden is, dat we het niet weten waarom mensen op Wilders stemmen. Dat leidt tot allerlei problematische statements als zouden PVV-stemmers bijna psychisch gestoord zijn want de samenleving is ziek. Inderdaad, als dat al klopt dan zouden ook andersstemmers ziek zijn. Het idee erachter is een beetje dat wie verstandig is, gewoonweg niet PVV kàn stemmen. Wetenschappers, antropologen niet uitgezonderd, hebben vaak de neiging die groepen te analyseren die zij op het eerste gezicht sympathiek vinden. En dus laten we de PVV-stemmers dan ook maar links liggen en we dienen af te gaan op speculaties. Al in 2008 pleitte ik voor serieus antropologisch onderzoek onder PVV-stemmers, maar twee jaar later moet ik concluderen dat alleen mijn eigen Ethnobarometer onderzoek nog enigszins in die richting komt (maar voor PVV-stemmers ook zwaar onvoldoende).

Die speculaties zijn natuurlijk niet zomaar speculaties. Net als het filmpje van GS maakt het van de PVV-stemmer een karikatuur, samengevat onder de term malloten en tokkies. We zagen dat de afgelopen weken vooral terug in de ruzie tussen Anil Ramdas en Joost Zwagerman. Dit is, volgens mij, de kern van het betoog van Ramdas:
Het Culturele Drama – Column – Nieuws & Opinie – deBuren

Als ik de huidige politieke situatie in Nederland overzie, merk ik twee dramatische vergissingen in Scheffers ‘Multiculturele Drama’: ten eerste dat ‘de oude sociale kwestie’, de achterstand van Hollanders, zou zijn opgelost. Ten tweede dat ‘de sociale kwestie’ belangrijker is dan ‘de culturele kwestie’.

[…]En met culturele kwesties bedoel ik niet alleen de cultuur van de allochtonen, en daarin dan vooral de Islam: ik maak me diepe zorgen om de cultuur van de autochtonen, van de blanken, van de Hollanders.

En daar heeft hij een punt, zonder meer. Maar dan zegt hij:
Het Culturele Drama – Column – Nieuws & Opinie – deBuren

Die Hollanders die in die eigen huizen wonen en een eigen auto hebben en met vakantie kunnen, zijn voor een groot deel white trash. Het zijn tokkies, het zijn families Flodder, met achterlijke ideeën en onbeschofte omgangsvormen. Wat kun je anders zeggen van de meeste Telegraaflezers, SBS-6- en RTL-kijkers en PVV-stemmers, dan dat ze boers, onbehouwen, ruw, plat, vulgair, ordinair en ongemanierd zijn? Primitieve, rancuneuze, rechtse en extreemrechtse types zonder moraal, zonder principes, zonder idealen; kan het anders worden geformuleerd?

De culturele beschaving van een groot deel van de Hollanders is net zo mislukt als die van een groot deel van de allochtonen. En dat komt omdat we cultuur minder belangrijk vonden, en omdat we onder de sociale kwestie alleen de materiële kanten verstonden. Fatsoen is niet materieel, niet te meten, en dus onzichtbaar.

Joop Zwagerman die zich al vaker keerde tegen ‘het benauwende en politiek correcte links van vandaag de dag‘ als het gaat om islamkritiek (maar daarbij wel een heel vage en brede definitie lijkt te hanteren die racisme de-politiseert tot kritiek) reageert furieus op Ramdas:

Waarom besteed ik eigenlijk mijn woorden aan de oenige Anil Ramdas? Omdat onze vriend een multiculti-programma gaat maken voor de VPRO. Vriend Ramdas is tot in detail het evenbeeld van vriend Wilders: beiden stigmatiseren, beiden schelden er op los, beiden zetten een specifieke bevolkingsgroep weg als minderwaardig en […] achterlijk. Het verschil is dat Wilders door het OM wordt vervolgd en dat Ramdas kennelijk een applausje van de VPRO verdient. De scheefgroei en morele verdooldheid van Nederland in een notendop. Droevig

De kern denk ik is dat Ramdas hetzelfde zou doen als Wilders én precies laat zien waarom PVV-kiezers zich vervreemd voelen van de culturele elite. Volgens Ramdas zit ‘m dat mede in de hedendaagse cultuur en meer precies nog culturele wansmaak als gevolg van slechte opvoeding; beide produceren verkeerde opvattingen. In een opinie-artikel gaat Zwagerman iets verder in op mogelijke motieven van mensen om op Wilders te stemmen, mede aan de hand van een mooi artikel uit de NRC Hoe God verdween uit het zuiden. In dat artikel vragen de schrijvers Joke Mat en Laura Starink zich af waarom PVV-kiezers juist het zuiden komen. Samengevat door Zwagerman:
Links helpt Wilders door PVV-kiezers te kleineren – Opinie – de Volkskrant

De kiezer uit het Zuiden wendt zich tot Wilders als gevolg van een hele reeks ongenoegens. Alleen al Wilders’ erkenning van die ongenoegens volstaat om hem zijn stem te geven. Schaalvergroting, globalisering, de EU als een ongrijpbaar en log instituut dat beleid uitzet dat funest is voor de regio, maar ook dreigende bezuinigen op de zorg en verharding in het publieke domein – het is de gemiddelde Wilders-stemmer een nachtmerrie.

Martelaar
Eigenlijk verschilt het onbehagen van die PVV-kiezer niet zoveel van dat van andere kiezers. In de NRC-reportage zei een pastoor in Maastricht het zo: ‘Mijn bejaarden stemden allemaal op de PVV. Ze voelen zich in hun bejaardentehuizen verwaarloosd en denken dat Wilders daar iets aan kan doen. Met moslims heeft het niets te maken, maar ze denken wel: als je uit een vreemd land komt, wordt er van alles voor je gedaan en als wij wat nodig hebben, kan er niks.’

Ook de motieven van hoger opgeleiden om op Wilders te stemmen, hebben weinig te maken met de repressieve maatregelen die Wilders in het vooruitzicht stelt. Voor die hogeropgeleiden is vooral het vrije woord van belang.

Het NIPO deed, op verzoek van de Volkskrant, vorig jaar onderzoek naar die motieven, met als conclusie: ‘De hoger opgeleide kiezers voelen zich vooral tot de PVV aangetrokken vanwege de vrijheid van meningsuiting, die in hun ogen wordt bedreigd door de groeiende islamisering. Zij zien Geert Wilders als de martelaar van het vrije woord.’

Dat martelaarschap werd er alleen maar groter op toen het OM Wilders ging vervolgen. Ooit was de steun voor de PVV onder hoger opgeleiden minimaal, maar de NIPO-cijfers uit 2009 lieten zien dat nu 10 tot 15 procent van die hoger opgeleiden ‘om’ is voor de PVV.

Volgens Zwagerman steunen ze de xenofobische, racistische en fascistische statements niet zozeer, maar nemen ze die voor lief (hetgeen de verontwaardiging van Ramdas ook weer niet helemaal onbegrijpelijk maakt). Ook al komt in de verhalen die we in het NRC stuk lezen de islam nauwelijks voor (dat is ook weer niet zo verwonderlijk aangezien er genoeg te klagen valt over andere zaken) feit is wel dat de PVV groot is geworden via zijn anti-islamagitatie en dat mensen deze op z’n minst dus niet zo problematisch vinden. Dit heeft denk ik toch te maken met het gegeven dat veel issues direct of indirect toch met cultuur worden verbonden met de ‘logic of culture talk’ iets dat ik al eerder stelde naar aanleiding van de laatste verkiezingen in Have the Dutch become intolerant? In een lezing voor het ABC naar aanleiding van een onderzoek van Eva Klooster (dat ook enig inzicht biedt in de ongenoegens van mensen) stelde ik dat:
C L O S E R » Blog Archive » Het pluriforme ongenoegen

Terwijl dus eerder in de tijd van de verzuiling en daarvoor nationalisme vooral gebaseerd was op het verbonden zijn met een religieuze of ideologische gemeenschap, gaandeweg de jaren ’80 en ’90 werd dit vervangen door een idee van morele gemeenschap gebaseerd op een gedeelde cultuur die gebaseerd zou zijn op sexuele vrijheden, emancipatie van de vrouw en vrijheid van meningsuiting. Moslims werden, en worden, gevreesd vanwege hun vermeende oppositie tegen deze vrijheden en vanwege hun vermeend sterke religiositeit die veel autochtone niet-moslims herinnert aan het verleden met de beperkingen die werden opgelegd door de kerken. De vrees voor de islam, mede aangewakkerd door allerlei gewelddadige acties door moslims volgens hen uit naam van de islam, is vermengd met een vertoog over jezelf zijn en Nederland als seculiere staat waar religie achterhaald zou zijn en doet denken aan de verstikkende beperkingen van vrijheden uit de jaren vijftig. Deze verschijnselen produceren een extremisme van het midden waar de PVV de belangrijkste verschijningsvorm, vertolker en aanjager van is.

Het extremisme van het midden is ontleend aan Seymour Martin Lipset:
C L O S E R » Blog Archive » Het pluriforme ongenoegen

Wat opvalt in de uitspraken van de mensen in het onderzoek van Eva Klooster maar ook in de ethnobarometer is een wat Seymour Martin Lipset noemde het extremisme van het midden. Waar extremisme meestal in de marges van links of rechts wordt gezocht, kan deze ook in het midden gevonden worden. Het gaat daarbij om ogenschijnlijk tegenstrijdige opvattingen. Allereerst is er een extreem egalitarisme: iedereen is gelijk en etnische en religieuze achtergronden zouden geen enkele rol mogen spelen en iedereen moet sociaal-economisch gezien gelijke kansen hebben. Tegelijkertijd is er ook een sterk autoritarisme: een conservatieve perceptie op culturele waarden, individuele vrijheid en culturele diversiteit. Het eerste heeft vooral betrekking op sociaal-economische positie en het tweede op culturele diversiteit. Dat maakt deze mensen niet links of rechts, maar beiden. De bindende factor lijkt te zijn dat mensen de indruk hebben dat hun leefstijl wordt aangetast: zowel door de economische crisis (maar wellicht ook door een toenemende flexibilisering van de arbeidsmarkt met tijdelijke contracten, uitzendwerk en ontslagversoepeling) als door multiculturalisme. Vooral mensen die het idee hebben dat ze niet meekunnen in de materialistische status race (en daarvoor hoef je niet bij de lage inkomens te behoren) zouden zich kunnen afzetten tegen culturele diversiteit temeer daar zij zich het culturalisme zoals hierboven besproken ook eigen hebben gemaakt. Het extremisme van het midden, of misschien beter gezegd de radicalisering van het midden zit ‘m hierin dat het gedachtegoed dat men uit en de praktijken die men voorstelt weliswaar niet neo-nazistisch of klassiek racistisch zijn, maar wel dat ze zich verwijderen van wat algemeen als ge-accepteerd wordt/werd aanvaard door instituties in de samenleving.

De analyse hierboven is mede ontleend aan Achterberg en Houtman. Zij wijzen er ook op dat het bij een lage sociaal-economische positie (toch de belangrijkste groep Wilders-stemmers) het ook gaat om het culturele kapitaal. Mensen stemmen niet irrationeel omdat ze dom en arm zijn, ze stemmen helemaal niet irrationeel. Hun nadruk op egalitaire verhoudingen en herverdeling van welvaart (iets wat Wilders ook doet) heeft te maken met een gebrekkig economisch kapitaal (banen, opleiding, kansen op de arbeidsmarkt) waardoor het in hun ogen volledig vanzelfsprekend is om te stemmen voor diegenen die de verzorgingsstaat beschermen. Ze hebben echter ook een gebrekkig cultureel kapitaal dat vaak gepaard gaat met conservatieve waarden en verwerping van libertaire waarden. Het eerste, gebrekkig economisch kapitaal, zorgt ervoor dat men probeert economische onzekerheid in te dammen en het tweede, cultureel conservatisme, zorgt ervoor dat men culturele onzekerheid probeert te verkleinen door een nadruk op law and order en een sterk gezag. Het eerste zorgt ervoor dat men de nadruk legt op gelijkheid voor iedereen en dat iedereen gelijke kansen moet hebben, het tweede zorgt ervoor dat ze sterk autoritair en dus hierarchisch zijn ingesteld. Het gaat daarbij niet alleen om objectieve economische en culturele onzekerheid, maar ook om de ervaring ervan. En juist de logic of culture talk, is mijn stelling, beïnvloedt die ervaring negatief. Interessant is dat juist partijen als PVV, maar ook SP, juist een zeer sterke combinatie hebben van een progressief sociaal-economisch programma met een cultureel-conservatief programma; precies de combinatie die mensen in economische en culturele onzekerheid aanspreekt. Maar of het nu Wilders is die een dergelijk klimaat schept (Ramdas) of dat hij het product ervan is (Zwagerman), dat is onduidelijk. En, hetzelfde punt kunnen we maken voor radicalisering onder moslims, het is waarschijnlijk op complexe wijze allebei.

3 comments.

IMES Rapport – Salafisme in Nederland. Aard, omvang en dreiging

Posted on September 24th, 2010 by martijn.
Categories: [Online] Publications, Important Publications, Religious and Political Radicalization.

Vandaag vindt de presentatie plaats van het rapport ‘Salafisme in Nederland. Aard, omvang en dreiging’. Onderzoekers van het Instituut voor Migratie en Etnische Studies (IMES) aan de Universiteit van Amsterdam (UvA) onderzochten daartoe maandenlang de salafistische (streng orthodoxe islamitische) gemeenschap in Nederland, en bekeken de mate van orthodoxie in de gehele Nederlandse moslimgemeenschap. Het onderzoek is uitgevoerd in opdracht van het Wetenschappelijk Onderzoek- en Documentatiecentrum van het Ministerie van Justitie op verzoek van de Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding.

Hoewel er met grote regelmaat negatief wordt gesproken over de streng orthodoxe islamitische gemeenschap in Nederland, was het tot nog toe gissen naar aard, omvang en de daadwerkelijke dreiging ervan. Het ontbrak namelijk aan gedegen kennis over deze gemeenschap. Het rapport Salafisme in Nederland. Aard, omvang en dreiging, het resultaat van tien maanden veldwerk binnen de salafistische gemeenschap en 1103 interviews met een representatieve groep van Nederlandse moslims (in samenwerking met het Centraal Bureau voor de Statistiek), moet die leegte vullen.

Vragen die aan bod komen zijn onder meer: Hoe ziet de salafistische gemeenschap in Nederland er eigenlijk uit en hoeveel streng orthodoxe moslims zijn er? In hoeverre is er sprake van radicalisme en extremisme binnen deze gemeenschap en staat integratie op het spel? Hoe staan streng orthodoxe moslims tegenover de rol van geweld bij het verwezenlijken van hun religieuze idealen? In hoeverre moeten we islamitische orthodoxie opvatten als een bedreiging voor de Nederlandse democratie?
Auteurs

De onderzoekers en auteurs van het rapport zijn Ineke Roex, Sjef van Stiphout en Jean Tillie van het IMES aan de UvA. Ineke Roex is antropologe en verrichtte eerder veldwerk onder de Arabisch-Europese Liga in België. Sjef van Stiphout is politicoloog en thans als onderzoeker verbonden aan een internationaal vergelijkend onderzoek naar de islam in Europa (EURISLAM). Jean Tillie is bijzonder hoogleraar Electorale Politiek aan de UvA en publiceerde eerder over de politieke participatie van migranten en radicalisme en extremisme onder (Amsterdamse) moslims. De onderzoekers zijn tevens verbonden aan het AISSR (Amsterdam Institute for Social Science Research) en de programmagroep Challenges to Democratic Representation.

Waarom een studie naar salafisme?

Sinds de aanslagen in New York op de Twin Towers en de moord op Theo van Gogh door Mohammed Bouyeri is islamitisch radicalisme in Nederland een belangrijk onderwerp in het publieke en politieke debat. In dit debat worden salafisme en radicalisering steeds vaker in één adem genoemd. De basis van het salafisme is het streven naar een moreel sociaal herstel door terug te keren naar de religieuze bronnen: de Koran en de Sunna.

Belangrijke conclusies

Deze studie concludeert dat er geen sprake is van radicalisering binnen de salafistische gemeenschap in Nederland en dat zij geen bedreiging vormt voor de Nederlandse democratie. Salafistische organisaties vormen eerder nog een buffer doordat zij geweldscomponenten afkeuren. Radicalisering in de zin van de actieve bereidheid om geweld te gebruiken vindt dan ook plaats buiten de salafistische organisaties.

Van de verschillende stromingen in het salafisme, blijken politieke salafi’s in Nederland het meest zichtbaar. Zij zijn politiek en maatschappelijk geëngageerd en voorstander van vernieuwingen die ten goede kunnen komen aan de geloofsgemeenschap. Predikers wijzen geweld af en streven niet naar invoering van de Sharia (strenge moslimwetten) in Nederland. Uit het veldwerk onder de salafistische gemeenschap doemt een beeld op van een ‘gewone’ orthodoxe beweging en is er geen indicatie te vinden voor radicalisering.

Uit de survey blijkt dat 8 procent van de Nederlandse Moslims volgens hun definitie als streng orthodox kan worden gezien en gevoelig is voor salafisme, wat gelijk staat aan zo’n 53.000 mensen. Streng orthodoxen blijken niet gevoelig voor extremisme en neigen niet tot politiek activisme. Ze hebben niet de neiging om te handelen, maar om passief te ondersteunen. Wel gaat een hogere mate van orthodoxie samen met een grotere geweldslegitimatie en een theocratisch ideaal.

Opzet van het onderzoek

Via veldwerk, netwerkanalyse en een grootschalig survey is de mate van orthodoxie en de gevoeligheid voor salafisme in de gehele Nederlandse moslimgemeenschap onderzocht. Het veldwerk werd verricht in en rondom de As-Soennah moskee in Den Haag, de El-Fourkaan moskee in Eindhoven, de organisatie Alfeth in Roermond en op enkele andere locaties in Nederland. De netwerkanalyse is uitgevoerd onder islamitische organisaties in Nederland die bij de Kamer van Koophandel stonden geregistreerd (totaal 1300 organisaties en 13.000 bestuursleden). De steekproef voor de survey, tenslotte, is getrokken door het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS). In totaal hebben 1103 personen deelgenomen aan het onderzoek.

Het onderzoek is uitgevoerd in opdracht van het Wetenschappelijk Onderzoek- en Documentatiecentrum van het Ministerie van Justitie op verzoek van de Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding.

Bron: hier en hier.

Ik ga voorlopig nog even geen inhoudelijke reactie geven om de simpele reden dat ik het nog niet gelezen heb. U kunt het rapport HIER downloaden.

2 comments.

« Previous Page — Older » « Newer — Next Page »

Religious and Political Radicalization

Pages

Categories

General

Dutch [Muslims] Blogs

Non-Dutch Muslims Blogs

General Islam Sites

Islamic Scholars

Social Sciences Scholars

Women's Blogs / Sites

Ritueel en religieuze beleving Nederland

Muslim News

Moslims & Maatschappij

Arts & Culture

Misc.

'Fundamentalism'

Islam & commerce

2

Morocco

[Online] Publications

Religious Movements

Site Meta

Share this:

Share this:

Share this:

Share this:

Share this:

Share this:

Share this:

Share this:

Share this:

Share this:

Share this:

Share this:

Share this:

Share this:

Share this:

Share this:

Share this:

Share this:

Share this:

Share this:

Share this:

Share this:

Share this:

Share this:

Share this: