PEW – Muslim Networks and Movements in Western-Europe

Posted on September 18th, 2010 by martijn.
Categories: [Online] Publications, Important Publications, Religious and Political Radicalization, Young Muslims.

A new report by the Pew Research Center’s Forum on Religion & Public Life, “Muslim Networks and Movements in Western Europe,” profiles several of the oldest, largest and most influential Muslim groups operating in Western Europe today. The report focuses on transnational networks and movements whose origins lie in the Muslim world but that now have an established presence in Western Europe, and examines how such movements seek to influence the views and daily lives of Muslims living there. The selected groups represent the diverse histories, missions and organizational structures found among Muslim organizations in Western Europe. These include: the Gülen Movement; the Muslim Brotherhood and Jama?at-i Islami; the Muslim World League and World Assembly of Muslim Youth; Jihadi Networks and Hizb ut-Tahrir; Sufi Orders; and Tablighi Jama?at. The report explores the groups’ origins, purposes and activities, offering a detailed look at their differing religious and political agendas, as well as their views on religious law, religious education and the assimilation of Muslims into European society.

“Muslim Networks and Movements in Western Europe” also examines how European governments are interacting with these groups, the relationships between the groups themselves, and future challenges these networks and movements face, particularly in regard to generational shifts in the leadership and membership ranks.

Some of the report’s findings include:

• Although many Muslims in Western Europe participate in the activities of these movements and networks, the groups’ formal membership rolls appear to be relatively small. Despite the low levels of formal membership, these groups often exert significant influence by setting agendas and shaping debates within Muslim communities in Western Europe.
• The growing connections between Islamic groups and European governments, as well as the integration of some of these groups into the continent’s political mainstream, have not led to a decrease in activism on the part of these groups. If anything, Muslim groups and movements have become more visible on the European political stage.
• Partly in reaction to the growth and visibility of Muslim movements in Western Europe, Christian and Jewish organizations in the region also have attracted more public attention in recent years and taken on renewed relevance in the eyes of some Europeans. In that sense, Muslim groups, collectively, may be helping to create more space for religion in general in the European public square.
• Most, if not all, of the Muslim movements and networks with a significant presence in Western Europe can also be found in North America.

It appears that the report tries to beyond the focus on radicalization and/or anti-integration tendencies (several of the groups in the report are often linked to that) and to provide a better understanding of how these transnational networks and movements try to influence views and daily lives of Muslims in Western Europe. The report does provide us with a some insight into whether or not each group tends to shy away from extremism and stimulate integration, but it does not give any clue if one of these groups is directly tied to terrorism which, according to Peter Mandaville (the author of the report), is impossible to tell. I agree with him on that since, as he argues as well, a movement’s goals and activities may not be directed at supporting or promoting terrorism (and can even be anti-extremism) but this says nothing about individuals. Moreover since many Muslims do not exactly know what the political outlook is of many of these networks (and be driven to it for other reasons such as their ethnic and regional identities), their participation in it does not necessarily mean that they endorse such views. Also many people often participate, simultaneously, in activities of different groups.

There is no reference to the Netherlands in this report with the exception of a chart that show the distribution of Muslims in Western Europe and a table with the number of Muslims in Western Europe. And with the exception of the Gülen Movement:
Gülen Movement

The Gülen movement refers to a cluster of religious, educational and social organizations founded and inspired by Fethullah Gülen, a Turkish Islamic scholar, author and speaker now in his late 60s. The movement strives to give faithful Muslims the secular education they need to thrive in the modern world. At the same time, it also emphasizes the importance of traditional religious teachings. To this end, the movement has inspired the creation of a worldwide network of schools and other centers of learning that focus on secular subjects in the classroom but also offer extracurricular programs that emphasize religious themes. […]The Gülen movement generally shies away from building ties with other Muslim organizations in the European countries where it has a presence. At one level, this self-segregation reflects the distinctively Turkish character of the movement. Indeed, outside of Turkey the movement appeals primarily to ethnic Turks. It is therefore not surprising that the movement’s influence and impact in Western Europe are highest in countries with sizeable Turkish communities, such as Germany and the Netherlands. To some extent, the Gülen movement also keeps its distance from other Turkish groups in Europe. In Germany, for example, the movement pursues a middle ground between two other major Turkish Islamic groups – the Turkish-Islamic Union for Religious Affairs (known by the Turkish acronym DITIB), an organization closely tied to the secular Turkish government, and the Islamist-leaning Millî Görü? organization.

The Gülen movement’s reluctance to join forces with other Muslim groups is not solely a case of self-segregation, however. It also reflects the movement’s commitment to the assimilation of Muslims into European society. While some Muslim groups encourage members and followers to emphasize their Islamic identity, the Gülen movement teaches that Muslims should work with and within the majority society.

Nevertheless also the report’s findings on other movements are important for the Dutch situation. I will quote the findings on the most relevant ones, focusing on the controversies surrounding the movements:
Muslim Brotherhood and Jama’ at-i Islami

The Muslim Brotherhood and its affiliates often succeed in setting the public agenda for European Muslims more broadly. But this agenda may be changing. While many of the original Brotherhood-inspired organizations are still headed by the first generation of leaders – many of whom were born outside of Europe – the second and, in some cases, the third generation of leaders – mostly born in Europe – are coming to the fore. Many of the younger leaders are pressing for an agenda that focuses on the interests and needs of Muslims in particular European countries rather than on global Islamic causes, such as the Israeli-Palestinian dispute.

Although its agenda might be changing, the Muslim Brotherhood remains controversial in many parts of Western Europe. Many Europeans believe that some Brotherhood-affiliated organizations are promoting agendas that encourage their followers to think of themselves first and foremost as Muslims, thus hindering the assimilation of Muslims in Europe.21 There also has been some scrutiny of Brotherhood-linked figures in Europe who have made anti-Semitic remarks, made comments in support of suicide bombings in Israel or been involved in fundraising for groups linked to Hamas, the militant Palestinian Islamic group.22 Others have raised questions about the possible links between some Brotherhood-affiliated groups in the Middle East and global terrorists.23 For these reasons, the leaders of Brotherhood-affiliated groups in Europe may continue to face questions about the movement’s complicated history, even as they struggle to make their agenda relevant to new generations of Muslims.

Radical Islamist Movements: Jihadi Networks and Hizb ut-Tahrir

The influence of radical Islamist groups and movements has been felt throughout the broader Muslim community of Western Europe. The general climate of fear and insecurity prompted by recent terrorist attacks has resulted in considerable public scrutiny of European Muslims, including anti-terrorism initiatives that have raised civil rights concerns among many Muslims. Some radical groups, including Hizb ut-Tahrir, claim that these anti-terrorism policies represent evidence that Muslims will never be fully welcome in the West.

Sufi Orders

In the face of what is often experienced as an onslaught of competing and sometimes contradictory views on religion available through the Web and other new media channels, some Muslims have found that affiliation with a Sufi order offers an appealing alternative: a single, reliable source of information on Islam that comes with a personal spiritual guide.40 The new wave of enthusiasm for Islamic mysticism suggests that this tradition will continue to have a pervasive influence across Europe’s Muslim communities.

Networks of Religious Scholars – Al Qaradawi

Al-Qaradawi’s pragmatic approach to Islamic jurisprudence and his willingness to use various media outlets to spread his views have made him a popular figure with younger Muslims, particularly those living in Europe and North America. At the same time, some of his statements have made him a controversial figure in the West and led to him being banned from traveling to the U.K. since 2008. In a BBC interview, for example, he expressed his support for Palestinian suicide bombings in Israel, saying, “It’s not suicide, it is martyrdom in the name of God.”47

Prior to being banned from Britain, al-Qaradawi had used London as a platform to convene some of his global projects, such as the International Union of Muslim Scholars – an effort to combat the fragmentation of traditional religious authority by fostering a unified body of classically trained scholars speaking with a single voice on major religious and world issues.

Networks of Religious Scholars – New movement?

A New Kind of Islamic Movement?

For the most part, figures like Khaled and Naik do not have ties to established Islamic social or political movements. Indeed, some think their popularity speaks to a desire among Muslims in Europe – particularly young Muslims – to move away from what some people perceive as the rigid organizational hierarchies and highly politicized agendas of groups such as the Muslim Brotherhood and Hizb ut-Tahrir in favor of more pragmatic solutions to everyday problems.

There are also signs that younger generations of European Muslims are looking for a return to the doctrinal purity of “authentic” Islamic teachings based on classical scholarship. Indeed, this may help explain the recent upsurge of interest among young Muslims in Salafism – a highly conservative but generally apolitical school of Islamic thought that is frequently associated with religious influences emanating from Saudi Arabia.53 The theological influence of Salafism can be found in a number of Muslim groups, including the Muslim Brotherhood and the Tablighi Jama’at. But some scholars have argued that Salafism is influential enough in its own right that it should be regarded as Islam’s “new religious movement.”54

Notably absent from the networks of religious scholars are Tariq Ramadan, Mustafa Ceric (Grand Mufti of Bosnia) and Abdal Hakim Murad, a Cambridge University scholar because they did not create a network of institutions and media outlets to disseminate their ideas. One of the most important organisations in the Netherlands in the past was the Muslim World League (Rabita Al-Alam al-Islami, chaired in the past by Mohammed Cheppih) that has a strong Saudi connection.

Muslim World League and World Assembly of Muslim Youth

The influence of more established da’wa groups such as the League and the Assembly has also waned as new technologies have made it easier for other groups to reach wide audiences. Discussions about issues relevant to Muslims are increasingly taking place on the Web – in blogs and in social media outlets such as Facebook and Twitter. In many cases, those leading the discussions no longer seek or need the legitimacy that affiliation with a transnational organization such as the League or the Assembly once conferred. Even when European Muslims are seeking information on Saudi-style Islam, they can go to the websites of such high-profile scholars as Saudi cleric Salman al-Audah, the force behind the popular website islamtoday.com, and the late Nasiruddin al-Albani, rather than trying to obtain information from the League or the Assembly.

Although the Muslim World League and the World Assembly of Muslim Youth are less familiar to young Muslims in Europe today than they were a generation ago, these well-funded groups continue to exert substantial influence through their extensive outreach efforts and publishing networks. And while the two groups are no longer the sole purveyors of Saudi-style Islam to European audiences, they still represent an important infrastructure for propagating conservative religious views from the Middle East throughout Europe.

Another group that had considerable influence in the 1990s but I think less now is the Tablighi Jama’at:

Tablighi Jama’at

The Tablighi Jama’at (“Society for Spreading Faith”) is a global educational and missionary movement whose primary purpose is to encourage Muslims everywhere to be more religiously observant. It currently operates in roughly 150 countries around the world, including in Western Europe.

According to the teachings of the Tablighi Jama’at, the reformation of society is achieved through personal spiritual renewal. To this end, the group encourages its followers to undertake short-term preaching missions, known as khuruj, in order to reinforce the religious norms and practices that, in its view, underpin a moral society. These missions typically last from a few days to a few months.

The movement does not have a large formal membership. Instead, it is largely comprised of small groups of itinerant male preachers – usually no more than 10 per group – who travel, eat, sleep, wash and pray together and often observe strict regimens relating to dress and personal grooming. When these groups of lay preachers arrive in a new area, they reach out to Muslims of all social strata in an effort to remind them of the core teachings of the Prophet Muhammad and encourage them to attend mosque prayers and listen to sermons.

The Tablighi Jama’at is thought to be one of the world’s largest religious movements.[…]While most followers of the Tablighi Jama’at are primarily interested in matters of personal piety and spiritual self-renewal, some have been accused of having ties to radical networks. This concern has been raised from time to time since the 9/11 terrorist attacks in the U.S. by journalists, law enforcement personnel and national security policymakers in the West who say the group’s missionary activities and loose organizational structure can be exploited by radical elements.44 “Shoe bomber” Richard Reid, who in 2001 tried to set off a bomb on a commercial aircraft, and John Walker Lindh, the American citizen captured by U.S. forces with Taliban soldiers in Afghanistan in 2001, both spent time in Tablighi circles. And because the group has strong ties to Deobandi Islam, the same school of thought that informs the religious worldview of the Taliban, certain Tablighi Jama’at leaders from South Asia have been linked to some of the same networks as Taliban scholars.

For researchers the report probably does not provide much new information and understandings. For journalist and policy makers however it provides a balanced approach and should be regarded as compulsory reading.

0 comments.

11 september en islam – 10 punten over religie en geweld

Posted on September 11th, 2010 by martijn.
Categories: anthropology, International Terrorism, Religious and Political Radicalization, Young Muslims.

Eén van de belangrijkste kenmerken van de nasleep van 9/11 is het gegeven dat veel moslims het gevoel hebben zich voortdurend te moeten verantwoorden over zaken waar ze part noch deel aan hebben (zie het programma ZOZ van de VPRO). Hoewel een groot deel van de aanslagplegers van 9/11 voorafgaand aan hun religieuze radicalisering al in politieke zin geradicaliseerd waren en beide vormen van radicalisering zich bij hen vooral in Europa voltrok, staat toch hun religieuze achtergrond centraal in veel discussies. Soms gebeurt als achtergrond informatie (de geschiedenis van islam, maatschappelijke positie van moslims), soms apologetisch (islam is niet gewelddadig en moslims die geweld gebruiken zijn extremistische idioten en/of begrijpen de echte islam niet goed), soms beschuldigend (islam is een license to kill). Wat het ook is, in alle gevallen wordt er direct of indirect een verband gelegd tussen geweld en islam.

“Het lijkt dan ook tamelijk zinloos om na te gaan of de islam intrinsiek criminogener is dan andere religies zoals sommige islamcritici menen.” Schrijft Bas van Stokkom in een mooi artikel. Daarmee kan ik zeggen, we zijn wel klaar en we kunnen gaan koffie drinken. Hoewel er echter geen enkele directe, dat wil zeggen causale, relatie te bewijzen valt tussen religie en geweld, is de situatie toch wat complexer. Ik wil, kort, enkele punten nalopen vanuit een antropologisch perspectief gericht op de relatie tussen religie en geweld; en dan niet crimineel geweld waar Van Stokkom zich vooral op richt, maar politiek en oorlogsgeweld. Dit is mede gebaseerd op eigen onderzoek maar vooral ook op het de studie van Eller Introducing Anthropology of Religion.

1. De relatie tussen religie en geweld is mede zo gecompliceerd omdat ten eerste alle religieuze groepen al eeuwenlang discussies hebben over geweld en ongeoorloofd geweld waarover ook subgroepen zich weer afgesplitst hebben wanneer zij het niet eens zijn met de (tijdelijke) consensus. Tegelijkertijd is geweld (niet alleen religieus geweld) niet zo’n overduidelijke categorie als we denken. Geweld is een praktijk die tot stand komt in specifieke tijden en plaatsen en soms zijn mensen het niet eens eens over wat nu precies geweld is of wat legitiem of illegitiem geweld is.
2. Bijdragen over de relatie tussen religie en geweld vertrekken vaak vanuit twee beperkte standpunten: óf men geeft de schuld aan religie voor het geweld óf men stelt dat religie er geen schuld aan kan hebben omdat ‘authentieke’ of ‘zuivere’ religie niet in staat is tot geweld en alleen een gecorrumpeerde versie geweld voortbrengt. Beide invalshoeken snijden geen hout. Geweld is niet het product van een ‘slechte’ of gecorrumpeerde religie en tegelijkertijd is er niets unieks aan religieus geweld dat ook niet voor andere vormen geldt, al is het maar omdat geweld (of dat criminaliteit is of andere vormen) altijd onderdeel is van een samenleving: het verschil is echter wat gelegitimeerd geweld (bijvoorbeeld van het leger) is en wat niet (bijvoorbeeld van een meute of revolutionaire groep). Wel zijn er verschillen in waardering en oordelen over legitimiteit (zie bijvoorbeeld de tweede helft van deze post over zelfmoordaanslagen).
3. We kunnen op basis van antropologische studies (onder meer van Eller) een vijftal criteria aanwijzen die basisvoorwaarden vormen voor het zich voordoen van geweld: integratie in bepaalde groepen, opkomen van een individuele en collectieve identiteit, er moet sprake zijn van institutionalisering, er moeten belangen zijn en er moet sprake zijn van een ideologie en doelen die niet of nauwelijks ter discussie staan en die absolutistisch en utopisch zijn. De ene vorm van religie komt hier dichterbij dan de de andere, maar wanneer deze voorwaarden vervuld zijn dan kan geweld door leden van een religieuze beweging als legitiem worden gezien zeker wanneer (en dat geldt vooral voor het Jodendom, Christendom en Islam) er een duidelijke scheiding is tussen wij-zij waarbij de laatste aangewezen wordt als veroorzaker van de problemen en crises van de eersten. Religie wijst namelijk aan waar het kwade zit en wie het kwade vertegenwoordigt. Dit kan leiden tot een gebrek aan empathie met het potentiële slachtoffer iets waar legers zich in specialiseren en ook dit is dus niet specifiek voor religies.
4. Religie is een verklarend system: het geeft mensen de mogelijkheid om de wereld om hen heen te interpreteren en te verklaren. Religie is ook een legitimerend system: het kan mensen (vooraf en achteraf) een reden tot geweld geven. Degenen die het geweld uitvoeren zijn dan geen agressievelingen of barbaren, maar verdedigers en strijders of zelfs martelaars. Niet vechten tegen het kwaad kan dan zelfs als immoreel bestempeld worden. Wat geweld is of wat goed of slecht geweld is, is daarmee cultureel bepaald maar ook een politieke beslissing waarbij macht en belangen komen kijken. Religie geeft een moraal kader waarmee geweld kan worden gerechtvaardigd en kan zeer intens zijn. Religie geeft ook voorstellingen en beelden van strijd en transformatie waarbinnen bestaande gevallen van ervaren onrecht hun plaats kunnen krijgen en zo bij kunnen dragen aan de idee dat de eigen morele gemeenschap onder vuur ligt. Vergelijkingen met nationalisme liggen hier zeker voor de hand en ook deze aspecten zijn niet specifiek voor islam maar gelden voor alle religies.
5. Vrijwel alle religies kennen diverse varianten van individuele (of zelfs collectieve) zelf-doding en zelfkastijding: variërend van piercings, tattoos, besnijdenis tot martelaarschap en zelfs ge-institutionaliseerde legers zoals Boeddhistische Sohei en de Ikko-Ikki (toegewijde groep). Vrijwel alle religies kennen ook doctrines die te maken hebben met geweld. Jihad is een mainstream islamitische doctrine met veel verschillende betekenissen waarbij de ‘kleine jihad’ (niet door iedereen zo ge-accepteerd, maar hier even bedoeld als de gewelddadige jihad) door de eeuwen heen zo ingeperkt dat (in mainstream) alleen geweld ter verdediging en onder leiding van een kalief nog mogelijk is. De voorwaarden die gesteld worden doen denken aan de doctrine van de rechtvaardige oorlog zoals het Christendom die kent (en voor u begint…ja er zijn ook genoeg serieuze verschillen).
6. Het is verleidelijk om het daadwerkelijk voorkomen van geweld te baseren op die ideologie of religie als die er zo vaak mee in verband wordt gebracht (onder meer door de daders zelf). Dat kunnen we, in de woorden van antropoloog Marranci, scripturegenosis noemen; een manier van denken die sterk gerelateerd is aan culturalisme waarin cultuur homogeen en duidelijk herkenbaar zou zijn en die de menselijke geest zou controleren. Bij scripturegnosis gaat om het idee dat een heilige tekst dit zou kunnen doen. De oplossing is simpel: het verwijderen van radicale, haatvolle en tot geweldoproepende passages van een religie of, het zal u niet verbazen simpelweg verbieden van deze teksten. Het omgekeerde geldt overigens ook: dat een religieuze tradities per definitie vreedzame teksten bevat en dat afwijkingen van die tekst dus makkelijk opgespoord en verwijderd kunnen worden. Beide opvattingen reduceren mensen tot robotten en het negeert de complexe cognitieve en emotionele processen van mensen. In de praktijk moeten mensen zelf de religie interpreteren of hun interpretative mede laten afhangen van religieuze gezaghebbers die, over het algemeen, de ideeen van mensen bevestigt. De vraag of er een samenhang is tussen religie en geweld kan beantwoord worden, zie het verhaal van Bas van Stokkom, de vraag of religie leidt tot geweld kan door sociale wetenschappers niet zo beantwoord worden en zou ook niet door beleidsmakers moeten gebeuren; het beantwoorden van die vraag gaat er vanuit dat religie een helder, samenhangend, homogeen verhaal is en komt uiteindelijk erop neer dat beleidsmakers religie gaan interpreteren. De vraag die wel gesteld kan worden, is hoe mensen tot het idee komen dat een bepaalde interpretatie van een religieuze traditie de correcte en authentieke interpretatie is.
7. Op basis van een stuk dat ik recent schreef samen met mijn collega Roel Meijer over de Hofstadgroep gaat het daarbij om twee belangrijke processen die kunnen leiden tot geweld: politisering en radicalisering. Politisering vindt plaats wanneer een identiteit of religie gebruikt wordt om bepaalde frustraties en gevoelens van onrechtvaardigheid onder één noemer te brengen, wanneer een outsider de schuld krijgt van die crisis en wanneer er claims ter compensatie worden gesteld om de problemen op te lossen. We krijgen dan een gepolitiseerde religie; daar is in principe niets mee aan de hand omdat een gepolitiseerde groep zal proberen meestanders te zoeken en coalities te sluiten. Wanneer de groep vervolgens echter radicaliseert, dat wil zeggen zich in woord en daad verwijdert van de maatschappelijke consensus die door bepaalde instituties en elites bewaakt wordt, kan er een isolement optreden. De overgang van gepolitiseerde naar geradicaliseerde religie is daarbij van belang en daarbij dienen we te kijken naar hoe mensen met behulp van ideologie of religie betekenis geven aan de wereld om hen heen. Religie geeft hen daarbij zoals gesteld een begrip van onrechtvaardigheid, het geeft hen een doel en programma voor actie en een sterke identiteit. De uiteindelijke beslissing om geweld te gebruiken is daarbij vaak opmerkelijk pragmatisch en niet zo principieel (dat komt pas later) en wordt mede versterkt door het opgelegde en zelfgekozen isolement van zo’n groep.
8. Geweld uitgeoefend door groepen is daarnaast slechts één van de vele verschijningsvormen van religieuze overtuigingen en interpretaties.Religies hebben hun eigen muzikale, wetenschappelijke, liefdadigheids voorstellingen en praktijken. En ook geweld heeft veel verschillende gezichten en is zeker niet alleen beperkt tot religie. Stellen dat een religie verantwoordelijk is voor geweld of zelfs intrinsiek gewelddadig is reduceert de rijke, tegenstrijdige tradities van religies tot slechts één: die van slecht geweld.
9. De wijze waarop 9/11 zou zijn uitgevoerd, zelfmoordaanslagen, zou typisch zijn voor islam. Maar dat is het niet. De wegbereiders van zelfmoordaanslagen zijn toch echt de Tamil Tijgers en pas later is dit in het Midden-Oosten overgenomen door islamitische en seculiere strijders. Wanneer we de focus leggen op martelaarschap, zoals moslims soms zelf doen, en (op-)offering dan zien we dat dat centrale begrippen zijn in alle religies voor zowel mens als dier. Denk bijvoorbeeld aan het einde van de belegering van Masada waar de gehele bevolking zich doodde in plaats van zich gevangen te laten nemen door de Romeinen.
10. Islam en cultuur van moslims zijn zo divers (zeker wanneer we sociaal-economische verschillen daar nog eens bij optellen) dat ze eigenlijk nooit een verklarende factor voor wat dan ook zijn (en dat geldt opnieuw voor religie en cultuur in het algemeen). Temeer omdat we zien dat mensen met uiteenlopende religies en etnische afkomst vaker wel dan niet vreedzaam met elkaar omgaan. Als dat niet gebeurt, zoals in het geval van 9/11 en de war on terror, dan kunnen we niet zeggen zie je wel er is een conflict dus is religie of cultuur belangrijk of is religie zelfs de unieke causale factor; dan kun je immers niet verklaren waarom mensen meestal wel vreedzaam samenleven (zie ook het artikel de Verklaringskracht van cultuur van Nan Dirk de Graaf.

6 comments.

Nu Online: Zoeken naar een ‘zuivere’ Islam

Posted on August 22nd, 2010 by martijn.
Categories: [Online] Publications, Gouda Issues, ISIM/RU Research, Murder on theo Van Gogh and related issues, My Research, Religious and Political Radicalization, Ritual and Religious Experience, Young Muslims, Youth culture (as a practice).

Sinds enige tijd kun je via de VU repository mijn proefschrift Zoeken naar een ‘zuivere’ islam downloaden. Dat kan ook via deze site.

• Het proefschrift is online te lezen: HIER
• Samenvatting in het Nederlands lezen én downloaden: HIER
• Artikel Migrantenstudies lezen én downloaden: HIER
• Samenvatting in het Engels lezen én downloaden: HIER
• Artikel ISIM Review in het Engels lezen én downloaden: HIER

Veel leesplezier, en commentaar wordt op prijs gesteld.

3 comments.

Nu Online: Zoeken naar een 'zuivere' Islam

Posted on August 22nd, 2010 by martijn.
Categories: [Online] Publications, Gouda Issues, ISIM/RU Research, Murder on theo Van Gogh and related issues, My Research, Religious and Political Radicalization, Ritual and Religious Experience, Young Muslims, Youth culture (as a practice).

Sinds enige tijd kun je via de VU repository mijn proefschrift Zoeken naar een ‘zuivere’ islam downloaden. Dat kan ook via deze site.

• Het proefschrift is online te lezen: HIER
• Samenvatting in het Nederlands lezen én downloaden: HIER
• Artikel Migrantenstudies lezen én downloaden: HIER
• Samenvatting in het Engels lezen én downloaden: HIER
• Artikel ISIM Review in het Engels lezen én downloaden: HIER

Veel leesplezier, en commentaar wordt op prijs gesteld.

3 comments.

Radicalization Series IV – Salafism as a Utopian Movement

Posted on August 6th, 2010 by martijn.
Categories: Featured, Headline, ISIM/RU Research, My Research, Religious and Political Radicalization, Young Muslims.

Introduction
There are many different approaches for research on Salafism and they all make clear that, although Salafism has some distinguishing features, the movement is quite diverse with many doctrinary contradictions and clashes and different politico-theological tendencies. Almost all definitions emphasize that the term Salafism is derived from ‘al-salaf al-salih, (the pious predecessors); the first three generations of Muslims who are, according to tradition, the best generations of Muslims ever lived. They also emphasize that Salafists treat Quran and Sunna (the life of the prophet Muhammad) as the only legitimate sources for reason and behaviour of Muslims. It is therefore difficult to define Salafism in a clear, consistent way. One of the main frames for research on Salafism is Quintan Wiktorowicz’ work on Islamic activism; based upon social movement theory. He makes a distinction between Purists, Politicos and Jihadis. The purists, according to Wiktorowicz are not interested in politics, while Politicos (often influenced by Muslim Brotherhood networks) do engage in politics while the Jihadis see the world in such a deplorable state that only a violent Jihad can bring peace and (Islamic) justice to Muslims. Several authors in the book Global Salafism (in particular Thomas Hegghammer) have criticized his model among other things for being internal inconsistent (because jihadis should be a subsubdivision of politicos based upon him seeing political strategy as the defining issue), the definition is still too much based upon theology that does not tell us very much about people’s actual behaviour and claiming to be a-political (as purists do) is a political claim because it indirectly supports the status quo. Hegghammer propes a different typology based upon the structural presence of resources, strategies and rationales for action. Although helpful this model does not solve the problem that it cannot take into account identity, gender or the idea that security and radicalization (two angles in which both approaches fit) are themselves cultural constructions with specific local, national and transnational dimensions. Both models are also top down: they take up the official doctrines, methods and identities of spokespersons and religious authorities but ignore the perspectives, ideas and practices of participants in the movements.

In my research I choose for a more anthropological account of Salafism as a religious movement, taking seriously the political and religious subjectivities of participants. Based upon an article on Grounded Utopian Movements by Price, Nonini and Fox Tree in Anthropological Quarterly, I regard Salafism as a movement trying to revitalize Islam based upon a homogenuous ideal of Islam of the days of the first generation Muslims. The Salafi movement aims to cleanse Islam from so-called non-Islamic accretions, such as Sufism, Shi‘a Islam, or local practices and doctrines, which have sullied a “pure” Islam (Meijer, in Global Salafism). The only way to lead a pure and authentic life and to inherit paradise is to return to the period of the prophet Muhammad and his companions and to emulate their lives. The sources of the Islam, the Qur??n and the ?ad?th are seen as the written version of the authentic and pure Islam. All human action has to be covered by the sources of Islam to be legitimate, otherwise they are condemned as bid’a or worse: in some cases such illegitimate acts may lead to takfir. Moreover since the prophet Muhammad is considered to be an exemplary, perfect Muslim, the Sunna, a close reading of the Qurann and hadth are essential sources with guidelines for leading the correct life and staying on the righteous path. This applies to thought, behaviour as well as appearance. Based upon this ideal the movement tries to develop a lifestyle participants find more just and satisfying than at present. The transnational Salafi movement consists of local and global branches and is characterized by a loosely coupled network structure that is non-hierarchical and characterized by a segmentary-like mobilization and fission and fusion of several sub-networks. The different Salafi networks share the same doctrine of tawhid (the unity and uniqueness of God) as Wiktorowicz explains, but (contray to Wiktorowicz’ claim) do not agree on all aspects of this principle such as what constitutes belief and unbelief and how to interpret particular attributes of Allah. Furthermore, Salafi networks share the method of reading and interpreting the sources of Islam but they differ on the methods of worship and the manner of achieving their goals.

Utopian Movement
Just like in the case of Salafism, Price et al make clear that movements such as Global Justice, Rastafari, Maya Movement and Pentecostalism can be seen as Grounded Utopion Movements whereby grounded refers to the idea that identities, values and imaginaries are grounded in local histories and are embodied and experienced by concrete persons with their own histories. They use the term grounded to refute that we are not talking about irrational, obsolete and romantic ideas; instead they rooted, constructed and nurtured by interactions and practices binding people to the idea of being and becoming part of a community. They admit that all movements have utopian dimensions; this dimensions directs actions in terms of goals and the correct trajectory towards achieving those goals. Grounded Utopian Movements however are distinct from other movements because their utopian imaginaries pertain to the protection of the moral integrity of one’s own community and of one’s own identity against different modalities of oppression and injustice. It is in particular their capacity to create new, alternative realities that make state institutions and elites wary of them and perceive these movements as a threat for social cohesion, security and existing arrangements in society.

Establishing Utopia: politics of lifestyles, distinction and resistance
The Salafi movement is a modern social movement aimed at guarding the identity and integrity of Muslims in a world perceived to be full of seduction, oppression and injustice. Convincing and teaching Muslims to be part of common life, a common heritage and common practices determining a good and correct life is crucial for establishing a ‘true’ moral community emulating the model of the prophet Muhammad. Many activities of the Salafi movement therefore are aimed at constructing the moral community and teaching people the proper ways of being part of that community. The most important strategy of the Salafi movement for de-corrupting Islam and the Muslim community is da’wa: inviting people to Islam (mission). With their da’wa activities the movement spreads its ideas of a virtuous life based upon the idea of commanding good and forbidding evil (al-amr bi-l-ma’ruf wa nahy ‘an almunkar). We can distinguish between three different types of activities sustaining that principle: politics of lifestyles, politics of distinction and politics of resistance (de Koning, 2009b).

All Salafi networks in the Netherlands and other European countries are engaged in one way or another in these type activities. Politics of lifestyles are activities aimed at shaping and nurturing the correct Islamic identity and lifestyle of participants. Preachers of the Salafi movement give lessons, lectures, organize conferences about the correct islamic lifestyle (dress, marriage, ways to interact, being Muslim in a Western society, and so on). The different networks publish books and leaflets about these topics and every networks has its own (sometimes overlapping) circles of lectures and courses by which they aim at a moral rehabilitation of Muslim youth. This does not mean that people are passive consumers of Salafi ideas; in daily life they have to make compromises which most of them do with regard to for example dress and interaction between men and women. Also the courses and conferences are not only about transferring knowledge; they are also meant to establish a sense of belong, brotherhood/sisterhood. It is the combination of knowledge and being together that accounts for many people using the knowledge circles to boost their imaan (faith).

The politics of distinction are aimed at protecting a minority position of Muslims in a society where the majority tries assimilate them. Particular lifestyle practices such as wearing the niqab can become part of the politics of distinction when they are part of public debate or even forbidden. As a result the Salafi movement tries to engage with the public debate and at the same time such plans offer them a platform to disseminate their ideas to a larger (Muslim and non-Muslim) audience. Also self-identification is part of the politics of distinction for example pertaining to the internal quarrels over using the label Salafi method, Salafi (in Dutch also selefie) and criticizing other groups. The boundaries between different branches of the Salafi movement may appear very strong and impermeable when looking at the daily life of participants a more nuances picture emergers because for example economic motivations can lead to people of one network working in the institutes of another (antagonistic) network. And indeed, building their own institutions such as Islamic schools and home care are also part of this type of politics as well as criticizing other Muslim organisations for their allegedly complacent attitude in the Islam debate.

The third type, resistance politics, involves activities aimed against what the Salafi movement perceives as oppressive structures in Europe and Muslim countries. This can pertain to preaches about ‘zionist’ aggression against Palestinians, the necessity of fighting against injustice and severe attacks at Muslim representatives outside the Salafi movement. Travels of some youths to Chechnya, Afghanistan, Pakistan (Kashmir), Iraq and Somalia to participate in the fighting against the US, is also part of this, as well as publishing jihad texts and videos on the internet. Most networks of the Salafi movement do not differ with regard to life style politics but are in fierce disagreement over the other two types.

Welcoming utopia
The call for unity, purity and religionization coming from the Salafi movement can be seen as an attempt to establish itself as the only true representatives of ‘true’ Islam in the Netherlands protecting the Muslim communities from attacks from inside and outside. Moreover, given the practice of Salafi preachers to base their statements upon ‘evidence’ from Islamic sources and explaining them at the same time, the Salafi movement does not only provide Muslim youth a way to engage with a vision of ‘true’ Islam and create a sharp distinction between them and their parents and them and Dutch society, but also a method and path to immerse oneself into a ‘new’ tradition. As I have shown in my contribution to Global Salafism by analyzing the life-stories of two female Salafists, the process by Moroccan-Dutch youth turn to Islam after a period of ‘being not so religious’ or ‘sleeping Muslims’ and affiliate themselves with the Salafi movement can be described as a type of conversion; a re-affiliation within the same religious tradition. These women seek a strong identity, self-realisation and a symbolic transformation of a personal crisis. The Salafi doctrines enable them to rewrite their own life stories and to construct their sense of self as strong people who find their purpose of life in Islam. They have rebuild their own life-stories in the process of seeking wholeness and connected their own individual trajectories, predicaments, ideals and ideas to the Salafi interpretation of Islam.

The rigorous and sometimes rigid Salafi creed and piety creates a stark contrast with the often conflicting and troublesome experiences of daily life. This, as is the same as with the other Muslim youth searching for a ‘true’ Islam, does not mean people actually follow every aspect of the Salafi way. Many of them see it as an attempt to follow a life as a ‘true’ Muslim, as a personal project that has to be fulfilled and as a means to revive ones personal faith (imaan) without fully living up to it. The utopian Islam and the dark, messy, chaotic daily life coexist and, this contradiction is exactly what both is the strength and weakness of the Salafi movement. The utopia with its high moral standards can become an obstacle for functioning in daily life with family, work and education where other rules and loyalties exist. At the same time it gives the Salafi movement its power for it means that people can hold on to the ideal without diluting it and it makes people striving for more all the time: the utopia lies somewhere at the horizon (it is concrete) although impossible to reach. By framing the ideas about the correct lifestyle, building up a position as a minority in Europe and its fight against oppression and justice, in terms of commanding good and forbidding evil the actions of the Salafi movement become moral issues by which the Salafi movement tries to construct a moral community and emphasizes its integrity and tries to safeguard it.

8 comments.

Cartoonesque 16 – Freedom: Drawing Muhammad and Banning the Burqa

Posted on May 24th, 2010 by martijn.
Categories: Gender, Kinship & Marriage Issues, ISIM/RU Research, Religious and Political Radicalization.

Last week it was Everybody Draw Muhammad Day. Originally begun as a protest against a South Park episode was censored after a threat (or was it a warning) not to depict the Prophet Muhammad (as a bear) in the series. The protest started with an announcement on the internet by cartoonist Molly Norris calling people to create a drawing representing the prophet Muhammad in order to protest against what was framed as (violent and/or threatening) efforts of Islamists to limit the freedom of speech or even as religious thuggery. The call received support from different sides who saw it as a celebration of the love of free speech and to protest against those who try to dictate the limits of a fundamental right.

As is the case in many of the cartoon-like controversies of recent, the complexity of political and religious issues pertaining to depictions of the sacred key symbols and freedom of speech, was reduced to a polarization of two antagonistic and mutually intolerant activisms: islamist groups vs. free speech. Referring to Islam as a religion that prohibits depictions of the prophet is neglecting the rich traditions in different parts of the world that do depict the prophet. The statement by Revolutionmuslim (the ones behind the threat)was quickly taken up by the mass media effectively supporting the production of such stereotypes and thereby supporting the claims of Revolutionmuslim that they represent Islam. It also serves to support the free speech protagonists’ claim of free speech as an unassailable virtue beyond all criticism and dismissing Muslim sensibilities and critique without any attempt to understand them and without any minor inquiry and reflection. Some even go so far as to use the picture of a Dutch Muslim politician in the Muhammad Cartoon of Muhammad with the bomb turban as to celebrate the love of freedom of speech (and to win votes for the upcoming elections). The claim on free speech in current European and US societies seems to be a reduced to a claim of freely reinforcing stereotypes and ignorance about Islam and an easy, shallow public performance of expressing solidarity with Enlightenment values; showing off that you are really on the good side. Somehow I think the protesters would be happy of this event would provoke violent reactions; it would ‘prove’ not only their case but also their righteousness. The Everybody Draw Mohammad Day as a means to stand up against people wanting to limit free speech is not so innocent as it may seem. By deliberately desecrating a key religious symbol of many Muslims (not only the radical ones) it by definition pushes Muslims (not only the radical ones) outside the circles of restraint and consideration; not worthy of the respect we think we should pay to those inside those circles. By taking the symbol of the prophet Muhammad the cartoonists are in fact saying we do not care about your sensibilities and your feelings and critique have no place in public sphere. It is not only aimed anymore at the radical Muslims of Revolutionmuslim but at all Muslim bystanders.

Besides my impression that Everybody Draw Muhammad Day is a rather childish form of political vandalalism many of the statements concerning free speech also seem to be based upon the assumption is that Islam is the last religion standing; the last religion that is not submitted by satire and humor. In the weeks leading up to the Everybody draw… however, Belgium has moved to ban niqabs and burqas, Italy is fining women wearing niqab, Quebec has set a ban for women wearin a niqab in public places, France has decided it will ban the niqab and burqa. In all cases because wearing one is seen as an offense of the nations’ traditions and public morals. The burqa has become a signifier or an icon so you will of the Islamic threat to society and attempts to civilize Muslims in our moral order. While many women wearing the niqab or burqa (in very small numbers) state they do so because God asks them to, other definitions are imposed on them even if they do not want to. They are seen as out of the realm of ‘our’ culture’, out of state’s attempts to gain more control over public space and out of the sexist gaze of men reducing women in public as objects of sexual desires. Not all these definitions are imposed of course; some of the women claim them too rendering burqas and niqabs probably even more problematic as an ostentatiouss form of cultural and political critique). It doesn’t really matter. As with the cartoons their is no criticial engagement with the question as to why some women wear the burqa or (perhaps more important) why most women don’t.

Banning female face covering is a piece of social engineering meant to bring the public domain back into compatibility with ‘our’ values of freedom and democracy. Both the Everybody Draw Muhammad Day and the burqa bans have in common that they are attempts to express and affirm a moral superiority over Muslims that need to be freed from their patriarchic religion that limits people’s freedom. It is a form of culturalizing citizenship whereby Muslims have to comply with our standards of reason, openness and freedoms. Both may be aimed at so-called radical Muslims but it imposes its intolerance on all Muslims. If the Everybody Draw Muhammad Day were to be directed only against radical Muslims why not, for example, invite people to draw caricatures of radicals instead of a key symbol of all Muslims? If the burqa ban were directed at radical Muslims why not only target those ones instead of claiming that veiled women are oppressed and backward (and women with a burqa the most of course) which has been refuted many times by now? And if these women are really oppressed, why punish them for that? And why is forcing someone to veil worse that forcing someone not to veil?

1 comment.

Shariah4Belgium en Al Qaeda

Posted on May 12th, 2010 by martijn.
Categories: ISIM/RU Research, Religious and Political Radicalization.

Vorige week wisten diverse kranten en blogs te melden dat Sharia4Belgium in de persoon van Abu Imraan steun en advies heeft gekregen van Abu Muhammad al Maqdisi: Al Qaeda topman, Al Qaeda terrorist, en raadgever Al Qaeda. De link met Al Qaeda past aardig in de toch al overdreven hype rondom deze club. Zonder overigens iets af te doen aan de intenties van de mensen achter Sharia4Belgium, kun je je toch echt afvragen hoeveel steun deze club heeft en hoe groot deze is.

Ik heb al eerder hier geschreven over Al Maqdisi n.a.v. een nieuwe publicatie van hem:
C L O S E R » Blog Archive » Het glazen huis – Al Maqdisi Jihadi Controverse en nieuwe publicatie

Abu Mohammed al-Maqdisi is een Jordaans-Palestijnse islam-geleerde. Hij is één van de meest invloedrijke ‘jihad-theoretici’ en ideologen van de mondiale jihad. In zijn werk gaat het om een oppositionele interpretatie van de islam waarbij de huidige regimes in het Midden-Oosten als afvallig gezien worden. Deze regimes kunnen daarom, indien mogelijk, bestreden worden met als doel een ‘ware’ islamitische staat te vestigen. Hij heeft bij het bredere publiek vooral bekend genoten als mentor en inspirator van Abu Musab Al-Zarqawi; één van de meest beruchte strijders in Irak onder de Amerikaanse bezetting.

Wat nu precies zijn invloed is, hoe hij anderen heeft beïnvloed en waarom is lastig vast te stellen.

Er vanuit gaande dat de Abu Imraan inderdaad dezelfde is als die van Sharia4Belgium (en ik denk dat je daar vanuit mag gaan) wat betekent dit contact dan? Allereerst is het vrij simpel om met islampredikers, ideologen en geleerden in contact te treden als ze tenminste toegang hebben tot telefoon en internet. Dit gebeurt al jaren en het contact op zich is niets bijzonders. Natuurlijk is het wel zo dat Abu Imraan niet voor niets Al Maqdisi om raad vraagt en niet iemand als bijvoorbeeld Al-Madkhali die voor hem nauwelijks gezag zal hebben. Dat Al Maqdisi zowel de vraag als het antwoord op zijn site publiceert, is ook niet voor niets: hij kan het gebruiken om zijn eigen boodschap te verspreiden. Zowel de vraag als het antwoord zijn op de site van Al Maqdisi te vinden: HIER. Hieronder vindt u de vertaling door MEMRI; weliswaar niet altijd even betrouwbaar, maar de vertaling lijkt prima:

MEMRI – Middle East Media Research Institute

Abu Imran’s Letter to Al-Maqdisi

“A Request to Sheikh Abu Muhammad Al-Maqdisi, May Allah Preserve Him, for Advice and Direction, from His Brothers in Belgium:

“In the name of Allah the Merciful the Compassionate,

“To the honorable Sheikh Abu Muhammad Al-Maqdisi, may Allah preserve him, from his brothers the believers in Allah’s unity in Belgium.

“Peace be upon you, and Allah’s mercy and blessings.

“Our dear sheikh, with Allah the Mighty as witness, we love you in Allah a love that only Allah knows. And with Allah the Exalted as witness, we love in Allah all those who participate with you in your blessed proselytizing and in spreading beneficial religious knowledge on this pulpit [minbar; i.e. Al-Maqdisi’s website, Minbar Al-Tawhid Wa’l-Jihad], from which we benefit whenever we visit it. May Allah bring us more people like you, and may Allah grant you the best of rewards for [the benefit you bring to] Islam and the Muslims.

“We are a group of your brothers living in Belgium. Allah willing, we are engaged in the duty of calling people to Allah and spreading words of truth about the unity of Allah. A short time ago, we established, by Allah’s grace, a special organization dedicated to calling for the implementation of and support for Allah’s shari’a and to the refutation of democracy, so that people will know that we, as Muslims, will never accept any religion other than Islam or any law other than Allah’s law.

“As you know better than we, anyone who calls people to the truth finds the enemies of Allah – the hypocrites and the infidels – in his path trying to defame him and disparage him. But by the grace of Allah, this has only added to our steadfastness and has stiffened our spine. We see every day that people’s opinion of us is the opposite of what the media say about us.

“Those who are most hostile to us are those so-called Muslims in the Muslim diaspora [in Belgium] who call for moderation and temperance. They are the people who are farthest from Allah’s religion. Some of them do not pray, and some of them are democrats. Even some of the mosque imams have spoken ill of us from the pulpits and pronounced on the radio and in the newspapers that Islam has nothing to do with [these] extremist fools. But there is no power and strength save in Allah.

“We now ask you, honorable sheikh, to offer us some brief advice and some directions that will be of benefit to us in calling people to Allah, and that will serve us a proof to people [of the correctness of our path], after the Quran and the sunna of Allah’s Prophet, Allah’s prayer and peace be upon him. [We ask this] because many accuse us of heretical tendencies and say we have strayed from the right path. And we pray to Allah the Exalted that he have those close to Him [i.e. the righteous] support us with good advice and correct our ways…

“Peace be upon you, and Allah’s mercy and blessings,

“Your brothers and sons in Belgium.

“Written by: Abu Imran.”

Abu Imraan wijst op zijn eigen organisatie die gericht is op de implementatie van sharia en weerlegging (kritiek op) van democratie; waarbij hij eveneens wijst op de tegenstand die ze ondervinden van andere moslims. Hij vraagt Al Maqdisi om advies voor hun missiewerk dat tevens kan dienen als bewijs dat het pad dat zij bewandelen ‘correct’ is en gebaseerd zou zijn op de Quran en de Sunna. Hieronder, Al Maqidisi’s antwoord:

Al-Maqdisi’s Response

“Answer from Abu Muhammad Al-Maqdisi:

“In the name of Allah, praise be to Allah, and prayer and peace be on the Prophet of Allah;

“I ask Allah the Exalted to preserve my brothers who call people to belief in Allah’s unity and who champion his shari’a everywhere.

“May Allah love you, you who have loved me in Him, and may Allah grant you reward for thinking well of me. As long as you ask for advice, I will advise you, with fear of Allah in my soul and in striving to attain the honor of upholding the affairs of this religion in this time, wherever you may be, to join the caravan of the sect-made-victorious that [as related in the hadith] champions Allah’s commands and upholds them, and continues to do so until Allah’s decree comes to pass.”

Support Your Brothers the Mujahideen By Aiding Their Jihad

“And I advise you to be a support for your brothers the mujahideen in the battlefields of jihad by aiding their jihad to the best of your ability, whether this be in funds, in men, in prayer, or by refuting the spurious doubts of the ‘ulama who have strayed from the right path and the polytheists’ ‘ulama, whose only concern is to defame the jihad and the mujahideen and to aid their enemies, be they the worst polytheists. This has reached the point that, by the grace of Allah, the ranks have become distinguished, and every impostor who was associated with proselytizing, religious knowledge, and religion while at the same time championing falsehood, forsaking the mujahideen, and refraining from dissociating from the polytheists has been exposed.

“Given this situation, a Muslim should not stand by looking on at this turmoil as though he has no role in aiding the religion, as though it is of no consequence, and without providing anything, neither his life nor his funds, neither spear nor tongue. The enemies have attacked the Islamic nation and its shari’a from all sides and have banded together to extinguish the light of its shari’a. They have made common cause to put out the ember of its jihad at every level, and the ‘ulama of evil and the wicked media have supported them in this, thinking that [the enemies] will be victorious.

“But Allah has given his trustworthy promise [Quran 8:36-37]: ‘Those who disbelieve spend their wealth to hinder people from the path of Allah; they will spend it and then they will suffer regret, and then they will be conquered; and those who disbelieve will be gathered in Hell; that Allah may separate the wicked from the good, and put the wicked one atop another, piling them up and placing them in Hell; these are the losers’.

“There is a hadith from the Prophet related by Imam Ahmad [Ibn Hanbal] in the name of Tamim Al-Dari, who said that he heard the Prophet of Allah, Allah’s prayer and peace be upon him, say: ‘… Allah will leave no house, whether among city-dwellers or tent-dwellers, without bringing into it this religion, either in glory or in ignominy: glory by which Allah strengthens Islam, and ignominy by which he lays low unbelief’. Tamim Al-Dari would say: ‘I knew this from my own family: those who converted to Islam attained the good, honor, and glory, and those of them who were unbelievers attained ignominy, humiliation, and the jizya’.

“A while ago I read that ‘the Belgian newspaper Le Soir reported that more than 40,000 Belgian citizens have converted to Islam in the last few years, making of Brussels [i.e. Belgium] the country on the European continent with the highest rate of conversion of its citizens to Islam. The newspaper explained that Belgium has a population of 10 million, among whom are 450,000 Muslims, meaning that the conversion rate of Belgian citizens relative to the total population is the highest in Europe. This has driven the extreme right-wing in Belgium to issue warnings emphasizing the dangers of mixed marriages! A number of citizens ascribed their conversion to Islam to their complete conviction in [the truth of] the Islamic shari’a, saying that it is a religion that has no intermediaries between the servant and his Lord, and that this is what they were searching for. These Muslims criticized the media campaigns directed against the Muslims which distort many of the truths of the true religion, as well as attempting to falsify the justifications for the citizens’ embrace of Islam’.[7]

“This news is without doubt good tidings and a confirmation of Allah’s promise and the saying of the Prophet, Allah’s prayer and peace be upon him.”

Muslims in Europe Need to Study the Shari’a and to Learn the True Meaning of “There Is No God But Allah”

“Given that things are such, and that there is today no Muslim country to which a Muslim would be obliged to emigrate, and which, if it existed, would make it prohibited to not emigrate and to live in the abode of unbelief; given that this is the case, then Muslims in those countries [in the abode of unbelief] need to work and strive to be on a level of religious learning, shari’a knowledge, jurisprudence, and thinking that will make them qualified to lead and direct the Muslims [in those countries], and keep them safe from the abysses of schism [lurking] behind the various types of heterodox preachers at the gates of Hell – the Hararian Ahbash, Rafidite Shi’ites, extremist takfiris, extremist Murji’ites,[8] and other heterodox sects that take advantage of newly-converted Muslims to foist their wicked heterodoxies on them.

“[To reach this level of qualification] requires shari’a study, guidance of the youth to it, and providing what the youth are lacking in religious knowledge and in their thinking. They need to receive enlightenment as to the most important duties in religion and in the world, things that are necessary for proselytizing and for jihad, and which are considered among the preparations they are required to make for proselytizing and for jihad. Among these, the most important one to start with is to learn [the true meaning of the profession of faith] ‘there is no God but Allah’, and all that depends on it: the foundations of belief in the unity of Allah, learning true creed and knowing those things that contradict Islam and nullify [one’s faith], the conditions for [the efficacy of the statement] ‘there is no God but Allah’ [in granting one status as a Muslim], what it requires, the rights it entails [i.e. what it obliges a Muslim to do], and its most firm bond [i.e. belief in Allah and rejection of idolatry; cf. Quran 2:256].

“Likewise, [this requires] learning what every Muslim needs to know, the most basic keys of religious knowledge, according to one’s ability. These allow him to receive [knowledge] from Allah [i.e. from the Quran] and from His Prophet [i.e. from the hadith], Allah’s prayer and peace be upon him and his family. They protect one from being seduced by schismatic preaching, and make one immune to schism and to being swept into the abysses of laxity or extremism. Likewise, [this requires] keen insight into reality and into the true nature of the global war that is being waged against Islam and the Muslims in our times, and which, in order to be stopped and confronted, requires that all Muslims stand shoulder to shoulder, in all their varying classes, areas of expertise, fields of knowledge, and capabilities. In this war, every individual Muslim mans a front, and it is not permitted to someone who considers himself a Muslim to have no role in stopping [the war against Islam], each one in accordance with the level of correction he is capable of among those mentioned by our noble Prophet, Allah’s prayer and peace be upon him, in the hadith: Whoever of you who sees an evil, let him correct it [with his hand; and if he is not able, then with his tongue; and if he is not able, then with his heart, and that is the weakest form of faith].

“One who is resolute and has done this in his actions or in his words, with his hand or with his tongue, has a substantial portion in aiding the religion in these times of ours before the conquest, and is striving to return the rule of Islam and its laws to the earth. There is no doubt that he will be [considered] among those who perform good deeds, who have given of themselves before the conquest and have engaged in the fight, if he has joined proper action to pure intention. Let one who plays this role train himself to bear the hostility and the harm that will come to him from near and from afar, whether this be from the rulers and their supporters or from the masses and the ignorant – and even from those who consider themselves proselytizers for Islam but have not understood the preaching of the prophets, its foundations, and the most important duties [it requires of one]. This is the way of Allah with the followers of this path…

“Given that this is the case, there is nothing strange in what you mentioned regarding the hostility, harm, slander, and revilement that have been directed at you by some ignorant people, and even by some of those who consider themselves proselytizers, preachers, imams, or religious scholars, but who do not know the true meaning of the prophets’ call and the most important duties of this religion. You need to patiently bear the harm they do you and consider it a sacrifice for which Allah will give reward in the future, and as something that is for the sake of Allah. You should turn away from them and not occupy yourselves with them. Do not let their calumnies and slanders against you give you pause or cause you to let up. [The hadith] describes the sect-made-victorious that upholds this religion in these words: “Those who oppose them and those who betray them can do them no harm, until Allah’s decree comes to pass.”

“Together with this forbearance and turning away from their harm, there is no reason not to refute their spurious arguments with wisdom, with proofs, and with learned discourse which unmask their spurious arguments and reveal the truth and Allah’s unity to the people and make these known to them. This is of the best and most beneficial kinds of speech, [as Allah said in Quran 41:33:] ‘Who is better in speech than he who calls to Allah, does righteous works, and says ‘I am of those who submit’ (muslimin)?'”

Do Not Get Drawn into Secondary Battles; Focus on Guiding People to Allah

“The greatest good in existence is belief in Allah’s unity, and the greatest evil in existence is polytheism. For this reason, I advise you to not occupy yourselves in your dealings with others – whether Muslim or non-Muslim – with secondary battles that could divert you from truly calling people to belief in Allah’s unity and to dissociation from polytheism in all its forms – new and old – and teaching them the duties this entails. Concentrate on these foundations and duties, which were the call of the prophets. Do not divert [people from] the true field of struggle and do not draw people’s attention away from it, and do not occupy yourselves and others with distractions. Engage, together with them, in the battles that are the building blocks of the path. Derive benefit from the experiences of [Islamist] groups in various countries, and do not repeat their mistakes. Remember the saying of the Prophet, Allah’s prayer and peace be upon him: ‘By Allah, to have Allah use you to guide one man to the truth is better than to have high-bred she-camels [i.e. something of great value]’.”

Muslim Youth Who Take “Spoils” From the Unbelievers Have Tarnished the Image of Islam

“For these reasons, when it comes to dealing with others when proselytizing, I advise you to not adhere literally to the plain meaning of the traditional jurisprudential division of people into harbis [unprotected infidels in the abode of war], infidels protected by treaty, and dhimmis, in accordance with the classifications in the jurisprudential literature. [This is not the best approach] in light of the fact that [today] there is no Islamic state, and it is under the aegis of the Islamic state that these classifications operate in their complete and true manner. This [i.e. the application of these classifications] is an issue that has led some of the [Muslim] youth in the West to get involved in the matter of [taking] spoils [from unbelievers], theft, and even the taking of captives and the like, as I have heard occurs, while ignoring proselytizing, championing religion, and working for its sake. In so doing these people have brought detriment and reprehensible things on themselves and on the call to Islam, as is known.

“I even advise you, in light of the absence of an Islamic state, to deal with people in accordance with the political behavior prescribed by the shari’a (al-siyasa al-shar’iyya) and with the prudential interests (maslaha) of Islam, Muslims, and the call to Islam – all according to the guidelines of the shari’a and taking into account the Muslims’ weakness. An unbeliever who does not commit aggression against Muslims and who does not appear to slander their religion – there is nothing wrong with dealing with him kindly and in a manner that makes him take an interest in the religion, and one may call him to Islam. As for an unbeliever who does openly slander Islam, mock its laws, and machinate against the Muslims – if the Muslims in his land are unable to requite him [for his actions] as he deserves, due to their weakness and weak position, then they should turn away from him, dissociate from him and from his actions, and make manifest their dissociation or their hostility in accordance with their ability, and he should be hated and rudely shunned. If he is of the kind that disputes publicly, then he should be disputed publicly, and if he is a merchant then he should be boycotted and shunned, and so forth.

“Likewise, I advise Muslims [in the West] to take into account the mentality of their audience and to speak to them in accordance with [their audience’s] way of thinking, approaching them through issues that will have an effect on them. The means [that are allowed in] Islamic proselytizing are wide, as long as they remain regulated by the guidelines of the shari’a.”

Muslims Should “Not Get Entangled in Beginning the Conflict with the Regimes Too Early, While They Are Still in a State of Weakness and Are Incapable of Concluding the Conflict”

“Likewise, I give you the same advice that I give to Muslims in a state of weakness in general, in every land in which they do not have a plan for [conducting] armed confrontation with the regimes under which they live, due to the weakness of their abilities, the fact that the circumstances are not ripe, or because the place is unfitting for such [a confrontation], or for other reasons that are to be evaluated by those knowledgeable about the reality [of this country], the [Muslims’] abilities, and the stage that has been reached in their proselytizing. [I advise them] to not get entangled in beginning the conflict with the regimes too early, while they are still in a state of weakness and are incapable of concluding this conflict, while they are still lacking in expertise and abilities, and while their strategy at the present time does not allow this.

“I advise them, as long as they are incapable [of armed confrontation], to occupy themselves with calling people to belief in Allah’s unity, as I said earlier, and to be good ambassadors for the Islamic nation. They should demonstrate the morals of Islam in their dealings with people. They should not betray others or act treacherously or dishonestly. They have an excellent role model in the Prophet, Allah’s prayer and peace be upon him.

“[The Muslims] must avoid the ills of Western societies and their permissiveness, and keep their children away from these ills. They must strive to create Islamic alternatives in which to raise them and educate them. They should live in communities close to one another that are in mutual contact, act in solidarity, and aid one another in obedience to Allah and in reverence and piety, so as to inoculate themselves to the temptations of those countries and so as to hold fast together to the rope of Allah. They should abandon internal quarrels and fortify their communities against the penetration of outsiders, people with wrongheaded notions, and the unorthodox sects, until Allah grants the establishment of the Islamic state that rules by the shari’a and hoists the banner of Allah’s unity. At that time they will be obligated to emigrate to the Islamic state, and it will not be permitted to live in the lands of unbelief under the rule of unbelievers.

“I ask Allah the Exalted to grant me and you obedience to Him, and that He use us all to champion His religion.”

Al Madisi’s antwoord begint vrij gebruikelijk. Hij roept moslims op om vast te houden aan tawhid (de enigheid van God) en op het pad van de waarheid te blijven en daartoe te blijven oproepen rekeninghoudend met de belangen van moslims en de, in zijn ogen, zwakheid van de moslims in België. Tevens roept hij hen op de mujahideen te ondersteunen door bij te dragen aan jihad al naar gelang de eigen mogelijkheden zoals door middel van geld, mankracht, gebed of het weerleggen van de islamgeleerden die van het rechte pad afwijken. Al Maqdisi verwijst naar de Belgische krant Le Soir die gesteld zou hebben dat er in de laatste jaren meer dan 40.000 Belgen zich tot de islam bekeerd zouden hebben; het hoogste percentage in Europa. Dit is moeilijk te verifiëren. Het enige dat ik terug kon vinden was een verwijzing op IslamOnline naar een bericht van Le Soir van 18 februari 2006. Bij Le Soir heb ik het echter niet kunnen vinden. Er is wel een bericht uit 2002 dat melding maakt van 450.000 moslims en 40.000 moslims die hebben deel genomen aan de verkiezingen voor de Moslim Executieve. In één rapport zijn cijfers te vinden over 1998 waarin gesproken wordt over ‘30.000 Belgische en Europese bekeerlingen‘. Het getal van 40.0000 lijkt mij in ieder geval erg hoog, gezien het feit dat Nederland (met meer inwoners) naar schatting 12.000 bekeerlingen heeft. Frankrijk heeft overigens wel 40.000 bekeerlingen naar schatting op 4.155.000 in totaal.
ij vertelt eerst het gebruikelijke (houd vast aan tawhid, wijk niet af van de waarheid, wees niet extreem naar welke kant dan ook) en adviseert ze om te blijven oproepen tot de waarheid en daarbij rekening te houden met de belangen van de moslims en niet uit het oog te verliezen dat moslims in België zwak zijn. Hij adviseert hen ook om niet alle contacten met niet-moslims af te zweren omdat sommige niet-moslims de islam goed gezind zijn. Hoewel me dit zeker niet verbaast van al-Maqdisi, is het toch wel aardig om te lezen dat hij ook nu niet oproept tot jihad of zo maar als een verantwoordelijke vaderfiguur tot deze mensen spreekt. Na de aanslagen van 9/11 dook er een videoboodschap op van Bin Laden die juist naar Nederland wees als een land waar na die aanslagen veel mensen zich tot de islam zouden hebben bekeerd. Dat soort boodschappen is vaak moeilijk terug te herleiden tot een bron en dienen dan ook met de nodige terughoudendheid bekeken te worden.

Al_Maqdisi stelt voorts dat het voor moslims toegestaan is om te leven buiten het gebied van de dar al islam ondermeer omdat er momenteel geen ‘echte’ islamitische landen zouden zijn. Hij benadrukt daarvoor het belang voor de jeugd dat zij de correcte islamitische kennis opdoen en iedere moslim heeft als taak om samen met anderen te strijden voor islam, te streven naar het goede en te vermanen wanneer anderen van het pad afwijken. Opvallend, want bepaald niet activistisch, is dat hij stelt dat moslims geduld moeten hebben in de beproevingen die hen opgelegd worden onder meer via de vijandigheid die zij ervaren van moslims die van het correcte pad afgeweken zouden zijn. Zij moeten zich van die laatsten afkeren en zullen later voor het doorstaan van deze beproeving beloond worden en zij moeten zich dan ook niet laten kisten door vijandigen. Verder moeten moslims (van sharia4belgium)) zich niet laten afleiden door secundaire zaken in de relatie met moslims en niet-moslims die hen af zouden kunnen leiden van de ware strijd. Tevens wijst hij erop dat er niets mis mee is om vriendelijk om te gaan met ongelovigen die zich niet agressief gedragen ten opzichte van moslims. Diegenen die dat wel doen moet men links laten liggen en publiekelijk weerlegd worden of geboycot. Zolang het om diverse redenen (Al Maqdisi laat dit deels over aan mensen die kennis hebben van de landen waarin moslims wonen) niet mogelijk is om een gewapende confrontatie aan te gaan, moet men zich beperken tot het oproepen tot geloof en goed gedrag laten zien in naam van de islam.

De berichtgeving hierover die Sharia4Belgium via Al Maqdisi linkt aan Al Qaeda suggereren een link met gewelddadige jihad. Die oproep doet Al Maqdisi dus heel duidelijk niet; hij stelt zich op als wijze vaderfiguur die zijn mensen maant tot geduld, eenheid en hen oproept het correcte pad van de islam te bewandelen, anderen daartoe het goede voorbeeld te geven, zich niet in te laten met degenen die islam slecht gezind zijn en degenen die dat niet zijn niet van zich te vervreemden. Hij wijst hen op de zwakheid en verdeeldheid van moslims en het ontbreken van een ‘echte’ islamitische staat waardoor het aangaan van gewelddadige confrontaties onverstandig en incorrect is.

0 comments.

Warning to Europe for banning the burqa?

Posted on May 7th, 2010 by martijn.
Categories: ISIM/RU Research, Religious and Political Radicalization.

Belgian newspaper HLN reports that an ‘Arab group threatens with attacks in Belgium’ for approving a ban of burqas. It probably refers to the following video on youtube:

This channel is managed by someone with the name Mujahid Zaib Khan who also has another youtube channel: Talib Jan that also features the video. Another account (zaibkhanmujahid) was suspended after it was picked up by online activists during what they call Operation YouTube Smackdown. This online initiative attempts to ‘countering the cyber-jihad one video at a time’. For them sometimes YouTube ‘gets it right’ like on the next video:

The activists protest against Youtube hosting videos ‘celebrating the death of Coalition Soldiers (and pretty much everyone else’. According to them freedom of speech does not apply to these videos and therefore they should be banned.

The text in the video of Mujahid Zaib Khan is clear although the English is poor. It warns Belgium and other European countries that bad things can happen if they continue to ban the burqa. The video shows man, children and women hiding their faces and with weapons in different settings. The video claims to speak for all Muslims (certainly not the case) and that it is a Muslim woman’s right to be veiled. The video is apparently made by M. ZaibKhan who also maintains his own weblog: Mujahideen Media Centre

Dedicated to our Mujahideens Brothers who Fight for the Sake of Allah in all over the world In Afghanistan, Pakistan, Chechniya, Palestine, Kashmir, Somalia, Iraq etc.

According to the Belgian blog People Against Islam (formerly known as Flemish Comite of Ex-Muslims) the person is also active on the Jamia Hafsa Urdu Forum; the ‘official’ internet forum of the Pakistan Taliban. People Against Islam calls upon the Belgian state to take extra security measures.

It is always to difficult to assess how serious these films are but given the hardly subtle references to violence it is understandable that people are worried. At the same time publishing such statements on the Internet makes it easy for law enforcement and counter-terrorism agencies to gather intelligence and make their cases. For example the recent arrests in the US of the Hutaree Militia and of Norman Leboon are clear examples of how Internet publications are important parts of investigations. What is important in such cases is to not only look at the content of these messages. The content must be related to larger frames ‘out there’ (this one clearly is, as well as in the case of the ‘smackdown operations’ by the way). Furthermore one should look not only at user-generated content but also at user-generated connections; how particular messages are distributed on the web and outside and who is involved in that distribution and in what way. A very superficial analysis of the user-generated connections in the case of this video gives the impression that is it is not distributed very widely. On Talib Jan only 530 people have viewed the channel and 25 people have a subscription to this channel (including at least one researcher…). At the other channel 2169 people have viewed it and 15 people have subscribed to the channel (also with at least one researcher). These figures pertain to the channels after the release of the report on People Against Islam and the report in the Belgian newspaper. Although it does not mean that we should not take it seriously (or that we should take it seriously) the channels seem to be rather isolated from other channels and forums severely limiting the impact and mobilizing qualities.

0 comments.

BBC Heart and Soul – Muslims in Amsterdam

Posted on April 27th, 2010 by martijn.
Categories: Multiculti Issues, Murder on theo Van Gogh and related issues, Public Islam, Religious and Political Radicalization, Ritual and Religious Experience, Young Muslims.

Roger Hardy is one of the best journalists when it comes to religion and how religion affects people’s daily lives. Right after the murder of Theo van Gogh he made a program about Dutch Muslims. He also documented his findings in a book the Muslim Revolt. A few weeks ago he returned to the Netherlands:
BBC – BBC World Service Programmes – Heart And Soul, Muslims in Amsterdam 28/04/2010

to see how the Moroccan Muslim community has fared since – and to meet a group that seldom makes the headlines: Moroccan Muslim women.

Among them, he finds young, highly successful power women.

Among them Fatima Elatik, mayor of the multi-cultural district of Zeeburg, who combines her headscarf with a determination not to let young Muslims to be restricted by the Islam label;

and Samira Bouchibti, an MP who speaks on gay rights for the Dutch Labour party – a highly unusual brief for a Muslim woman.

But Roger also wins the trust of women from very traditional backgrounds – like Rahma, a grandmother who’s learning how to read and write in her 70s.

Join him and find out why in 21st century Amsterdam, it’s easier to be called Fatima than Mohammed.

Illustration above of Fatima Elatik, the young and outspoken district mayor of Zeeburg in Amsterdam.

On Wednesday 28 March 2010 his report will be broadcast on BBC’s Heart and Soul at 12.32 (GMT+1), after the show you listen to the podcast available at the website.

UPDATE
The podcast is available now. You can download it HERE.

0 comments.

De toelaatbaarheid van zelfmoordaanslagen

Posted on April 21st, 2010 by martijn.
Categories: International Terrorism, Multiculti Issues, Public Islam, Religious and Political Radicalization.

Er is ophef over FIOE conferentie in mei in Amsterdam. De Telegraaf weet te melden dat Amsterdam een ‘broedplaats‘ is voor beruchte moslimbroeders en dat de conferentie mede wordt georganiseerd door de International Union of Muslim Scholars die geleid zou worden door sheikh Yusuf al-Qaradawi die (oh jee) fatwa’s uitgevaardigd zou hebben waarin zelfmoordaanslagen worden goedgekeurd. Een klein overzichtje:
Spoeddebat over Islamconferentie – Binnenland – Telegraaf.nl [24 uur actueel, ook mobiel] [binnenland]

e Tweede Kamer wil een spoeddebat met minister Ernst Hirsch Ballin (Justitie) over een conferentie eind mei in Amsterdam over de toekomst van de islam in Nederland. PVV’er Raymond de Roon, die het initiatief nam tot het debat, wil weten wat de betrokkenheid is van de fundamentalistische Moslimbroederschap bij de bijeenkomst.
Ook vraagt de PVV of buitenlandse deelnemers kunnen worden geweerd door hun geen visa te geven. De Kamer wil er voor eind mei met de minister over praten.

Nederland Moslimgidsland | De Dagelijkse Standaard

Welkom in Nederland. Hier krijgt u alle ruimte de kuff?r te beledigen en andersdenkenden te bedreigen. Ga gerust uw gang. Maak van uw hart geen moordkuil. In dit land van tolerantie zijn er verscheidene linkse politieke partijen die luid applaudisserend uw gedachtegoed zullen sponsoren en tot wet verheffen.

Conferentie Moslimbroederschap in de RAI – AmsterdamPost

Een internationale bijeenkomst van o.a. de beruchte Moslim Broederschap vindt komende maand plaats in Amsterdam. De conferentie wordt georganiseerd door de Federatie Islamitische Organisaties Nederland (FION) op 28, 29 en 30 mei 2010 in de RAI. Doel is een constructieve dialoog op gang te brengen tussen moslims en andere religieuze, politieke en intellectuele bewegingen in Nederland. De Moslim Broederschap organiseert een programma-onderdeel. Een woordvoerder van de FION weerspreekt dat tegen AT5. Het is echter niet uit te sluiten dat aan de broederschap gelieerde personen aanwezig zullen zijn, zo zegt hij.

CAPRICIO ITALIANO: LIEVE KLEINE MUZEL-LIEVERDJES

Er zeker van te zijn dat er niemand van ons die Muzel-lieverdjes een strobreed in de weg zou leggen, al houden die nog zoveel bijeenkomsten! Wij weten dat (bij ons) de Staatsvuiligheid maar ook het CGKR waakt. Daarvoor oefenen wij al geruime tijd om ons hoofd zodanig te slapen te leggen, dat wij binnenkort hopen te kunnen slapen op beide oren. Mocht U deze houding eveneens verkiezen uit te proberen weet dan dat er anatomisch gezien, gevaar dreigt voor verstikking. Ik denk dat hier een brede markt open ligt voor hoofdkussens (oorkussens?) die tegemoet k;omen aan de dringende behoefte (zolang de Moslim-dreiging niet acuut is) om te kunnen slapen op beide oren. Eenmaal die dreiging omgezet is in werkelijkheid is de noodzaak om op die manier te slapen dan ook niet meer nodig. Als U überhaupt dan nog goesting hebt om te slapen. Want er zal moeten gewerkt wordn!
Ja, natuurlijk, de Nederlandse ‘Recherche’ (AIVD) en sommige racistische politici in Polderland zien graten in een bijeenkomst, geleid door een fatwa-zieke sjeik, maar zolang Geert Wilders daar geen FITNA-film over maakt, is er geen vuiltje aan de lucht. Misdaden begaan wordt in Polderlad, net als bij ons, door de vingers gezien, of vergoelijkt. Maar die misdaden aanklagen! Hola! Daar staan strenge straffen wegens racisme en haatzaaierij op, en jaren eenzame opsluiting. Uiteraard zonder hoofdkussen om op beide oren te slapen.
Alleen zijn er, wat die Moslims blijkbaar niet goed beseffen, in onze contreien zo van die ongelukkige wetten. En beweren dat de Holocaust een straf is/was van God (dewelke? Naam en adres? Getuigen?) : daarmee wordt niet gelachen! Zes miljoen doden, als straf van Allah : daarvoor is de negatie-wet uitgevonden en daarin staat niets over eender welke God!
Met Araben echter moet men altijd uit de doppen kijken! Met ‘een straf van God’ bedoelen ze misschien ‘een straf van Hitler’, zodat ze impliciet daarmee bedoelen dat Hitler gehandeld heeft als een God, ja zelfs misschien een God was/is….En aangezien ze een hoge dunk hebben van zichzelf, gaan ze de Holocaust misschien nog eens overdoen. Want, staat op hun opschriften, de echte Holocaust moet nog komen!

howardommel: Kamer wil spoeddebat over Islamconferentie

“Hierdoor wordt duidelijk aangezet tot geweld”, concludeert De Roon. “En dat kunnen we in Nederland natuurlijk niet hebben.” Hij wil opheldering over wat de regering weet over dit congres. Als het aan de PVV’er ligt, worden er geen visa uitgedeeld aan congresgangers die de oproep van de sjeik steunen.

De Moslims Komen! – The Amazing Retecool, Sursum in Vestri Rectum

Uiteraard zijn er wederom geen concrete aanwijzingen voor gevaar, maar vervalt ook de AIVD, net als haar collega’s van NCTB in veronderstellingen: ““…Hoewel de Moslimbroederschap vooral lijkt te streven naar het creëren van een moslimvriendelijk klimaat in Europa, is het voorstelbaar dat de zeer orthodoxe interpretatie van de islam op gespannen voet komt te staan met de beginselen van de democratische rechtsorde…””. Officieel heeft de Moslimbroederschap overigens geweld afgezworen, maar haar motto zegt genoeg: ““…Allah is ons doel, de profeet is onze leider, de Koran is onze wet, Jihad is onze manier, sterven voor Allah is onze grootste hoop…””.

hoeiboei: Het stadsdeel, de moskee en de Moslimbroeders

Hoewel de Moslimbroederschap vooral lijkt te streven naar het creëren van een moslimvriendelijk klimaat in Europa, is het voorstelbaar dat de zeer orthodoxe interpretatie van de islam op gespannen voet komt te staan met de beginselen van de democratische rechtsorde.”

Genoemde FION is de Nederlandse tak van de Europese Moslimbroederschap. Daarover kan ondanks enkele door Bouyafa gewonnen processen geen enkele twijfel meer bestaan sinds 21 april 2009, toen minister Guusje ter Horst (PvdA) Kamervragen beantwoordde van SP, VVD en PVV. De Kamerleden wilden meer weten over de bemoeienis van de FION met een nieuwe moskee in het Amsterdamse stadsdeel Slotervaart. Ter Horst destijds: “Op Europees niveau heeft de Moslimbroederschap zich vooral georganiseerd via de Federatie Islamitische Organisaties Europa (FIOE). De Federatie Islamitische Organisaties Nederland (FION) is aangesloten bij deze Europese koepelorganisatie.”

Nederland, weer een stapje achteruit | Geen Nieuws

En terwijl in Frankrijk, zoals vandaag bekend werd de wetgeving t.a.v. het dragen van de Burka en de Niqab er doorheen gaat komen, de wet geniet de ruggesteun van de meerderheid van het parlement, gaan wij zoals de zaken er nu voor staan, in ons land er weer een stapje op achteruit, door een van extremistische gedachten en daden verdachte organisatie in Amsterdam toe te laten voor een vergadering,

Plein 2010: Nederland, het Centrum van de Islam (Voor Even)

Terwijl de Algemene Inlichtingen en Veiligheidsdienst (AIVD) net het sein ‘brand meester’ had gegeven voor wat betreft de nationale veiligheid, worden we er vandaag al weer aan herinnerd, dat in bredere zin de veenbrand onderminderd door woedt. De teller van aanslagen gepleegd sinds 9/11 in naam van de ‘religion of peace pieces’ staat vandaag op 15.152.

De Telegraaf meldt ons dat Nederland zich erin mag verheugen volgende week het toneel te zijn van een heuse conventie van de Moslim Broederschap

Nou zijn de meeste van deze sites niet al te serieus te nemen wanneer het gaat om islam, moslims en de moslimbroederschap. Zoals ik vorige week al vermeldde toen ik de desbetreffende conferentie hier al aankondigde:
C L O S E R » Blog Archive » Muslim Brotherhoods in the Netherlands

Also, contrary to popular belief, the Muslim Brotherhood is not a hierarchical organization that is organized in one particular centre. Given the ‘considerable‘ variation between the group’s different branches and tendencies (at least in competition with each other and sometimes hostile) that should not be conflated, it is therefore better to talk about networks of Muslim Brotherhoods.

De interne verschillen zijn daarbij inmiddels zo groot geworden, onder meer over de toelaatbaarheid van geweld en de positie van moslims in Europa, dat de naam Moslimbroederschap vooral nog iets zegt over wortels en inspiratie van de netwerken, maar niet noodzakelijkerwijze nog iets over de daadwerkelijke praktijken. Wat voortdurend naar voren komt in ieder geval is wel de relatie tussen de moslimbroederschap en geweld en die tussen Qaradawi en de toelaatbaarheid van zelfmoordaanslagen. Laten we in ieder geval die van Qaradawi hier eens onder de loep nemen, maar eerst wat meer in het algemeen over zelfmoordaanslagen.

Het is niet natuurlijk niet voor niets dat er voortdurend een verwijzing is naar zelfmoordaanslagen. Klaarblijkelijk is dat een strategie die onze haren recht overeind doet staat. Eentje die daarom te onderscheiden valt van reguliere en legitieme vormen van oorlogsvoering. Dat laatste kan soms noodzakelijk zijn, maar terrorisme is altijd fout en zelfmoordaanslagen misschien wel het allerfoutst. Antropoloog Talal Asad heeft daar in een exposé ‘on suicide bombing’ belangrijke dingen over geschreven:

Talal Asad: Thinking about “Just War”

In liberal political thought the modern sovereign state has an absolute right to defend itself, a defense that may — as the International Court of Justice has held — legitimately involve the use of nuclear weapons. Hence suicidal war with incalculable global consequences exists in the liberal imagination as a legitimate form of self-defense.

This leads me to the thought that the suicide bomber belongs in an important sense to a liberal tradition of armed conflict for the establishment or defense of a national community: To save the nation (or to found its state) in confronting a dangerous enemy, it may be necessary to act without being bound by ordinary moral constraints. To recognize that there are moral absolutes and at the same time to agree that sometimes they must be set aside is a well-known contradiction central to liberalism.
[…]
First, an unexpected suicide is always shocking, especially so when it also occurs in public, and when it involves the shattering of other human bodies and their belongings, a sudden disruption of the patterns of everyday life, a violence in which death is unregulated by the nation state. Warfare, of course, is an even greater violation of civilian “innocence,” but ideas have sedimented in us so that we regard war in principle as legitimate even when civilians are killed — in principle deaths in war (however horrible) are necessary for the defense of “our form of life.”

The second reason is that crime and punishment, loss and restitution, are impossible to separate when the act of killing is also the act that removes the killer beyond justice. Since that separation is essential to the functioning of modern law on which liberal identities — and freedoms — depend, deaths in suicide operations are especially intolerable.

Third, there are the tensions that typically hold modern subjectivity together: between individual autonomy and collective obedience to the law, between reverence for human life and its legitimate destruction, between the promise of immortality through political community and the inexorability of decay and death in individual life. These tensions are necessary to the liberal democratic state, the sovereign representative of a social body, but they threaten to breakdown completely when a sudden suicide operation takes place publicly and when its politics is seen not to spell redemption but mutual disaster.

Finally, I suggest the possibility that a highly emotional thought may impose itself on witnesses belonging to the secular Judeo-Christian tradition: the thought that the meaning of life is death and only death, that it is not death that is contingent but life. Catastrophic and brutal death could therefore be, as the crucifixion taught believing Christians, an occasion of love for all the dead, but for reasons I have just enumerated above this is impossible on the occasion of a suicide bombing.

Ook al lijkt Asad in zijn boek soms wat al te zeer in beslag genomen te zijn door zijn woede over de Amerikaanse oorlogsmisdaden en verschrikkingen en over collega wetenschappers die dat niet ter discussie stellen, is het boek zeer aan te raden. Asad stelt eigenlijk het onderscheid tussen soldaten en terroristen ter discussie, vraagt zich af wat terrorisme nu eigenlijk is en waarom welke vormen van geweld legitiemer lijken te zijn dan anderen in relatie tot ideeen over beschaafd en barbaars, westers en niet-westers, seculier en religieus.

Qaradawi’s standpunten over de legitimiteit van geweld en zelfmoordaanslagen roepen dan ook begrijpelijkerwijze veel weerstand op en het is ook geen wonder dat de nuance in zijn standpunten volledig verloren gaat. Kort samengevat borduurt hij voort op het klassieke onderscheid tussen een offensieve en defensieve geweldadige jihad. De eerste is volgens hem in onbruik geraakt aangezien moderne media het mogelijk maken dat de islam op vreedzame wijze verspreid wordt zoals in vroegere tijden ook wel via de handel gebeurde. De tweede, defensieve jihad, verwijst naar specifieke gebieden zoals Israël, Tsjetsjenië en Kashmir waar moslims volgens hem aangevallen worden. Qaradawi heeft de aanslagen van 9/11 e.d. afgewezen, maar in bijvoorbeeld het geval van Israël ziet hij het verzet niet alleen als legitiem maar zelfs verplicht en zijn zelfmoordaanslagen toegestaan. In het geval van Israël namelijk gaat het om ‘gemilitariseerde’ forenzen, terwijl het in het geval van de bomaanslagen in London bijvoorbeeld gaat om onschuldige burgers volgens Qaradawi.:
Must Innocents Die? The Islamic Debate over Suicide Attacks :: Middle East Quarterly

“I am astonished that some sheikhs deliver fatwas that betray the mujahideen, instead of supporting them and urging them to sacrifice and martyrdom,” announced Qaradawi.[8] Responding specifically to the imam of Mecca, Qaradawi stated, “It is unfortunate to hear that the grand imam has said it was not permissible to kill civilians in any country or state, even in Israel.”[9] Qaradawi based his opposition to these fatwas on the premise that Israelis were not civilians but rather combatants in a war of occupation waged against the Palestinians. He argued that

Israeli society was completely military in its make-up and did not include any civilians … How can the head of Al-Azhar incriminate mujahideen who fight against aggressors? How can he consider these aggressors as innocent civilians?[10]

While sanctioning suicide attacks against Israelis, Qaradawi quickly condemned the September 11 attacks against American civilians, claiming that “such martyrdom operations should not be carried out outside of the Palestinian territories.” Attempting to differentiate between terrorism and “martyrdom,” Qaradawi declared, “The Palestinian who blows himself up is a person who is defending his homeland. When he attacks an occupier enemy, he is attacking a legitimate target. This is different from someone who leaves his country and goes to strike a target with which he has no dispute.”[11] Qaradawi distinguished “martyrdom operations” from terrorism as an act of self-defense and thus a legitimate form of resistance. He continues: “The Palestinians have a right to defend their land and property from which they were driven out unjustly…the Palestinians have a right to resist this usurping colonialism with all the means and methods they have. This is a legitimate right endorsed by the divine laws, international laws, and human values.”[12]

Qaradawi was also at pains to distinguish between suicide and martyrdom. Islam clearly prohibits suicide, yet views martyrdom as a noble act, assuring individuals a place in heaven. In an interview with al-Jazeera, Qaradawi rejected the term “suicide operations.”

This is an unjust and misleading name because these are heroic commando and martyrdom attacks and should not be called suicide operations or be attributed to suicide under any circumstances.[13]

He clarified that the term suicide applies to someone who kills himself for personal reasons and is therefore a coward. In contrast, an attack against Israel is defined as martyrdom and therefore legitimized as a brave, unselfish sacrifice carried out on behalf of the entire Muslim community.

Nu valt er op dat standpunt genoeg af te dingen, maar de commotie erover blijft opmerkelijk zeker als we het aantal slachtoffers van zelfmoordaanslagen vergelijken met dat van conventionele vormen van oorlogsvoering. De VS, mede ondersteund door Nederland, heeft in Irak en Afghanistan meer burgerslachtoffers gemaakt en Israël meer onder de Palestijnen dan alle zelfmoordaanslagen bij elkaar. Op de één of andere manier lijkt afstand ertoe te doen. Niet in geografische termen (hoewel dat met London en Madrid natuurlijk een rol speelde), maar de slachtoffers bijvoorbeeld van de aanval van de VS op de Reuter journalisten, lijken bijna poppetjes in een videospel. Hetzelfde kan gezegd worden van zogenaamde precisie bombardementen, maar waarschijnlijk zelfs van fosfor- en clusterbomaanvallen. Het gebeurt allemaal van een afstand en de identificatie komt pas tot stand na de vernietiging. De pleger van zelfmoordaanslagen daarentegen begeeft zich onder ‘ons’ en neemt ons, onaangekondigd, mee in zijn dood. Tegelijkertijd is mijn inschatting dat de ophef over de zelfmoordaanslagen door de Tamil Tijgers toch ook minder controverse oproepen. Asad wijst er ook op dat de plegers van zelfmoordaanslagen niet meer ter verantwoording zijn te roepen (iets wat in theorie wel met soldaten zou kunnen en soms ook, vaak erg mild, ook gebeurt).

Hoewel Qaradawi’s standpunt zeker niet ongebruikelijk is in het Midden-Oosten, is er zeker de laatste jaren vrij veel discussie over jihad en zelfmoordaanslagen. Diverse fatwa’s zijn er geproduceerd die de ontoelaatbaarheid van zelfmoordaanslagen en terrorisme benadrukken. De meest vergaande lijkt het recente edict te zijn van de Muhammad Tahir ul-Qadri waarin hij terroristen en plegers van zelfmoordaanslagen tot ongelovigen bestempeld (takfir). Het is niet de eerste zoals gesteld en waarschijnlijk ook niet de laatste en niet iedereen zal er naar luisteren. De gehele tekst is HIER te lezen. Een ander voorbeeld van een recente discussie over jihad is de her-interpretatie van een beroemde jihad fatwa van Ibn Taymiyya door vooraanstaande islam geleerden. Juist deze ‘Mardin Fatwa‘ werd vaak gebruikt om burgerslachtoffers te legitimeren, maar volgens onder meer de Bosnische mufti, kan deze niet gebruikt worden in de hedendaagse wereld.

Qaradawi’s positie zit tussen die van Al Qaeda (die de mardin fatwa regelmatig ter legitimering gebruikt) en van Muhammad Tahir ul-Qadri in met daarbij de kanttekening dat gezien de voorwaarden die Qaradawi stelt voor jihad, hij in de praktijk dichter bij die laatste zal zitten behalve in het geval van Israël (is mijn inschatting).  Dat maakt hem omstreden (mensen willen waarschijnlijk een ondubbelzinnige verwerping van zelfmoordaanslagen of juist een ondubbelzinnige goedkeuring), maar ook populair en interessant als een voorbeeld van de ‘middenweg’ die  hij zelf ook propageert.

2 comments.

De curieuze verdwijning van Mohammed Chentouf

Posted on March 10th, 2010 by martijn.
Categories: International Terrorism, ISIM/RU Research, Murder on theo Van Gogh and related issues, Religious and Political Radicalization.

Enige tijd geleden zonder netwerk een item uit over Mohammed Chentouf. die is uitgezet nadat hij zijn straf heeft uitgezeten wegens terrorisme gerelateerde activiteiten:

Mohammed Chentouf is veroordeeld in de zogenaamde Piranha-zaak
Openbaar Ministerie – Piranha

Wapengebruik, jihadistisch-salafi stische bedreigingen, voorbereidingen van aanslagen en een apothekersgesprek. Onderdelen van “Piranha”, de hogerberoepzaak, waarin het met name ging om de vraag of er sprake was van een terroristische organisatie.

Mohammed Chentouf werd destijds (2006) tot vier jaar cel veroordeeld in het proces waarin Samir A. de spil was. Hij was eveneens betrokken bij het hofstad netwerk en getrouwd met een dochter van Abu Khaled die hij had leren kennen in het IPC in Schiedam; de leraar van het netwerk die op de dag van de moord op Theo van Gogh vluchtte naar Syrie. Chentouf heeft nog enige tijd contact met hem onderhouden. Chentouf kon uitgezet worden omdat, hoewel in Nederland geboren, hij nooit een Nederlands paspoort heeft aangevraagd en dus alleen de Marokkaanse nationaliteit heeft.

Nu is Marokko alles behalve een bananenrepubliek, maar personen verdacht van of (zeker) veroordeeld wegens terrorisme gerelateerde activiteiten worden daar niet bepaald zachtzinnig behandeld. Mohammed C. is niet de enige die een dergelijk onzeker lot wacht of te verdragen heeft gekregen: Ahmed Said is een ander voorbeeld. Illegaal in Nederland en door de VS verdacht van banden met Al Qaeda. Er volgt een uitleveringsverzoek van de VS maar het bewijs is volgens de rechter onrechtmatig verkregen. Direct daarna is hij opgepakt en uitgezet naar een geheime gevangenis in Egypte alwaar hij gemarteld zou zijn. Nog een voorbeeld is Abu Hanan (kunya) die gezien werd als een spil van de Tirana groep. Hij is echter niet opgepakt maar snel uitgezet naar Mauritanië en zijn financiën zijn bevroren zonder enige strafrechtelijke verdenking. Behalve dus dat de Nederlandse staat voor terrorisme veroordeelde verdachten kan uitzetten naar landen met een twijfelachtig rechtsysteem, kan ze dat zelfs doen zonder veroordeling, sterker nog zonder enige strafrechtelijke grond. Nog een voorbeeld is Otman C. (broer van de in Engeland veroordeeld Houria C.) die is aangemerkt als ‘sympathisanten van de internationale gewelddadige jihad’ en een ‘gevaar voor de nationale veiligheid’. Ook voor hem zijn er plannen om uitgezet te worden naar Marokko samen met zijn jongere broer wiens naturalisatieverzoek was geweigerd. Wellicht zijn er nog enkelen meer onder wie Abu S.

Het standpunt van de VVD in de video lijkt hier exemplarisch. Nederland lijkt beducht voor alle invloed vanuit Marokko in Nederland, zelfs als het gaat om activiteiten tegen radicalisering, maar men is niet te beroerd om ongewenste personen daar te dumpen en de eigen handen in onschuld te wassen. De VVD, net als de Nederlandse staat, werpt zich op als de kampioen van de rechtsstaat en mensenrechten en schroomt niet andere landen te bekritiseren, maar als men van de eigen problemen af moet komen lijkt de gebrekkige rechtsstaat van anderen ‘ineens’ niet zo’n groot probleem. Het gaat volgens mij niet eens zozeer tegen de Nederlandse wetgeving in, maar dat komt omdat de anti-terreur maatregelen de rechtsstaat voor de dergelijke verdachten op afstand heeft gezet. Dat doet vrezen dat de steun voor de rechtsstaat helemaal niet zo principieel is. De rechtsstaat is dan niet bedoeld om de vrijheid van de individuele burger ten opzichte van de staat te waarborgen, maar om de burger onder controle te houden. Nog even en we zijn allemaal terrorist:

Wordt vervolgd.

2 comments.

Rapporten Radicalisering, Salafisme en Jihadisme

Posted on March 9th, 2010 by martijn.
Categories: ISIM/RU Research, Religious and Political Radicalization.

Er zijn recent diverse rapporten gepubliceerd over radicalisering, salafisme en jihadisme. Een kort overzicht.
De Nationale Coordinator Terrorismebestrijding (NCTb) heeft vorige week twee nieuwe rapporten gepubliceerd:

Ideologie en strategie van het jihadisme

De jihadistische beweging vormt de motor achter de huidige wereldwijde terroristische golf die wordt uitgevoerd onder het mom van een religieuze gewapende strijd, de ‘jihad’. Deze beweging ontleent voor een groot deel haar kracht aan haar ideologie. Steeds meer groeit het besef dat de strijd tegen het jihadisme niet alleen repressief moet worden gevoerd, in de vorm van een oorlog tegen terrorisme of met behulp van inlichtingenorganisaties en politie, maar juist ook op het ideologische vlak. De kennis over de jihadistische ideologie is echter nog beperkt. Deze studie wil die ideologie, de daarvan afgeleide strategie en de wijze van (re)productie en verspreiding inzichtelijk maken om zo beter in staat te zijn het jihadistisch terrorisme te bestrijden.

Jihadistisch terrorisme in Nederland

Rapport van het WODC (Wetenschappelijk Onderzoeks- en Documentatiecentrum van het Ministerie van Justitie op basis van opsporingsonderzoeken rond jihadistrisch terrorisme in de periode 2001-2005. Het doel van dit rapport is niet het verschijnsel jihadistisch terrorisme te verklaren. Het belangrijkste doel van dit onderzoek is te beschrijven hoe dit verschijnsel zich tussen 2001 en 2005 in Nederland heeft gemanifesteerd, door concrete zaken die de politie in deze periode heeft onderzocht, te analyseren. Hiertoe zijn twaalf opsporingsonderzoeken naar ihadistische activiteiten uit deze onderzoeksperiode systematisch geanalyseerd.

Bij deze rapporten hoort ook een brief voor de kamer (Salafisme in Nederland) en een toelichting (Toelichting op onderzoeksrapporten over het jihadisme).

Daarnaast heeft het WODC een literatuurstudie gespresenteerd geschreven door Alfons Fermin van het RISBO (Erasmus Universiteit)

Islamitische en extreem-rechtse radicalisering in Nederland; een vergelijkend literatuuronderzoek

In dit rapport worden de resultaten gepresenteerd van een studie naar de onderzoeksliteratuur over islamitische en extreem-rechtse radicalisering in Nederland. Deze twee vormen van radicalisering worden door de overheid momenteel als het meest bedreigend beschouwd. Het doel van de studie is een vergelijkend overzicht te bieden van de belangrijkste inzichten uit de literatuur over beide vormen van radicalisering, en op basis hiervan zowel aanknopingspunten te bieden voor te voeren beleid op dit terrein als aan te geven hoe niet of onvolledig beantwoorde onderzoeksvragen kunnen worden beantwoord in vervolgonderzoek.
De radicale islam manifesteert zich in Nederland vooral in de vorm van het salafisme. Extreem-rechts is daarentegen verdeeld, waarbij de meest scherpe scheidslijnen lopen tussen de rechts-extremistische of neonazistische formaties enerzijds en de meer gematigde formaties anderzijds. De ideologieën van extreem-rechts en van het salafisme zijn uiteraard totaal verschillend, maar op een hoger abstractieniveau zijn er overeenkomsten wat betreft de radicale elementen, zoals superioriteitsgevoelens en wantrouwen tegenover de overheid. In hun inhoudelijke kritiek zijn beide op te vatten als tegenbewegingen, die zich afzetten tegen het in Nederland breed gedragen progressieve, tolerante gedachtegoed. Beide bewegingen vormen geen eenheid, maar zijn verdeeld in stromingen. De meest radicale vormen betreffen neonazistische en jihadistisch-salafistische stromingen. Deze kenmerken zich beide doordat ze gewelddadige actie legitiem achten om hun doelen te realiseren.
Wat betreft organisatievormen verschillen de relatief gematigde vormen van beide bewegingen wezenlijk: het (a)politieke salafisme via een religieuze infrastructuur en de typische relatief gematigde extreem-rechtse formaties zijn politieke partijen. De radicale formaties van beide bewegingen – jihadistisch-salafistische en rechts-extremistische – vertonen meer overeenkomsten, doordat het formaties met een lage organisatiegraad zijn, vaak besloten en veelal met niet-geformaliseerd leiderschap.
Internet speelt een grote rol in beide bewegingen. Er is echter een duidelijk verschil in bereik: de salafistische websites trekken een breder publiek dan de extreem-rechtse webfora. Activiteiten en extreme gedragingen van beide bewegingen verschillen in sterke mate.
De kenmerken van degenen die worden aangetrokken door beide bewegingen, en vooral door de meer radicale stromingen, vertonen veel overeenkomsten: vooral jongeren zijn actief in de meer radicale netwerken, met een oververtegenwoordiging van jongens bij extreem-rechts. Opvallend is verder dat vooral Marokkaans-Nederlandse jongeren goed vertegenwoordigd zijn binnen het salafisme. Het salafisme is een religie en in deze zin is ze meer ingebed in de samenleving – door een religieuze infrastructuur – dan extreem-rechts. Extreem-rechts heeft wel banden met de bepaalde subculturen.
Het literatuuronderzoek is op vele kennislacunes gestuit. Met name de kennis van de extremistische formaties binnen beide bewegingen en van processen van radicalisering is beperkt. Ter opvulling van de kennislacunes wordt een zestal onderzoekslijnen uitgewerkt. Het betreft vervolgonderzoek naar actuele ontwikkelingen en grensgevallen, de relatie tussen levensfasen en radicalisering, de rol van ouders als opvoeders, de samenhang van radicalisering met andere jongerenproblemen, de rol van internet bij radicalisering, en een aantal vormen van vergelijkend onderzoek.

En last but not least nog een rapport van het ACB geschreven door Ewoud Butter en Lisa Arts:
Rapport Radicaal, orthodox, extremist gepubliceerd

Het rapport is opgesteld voor mensen die zich willen verdiepen in de achtergronden van radicalisering, extremisme en, in iets mindere mate, polarisatie. Het is bedoeld voor bestuurders, professionals, vrijwilligers en andere burgers die willen voorkomen dat jongeren zodanig radicaliseren dat ze tot extremistische daden in staat zijn of die ongewenste vormen van polarisatie willen voorkomen. Daarbij valt te denken aan mensen die werkzaam zijn bij de lokale overheid, bij onderwijs- en welzijnsinstellingen, bij vrijwilligersorganisaties en moskeeorganisaties en bij (lokale) media.

Het rapport is het verslag van een verkennend onderzoek van ACB Kenniscentrum naar radicalisering en in mindere mate polarisatie. Vanuit de deskundigheid en de betrokkenheid van ACB bij islamitische bevolkingsgroepen, ligt het accent in deze notitie op islamitische vormen van radicalisering, maar er is ook aandacht voor extreemrechts.

Er wordt in dit rapport gekeken naar het landelijke en lokale beleid, in het bijzonder naar de activiteiten die in het kader van preventie van radicalisering en polarisatie al plaatsvinden. Ook is er aandacht voor de rol van het internet, wordt gekeken naar ervaringen in het buitenland, naar activiteiten van moskeeën en moskeeorganisaties en naar de praktijk in het onderwijs en het welzijnswerk. Als Noordhollandse instelling heeft ACB Kenniscentrum hierbij bijzondere aandacht voor de provincie Noord-Holland. Het rapport is hier te downloaden.

Ik moet toch nodig eens de begrippen radicalisering, jihadisme en vooral salafisme hier onder de loep gaan nemen. Ik hoop dat ik er binnenkort aan toe kom.

2 comments.

Fitna in the Netherlands – Elections and the myth of tolerance

Posted on March 5th, 2010 by martijn.
Categories: Multiculti Issues, Religious and Political Radicalization.

I have read several of the reactions outside the Netherlands about the recent local elections which were ‘won’ by the progressive liberals of D66 and the radical anti-islam party PVV of Geert Wilders. Consider some of the headlines:
http://www.independent.co.uk/news/world/europe/extreme-right-on-the-march-in-europes-most-tolerant-nation-1916481.html

The anti-Islamist party led by Dutch firebrand Geert Wilders has triumphed in municipal polls in The Netherlands, opening the way for a political breakthrough for the far-right in general elections in June.

http://blogs.telegraph.co.uk/news/tobyyoung/100028507/geert-wilders-victory-in-hollands-regional-elections-is-a-victory-for-free-speech/

All citizens of a modern liberal democracy must respect the right to free speech, and if that means some of them are going to be offended from time to time, they’ll just have to learn to take it on the chin.”

Had the Dutch authorities reacted like that — and had Islamic groups simply ignored him, which would have been the sensible thing to do — the whole Fitna affair would have blown over in a matter of days. Instead, he’s been condemned by the international Muslim community, a shameful attempt was made to ban him entering the UK and countless fatawa have been issued against him, including one by Al-Qaeda. Ludicrous — and precisely the kind of fanatical intolerance that Fitna was intended to point up.

Albeit from different perspectives both articles point to a breakthrough of a radical anti-islam politician in a once so tolerant Dutch country or a country fighting against intolerant Muslims. Same was said after Fortuyn’s rise in the 2002 elections, after the political murder of Fortuyn in 2002, after the political murder of Van Gogh in 2004. How many blows can the myth of Dutch tolerance have before people recognize it is a myth after all? Let’s consider what I wrote a while ago about Dutch tolerance:
C L O S E R » Blog Archive » The Politics of Dutch Tolerance

Tolerance is perhaps one of the main mythical characteristics of Dutch society. Mythical in the sense that it is a sacred narrative concerning how the Netherlands and the Dutch people came to have their present form. It can be traced back to the Dutch golden era, the 17th century and is still an important issue in debates and the relationship between different people.

Tolerance in Dutch society is mainly used with regard to different religions. Especially Amsterdam from the 17th century onwards is famous for its ability to attract people with a wide variety of religious and ethnic backgrounds who came for economical reasons or fled for religious reasons (Lucassen en Penninx 1997). In the 20th century religious tolerance is very much connected with the system of pillarization. In this system society was deeply divided into distinct and mutually antagonistic religious and ideological groups. Because of overarching cooperation at the elite level and by allowing each group as much autonomy as possible, a stable democracy was made possible (Lijphart 1968). The 1960s were a turning point in history in Europe and the U.S. In the Netherlands this turning point involved a major shift in the position of religion. A popular narrative is that during the 1960s the Dutch liberated themselves from the burden of religion. Free speech rights were loosened in the 1960s and already after WWII new mass political parties such as the PvdA (Labor Party) and the VVD (secular-right-liberal) emerged as powerful forces (Kennedy 1995: 356). By the end of the 1960s daily newspapers had lost their religious affiliations and the mass media become more adversarial with loosening of ties to religious denominations (Kennedy 1995: 285). After that the debate about tolerance seems to have shifted towards the question of how to deal with (Christian) groups that do not acknowledge and accept the fundamental freedoms of a secular Dutch society. In this sense secularism is not only a description of the decline of religion in society but also a norm in society. This question was raised when several Christian groups refused to vaccinate their children against polio or in case of the SGP (a right wing orthodox Christian political party) who refuses women to become active members of the party. The way these questions were resolved did not question the tolerance of society. On the contrary it was seen as an affirmation of Dutch tolerance. More serious questions were raised during the 1990s when the issue of tolerance was linked to immigration and Muslims. This shows that tolerance is more just a virtue alone. It is an important aspect of identity politics on both sides of ‘us’ and ‘them’. Identity politics, in my view, should be taken to mean the negotiations about the definition and interpretation of ideas, practices and experiences that constitute a certain identity (Eickelman en Piscatori 1996, Eriksen 1993). In this case it involves negotiations about the definition and interpretation of ideas, practices and experiences related to tolerance. One only has to have look at the headlines of Dutch and foreign newspapers after the murder of Van Gogh, or look at touristic brochures and flyers to realize that tolerance is considered to be an in important part of Dutch identity.

The issue of tolerance is a founding myth that has become part of a politics of identity that is not necessary that tolerant. Read for example Theo van Gogh’s (2001) statement about tolerance in relation to the conviction of Janmaat, a former leader of the far right Centrum Democrats:

The notion that tolerance is worth the trouble of defending as part of the Dutch cultural tradition, has disappeared forever, in the ritual repudiation of the poor wretch Janmaat. The internal uncertainty over what is now really Dutch manifests itself in practice in a debate where the native born Dutch, stand with their hat in their hands, in submission, and observe their own culture.

In this case tolerance is connected with free speech and the intolerant people are the ones who repudiated Janmaat for his standpoint about multiculturalism. This fragment is symptomatic for a change in Dutch society since the 1990s. In 1989, after the fatwa of Khomeiny condemning Salman Rushdie for his Satanic Verses there was a major outcry in the Netherlands, though less compared to the UK. Most Muslim spokesmen rejected the book as well as the fatwa but after a demonstration of several hundred Pakistani supporting Khomeiny, the public outcry was huge. Some people stated that this showed that the multicultural policy did not work. Although people thought there was still a ‘taboo’ on criticizing Muslims – if you did chances were you would be labelled a racist – this taboo is starting to erode after the Rushdie affair. Muslims are increasingly distinguished from Dutch people (while people used to talk about allochtons or ethnic minorities) and their loyalty towards the Netherlands is questioned. The first Gulf War influences the picture of Islam in the Netherlands. Bolkestein, political leader of the Dutch liberal party (VVD), states in a lecture and an interview that Islam is incompatible with Western liberal values. He is the first politician who uses the minority issue as a political strategy. The only party that did that before him was the Centrumpartij (of Janmaat), but they were marginalized. Bolkestein (1991) says that migrants should adjust to the Dutch law and the multicultural society has his limits because not all cultures are equal. His lecture was held in Luzern and in it he made an extensive analysis on a new strategie of NATO. Before this former NATO secretary-general Claes stated that according to him Islam was as dangerous as communism was. Bolkestein is severely criticized for his statements but this criticism relates more to the way he said things than to the content of his message. In 1996 Pim Fortuyn released his book ‘Against the islamisation of our culture’ in which he elaborated on the issues Bolkestein addressed earlier (Fortuyn 1997). Muslims, including liberal Muslims, are against the separation of church and state, against equality of men and women and the main threat for world peace, accordint to Fortuyn. Although he not only had an ‘Islam-topic’ and he had anti-establishment discourse as well, his messages concerning Islam are most visible. His popularity causes other politicians to firm up their language on and towards migrants. When he is killed on 6 May 2002 the whole country is in a shock and many people (Muslim and non-Muslim) hope the perpetrator will not be a Muslim.

Bolkestein and Fortuyn but later on also people like Cliteur, Ellian, Hirsi Ali, Ephimenco and Scheffer have in common that they do not question the virtue of tolerance itself, but state that ‘we’ have gone too far in tolerating the intolerant. Used in this way tolerance is a characteristic of Dutch society and the Dutch people and intolerance is part of the other. Fortuyn is probably most outspoken in two columns in which he calls for a Cold War against Islam (Fortuyn 2001a, 2001b):

Meanwhile, the free and developed West is very naive. We have to lay off our shyness and speak out – and act accordingly – that the main threat for world peace comes from Islam, whereby the difference between liberal and fundamentalist Islam is relatively small. In Indonesia for example, complete disintegration is bound to happen, with the daily bloodbaths that go with it, by the claims of Islam that does not allow any opposition, let alone create space for dissenting voices.

These concerns about the relation between Islam and social cohesion are not exclusively dealt with by Bolkestein and Fortuyn. On the hand ethnicity and religion are increasingly seen as private matters instead of issues the state has to deal with (Fermin 1997: 233). At the same time the limits of religious and cultural difference and the conditions for social cohesion and integration are questioned by a broad political spectrum ranging from ultra-left to ultra-right, socialist and liberal parties and religious parties (Fermin 1997: 247). On the left for example Scheffer (2000) argued that multicultural politics of ‘integration while maintaining one’s own culture’ is the cause of the failing of integration policies.

On the right (besides Bolkestein) philosopher Cliteur (2002: 144-146) affiliated with the liberal party VVD has argued that tolerance is used as a legitimization for being politically correct and for censorship. According to him the battle for real tolerance has to be fought again against the intolerants. The cultural relativist nature of Dutch politicians, in his view, has hindered that battle. Most of the people mentioned here can be called, in terms of Prins (2000), ‘new realists’. One of the characteristics of these new realist men (and a few women) is the he believes that a typical aspect of Dutch character is to be open-minded, honest and realistic. Another characteristic is that they see themselves as people who dare to call the things by its real name, face the facts and openly challenge the taboos on certain truths – for example that radical Islam is the true Islam and that is incompatible with Dutch society -which the politically correct elite and official discourse have hidden from the common people (Prins 2000, Prins 2002). In this sense tolerance and freedom of speech (and perhaps the freedom to insult) are related to each other. The real tolerant people therefore are not the so called anti-racists but the realists with Fortuyn, Hirsi Ali and Van Gogh as their figureheads.

The first time this new realism appears at the surface is the El Moumni-affair in May 2001. In the televisionprogram NOVA about the attitude of Moroccan boys towards homosexuality, young people were showing their contempt for gays. According to imam El Moumni in that program, homosexuality was a dangerous disease. This unleashed a fierce debate about the position of Islam in the Netherlands that clearly showed the transformation of tolerance that was already set in motion in the 1990s. Gaymagazine Gaykrant opened a website with a poll with the thesis: ‘New Dutchmen must accept our tolerance, otherwise they don’t belong here’. An overwhelming majority of 91% agreed (Prins 2002, Trouw 2001b). Also Kennedy points to the changing ideas about tolerance in an interview with Dutch daily Trouw (Top 2005). Freedom and tolerance become the dominant concepts and narrow-mindedness and intolerance are attacked. Tolerance becomes a militant term and something that other people should learn.

Tolerance and in particular since 2004 freedom of speech remains important for Dutch identity but is, in particularly by the new realists, transformed. From something that a dominant group is able to give to a minority group, to something the dominant group demands from the minority group. This is based on a very strong emphasis on personal autonomy and the conviction that the Other does not value personal autonomy and wants to restrict the personal autonomy of Dutch people.

Wilders rise therefore is not end of Dutch tolerance, but part of a transformation of tolerance and freedom of speech that has been going on for quite some time now. And there are more reasons to debunk the headlines about tolerance (or victory for freedom of speech for that matter). In an excellent article in the Guardian Mark Fonseca Rendeiro also critizes such conclusions:
http://www.guardian.co.uk/commentisfree/2010/mar/04/dutch-elections-pvv-wilders-right

This sudden explosion of intolerance and fragmented politics is nothing new; we have been reading about it for decades. The myth maintained by international media outlets and perhaps the Dutch bureau of tourism, which parrots the Netherlands as an open-minded leftwing paradise, has long kept a smoke screen over the well-established and not always tolerant tradition of smaller parties, extremist or moderate, left or right, which rise up suddenly, gain power and occasionally disappear into obscurity as fast as they came.

The international press summed up the results of yesterday’s Dutch legislative elections as a major victory for the far-right, anti-Islam and ironically named Freedom Party (PVV). They are also quick to point to the two cities (out of the entire country!) where the PVV managed to top the polls in local elections. But while The Hague, where the PVV is now the second-largest party, is certainly a city of international and national importance, gaining control of it, along with the little-known city of Almere, does not equal an electoral sweep.

I agree with him that the small gains by the PVV is significant because it is exactly a radical anti-islam, xenophopic and nationalist rhetoric that has worked for hem. Nevertheless several parties opposing this discourse such as the Green-Left and progressive liberals have had quite some success as well although their moderate stance towards multiculturalism and islam do not make fun headlines. He also points to Dutch history:
http://www.guardian.co.uk/commentisfree/2010/mar/04/dutch-elections-pvv-wilders-right

The Netherlands, a nation where 85% of the population is connected to the internet, was divided along political, religious, and social lines long before anyone knew what a blog was. Where nowadays some people and political parties lament the influence of Islam, much of the population can remember when it was socially unacceptable for Catholics to marry Protestants. In the liberal bastion of the Netherlands, political parties used to organise along religious or nationalist values, which did not begin with the PVV in 2009 or 2010.

Furthermore the author is right to point to the fact that the PVV only ran in two cities: Almere and The Hague. Compared to the last municipal elections these cities have had a major change; no surprise there because in those elections the PVV did not act. There is more to say about that. During the Euro elections in 2009 the PVV had 27% of the votes in Almere, now they received 21% of the votes. The won the elections, but lost 5% of the votes. In The Hague during the Euro elections they had 19,9% of the votes, now they received 17,5% even lower than the nation-wide poll. Nation-wide, in the polls, the PVV remained stable. Nevertheless the results are impressive and combined with the sensationalist headlines (not only in foreign press) do present a danger. Muslims/migrants may (continue) to loose their trust in wider society and native citizens and become more alienated than some of them already are. Wilders’ PVV is able to get those native people to the participate in the elections who otherwise stay at home out of resentment and/or alienation. On the other hand Wilders’ PVV may also be able to get those migrants and natives to participate who otherwise would stay at home only because they want to oppose Wilders. Political commentators expect a fierce, harsh electioncampaign for the national elections in June. The result may be more polarization and chaos between natives and migrants and among natives, in a country that in some far away past seemed to be relatively stable and quiet.

Wilders is showing his movie Fitna (chaos, strive) today in the House of Lords in the UK (see HERE for a critique) signalling his belief that Islam is a danger to a stable tolerant country. The real fitna however is already apparent in the Netherlands; not a breakthrough for xenophobia and islamophobia, but xenophobia and islamophobia that has become acceptable and moreover a reason to vote. Not a breakthrough washing away political opposition but a deadlock situation making the country difficult to rule for left and right.

1 comment.

Radicalization Series – Part III The state, secularism and securitization

Posted on January 24th, 2010 by martijn.
Categories: Headline, ISIM/RU Research, Religious and Political Radicalization.

The second type of radical Islam emphasises the resistance against Western cultural oppression. The focus is primarily on the ‘baneful’ Western lifestyle, which is considered a threat to ‘pure Islam’. This type of radical Islam can be described as radical-Islamic puritanism. Its adherents loathe the way in which human relations are given shape in Western society. They despise Western views on equal rights of men and women (in particular the right of women to participate in public life on an equal footing as men), freedom of speech, respect for ideological multiformity, autonomy in privacy, the secular nature of society, et cetera.
From Dawah to Jihad – AIVD

In the Netherlands Islam has grown into a religion with a large constituency. Accepting this as a reality is not always easy for the strongly secularized native population. This is partly caused because of the much more manifest expressions of Islamic faith, than ‘we’ were used to from other religious groups during the last decades. In combination with a constant threat of radical currents within Islam, people experience the changed societal positions as a threat of their safety. When people are also confronted with criminal or intimidate behaviour or migrant youth groups, tensions arise.
Integration policy report 2007-2011 Make sure you belong!

Introduction

In this third part of the radicalization series, I will take up an issue raised in part II; the need for critically analyzing the role of the state in counter-radicalization. The above quotes are exemplary for the point I’m trying to make here. In the first quote radical Islam (mainly pertaining to Salafism) is contradicted with Western lifestyle and the ‘secular nature of society’. In the second Islam is treated as something from the outside and besides Islam also ‘radical currents’ and ‘more manifest expressions’ of Islam are noted. Since 9/11 and the murder on Dutch film director Van Gogh in 2004 by a young Muslim, radicalism among Muslim youthis perceived to threaten the security of a society based upon liberal, democratic and secular values (AIVD 2006; AIVD 2007). Such a dichotomy between the secular and (radical) Islam usually leaves the secular order uninvestigated and unquestioned. This post will contribute to ongoing efforts to problematize an unquestioned opposition between the secular and the religious by critically investigating the secularist assumptions of Dutch state’s counter-radicalization policy.

Secularism and the moral community
As Asad (2003, 25) argues the secular and the religious are not fixed categories. In secular societies particular modes of reasoning and argumentation, behaviours, knowledge and sensibilities are seen as the embodiment of a universal reason which religious people have to comply to, while only modestly expressing their religiosity (cf. Asad 2006, 515). This brings us to the notion of secularism as a political doctrine. Secularism is thought to create a neutral and objective arena where people with different religious viewpoints can meet on the basis of subscribing to the same political principles (cf. Taylor 1998). Secularism is also the product of a specific history and embedded in a complex of influences that reflect and influence national political and religious culture (Amiraux en Jonker 2006, 16). Different nation-state conceptions, different historical experiences with immigration and different models of church-state relations lead to different trajectories of secularism and (related to these different trajectories) differences in people in self-positioning and claiming recognition, and different modalities of the public sphere (Amir-Moazami 2005, 211). Secularism then is more than just a political stand about the place of religion in society or just the label for the alleged decline of religion. Secularism can be seen as a particular kind of a cultural repertoire with its own beliefs, practices and experiences that can be organized, activated and mobilised by social actors to defend their interests and give meaning to the social world (especially the state) surrounding them (Gorski en Alt?nordu 2008). Asad (2006) has been an important inspiration for research into the ‘cultures of secularism’ for example by Mahmood (2006, 327) who argues that secularism proffers a political solution. This solution lies not so much in a neutral state tolerating difference and diversity but in remaking certain kinds of religious subjectivities to render them compliant with prevailing liberal political rule. Research into the cultural repertoires of secularism and its uses by social actors is therefore important in appreciating the challenges posed by migrants and the second generation to the nation-state and its citizenship politics on the one side, and the debates about multiculturalism and the management of religion on the other side.

The central issue of the Dutch state in managing in its relation with religion in general and churches in particular has been an attempt to monitor, regulate and set the parameters for the participation of religious groups in public life; not by banning religion altogether from the public sphere but by creating a framework within which religious groups could work to construct and define their collective identities. The result has been an attempt to ‘change’ the development of a Muslim community into a ‘more liberal ‘Dutch’ direction that is according against orthodoxism, aimed at dialogue and organized in a manner that the Dutch were accustomed to. And this is exactly what has happened in the 1980s and 1990s. Most claims and demands by Muslims were (in particular because they fitted into the system) acculturative instead of dissociative and controversial and based upon a consensual style of politics instead of a politicization of culture and religion as occurred after 2000.

Furthermore, the idea of the Dutch nation-state was constituted by the idea that every member of society, irrespective of their background and religious affiliation, should subscribe to an imagined moral community; an imagined community based upon ideas about what constitutes a good and virtuous life. Rather than a strong sense of national pride, this idea of the moral community seems to be central in opting in the Dutch national project (cf. Sunier 2000). The Dutch public sphere, in particular since 2001, has partly been dominated by controversies about competing perspectives on moral citizenship and moral order, and about the need of educating and assimilating migrants to comply to an idealized vision of the Dutch moral community consisting of citizens who find virtue in secular freedoms and tolerance (cf. Mepschen 2009).

The Dutch Moral community
While in the time of pillarization (and before) nationalism was in part based upon belonging to a religious or ideological community (and vice versa), now belonging to the Dutch moral community seems to be more and more based upon the idea of a ‘shared culture’ in which sexual freedoms, emancipation of women and the freedom of expression are believed to be the hallmark. It is in particular Muslims who are feared because of the alleged opposition against these freedoms and because of their religiosity. They remind native Dutch people of the (religious) constraints of the past with regard to these freedoms (Van der Veer 2006).

The focus on ‘Dutch’ values is part of a trend emerged in the Netherlands and throughout Europe during 1990s as argued by Stolcke (1995). Stolcke (1995: 7-12), focusing on new rhetoric of exclusion and inclusion based upon cultural essentialism (a rhetoric she calls ‘cultural fundamentalism’) shows how in the process of building nation-states, national belonging and identity are interpreted as cultural singularity. Internal differences are homogenized and cultural identity and sameness become the prerequisite to access to citizenship rights. With this interpretation of citizenship, the need for migrants to accept ‘Dutch norms and values’ became central. Therefore the need to educate and mould migrants into assimilated citizens came about. Migrants should abide by the same ideas of virtuous citizenship and a good life as native Dutch citizens are believed to hold in high regard (see: Tonkens, Hurenkamp, en Duyvendak 2008; Verkaaik 2008; Mepschen 2009). The rhetoric of culture produces an homogenized and idealized vision of the national moral community and exclusion of migrants (Butler 2008). The ongoing emphasis on Muslims as outsiders who need to be adjusted to this unquestioned idea of a shared Dutch culture, has been maintained over the years and produced what Schinkel (2007) describes as ‘the paradox of integration’ This paradox of integration means that migrants are inevitably part of society but re-casted as outsiders who have to be transformed in order to fit into the moral community. At the same time they remain outsiders since even second and third generation are categorized as such.

Radicalization of secularism: liberal Islam vs. Radical Islam
After 9/11 the debate shifted to key themes as violence, fundamentalism, intolerance, hidden agendas, religious tensions, and an orientation on the Islamic world instead of the European world. This has led to a dual track approach in Dutch policies. On the one hand the emphasis on integration remains, albeit with an almost exclusive focus on Islam and Muslims. What is new since 9/11 and especially since the murder of Van Gogh is a radicalization of secularist discourses. In these discourses we see a changing focus: particular trends in Islam are not incorporated, changed and adjusted, but are deterred and fought against by a counter-radicalization policy.

Dutch counter-radicalization policy can be seen as an attempt to exclude those religious practices and beliefs (labelled under ‘radical islam’) that are deemed to be incompatible with liberal political rule (cf. Mahmood 2006). Both the debate and policy primarily target the Salafi movement. This movement aims to revitalize Islam based upon the life of the first Muslims and strives to live according to that idealized vision which its followers find more just and satisfying than the present (De Koning 2009). During the 1980s and 1990s the Salafi movement emerged in the Netherlands via transnational networks, mosques and Islamic schools. Although this movement initially remained quietist, after 2002 it became more visible after incidents with youth trying to go abroad to fight jihad, the murder of Theo van Gogh, Friday prayer sermons whereby imams attacked the Dutch government and politicians and stated that it is allowed to ‘correct’ women with force (De Koning 2009). For the Salafi movement and its participants religion is not and should not be private. Moreover particular modalities of going public as Muslim by Salafi participants are controversial, such as refusing to shake hands and wearing the niqab by women.

Before going into the construction of liberal vs. radical Islam, a few remarks concerning secularism and liberal Islam are in place. As Haddad and Balz (2008) explain: the overall tendency in Europe with regard to integration, security and secularism is a convergence towards the French model with a more rigid separation of church and state and a stricter approach of Islamic authorities. We should not forget however that the overall secularist outlook is shaped by compromises and remains contested because, at least in the Dutch case, there is no agreement over the management of (public) religion by the state. Orthodox Christian parties try to defend the status quo while the Christian-Democrats try to defend the status of religion in public by making the laws more apt to a pluralistic society. The Green Left, progressive and conservative liberals try to further limit the public appearance of religion. The conservative and progressive liberals seem to opt for a stricter separation of church and state while the right wing PVV seems to be mainly interested in banning Islam. The ideas about the correct secular outlook for Dutch society therefore differ and do not only pertain to Islam although Islam is the center of all debates. There is also no agreement on what liberal Islam is. With the exception of the PVV (for which there does not exist a moderate or liberal Islam) generally speaking we can argue that ‘liberal islam’ is perceived by most political parties as a social-cultural and religious phenomenon (much in the same way as Christianity is perceived as a Dutch cultural tradition) with no political aspirations, kept private or with only a modest public appearance.

The background of this debate about radical or liberal Islam involves the ethics of going public by religious groups. As Casanova (1994) has convincingly shown, secularization of a society does not necessarily lead to a decrease in religiosity nor does it necessarily lead to a privatization of religion. The emergence of groups that are unwilling to comply to the frame of liberal Islam and to the secular political culture has been labelled as radicalism (for example:AIVD 2006; AIVD 2007). An important characteristic of this labelling is categorizing and lumping together all (Islamic) ideologies that threaten the democratic order of Dutch society. The distinction liberal Islam and radical Islam pertains to ‘good Islam vs. bad Islam’, a distinction made by Mamdani (2004). ‘Good Islam’ can be relegated to specific areas in the public sphere, but when Islam is experienced as entering into in the public sphere in an assertive or even aggressive way it can be typified as ‘bad Islam’. ‘Radical’ Islam divides the Muslim community and separates them from their identity as an integrated, tolerant and liberal citizens (cf. Birt 2006: 294). As such in particular the Salafi imams are denounced. A well-known incident is that of Salafi imam Ahmad Salam refusing to shake hands with the then Minister of Integration Rita Verdonk. After his refusal she asked the imam “are we not equal?” and stated “well we have a lot to discuss then”. Later on the ministry explained that Minister Verdonk wanted to make clear shaking hands was a conventional Dutch habit. In her view it is important for imams to be aware of this and adjust to it. Refusing to shake hands but also for example wearing the niqab are seen by the Dutch government as symbols of a form of Islam that does not fit Dutch society (In: Moors 2009, 401). What is at stake here is not only rejection of a public display of religion or an Islam that is expressed in ways that people experience as strange and different. It is also a denunciation of what is felt as an assertive and intrusive expression of Islamic religiosity and as an ostentatious, provocative rejection of the Dutch moral community. While for the right wing PVV there is no thing as a moderate Islam, other parties (including the secular ones) tend to support the establishment of a ‘moderate’ or ‘liberal’ Islam, albeit this support is contested within their own ranks. With regard to radical Muslims however all parties oppose their practices out of a firm support for liberal principles or in order to neutralize the PVV and co-opt its constituency (cf. Moors 2009).

It may appear to be self-evident for a democratic country to fight against intolerant ideas or for a secular country to try to contain religion, but it is not. Much of the ideas among Salafists for example pertaining to homosexuality and the rights of women, do not differ very much from orthodox Protestants and members of churches as Pentecostals. Even ‘conservative’ Catholics in the Netherlands agree on this matter. Also the visibility of religion in society and public sphere is not seen in the same way for Muslims as for Christians. Among orthodox protestants there are also groups becoming more visible in the public sphere and refuting the secular contract (cf. Roeland 2009). But that is not labelled as radicalization nor is there any other policy trying to contain for example the Pentecostal movement or active migrant churches. Left wing, right wing and animal rights radicalization are recognized but there is no policy countering radicalization from these sides, albeit that there are some efforts to counter right wing radicalization among native Dutch youth. Schools and other institutions report more incidents about right wing radicalization than radicalization among Muslims, the operationalization of radicalization policy is clearly aimed at Muslim youth given the inclusion of imams, ‘moderate’ Islamic organizations, activities aimed at integration. In plans combating radicalization the dichotomy between ‘Western’ and ‘(radical) Islam’ is central. The dual track policy with regard to Muslims, combining integration policy and counter-radicalization policy, shows that the main difference between orthodox Christians and right wing youth on the one hand and (radicalizing) Muslim youth on the other hand is that the first is seen as part of Dutch moral community while the latter is not.

Conclusion
Lacking in much of the analyses is a critical reflection on the role of the state and its institutions, the ethical-normative aspects counter-radicalization policies, and the discursive foundations which make ‘radicalism studies’ and counter-radicalization policies possible in the first place. Why do states and their institutions label particular individuals, groups and movements as radical and what are the consequences in terms of rights, policies and the position and daily lives of the targeted groups? A more critical and reflexive approach is urgently needed, whether it is about issues of radicalization or secularism.The Netherlands has witnessed an increasing Islamization of the public debate in which Islam becomes a standard for integration and that is combined with policies trying to make Muslims abide by ‘typical Dutch’ values. In particular secular freedoms pertaining to sexuality, women and freedom of speech are instrumentalized into a cultural program of inclusion and citizenship producing a demarcation between a free secular society and Muslim immigrants. These freedoms work as a modality of the secular governance of Islam and the need to protect them is more compelling since 9/11 and the murder of Theo van Gogh by Muslims who adhere to a ‘bad Islam’. The distinction between ‘good Islam’ (that still has to be adjusted) and ‘bad Islam’ (that has to be excluded) reveals a paradox within Dutch secularism and integration policy. While Islam is regarded as coming from outside and therefore it has to be changed, it is also acknowledged as a religion already institutionalized in the Netherlands (therefore it is also inside). Furthermore, radical Islam or ‘bad Islam’ has to be banned. These representation of Islam vis a vis Dutch society reproduces and nurtures the image of the Netherlands as a homogenous secular country, based upon a Christian tradition threatened by radicals, as has been noted by several scholars (for example Butler 2008). It does however do more than that. This becomes clear by looking at the practices of creating a moral community. The distinction between liberal and radical Islam produces unity among different political factions in society and therefore unity within the moral community. The Dutch moral community is created by excluding radical Islam. All parties share the same idea of Muslims and Islam as being outside the moral community and the need to fight against ’radical’ Islam. The main difference between the right wing PVV and others is that the first is convinced that a moderate Islam doesn’t exist, while others do regard Islam as something that can be accommodated to Dutch political culture and its management of religion. Regarding Islam as something from outside and the distinction between ‘good and bad Islam’ allows political parties to criticize and focus on problems with Islam and Muslims, without the need to take up an extreme position as that of the PVV which is regarded as unethical and counterproductive (cf. Schinkel 2008).

References

• AIVD. 2006. Violent Jihad in the Netherlands. Current trends in the Islamist terrorist threat.
• —. 2007. Radicale dawa in verandering, de opkomst van islamitisch neoradicalisme in Nederland. Den Haag: Ministerie van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties.
• Amiraux, Valérie, en Gerdien Jonker. 2006. Introduction: Talking about visibility, actors, politics, forms of engagement. In Politics of visibility. Young Muslims in European Public Spaces. Bielefeld: Transcript.
• Amir-Moazami, Schirin. 2005. Reaffirming and Shifting Boundaries: Muslim Perspectives on Gender and Citizenship in France and Germany. In Islam and the New Europe. Continuities, Changes, Confrontations., 209-233. Yearbook of the Sociology of Islam 6. New Brunswick / Bielefeld: Transcript.
• Asad, Talal. 2003. Formations of the Secular: Christianity, Islam, Modernity (Cultural Memory in the Present). New York: Cambridge University Press.
• —. 2006. Trying to understand French secularism. In Political Theologies. New York: Fordham University Press.
• Bloemraad, Irene, Anna C. Korteweg, en Gökçe Yurdakul. 2008. Citizenship and Immigration: Multiculturalism, Assimilation, and Challenges to the Nation-State. Annual Review of Sociology 34: 153-179.
• Boender, Welmoet. 2007. Imam in Nederland. Amsterdam: Bert Bakker.
• Butler, Judith. 2008. Sexual politics, torture, and secular time. British Journal of Sociology 59, no. 1: 1-23. doi:10.1111/j.1468-4446.2007.00176.x.
• Casanova, Jose. 1994. Public Religion in the Modern World. Chicago: University Of Chicago Press.
• Cliteur, Paul. 2002. Moderne Papoea’s, Dilemma’s van een multiculturele samenleving. Amsterdam/Antwerpen: De Arbeiderspers.
• Gorski, Philip S., en Ate? Alt?nordu. 2008. After Secularization? Annual Review of Sociology 34: 55-85.
• Haddad, Yvonne Yazbeck [1], en Michael [2] Balz. 2008. Taming the Imams: European Governments and Islamic Preachers since 9/11. Islam and Christian-Muslim Relations 19 (April): 215-235. doi:10.1080/09596410801923980.
• Kennedy, James C., en Markha Valenta. 2006. Religious Pluralism and the Dutch state: Reflections on the future of article 23. In Geloven in het publieke domein. Verkenningen van een dubbele transformatie. Amsterdam: Amsterdam University Press.
• Koning, Martijn de. 2009. Moslimjongeren. De salafi-beweging en de vorming van een morele gemeenschap. Tijdschrift voor Criminologie, no. 4: 375-385.
• Lijphart, A. 1968. The politics of accommodation: pluralism and democracy in The Netherlands. Berkeley: University of California Press.
• Mahmood, Saba. 2006. Secularism, Hermeneutics, and Empire: The Politics of Islamic Reformation. Public Culture 18, no. 2: 323-347.
• Mamdani, Mahmood. 2004. Good Muslim, Bad Muslim: America, the Cold War and the Roots of Terror. New York: Pantheon.
• Mepschen, Paul. 2009. Erotics of persuasion. Sexuality and the politics of alterity and autochthony. Amsterdam: Amsterdam School for Social Science Research (ASSR).
• Moors, Annelies [1]. 2009. The Dutch and the face-veil: The politics of discomfort. Social Anthropology 17, no. 4: 393-408. doi:10.1111/j.1469-8676.2009.00084.x.
• Rath, J., R. Penninx, K. Groenendijk, en A. Meyer. 1999. The politics of Recognition of Religious Diversity in Europe. Social Reactions to the Institutionalizaton of Islam in the Netherlands, Belgium and Britain. The Netherlands’ Journal of Social Sciences 35, no. 1: 53-68.
• Rath, J., Thijl Sunier, en A. Meyer. 1997. Islam in the Netherlands: The establishment of Islamic Institutions in a De-pillarizing society. Journal of Economic and Social Geography 88, no. 4: 389-395.
• Roeland, Johan. 2009. Selfation. Dutch Evangelical Youth Between Subjectivization and Subjection. Amsterdam: Amsterdam University Press.
• Rooden, Peter. 1996. Religieuze regimes : over godsdienst en maatschappij in Nederland 1570-1990. Amsterdam: Bert Bakker.
• Schinkel, Willem. 2007. Denken in een tijd van sociale hypochondrie. Aanzet tot een theorie voorbij de maatschappij. Kampen: Uitgeverij Klement.
• —. 2008. De gedroomde samenleving. Kampen: Uitgeverij Klement.
• Stolcke, Verena. 1995. Talking Culture: New Boundaries, New Rhetorics of Exclusion in Europe. Current Anthropology 36, no. 1: 1-24.
• Sunier, Thijl. 2000. Civil enculturation: Nation-state, school, and ethnic difference in four European countries. Journal of International Migration and Integration 1, no. 3: 305-329. doi:10.1007/s12134-000-1016-2.
• —. 2006. Religious newcomers and the nation-state. In Paths of integration: migrants in Western Europe 1880-2004, red. Leo Lucassen, David Feldman, en Jochen Oltmer, 239-261. Amsterdam: Amsterdam University Press.
• Taylor, Charles. 1998. Modes of Secularism. In Secularism and its Critics, red. Rajeev Bhargava, 31-53. New Delhi: Oxford University Press US.
• Tonkens, Evelien, Menno Hurenkamp, en Jan Willem Duyvendak. 2008. Culturalization of citizenship in the Netherlands. Amsterdam: Amsterdam School for Social Science Research (ASSR).
• Van der Veer, Peter. 2006. Pim Fortuyn, Theo van Gogh, and the Politics of Tolerance in the Netherlands. Public Culture 18, no. 1: 111-124.
• Verkaaik, Oskar. 2008. The Cachet Dilemma: Ritual and Agency in New Dutch Nationalism. Amsterdam: Amsterdam School for Social Science Research (ASSR).

Radicalization Series
1. The slippery slope of ethnic profiling
2. What is it? A plea for critical radicalization studies

0 comments.

The Dutch Iraq Report – No Mandate, No Introspection

Posted on January 15th, 2010 by martijn.
Categories: International Terrorism, ISIM/RU Research, Religious and Political Radicalization.

The Netherlands joined the US as part of the Iraq Stabilization Force (SFIR) in the province of Al-Muthanna in Southern Iraq until March 2005. From the start there were requests for an official inquiry into the government’s decision to support the US during the invasion (politically, not military). These requests were based upon doubts about the legal basis for the war. The report was published this week and more or less destroys the Dutch argument for supporting the invasion. This support was based upon Saddam Hussein’s refusal to comply with UN resolutions and because he possessed weapons of mass destruction. This argument was flawed from the onset since the objective of the US and the UK was regime change; as a small country it makes no sense to have other aims and arguments for an invasion of which you do not support its main objective.

Chairman David’s presentation of the report is very clear (download it here, it has a large English summary). The Dutch loyalty with the US and UK took precedence over the need to ensure the legality of the invasion. There was no UN mandate for the attack according to the committee:
BBC News – Dutch inquiry says Iraq war had no mandate

It said “the wording of [UN Security Council] Resolution 1441 cannot reasonably be interpreted as authorising individual member states to use military force”.

Iraq’s alleged breach of Resolution 1441, which gave Iraq “a final opportunity to comply with its disarmament obligations”, was used by the coalition, and the Netherlands, to justify its invasion.

However, a memo from the time by Dutch foreign ministry lawyers, subsequently leaked, suggested the war was in fact illegal under international law.

The inquiry said there was no evidence to support rumours that the Dutch military took part in the invasion.

Dutch PM Balkenende initially refuted all the main (negative) conclusions of the report and supported the positive ones, but later had to back away.
The alliance and loyalty with the US and UK led to a political tunnelvision in which information that countered their goals and intentions was ignored and (as importantly) not shared with parliament.

Not part of the inquiry, but part of my research has been the role of the invasion in Iraq (and the whole trajectory leading up to it) in the identification of Muslim youth with the idea of global Muslim ummah and Jihad in Iraq. The invasion was important in at least two ways:
1) Jihadi propagandists published texts, leaflets and videos about atrocities against Iraqi’s, Afghani’s and other Muslims elsewhere and, moreover, linked them with perceived injustice against Muslims in Europe for example by Dutch politicians attacking Islam (Hirsi Ali, Wilders, Van Gogh). In strong compelling images and words they connected seemingly different cases to eachother under the header of War against Islam (see also Nesser, subs).
2) The attack on Iraq took place from March 20 to 1 May 2003. Also in the period the Arab European League (AEL), a militant Belgian organization of ‘angry’ and ‘proud’ Muslim youth (see here Van der Welle), trying to set up shop in the Netherlands, failed to appoint a leader in April 2003. The intended leader refused after a controversy of his alledged radical views and the newly appointed board wasn’t strong enough to cope with the external pressure by press and security agencies. The failure of this democratic, albeit controversial and militant, organization combined with the (then already) flawed democratic process leading up to the invasion, led to two related conclusions among Dutch radicals about democracy: 1) Democracy is not an effective way for Muslims to claim compensation for their grievances and, even worse b) the democratic process is detrimental for Islam and Muslims.

See also Muqtedar Khan and John L. Esposito. Part of this is rhetoric, but rhetoric doesn’t mean it is any less ‘real’. The anger and disillusionment among parts of the Muslim youth at that time in 2003 can not be overemphasized; it laid the foundation for a trajectory of radicalization leading up to the murder of Theo van Gogh in 2004. Interestingly, but not suprising, is that the Dutch decision of going to Iraq and Afghanistan and its support for the US is hardly ever considered in counter-radicalization reports and plans rendering the Dutch state blind for all kinds of transnational aspects of Muslim youth’s lifeworlds. You don’t have to be a Muslim radical, or a radical or a Muslim to criticize the state of affairs in the past. But that almost 7 years after still no introspection takes place shows most of all that the tunnelvision still exists: the whole Iraq war is reduced to a matter of international laws and agreements.

1 comment.

Wantrouwen in de Telegraaf

Posted on December 23rd, 2009 by martijn.
Categories: ISIM/RU Research, Multiculti Issues, Public Islam, Religious and Political Radicalization.

Stem op het beste en slechtste!.

De Telegraaf komt met een bericht over de conferentie van de Al Fourqaan moskee.

Wantrouwen islamconferentie – Binnenland – Telegraaf.nl [24 uur actueel, ook mobiel] [binnenland]

Wantrouwen islamconferentie
door Bart Olmer
EINDHOVEN – Inlichtingendiensten uit binnen- én buitenland zijn in de hoogste staat van paraatheid vanwege een vijfdaagse internationale islamitische conferentie in Eindhoven, die vandaag start. Inlichtingendiensten vrezen dat congresgangers in het geheim fondsen werven voor de gewapende islamitische strijd. Ook wordt gevreesd dat sprekers op de conferentie de integratie van moslims in Nederland terugdraaien.

Volgens de Telegraaf is een van aanwezige sprekers vanwege zijn radicale opvattingen door Saudi Arabië op de zwarte lijst gezet en zou de verborgen agenda zijn het tegenhouden van de integratie van moslims in Nederland en het werven van geld voor islamitische strijd. Nederlandse imams die wél positief zouden staan tegenover integratie zouden fel tegen de conferentie zijn omdat zo’n spreker uit SA de Nederlandse samenleving niet kent en zijn antwoorden dus desintegrerend zouden kunnen werken en alle goede bedoelingen van Nederlandse imams zouden hiermee gefrustreerd worden. De AIVD zou verder vooral geinteresseerd zijn in geheime bijeenkomsten buiten het congres om.

Ik blijf me verbazen over het gebrek aan kritisch vermogen. Internet zou het de MSM moeilijk maken en deze onder een kritische loep leggen? Daar blijkt werkelijk niks van, men doet er vooral nog een onkritisch schepje bovenop. Maar er is toch echt het nodige af te dingen op dit bericht. De ‘Nederlandse imams die voor integratie zijn’, ja ze zijn er maar ze worden niet met name genoemd. Wie heeft de Telegraaf gesproken? De woordvoerder van de Al Fourqaan moskee geeft aan dat ze niets te verbergen hebben en geen deurbeleid hebben. Dat klopt ook, de moskee is makkelijk toegankelijk tijdens dagen als deze. Als de Telegraaf dan iets vermoed, waarom sturen ze niet gewoon een verslaggever? Daarbij blijkt het niet te gaan om de conferentie zelf, maar om ‘geheime bijeenkomsten’ buiten de conferentie om. Dus waarom dan een kop als ‘wantrouwen islamconferentie’? En waarom noemt men die islamitische prediker niet bij naam. Ik denk zelf dat ze verwijzen naar sheikh Saad Al-Shatry die uit de Raad van Islamitische geleerden is gezet of gestapt (is mij niet helemaal duidelijk) vanwege zijn afkeuring over de beslissing om gemengd onderwijs toe te staan. Er is ook onder de verschillende netwerken in Nederland de nodige discussie over hem. Hier zie je een kort filmpje met hem:
[flashvideo filename=http://www.youtube.com/watch?v=PN2yGMztaJY /]

Maar goed het kan evengoed iemand anders zijn en sinds wanneer nemen we hier de normen die de Saudische overheid stelt zomaar over? Iemand die in Saudi Arabië openlijk een democratie naar Nederlands model nastreeft, kan ook wel eens op die lijst van radicalen terechtkomen.
Uit artikelen van Omroep Brabant en het Eindhovens Dagblad blijkt dat de Fourqaan moskee van zich afbijt en dat men de Telegraaf wil aanklagen wegens smaad en lasterOmroep Brabant: Al Fourkaan: bericht Telegraaf onzin

De Al Fourkaan moskee in Eindhoven gaat De Telegraaf aanklagen voor smaad en laster. De krant meldt dat een Arabischtalige conferentie die woensdagavond in de moskee begint een dekmantel is voor een geheime werving van fondsen voor de gewapende islamitische strijd. Een woordvoerder van de moskee noemt dit onzin. Ook volgens de AIVD klopt er niets van het bericht.

De Al Fourkaan moskee roept juist op tot ‘participatie in de samenleving’, aldus de zegsman. Volgens hem zijn er geen geheimen en is iedereen welkom op de conferentie, die vijf dagen gaat duren.

In het ED:
Vijfdaags symposium in Al Fourqaan – Eindhoven Stad – Regio – ED

de aantijging is ongefundeerd, volgens de AIVD (Algemene Inlichtingen- en Veiligheidsdienst). “Wij herkennen ons echt niet in het verhaal dat in De Telegraaf staat”, aldus een AIVD-woordvoerder.

Het verhaal in de Telegraaf liegt er dus niet om, maar is dus zeer twijfelachtig. De reacties zijn niet minder mals echter en ook op Spitsnieuws Online lusten sommigen er wel pap van (hoewel er ook zijn die proberen er een normale discussie van te maken:
SpitsNieuws : Islamconferentie Eindhoven verdacht

Afslachten.

En-el Hak | 23-12-09 | 11:32

En hetzelfde kunnen we zien op Elsevier.nl.
Op ICCA Eindhoven vinden we een aankondiging van deze conferentie.
[flashvideo filename=http://www.youtube.com/watch?v=Jun61_bKeIM /]

Zou het niet kunnen dat het bericht in de Telegraaf een uitdrukking is van een ander bericht in de Telegraaf:
Integratie vaak mislukking – Binnenland – Telegraaf.nl [24 uur actueel, ook mobiel] [binnenland]

De kloof tussen autochtone en allochtone Nederlanders groeit, ook al is de positie van immigranten verbeterd op het gebied van onderwijs, de positie van vrouwen, werkgelegenheid, behuizing en taalvaardigheid.

Een groeiend aantal van oorsprong Nederlandse burgers vreest dat ze zich steeds meer aan de wensen van immigranten moeten aanpassen.

In 2000 was 28 procent het met die stelling eens, nu 39 procent. Ze zien immigratie dan ook vaker als een bedreiging van de Nederlandse cultuur, zo stemde in 2000 26 procent met dat standpunt in en nu 39 procent.

Met andere woorden op basis van objectieve factoren zoals onderwijs, positie van vrouwen, werkgelegenheid, behuizing en taalvaardigheid neemt de integratie toe, maar de subjectieve is erg groot; iets waar Entzinger en Dourleijn ook al op wezen. Het stuk is gebaseerd op de Jaarrapport Integratie van het CBS, dat ik nog moet lezen maar op het eerste gezicht lijkt het bericht me een adequate weergave. Er is dus onbegrip, wantrouwen en autochtone Nederlanders vrezen dat zij zich moeten aanpassen aan allochtone Nederlanders en, gezien alle praat over islamisering, vooral aan moslims schat ik zo. Het zijn, terecht of onterecht, vooral de salafistische centra die ‘verdacht’ zijn omdat zij religie niet tot het privé-domein zouden beperken, (in het verleden) betrokken zouden zijn geweest bij allerlei praktijken met betrekking tot de islamitische strijd en (naar mijn mening onjuist) omdat zij zouden streven naar een islamisering van de samenleving. Afgezien van het feit dat het de gebruikelijke, laten we zeggen slordige journalistiek is van de Telegraaf is het bericht ook uiting van het wantrouwen en onbegrip en zal het dat ook niet verminderen.

Stem op het beste en slechtste!.

0 comments.

Dutch local Jihadist networks

Posted on December 15th, 2009 by martijn.
Categories: International Terrorism, ISIM/RU Research, Religious and Political Radicalization.

The Dutch General Intelligence and Security Agency (AIVD) announced today that the threat of local jihadist networks against the Netherlands has decreased. Dutch Jihadists appear to focus on jihad outside the country it is stated in the recent Dutch language publication ‘Lokale jihadistische netwerken in Nederland. Veranderingen in het dreigingsbeeld‘ (‘Local Jihadist Networks in the Netherlands. Changes in the security assessment’). This report is a follow-up on ‘Violent Jihad in the Netherlands. Current Trends in the islamist terrorist threat), published in 2006.

According to the AIVD local autonomeous networks from international recruiters have been reduced and subsequently also the threat against symbolic targets of the state, politicians and opinionleaders. The cause of the weakness of the local networks appears to be internal disagreement and lack of leadership. At the same time however, the local threat has gained a stronger international outlook. Within fringes of the local autonomeous networks their still exist the intention to participate in jihad. People try to join a jihad training or armed battle in Pakistan, Afghanistan, Somalia or other jihad fronts. These contacts from the local networks with foreign jihadi groups can pose a threat to Dutch interests and those who return to the Netherland potentially constitute a threat on a European level. Also the continuing interest of international networks for Dutch targets in the Netherlands and abroad remains a threat, according to the AIVD.

I will not go into this report at length but I would like to add and criticize a few aspects.

1. The AIVD sees the weakness of local networks and the contacts with international networks as a new development. It isn’t. The weakness of the local Dutch networks is a fact since the arrests of the Hofstad network, the Piranha network and the Tirana network (in particular the first two). Also the interest of Dutch Jihadi’s in fighting Jihad abroad is not new but exists for a long time already. In the 1990s a few Dutch jihadists went to Bosnia, later Chechnya, Afghanistan, Pakistan and Iraq became a focus for them. The focus on the Netherlands in 2003 and 2004 was caused by practical issues and the turn in the Islam debates after 2002 which put people like Hirsi Ali and Van Gogh in the spotlights.
2. Several alledged recruiters have already been evicted (without trial) in the years before. The practices of those youth trying to fight Jihad (to my knowledge: about 10 people) abroad have already for several years (in fact after 2005) been characterized by a lack of involvement of recruiters (one of the reasons many feel to reach their destination).
3. The contacts with international networks also have existed for many years although they are very unstable and the networks in general are characterized by fission and fusion. They diminished (but never completely disappeared) only temporarily in 2004-2006.
4. Already in 2008 the AIVD noted an increase in activities from Jihadist networks ‘after a period of relative calm’ without represent a specific threat (although the threat level has been raised after that report from limited to substantial due the the release of jihadist networks elsewhere and the release of Fitna). Now the threat seems to have decreased compared to 2006. But when was the period of relative calm then according to the AIVD? And the threat level remains substantial.

So what’s really new? I don’t know. As usual I actually do not really understand what the AIVD is trying to tell us here. Of course the public needs to be informed but the report overall remains vague, hinting at several things but (of course) not substantiating their vague claims. I think the situation as actually back to where we were before 2003 with regard to the geographical focus of most jihadists. The only thing that really has changed is that the jihadist networks have become smaller (although I have to be careful with this because I do not know everyone) and even more fragmented than in the past. The old networks have fallen apart because of arrests and people who changed their minds and/or are otherwise engaged. New networks indeed exist consisting mostly of politically radicalized youth, some of them indeed interesting in fighting abroad but most of them can be considered as (and see themselves as) armchair jihadists.

UPDATE

Well there appears to be some new after all. The threat level has been lowered from significant to limited. This means:

The level of the terrorist threat against the Netherlands has been lowered

that the chance of a terrorist attack against (interests of) the Netherlands is relatively small, but that it certainly cannot be entirely ruled out.

Duhh, of course it is impossible to rule out a terrorist attack, but do not make the mistake thinking this is entirely meaningless because in the past people have been arrested because authorities could not ‘rule out that they were planning a terrorist attack in the near future’

0 comments.

Two Dutch persons in terrorism cases

Posted on November 5th, 2009 by martijn.
Categories: International Terrorism, ISIM/RU Research, Religious and Political Radicalization.

In March 2009 Dutch police arrested Aqaal Abbasi in the southern Dutch town of Breda. He is a Pakistani national and arrested on suspicion of belonging to an “international jihadist network” operating from Barcelona preparing attacks in western Europe. There was no evidence he planned an attack in the Netherlands and the inquiry was the largest terrorism research so far in the Netherlands and the first time the Netherlands was confronted with an international terror cell according to Dutch authorities in NRC Handelsblad. Abbasi was a free man after a while because there was not enough evidence against. However he was re-arrested in August and extradited to Spain where a trial against him will start in December. He is one of the eleven people charged with offences relating to planning suicide bombings in Germany and Barcelona. It is claimed that Abbasi travelled from Spain to Germany to carry out a suicide attack, but left for the Netherlands without actually doing it.

Another Muslim from the Netherlands involved in a terrorism case is Houria Chentouf. She was arrested at Liverpool John Lennon Airport 16 October 2008 during an interview with Special Branch officers. Apparently after a USB device fell out of her burqa she was arrested and the search of the device uncovered a huge library of material including a manual describing how to make car bombs and how to detonate them. Another document fund was an explosives manual for the brothers of the Mujahidin Chentouf lived in the Netherlands but left the country, as she stated, because of the discrimination against Muslims. During the court case it became quite clear that Houria Chentouf had mental health problems and had self-harmed in the past after the death of a relative. In a letter she wrote:

Forgive me. Shall I give in to the rule of tyrants? Do you think that is something I would do? No, I would not, because I fear Allah. Myself and my children would seek revenge and we would be bombs for the sake of this religion.

According to the prosecutor this that she was prepared to sacrifice her life and those of her children for her religion.

It is not clear whether or not she is related to Mohammed Chentouf who serves prison time for being part of a terror plot (together with Samir Azzouz) but she did have contact with him by sending letters. She also had the phone numbers of exiled Muslim preacher Omar Bakri from the Al Muhajiroun and Abu Izzadeen (Trevor Brooks) a British convert jailed for raising money for terrorists and inciting terrorism overseas. She had also posted on the Internet about the role of women in jihad and wrote in support of Muslims seeking martyrdom.

She pleaded guilty to the possession of the documents connected with the commission, preparation or instigation of an act of terrorism and was sentenced to two years in prison for the possession of documents likely to be useful for a terrorist. According to the judge the fact that she had thousands of documents showing her interest in Jihad, it meant that the possession of such documents is not a coincidence. The judge told she had ‘developed an obsessive interest in Jihad and the more extreme forms of Islam’, but there was ‘no evidence’ to suggest she intended to pass the material on and no intention of putting it into practical use.

If Houria Chentouf indeed suffers from mental illness such a line of reasoning can be questioned. Is she indeed a potential terrorist or a woman coping with some severe issues? On the other hand others have said this is only used to discredit her and her cause. I also do wonder if a non-Muslim has the same amount of documents and even the same documents, would he be convicted as well? The documents don’t have to be useful, likely to be useful is enough. In the Netherlands she would not have been convicted because the possesion of such documents does not constitute a violation of the law (although it can be used as arguments in court cases as happened in the past). It has not become clear why she was questioned at the airport by officers of Special Branch in the first place. Moreover she was already stopped four months earlier under the Terrorism Act at Liverpool Airport before she was eventually arrested in October.

Because she had spent more than a year in remand, she was freed but being kept in custody while arrangements are made for her deportation to Holland.

0 comments.

Mohammed el Fizazi en de open brief aan moslims: Duitsland is geen slagveld

Posted on November 1st, 2009 by martijn.
Categories: Internal Debates, ISIM/RU Research, Murder on theo Van Gogh and related issues, Religious and Political Radicalization.

Enkele jaren gelden werd Muhammad el Fizazi, de spirituele leider van de Salafia Jihadia in Marokko, veroordeeld tot 30 jaar cel. Hij ontving zijn religieuze training in Saoedi Arabië en na zijn terugkeer naar Marokko begon hij eind jaren negentig openlijk Osama Bin Laden te steunen met (vermeende?) uitspraken waarin hij naar Bin Laden verwezen zou hebben als ‘metgezel van de profeet’ en dat ‘de kelen van christenen en joden doorgesneden zouden moeten worden’. In 1999 werd Fizazi de imam van de Al Quds moskee in Hamburg, waar de Hamburg cel die de aanslagen van 9/11 uitvoerde regelmatig gekomen zou zijn, en keerde kort voor 9/11 terug naar Marokko. Fizazi had ook banden met de aanslagen in Madrid (Hasan el Haski, Jamal Zougham en Abdelaziz Benyaich) en de Salafia Jihadia was (samen met Assirat al Moustakin) betrokken bij de aanslagen in Casablanca in 2003. Die aanslagen vormden de aanleiding voor zijn veroordeling in 2003 voor het verspreiden van radicaal gedachtegoed en banden met de plegers van de aanslagen in 2003. In 2007 nam hij nog deel aan een hongerstaking van meer dan 20 dagen. Ook Nederlandse jihadisten zouden door hem beïnvloed zijn.

In juli 2009 zou El Fizazi een brief naar zijn dochter in Hamburg hebben gestuurd waarin hij zich distantieert van terreuraanslagen op doelen in het Westen. Dat mag opmerkelijk genoemd worden want daarmee distantieert hij zich volgens mij ook van Al Qaeda. Voor de goede orde, hij wijst gewapende strijd niet af, maar het gaat om een heroriëntering op de doelen van dat geweld. Moslims in Duitsland zouden zich volgens hem moeten richten op vreedzame demonstraties, stakingen en protesten in plaats van niets en niemand ontziende aanslagen en het doden van onschuldige burgers alleen omdat ze ongelovig zouden zijn. Eén van de argumenten die hij geeft, is dat wanneer moslims naar Duitsland immigreren contracten ondertekenen ze geen geweld kunnen gebruiken tegen hun gastheren omdat dit contractbreuk zou zijn en verraad. El Fizazi is niet de eerste die zijn ideeen herziet; in Egypte is bijvoorbeeld de leiding van de Gamaat Islamiyya hem voorgegaan en in Saoedi Arabië Salman al Awda. Niettemin geloof niet iedereen in de authenticiteit van de brief en/of weigert men van koers te veranderen. Zie voor de achtergronden het artikel in Der Spiegel en de discussies op Jihadica HIER en HIER.

Der Spiegel heeft ook de brief geplaatst en ik zal hem hieronder integraal (in Engelse vertaling) weergeven:
Mohammed El Fazazi’s Letter: ‘Germany Is No Battle Zone’ – SPIEGEL ONLINE – News – International

My daughter has put to me a few questions with the aim of finding answers about the situation of Muslim immigrants in Germany and their relationship with the German state. I consider myself truly happy that she has raised these topics with me because it provides me with the opportunity to express my thoughts and opinions about these issues and provide answers to those who seek them.

I would like to declare firstly that I, Muhammad bin Muhammad El Fazazi, the writer of these lines, has not been forced to put these down. I am under no pressure to write this, because I am in prison or have been put under pressure to do so or because I want to pretend about something — and, as a proof of this, shall serve the logical arguments and the arguments of the sharia that I will put forward here.

In addition, my situation in a Moroccan prison is very unusual, given the rights that I enjoy here and the respect that I am met with. I am not lacking anything apart from my freedom, and I have appealed to the almighty Allah that it is given back to me as soon as possible. This is because everybody knows, including the Moroccan government, that the accusations against me, because of the attacks in Casablanca, are not true. They represent a big mistake on the part of the Moroccan secret service. This error must be corrected.

‘I Am a Muslim and Nothing More’

In terms of the questions about what my thoughts and religious points of reference where before I moved to the German city of Hamburg, here’s what I think:

I am a person whose personality is put together from different sources and maybe it is possible to say as a summary that I do not trust so much the way that certain people think as much as I rely on the arguments that these men bring forward. (…) I have no particular sheik whom I follow apart from the Koran and the sunna of the prophet. Apart from this I am a modern person. For 32 years I was a teacher of French and mathematics, and I have also for more than 30 years served Da’wa (editors’s note: mission) and I have devoted myself to preaching under the auspices of the Ministry of Islamic Affairs in Morocco. In other words: I am a Muslim and nothing more. I am not a Salafist jihadist and I am not a traditional Salafi. I am not a Muslim Brother or anything else. I am a Muslim and nothing more. (…)

As for my books and my speeches or talks — which partly contained thoughts that were terrible towards my opponents — one must put them into context in terms of the time and location and one must not more interpret more into them than they actually contained. I say here publicly that I was the object of vicious attacks by leftist circles in Morocco. I was insulted, coerced, I was wrongly quoted in newspapers and forums. And a lot of what I said in books was a reply to these attacks and an act of self-defense. And I admit that I went too far and overshot the target in my attempt to counter what I had to hear about myself by my leftist opponents and other forces. (…) So that’s the context in which my books and my articles must be understood. (…)

‘I Have Moved Away from Some of My Beliefs’

Without a doubt, the long years that I had to spend behind bars in prison have given me an opportunity to contemplate and soberly reflect. I am not ashamed that I have once again reflected on my world of thoughts and have moved away from some of my beliefs. This is a laudable thing and not to be lamented. (…)

As for the questions regarding Muslim immigrants and the German state or Western states in general: The first ones who should answer those questions are the learned people who have emigrated themselves, because they know more about the details and more about those particular relations, they are living the everyday life and they experience the behavior of state institutions and they have contact with the population.

But if I were to say something personally about it, as someone who has on only two occasions spent two weeks in Germany — not even enough time to allow me to really get to know the people and the country or even the Muslim community there — then I would say that a Muslim immigrant, no matter where he comes from, has generally come to Germany because he wants to learn something there or he wants to work, seek medical treatment or any number of things. Germany accepted him under certain conditions.

‘Germany Is Not a Battle Zone’

In order for these conditions to be formulated, certain forms have been filled out and certain contracts have been concluded. In these cases we are talking about real contracts that have to be adhered to. In reality this is what you would call an Ahd Amam, a security contract for both sides and Allah says in his beloved book: “You who have given security, keep the contracts.”

So it follows that anything that breaks these contracts — e.g. by declaring theft to be halal (editor’s note: something which is permitted under Islam) (…) or by allowing the killing of the population in the name of jihad (…) or by trying to build cells who put people into a state of fear and horror and so on (…) — in my eyes constitutes a breach of contract and betrayal in regard to what one has signed in the embassy, in the consulate or in the immigration office.

Germany is not a battle zone. Germany is a field for work, a school for learning, workshops for investments, hospitals for treatment and a market for the sale of goods. Put in another way, Germany is a place for peaceful coexistence and a good life — not least of which because German judges and police (…) protect foreigners and take care of them. (…)

Muslims Seen as ‘Group of Backward-Looking Idiots’

Of course there are people, and these are not learned people, who say that Germany is a NATO member state and that Germany is part of those states that fight against Muslims in Afghanistan and support the state of Israel (…) I say that this is right. An injustice is always an injustice and every one must stand up against injustice, including the German people. I know that (the German people) are against war and occupation and that they have more than once publicly expressed their rejection of the war in general.

It is the job of immigrants to debate and engage with such people. (This should be done) by means of peaceful demonstrations, strikes and protests that are far removed from indiscriminate attacks, the killing of innocent people with the argument of killing kuffar, or non-believers.

The rejection of German or other foreign policy must be organized through civilian, peaceful methods of resistance.

The strength of the argument lies not in a rifle bullet, in violence or in explosive belts. Those won’t bring about change. They will only reinforce the backwardness of Muslims and their image as a group of backward-looking idiots whose place is in the caves and not in the streets of Hamburg, Frankfurt, Berlin or wherever. That’s what this is about. (…)

‘I Advise all to Live Together Peacefully’

I also want to add, in clear Arabic, that Hamburg (because the question addressed to me was about Hamburg) is a city in which there is a plurality of religious sects, ideologies and political directions. Apart from that, Islamic religious communities — for the reasons that I already mentioned and other generally accepted reasons — have been established there. The mosques are open, there are many of them and they are protected. There is real freedom of religion which does not exist in many Muslim states. The things that educated people and preachers can say there cannot be said in some Muslim countries.

There are many ways and possibilities of expressing oneself, and they are open to everyone. That, again, is hardly the case in the Muslim world. There is no prohibition on the peaceful promotion of Islam. Within the scope of legal possibilities and general relations between host and guest, one can express his opinion and represent his faith. (…)

I do not believe even that the rulers there (Germany) would close there office doors or their ears to the requests of the Muslim community. This is why I advise all to live togther peacefully. The wide world of Allah is open to anyone who cannot. And those who don’t want anything but killing, blood, robbery and theft have nothing to do with the religion of Allah the Exalted — neither in Germany nor anywhere else.

‘The Bite of Food that He Earned Himself Is Tasteful and Sweet’

When it comes to earning a living, work and unemployment, I do not think that it is permitted to rely on the German state and to avoid working to make a living, and instead claim unemployment benefits or similar. It is true that there are some lines of employment that are inappropriate for Muslims (…) but it is also true that there are many, many other possibilities for working that, from an Islamic perspective, are halal and thus permitted. (…) It is better the he (the Muslim) live from the work of his hands and the sweat of his brow because the mouthful is flavorsome and sweet. (…)

As for those in the streets of Hamburg who think about jihad in the path of God, they should think about life, because this is the true jihad in the path of God. The mere fact that there are 46 prayer rooms in Hamburg is in and of itself evidence of the tolerance showed by the German state towards Muslims. There is no comparably large number of churches in a city in any Islamic country. I know quite a bit about the fragmentations between the founders of those mosques and even within particular mosque communities. It has gone so far that this fragmentation has become one of the outstanding characteristics of the Muslims. This sorrowful state weakens the Muslim’s power. (…) Even when they want to engage in dialogue with the German state over certain issues, they confuse the state with all these conflicts.

‘The German Chancellor Is Great’

It is only just that I say that the other side — and with that I mean the German government — without any doubt does not guaranty all rights to immigrants. And I hope that they will stand up and see to it that their demands are met and that their suffering is eased and that they are better protected from attacks by xenophobes. Money must be invested in order to improve living conditions for immigrants as well as their level of education, their health care and their housing.

It is rude to demonize and insult the German government or Chancellor Merkel (…) is an immorality. The principle of biting the hand that feeds you doesn’t fit with Allah’s saying: “Don’t insult those who call upon another God than Allah.” (…)

What is the use of insulting the chancellor and describing her as a Taghut (or despot)? That’s nonsense. It doesn’t lead anywhere. The German chancellor is great. Germany has its religion and you have yours. The chancellor has her work and you have yours. (…) Germany has opened its doors to you and you have received something from its treasury, while you at the same time have not received anything from your own people. (…)

‘I Want to Guide My Brothers’

Finally, I say these are some of my answers that I have given. (…) I have not said any of this in order to achieve something. I want to guide my brothers in Islam and to point their attention to what is useful for them, especially since I am suffering in prison and have been misunderstood.

It has already been six years now since I was unjustly jailed.

I also say this, because many of you hold me in high esteem and trust my opinion. This is my opinion and that is my view.

I promise my daughter that I will answer all her questions in order to serve justice in the first and the last instance. May Allah grant success.

This has been written by Muhammad bin Muhammad El Fazazi who is been kept as a prisoner in the Tangier city prison unjustly, July 21, 2009.”

Editor’s note: This text is based on a German translation of Fazazi’s original Arabic letter that was commissioned by German security authorities. SPIEGEL ONLINE does not possess a copy of the Arabic original. About one-third of the original document has been removed in this abridged version because the passages were either difficult to understand or redundant.

Het is mij nog niet geheel duidelijk wat ik ervan moet denken. De herziening die El Fizazi doet past dus wel in een breder patroon van mensen die (oprecht zo lijkt het toch) deels afstand hebben gedaan van hun oude ideeen. In El Fizazi’s geval dan vooral voor wat betreft het gebruik van geweld in Westerse landen. Strijden tegen wat hij ziet als onrecht blijft wel belangrijk en hij wijst (in de brief althans) geweld niet in alle gevallen af. Aan de andere kant het gegeven dat deze brief (zoals die in Der Spiegel) via de veiligheidsdienst naar buiten is gekomen, zal het vertrouwen in de authenticiteit niet bepaald vergroten. De weigering van sommigen om het te geloven of, wanneer ze het wel geloven, kan er ook op wijzen dat de radicalisering wat dieper zit dan menigeen denkt en dat men niet blind zomaar wat geleerden navolgt zoals ook al eerder duidelijk werd in de zaak van Al Maqdisi. In ieder geval wijst El Fizazi’s brief op belangrijke vragen die leven en die betrekking hebben op één centrale vraag: wat zijn de grenzen van gewelddadige Jihad?

1 comment.

Hongerige wolven – Wilders, PVV en extreem-rechts

Posted on October 31st, 2009 by martijn.
Categories: Multiculti Issues, Religious and Political Radicalization.

Zomaar even een klein overzichtje:
Carel Brendel – Onderzoekers

Drie door de minister van Binnenlandse Zaken aangestelde wetenschappers noemen de PVV een gevaar voor de staatsveiligheid. Legitiem en democratisch verzet tegen de overheid wordt als staatsgevaarlijk bestempeld. Het zijn de methodes waarmee in landen als Wit-Rusland de oppositie monddood wordt gemaakt. Hopelijk beseft minister Guusje ter Horst dat ze zich met dit onderzoek op zeer glad ijs begeeft.

Pseudo-wetenschapper Jaap van Donselaar: “Oppositie ondermijnt democratie” « seven

Blijkt dat ook nu bij het onderzoek van deze week de Volkskrant zelf weer die draai eraan heeft gegeven, en de feiten heeft aangedikt. Want dat blijkt toch een PvdA dependance via de PvdA stichting democratie en media te zijn. Dus na enige speurwerk blijken ze het nieuws alweer net iets anders opgeschreven te hebben dan het in het onderzoek zelf staat

Monddood maken « [ MARGINAAL weblog IN DE MARGE ]

Het meest verontrustend is de formulering van de onderzoekers. Ze bombarderen een democratische oppositiepartij tot een gevaar voor de staatsveiligheid. Ze doen dit op verzoek van het ministerie van Binnenlandse Zaken. Dit zijn de methoden waarmee autoritaire regimes de oppositie monddood maken.Legitiem verzet tegen overheidsbeleid wordt vertaald in systeemhaat tegen de overheid. Wie zich verzet tegen de regering, ondermijnt de democratie. Of verstoort de sociale cohesie, die overigens aljaren grondig is verstoord door het multiculturalisme. [bron]

Carel Brendel

Werkelijk briljant artikel van Carel Brendel. Iedere zin is raak. Ik wou dat ik het had geschreven.

VANGELLEKOM.NL » D66 wil blijkbaar geen zetels meer.

Overigens is het ook nog eens om kotsmisselijk van te worden dat dit rapport en daarbij meteen maar de de uitspraken van Pechthold, Halsema en knuffelminister van der laan( ja die moet ook zo nodig) gedaan worden op de dag dat we het treurige feit herdenken dat vijf jaar geleden Theo van Gogh werd afgeslacht door een moordenaar die zijn daad legitimeert zag door het politiek correcte toontje van de Nederlandse vooral linkse politiek de afgelopen 30 jaar.

Lucaswashier » Blog Archive » Pechtold loopt tien jaar achter

Ik ga er voor de zoveelste keer maar weer eens om vragen. Kom met argumenten. Argumenten die de PVV-stemmer rechtstreeks aanspreken, geen academische verhandelingen (PDF) over de precieze politieke kleur van Wilders die geheel over de hoofden van het kiezerspubliek heen worden uitgesproken. Met kreten als ‘Dit is niet gewoon rechts; dit is extréémrechts’ haal je slechts oude wonden open. Je overtuigt er niemand mee, behalve diegenen die tóch al overtuigd waren.

Discussie » Is Geert Wilders een gevaar voor de staatsveiligheid?

Wat vindt u? Bent u het eens met de conclusie. Zo ja, hoe zou de minister daar dan op moeten reageren?

Pechtold: Wilders is extreem-rechts – Binnenland – de Volkskrant

Fractievoorzitter Alexander Pechtold (D66) roept het naar eigen zeggen al drie jaar: ‘Geert Wilders is een racist en extreem-rechts. Maar nu eindelijk is er een wetenschappelijke onderbouwing.’

hoeiboei: Vraag en Antwoord (14)

Bonter dan de drie hoogleraren die wetenschappelijk bewezen hebben dat Wilders niet deugt, en dat zijn kiezers extremisten zijn, dat is tot op heden toch nog maar zelden vertoond. Twintig procent van de Nederlandse kiezers is extremist! Volgens een beroemde vriend van de islam, de Amerikaanse egghead John Esposito, ligt zelfs binnen de islam het percentage lager. Kun je bij zo’n hoog percentage nog wel van extremisme spreken? Is extremisme niet per definitie iets extreems?

davidrietveld.nl

Of deze conclusie logisch volgt uit het onderzoek, dat weten we niet omdat het rapport nog niet openbaar is. Ik denk niet dat het handig is om Wilders ‘extreem-rechts’ te noemen. Misschien dat een flink deel van zijn programma en intenties overeenkomen met eerdere extreem-rechtse partijen, maar je schiet er weinig mee op. Verder kan ik de conclusie van de onderzoekers wel delen.

Daar twitterde ik gisterochtend over: “of Wilders rechts of links is, daar gaat het niet om. Hij is extreem en radicaal. En door zijn succes gevaarlijk.”

Geert Wilders: islamofobie, systeemhaat en genocide | HetZuur.nl

De wetenschappers – radicaliseringsonderzoeker Hans Moors, hoogleraar (contra-)terrorisme Bob de Graaff en extreemrechtsdeskundige Jaap van Donselaar) komen in opdracht van het ministerie van binnelandse zaken tot de conclusie dat de PVV van Geert Wilders is een extreem-rechtse partij die islamofobie en systeemhaat tegen de overheid mobiliseert. Daarmee ondermijnt zij de sociale cohesie en de democratie in het land. Het staat op Volkskrant.nl. Ook pleegt Geert Wilders terrorisme, oorlogsmisdaden, massamoord, hoogverraad en genocide.

Hoe maken wij Geert Wilders af ? | Geen Nieuws

Bij deze een foto van het geheime Haagse wapen, dat er voor moet zorgen dat Geert Wilders en de PVV monddood gemaakt moeten worden. Na maanden van overleg hoe de groei van de PVV een halt kan worden toegeroepen, kwam Guus Slok-Op met een geweldig idee. Doodschieten zoals dat met Pim gebeurde kunnen wij niet nog een keer herhalen, dus wij doen het nu op een veel subtielere wijze : EEN RAPPORT.

Rapport PVV/Wilders niet volledig | Krapuul.nl

Wilders staat er gekleurd op bij het onderzoek naar radicalisering en polarisatie dat onlangs in opdracht van het ministerie van Binnenlandse Zaken is uitgevoerd. De PVV is een extreem-rechtse partij die islamofobie en systeemhaat tegen de overheid mobiliseert en daarmee de sociale cohesie en democratie ondermijnt. En zo is het, ik had het niet beter kunnen formuleren. Daarnaast kunnen we ook wel vaststellen dat Wilders een f**king waste of time is. Daar zal echt nooit iets constructiefs uit komen waar dit land 1 stuiver mee opschiet. Zijn partij stelt kamervragen over palmbomen op de Noordpool en smurfen. Dit aspect van Wilders/PVV mis ik in het rapport.

Etiket ‘extreem-rechts’ ergert Wilders – Binnenland – Telegraaf.nl [24 uur actueel, ook mobiel] [binnenland]

Geert Wilders is woedend op drie wetenschappers die zijn PVV zouden typeren als een extreem-rechtse partij die de democratie ondermijnt. „Ik ben echt ziedend. Ze zijn knettergek geworden. Wat een idiotie. Wij zijn democraten in hart en nieren”, stelde hij zaterdag.

Stan de Jong » De dodendans om Wilders

De linkse democratiebestrijders hebben een moordend plan bedacht om rechts van de VVD gereed te maken voor een afrekening à la Weimar-republiek. Nee, zelf houden ze schone handen. Het wachten is alleen nog maar op een verweesde GroenLinker die de handschoen opneemt. Als je leest dat een tribunaal bestaande uit de radicaliseringsonderzoeker(?) Hans Moors, hoogleraar (contra-) terrorisme Bob de Graaff en extreemrechtsdeskundige Jaap van Donselaar stellen: De PVV van Geert Wilders is een extreem-rechtse partij die islamfobie en systeemhaat tegen de overheid mobiliseert. Daarmee ondermijnt de partij de sociale cohesie en de democratie in het land, snap je natuurlijk dat de mobilisatietijd aangebroken is, en in rode en islamitische kringen de zucht om het beestje te slachten nieuw leven ingeblazen wordt. Hoewel niemand Geert Wilders ooit op het Haagse Malieveld een massa demagogisch heeft zien toeschreeuwen zoals de vertegenwoordigers van vakbonden, linkse partijen en NGO’s al sedert Troelstra’s revolutiepoging deden, en Wilders nog nooit te kennen gegeven heeft afscheid te willen nemen van de parlementaire democratie, zou hij de democratie van het land ondermijnen. Welnu, wie dagen Wilders voor de Rechter? Wie bedreigen de veiligheid van Wilders? Wie demoniseren Wilders?

[…]

De drie wijze mannen hadden vanwege hun linkse geaardheid al een afkeer voor Wilders, dus als ornithologen die per se het zeldzame bladkoninkje wilden zien modelleerden ze dat vogeltje uit een doodgewone fitis.

Ja, die lui heb je in het veld, beste lezers. Je beredeneert gewoon richting je wetenschappelijke conclusie. Maar het blijft gewoon een aanname waarvoor geen wetenschappelijk bewijs te leveren is.

Ondermijning democratie door Wilders « Quallekop’s Blog

Het is dan nu eindelijk eens wetenschappelijk onderzocht en vastgesteld, namelijk dat Geert Wilders, volgens de onderzoekers, de democratie ondermijnt. Juist de Partij voor de Vrijheid schijnt een bedreiging te zijn voor diezelfde vrijheid. Een opmerkelijk paradox die niet vaak genoeg verteld kan worden ter waarschuwing van het Volk dat straks mag stemmen.

Wie een beetje politiek bewust is en weet wat democratie inhoudt kan weten wat voor een partij de PVV is en waar Geert Wilders op uit is. De man kan nu nog van alles zeggen dat het niet waar is dat hij moslims het land uitzet en dat hij er alleen voor de echte Nederlander is maar de geschiedenis leert dat zulke despoten erop uit zijn de macht in handen te krijgen en zodra dát een feit is de oppositie uit te schakelen.

Dutchman in Malaysia: Extreme

The Ministry of Interior (or Ministry of Home Affairs) in The Netherlands had three scientists look at the PVV, the party of Geert Wilders (Fitna etc).

The conclusions of the report were leaked, because the ministry was politically unhappy about the outcome of the report and apparently wanted it ‘softened’, something the researchers obviously didn’t want to consider, they have their reputations to guard.

» Blog Archive » WILDERS WOEDEND OP WETENSCHAPPERS

Dat Wilders woedend is, zegt niet zoveel, want Wilders kan over de meest onbenullige dingen ziedend worden. Maar hier heeft hij toch wel weer een punt. Wetenschappers horen geen politieke uitlatingen te doen, daar hebben we politici voor. Niet voor niets moet wetenschap waardevrij zijn. Als wetenschap niet waardevrij is, trekt je de conclusies van wetenschappers al bij voorbaar in twijfel.

Denkwel.nl » Geert Wilders Extreem gevaarlijk voor Nederland ?

Geert Wilders Extreem gevaarlijk voor Nederland?
Dus iemand uitmaken voor Extreem Rechts is democratisch ?.
Ik heb niet gestemd hoor !!! iemand anders wel ?
Ik weet wat echt Extreem is, het zijn juist die gene die zelf geen oplossing hebben en dan maar de gene die wat anders als hun denkt deruit te pikken,
Hij is DemoCratisch gekozen, als je hem afstoot dan hopelijk ziet nederland dan eindelijk in dat er geen democratie bestaat.
En trouwens !!! ons leger zit in Afganistan is dat democratisch ?.
Hoeveel onnodige doden zijn daar al gevallen,
dat noemen jullie zeker mild ?

SJAAK VAN BUREN: WILDERS GAAT ER AAN!!!

De minister van Binnenlandse Zaken (ene Guus) wil ten koste van alles een democratisch gekozen partij (de Partij voor de Vrijheid) verhinderen succesvol te blijven opereren. Dit karwei moet het masterpiece worden van een duistere samenzwering tussen PERS en regering. Guus liet drie lieden een rapport samenstellen waaruit zou moeten blijken dat de PVV een extreem rechtse partij is waar men bezig is de democratie te ondermijnen.
Zodat nu het opperhoofd van de Nederlandse politie gemachtigd is op grond van dit rapport de PVV te verbieden wegens staatsgevaarlijke activiteiten! Kan dat zo maar in dit land?

Uitspraken als ‘de keizer heeft geen kleren aan’ zijn staatsgevaarlijk

Sinds wanneer is intolerantie onmiddellijk staatsgevaarlijk, voor het laatst acteerdegebr_de_witt3 het gepeupel op die wijze toen in de zeventiende eeuw de gebroeders De Witt werden vermoord onder het goedkeurend oog van Prins Willem III, maar dat is toch nu niet aan de orde? De moord op Fortuyn door een gek kun je daar toch niet mee vergelijken?

Die wetenschappers zouden een cursus ‘ Ik en de ander’ moeten gaan volgen, waarbij zij eens op eigen kosten in de spiegel kijken en zich met externe hulp proberen in te leven in de maatschappij waarin zij verkeren, in plaats van ons met een duur door de balastingbetaler gefinancierd onderzoek tbv stervende partijen als de PvdA op te zadelen. .

Onderzoek: Wilders gevaar voor democratie en staatsveiligheid « Nieuws

Dat stellen drie (extreem)linkse pseudo-wetenschappers die in opdracht van Binnenlandse Zaken een ‘onderzoek’ zouden doen naar ‘radicalisering’ in brede zin, maar vanzelfsprekend doen alsof er geen moslim- of linksextremisme bestaat, bleven hangen bij ‘de blonde satan’.

Onderzoek bewijst: de PVV is gewoon extreemrechts! | De Dagelijkse Standaard

Het rapport is binnen, het bewijs is geleverd: de PVV is dus toch gewoon een ordinaire extreemrechtse partij. Aldus het vernietigende oordeel van drie hooggeleerde heren. Oorspronkelijk zouden ze een rapportje schrijven over het onderwerp ‘extremisme’, maar dat was natuurlijk veel te saai. Iedereen weet bovendien dat moslimextremisme in ons land niet bestaat, behalve dan in de hoofden van rechtse pers en kiezers. Dus hebben de onderzoekers hun pijlen uiteindelijk maar op het enige reeel existerende extremisme in ons land gericht, namelijk de PVV. Logisch, om met Johan Cruyff te spreken.

En dat allemaal naar aanleiding van dit bericht in de Volkskrant
‘Geert Wilders ondermijnt democratie’ – Binnenland – de Volkskrant

Een woordvoerder van Binnenlandse Zaken zegt dat ‘discussies over het rapport nog lopen’, maar dat er ‘pertinent geen sprake is van onenigheid’. Onderzoeker Moors wil weinig kwijt, maar beaamt wel dat onderdelen, zoals de kwalificatie extreem-rechts, ‘gevoelig liggen’. ‘De minister moet haar standpunt bepalen op grond van ons stuk. Zij kan zeggen: die Van Donselaar, De Graaff en Moors zijn zo gek als een deur. Maar ze mag niet aan ons onderzoek komen.’

Met andere woorden het rapport is nog niet klaar. We weten niet welke definitie de drie onderzoekers hanteren, hoe zij tot hun conclusies komen en hoe hun bevindingen met betrekking tot de PVV zich verhouden tot bevindingen met betrekking tot andere groepen zoals dierenrechtenactivisten, links-radicalen, rechts-radicalen, enzovoorts. Met andere woorden een hoop geblaat om niks.

Dat Wilders boos is, is ook niet zo vreemd. Dat is prettig want ‘woede’ doet het altijd goed in de media en niemand wil nu eenmaal graag extreem-rechts genoemd worden; zelfs niet degenen die het wel zijn. De drie wetenschappers hebben overigens wel gelijk dat ze voet bij stuk houden. Dat hun bevindingen het gevolg zouden zijn van hun ideologische achtergrond en zelfs tot demonisering zouden kunnen leiden, zijn niet ter zake doende argumenten. Of het nu gaat om politici die bepaalde onderwerpen op de onderzoeksagenda willen of zoals nu, om politici die bepaalde onderzoeksresultaten onwelgevallig vinden, daar moeten onderzoekers zich niet door laten leiden. Zij dienen zich daar niets van aan te trekken zelfs niet in het geval van opdrachtonderzoek. Waar de discussie over moet gaan (en daar kunnen politici zich natuurlijk best over uit laten) is over de inhoud en kwaliteit van het onderzoek. Dat kan nu niet want dan zullen we het toch echt eerst moeten lezen. En dat kan niet, want het rapport is er nog niet.

Wat wel van belang is om te weten dat de vraag of de PVV nu extreem-rechts is of niet ook onder wetenschappers een twistpunt is. Sommigen zien hem inderdaad als extreem-rechts hoewel de definitie die gehanteerd wordt niet altijd even duidelijk is. Anderen zien hem eerder als neo-conservatief, nationalistisch enzovoorts. Zelf gebruik ik voor de PVV liever de term ‘extremism of the center’ vanuit de gedachte (naar voren gebracht jaren geleden door Seymour Martin Lipset) dat er behalve extremisme van links of rechts ook nog zoiets bestaat als extremisme van het politieke midden (wat volgens Seymour Martin Lipset destijds de basis vormde voor het fascisme). De ideologie van de PVV gaat voorbij de scheiding rechts-links en probeert een oplossing te vinden voor reele economische, politieke en sociale problemen door een radicale verandering van de samenleving na te streven, het nationale belang boven alles te stellen en te hameren op krachtdadigheid, strijd en het zuiver houden van de nationale cultuur met daarbij de islam als ultieme ander, de vijand en het sluipende gif van de cohesie van de samenleving. De ideologie is te zien als een synthese van conservatief-rechtse ideeen, populisme, nationalisme (maar lang in zo’n romantische zin als sommige extreem-rechtse bewegingen), cultureel racisme, afkeer van de elite en (progressieve) intellectuelen, een sterke nadruk op het belang van de ‘gewone man’ en met een groot geloof in de maakbaarheid van de samenleving. De intolerantie, angst voor het vreemde, frustratie over problemen met en onder migranten en een kleinburgerlijke houding die we terug vinden in brede lagen van de bevolking zijn gekanaliseerd in de PVV-ideologie. Waar anti-democratisch extreem-rechts zich juist vaak keert tegen het geweldsmonopolie van de staat, doet de PVV dat niet; men ijvert eerder voor een versterking daarvan en lijkt het anarchisme van sommige extreem-rechtse en extreem-linkse clubs juist te vrezen. Daar zitten dus rechtse elementen in en ook linkse, maar het geheel van deze soep stijgt uit boven die tegenstelling en is tegelijkertijd meer geworteld in het politieke midden, maar dan in extreme vorm doorgetrokken.

Dit alles om de zaak nog even wat gecompliceerder te maken. Wat het ook moge zijn, de de term waarmee een groep gekwalificeerd wordt, is dus zelf onderwerp van maatschappelijke en wetenschappelijke discussie. Het gevolg is wel dat wetenschappers die zich hiermee bezighouden per definitie werken in een gepolitiseerd veld. Dat maakt het lastig en maakt hen kwetsbaar voor persoonlijke aanvallen of juist het tegendeel dat mensen met hun onderzoek aan de haal gaan om hun afkeer of juist bewondering voor een bepaald fenomeen of persoon te uiten; zonder dat men het onderzoek kent. Des te meer reden voor onderzoekers om hun poot stijf te houden zou ik zeggen en voor allerlei commentatoren reden genoeg om netjes te wachten tot het rapport uitkomt in plaats van zich als hongerige wolven te storten op uit de context gehaalde beweringen en voorlopige conclusies. Oftewel, zoals één van de onderzoekers laat weten:
Wilders ziedend door etiket ’extreem-rechts’ – Trouw

Onderzoeker Moors was zaterdag onaangenaam getroffen door het nieuws over het rapport. Volgens hem is de conceptversie nog niet besproken met het ministerie en kan er daardoor ook geen onenigheid zijn over de conclusies. Verder liggen de zaken veel genuanceerder dan ze nu in het nieuws komen, aldus de wetenschapper. Zo wordt Wilders’ PVV geen extreem rechtse partij genoemd. Wel wordt wordt gesteld dat Wilders door zijn islam-standpunt steeds verder „in de richting van de extreem rechtse familie” kan worden ingedeeld.

11 comments.

Why young people radicalize

Posted on October 7th, 2009 by martijn.
Categories: International Terrorism, ISIM/RU Research, Religious and Political Radicalization.

The Dutch Coordinator for Counter-terrorism (NCtB) has published a report that tries to answer the question why young people radicalize and sympathize with terrorism. The research, by K. van Den Bos, A. Loseman and B. Doosje from Utrecht University, concentrates on radical Muslim youth and radical right wing youth in the Netherlands. It is a combination of quantitative and qualitative research focusing on the perspectives of youth themselves. The report is in Dutch (can be downloaded here) but an english summary is included and quoted here in total below:

In this report we study why young people engage in radical behavior and start sympathizing with terrorist movements. More specially, we examine the beliefs of Dutch youngsters (13-21 years) about muslim radicalism and rightwing extremism.

Following earlier studies on this topic, important demographic variables are identified that could lead to muslim radicalism and rightwing extremism. These variables include education, gender, age, religiosity, and etnic and cultural factors. We further note that it is impossible to give an “objective” demographic description of radicalization among young people. That is, factors that lead to radical behavior are complex and multi-faceted, and it is not possible to point out demographic variables that directly and straightforwardly impact on the radicalization process. Thus, when certain demographic conditions are met this does not imply that young people in fact will engage in radical behavior.

Therefore, this reports states that in order to obtain good insights into why people engage in radical behavior and start sympathizing for terrorist violence, careful attention should be paid to how young people perceive the situation they are in. After all, how people think, behave, and feel is affected to a large extent by how they interpret situations. This report, therefore, pays appropriate attention to important aspects of how young people perceive the modern society. To this end, we build on modern insights from the behavioral sciences in general, and social psychology in particular.

Social psychology is the scientific discipline that studies what people think, do, and feel, and what the influence of other people is on these reactions. In particular, we present a conceptual model that proposes that experienced injustice plays a crucial role in the psychological process that leads to radical behavior. For example, when a young person experiences that his/her own group is deprived compared to other groups, or when the person feels unfairly treated by important actors in the person’s society, then this can lead the person to start  engaging in radical worldviews or extremist behaviors. Our model suggests that injustice thus leads young people to hold more positive beliefs about radical belief systems, judge Dutch authorities as illegitimate, start to contrast their own group from other groups, feel superior to others, and are less committed to the Dutch society.

When people experience injustice this can easily lead to anger against society, as a result of which intentions to and actually engaging in violent and rude behavior can occur. This effect is particularly likely when people are predisposed to react in strong ways to experiences of personal uncertainty and when they experience that their own group is threatened by other groups. Thus, our model suggests that injustice, uncertainty, and threatened groups play a pivotal role in the process that may lead to radical (and perhaps even terrorist) behaviors We tested our conceptual model in an internet survey with 1341 Dutch persons who were between 13 and 21 years old. Chapter 3 describes this study and Section 3.1 presents the design of the study, the way in which our respondents were sampled, and how we analyzed our data (pp. 24-28). We note explicitly that the current sample was not a genuinely randomly drawn sample, so caution is needed when interpreting the results. This noted, the sampling did not affect tests of the relationships between the variables identified by our model.

Therefore, we focus on testing our model and Section 3.7 (pp. 61-67) summarizes the results obtained. The second study that this report describes consisted of in-depth interviews with 24 radical young persons. Chapter 4 describes this study and results are summarized in Section 4.3 (pp. 94-96). General conclusions following the model and the two studies presented are drawn in Chapter 5 (pp. 97-101).

The research findings of our two studies show that when basic aspects of a young person’s life are perceived as unjust this is likely to result in muslim radicalism and rightwing extremism. Together with sensitivity for personal uncertainty and group threats this can easily lead to externally oriented negative emotions (such as anger) and intentions to engage in radical and even violent behavior.

More generally, we suggest that careful attention to how situations are perceived and interpreted by young people can contribute to the understanding of radical behavior. Politicians and policy makers can use this insight, and the specifics described in our report, to better understand and predict the behaviors of young people in the Netherlands (and elsewhere). Using these insights can led to a better grouding of the prevention of radical and violent behaviors in one’s society.

As with most social-psychological research this report focuses on grievances and more in particular the perception of injustice. An interpretation of ones environment as unjust and unfair may change people’s sense of agency and identity which, in turn, influences the interpretation of ones local and global environment. The report show many similarities with an another recent report by Human Security Gateway on identity and radicalization of Muslim youth in Europe.
Human Security Gateway – Identity and Islamic Radicalization in Western Europe

This paper argues that both socio-economic disadvantage and political factors, such as the West’s foreign policy with regard to the Muslim world, along with historical grievances, play a part in the development of Islamic radicalized collective action in Western Europe. We emphasise the role of group identity based individual behaviour in organising collective action within radicalized Muslim groups. Inasmuch as culture plays any role at all in radicalization, it is because individuals feel an imperative to act on the basis of their Muslim identity, something to which different individuals will attach varying degrees of salience, depending on how they place their Muslim identity based actions in the scheme of their multiple identities. We also emphasize the role of the opportunistic politician, from the majority European community, in fomenting hatred for Muslims, which also produces a backlash from radicalized political Islam. We present comparative evidence on socio-economic, political and cultural disadvantage faced by Muslim minorities in five West European countries: Germany, the UK, France, Spain and the Netherlands.

The latter report show a little better how particular movements can be trapped into a movement-countermovement spiral; meaning that (some) Muslim radicals respond to actions and saying by so called Islam critics and vice versa resulting in both movements becoming constitutive to one another. What both reports do not answer (and are also not intended to do but is relevant nevertheless) is how all of this relates to radical actions. The group sharing the same type of radical interpretations about an unjust world is large; the group involved in radical actions remains very small.

2 comments.

Weg met de integratie

Posted on October 5th, 2009 by martijn.
Categories: Headline, Multiculti Issues, Public Islam, Religious and Political Radicalization, Some personal considerations.

Inleiding
Als er iets vanzelfsprekend lijkt in alle discussies over moslims dan is het wel dat zij moeten integreren. In talloze opiniebijdragen wordt dat niet ter discussie gesteld; er is alleen discussie over de vraag hoe. Ook op internet wordt op diverse blogs geschreven over integratie, om een paar voorbeelden te geven zie Joost Niemöller, Sargasso, Met Pels en Luis, Arne Mosselman, Erdebe, Blog of Reason, Stan de Jong, Lucaswashier.nl, Geencommentaar.nl en ga zo maar door. Maar waarom zou men willen integreren? En waarin eigenlijk? In deze bijdrage wil ik daar dieper op ingaan op basis van enkele recente indrukken die ik her en der tijdens debatten heb opgedaan.

Ik zal allereerst bekijken waar het bij integratie nu eigenlijk om draait, vervolgens wat de kenmerken zijn van het paradigma en wat de consequenties hiervan zijn. Vervolgens koppel ik in dit terug naar de indrukken die ik heb opgedaan, mede ook op basis van recente literatuur.

Integratie in de verbeelde natie
Ik sluit hierbij aan bij Schinkel die stelt:
Allochtonenweblog: Schaf het integratiebeleid af (Willem Schinkel)

Het hedendaagse denken over integratie heeft alle kenmerken van een sociaal-hypochondrische gedachtewisseling. Het bestendigt een scheiding tussen ‘de samenleving’ en mensen die ‘buiten de samenleving staan’, zij zijn een bedreiging voor de hygiëne van het sociaal lichaam. Iedere migrant is per definitie lichaamsvreemd aan het bestaande sociaal lichaam. Daarom spreken we in termen van ‘afstand tot de samenleving’.

Dat miskent echter het feit dat de samenleving niet zo hard is als een fysiek lichaam en dat het ‘binnen’ en het ‘buiten’ van de samenleving uitkomsten zijn van een discursief proces, van een sociale constructie. Wat ‘buiten’ of ‘binnen’ de samenleving is, is immers een discutabel onderscheid. Uiteraard zijn de te ‘integreren’ burgers wel degelijk onderdeel van de samenleving, maar zijn ze simpelweg een deel dat die samenleving minder waardeert. Ze staan niet alleen ‘buiten de samenleving’, maar bevinden zich ook aan de ‘onderkant van de samenleving’, en dus daarbinnen. Er is dus sprake van een paradox.

Bij binnen gaat het om binnen de natie-staat Nederland. De natie-staat komt ons als ‘natuurlijk’ voor, terwijl zij in feite een sociale constructie is waarmee wij ons leren identificeren. De natie is een product van collectieve verbeelding en praktijken; ze is een ‘imagined community’ (Anderson 1995) die grondgebied, volk en cultuur verenigt. Deze drie-eenheid constitueert het ‘land’. Gedurende de afgelopen twee eeuwen hebben nieuw ontstane naties via nationalistische programma’s gepoogd hun totale grondgebied cultureel en taalkundig maar ook economisch, sociaal en juridisch te homogeniseren. Deze nationalistische programma’s komen tot ons via onderwijs (denk aan de geschiedeniscanon waarin wordt bepaald wat de belangrijkste momenten van ‘onze’ geschiedenis zijn, maar denk ook aan de rol die onderwijs moet spelen bij integratie en denk aan de inburgeringscursussen), media (taal, beeld) en nationale symbolen (oranje, de koningin, de Nederlandse’ vlag). Migranten verstoren het heilige drie-eenheid waarbij idealiter volk, souvereiniteit en burgerschap als vanzelfsprekend bij elkaar horen om verschillende redenen. Zij verstoren al helemaal de relatie tussen natie en volk waarin in eerder stadium andere groepen (zoals katholieken en Friezen) als zijn ‘ingepast’ door integratiebeleid of door gedwongen assimilatie of zelfs met geweld. Een andere reden heeft te maken met de verzorgingsstaat die gebaseerd is op solidariteit onder het volk. Toen de verzorgingsstaat werd opgebouwd ging het voornamelijk om autochtone inwoners en solidariteit met migranten kwam niet in de gedachten op, maar zij kunnen er ook niet zomaar van worden buitengesloten. Nog een reden is dat migranten zich (per definitie) niets aantrekken van landsgrenzen. We kunnen al niet accepteren dat mensen binnen de landsgrenzen rondtrekken (zigeuners, woonwagenbewoners), maar wellicht nog minder wanneer dat van buitenaf komt. Deze punten hebben niet alleen gevolgen voor hoe we over migratie en integratie denken, maar zelfs voor onderzoek naar migratie zoals Wimmer en Schiller hebben laten zien.

Integratie als mengvorm van nationalisme en racisme
Het integratie- en immigratiebeleid zijn daarmee bij uitstek nationalistisch van aard. Alles wat van buiten de grenzen van Nederland komt, is een probleem voor de homogeniteit van de samenleving en dient gepacificeerd te worden. Dit gebeurt op verschillende manieren zoals Schinkel laat zien:Allochtonenweblog: Schaf het integratiebeleid af (Willem Schinkel)

1 De genealogisering van integratie, dat wil zeggen: de overdracht van het integratieprobleem op volgende generaties ‘migranten’. Het spreken over ‘tweede en derde generatie migranten’ is natuurlijk onzinnig, omdat het in het geheel geen migranten betreft. Maar er spreekt wel het idee uit dat wie zoon of dochter van een migrant is, nog altijd geen onderdeel is van de samenleving en een afstand te overbruggen heeft. Dat levert de verzekering op dat het sociaal lichaam ook in de toekomst onderscheid kan maken tussen ‘de samenleving’ en een omgeving van ‘niet geïntegreerden’ daarbuiten.

2 De dispensatie van etniciteit en integratie: autochtone Nederlanders worden voorgesteld als een etnisch neutrale categorie, en dat is de norm. Zij hebben ‘dispensatie van integratie’ ontvangen. Integratie speelt slechts bij personen die buiten de samenleving staan. Autochtonen zijn dat slechts wanneer ze zich aan de onderkant van de samenleving bevinden: als ze (ex-)gedetineerd, werkloos of gek zijn. Wie géén dispensatie van integratie ten deel valt, blijft altijd een zekere afstand tot de samenleving behouden. Ook wie ‘geïntegreerd’ is, blijft een ander die potentieel kan terugvallen in wezensvreemde culturele uitingen.

3 Het culturisme, ofwel een culturele vorm van racisme, dat uitgaat van het inherente conflict tussen culturen. In het culturisme bestaat een rangorde van culturen waarbij de ‘dominante cultuur’, ofwel de ‘cultuur’ van de samenleving, bovenaan staat. In het culturisme wordt de verklaring voor sociaaleconomische achterstanden en voor criminaliteit gevonden in de culturele achtergrond van een burger. De verantwoordelijkheid daarvoor ligt in geen geval bij de samenleving. Deze nadruk op cultuur heeft een uitsluitend effect en is sociologisch uiterst problematisch. De ‘cultuur’ van ‘Marokkanen’ kan bijvoorbeeld niet verklaren waarom er zo’n verschil is tussen generaties Marokkaanse Nederlanders. Sterker nog: dat verschil maakt duidelijk dat het in het geheel niet de ‘cultuur’, maar de positie van mensen in een omgeving is die hun handelen bepaalt. Mensen handelen in reactie op en met voortdurende creatieve aanpassing aan omstandigheden. ‘Cultuur’ is een schijnverklaring, van het soort: ‘Waarom doet Mohammed dit? Omdat relatief veel Mohammeds dit doen.’ Wie uitgaat van een dergelijke culturele bepaaldheid, kan bovendien niet verklaren waarom die cultuur in het ene geval wel, en in het andere geval niet tot problemen leidt. De hedendaagse criminalisering van de ‘cultuur van moslims’ is een vorm van culturisme die een sociaal-hypochondrische samenleving in staat stelt zichzelf te zuiveren van en te wapenen tegen gezondheidsproblemen van buitenaf.

4 De retoriek van het multiculturealisme: hier gaat het om het forceren van een breuk met het verleden door culturistisch te spreken over integratie. Het idee is hier dat Nederland jarenlang een multicultureel beleid heeft gevoerd dat de eigen cultuur van migranten heeft gestimuleerd en zo uiteindelijk tot polarisatie heeft geleid. Tegenover dat ‘oude’ of ‘verouderde denken’ staat het wereldwijs geworden realisme dat eenzijdige assimilatie de beste weg naar integratie is. Maar het ‘oude denken’ heerst, zo luidt de retoriek, nog altijd in beleid en politiek. De ‘linkse kerk’ is alomtegenwoordig, zo wil het complot. De realiteit is natuurlijk dat culturistisch denken – denken in termen van culturele problemen en van de noodzaak tot eenzijdige aanpassing – inmiddels dominant is geworden, en die dominantie juist behoudt door haar te verhullen.

Punt 3 en 4 zijn hier speciaal van belang. Na de Molukse acties van eind jaren zeventig en de realisatie dat de gastarbeiders niet zomaar weer weg zouden gaan, is men in de jaren ’80 begonnen met het Minderhedenbeleid (veelzeggend op zich omdat na die acties te doen). Dat richtte zich vooral op sociaal-economische achterstanden, maar eind jaren ’80 en de eerste helft van de jaren ’90 ontstond over een breed politiek spectrum het idee dat etnische diversiteit de sociale cohesie in het gedrang kon brengen. Cultuur komt daarmee om de hoek kijken gedefinieerd op een culturistische of essentialistische wijze waarbij er sprake is van homogene duidelijk herkenbare culturele groepen die gedefinieerd worden door hun nationale of etnische cultuur. Multiculturalisme was wellicht een oplossing hoewel er grote vraagtekens te zetten zijn bij de opvatting dat Nederland een multiculturele samenleving was en dat de overheid er een multicultureel beleid op na hield. Daarnaast werd één van de belangrijkste onderscheiden gemaakt die alle vier de punten van Schinkel in zich draagt: autochtoon – allochtoon. En als allochtoon is het lastig om het goed te doen. Met allochtonen worden in principe mensen van ‘buiten’ bedoeld met hun kinderen, maar in de praktijk gaat het om de groep Turkse, Marokkaanse, Surinaamse en Antilliaanse Nederlanders. Daar moet beleid voor worden gemaakt want daar zitten de problemen. Vervolgens gaan alle discussies over die allochtonen bijna als een etnische categorie op zich vergetende dat we ze juist als zodanig gecategoriseerd hebben omdat ze problemen zouden hebben en veroorzaken. Het onderscheid wordt vervolgens geinstitutionaleerd via beleid maar bijvoorbeeld ook via de inschrijving in het bevolkingsregister waarbij mensen moeten aangeven of zij (of hun kinderen) allochtoon zijn. Op deze manier en ook door de punten die Schinkel aanstipt, is het integratiebeleid eigenlijk niet meer dan een masker voor institutioneel racisme waarbij mensen op basis van hun afkomst (en waarbij cultuur een grote rol speelt) apart worden gezet. Kinderen van Marokkaanse Nederlanders worden automatisch als Marokkaans geregistreerd, ook kinderen van gemengde ouders. Een Nederlandse moeder kan wel een Marokkaans kind hebben, maar een Marokkaanse moeder geen Nederland kind. Iets wat ik eerder vergeleken met met de racistische one-drop rule. Aan de ene kant is er dus de veronderstelling dat de allochtoon iets moet doen bij integratie en moet veranderen: zijn identiteit en cultuur moeten veranderen. Aan de andere kant is er door de essentialistische en culturistische opvatting die in het paradigma zit en het van geboorte af categoriseren van mensen onmogelijk om te veranderen (of voor de meerderheid om de verandering op te merken). Alsof je een persoon een gek pak aantrekt zodat je hem er makkelijker uit kunt pikken, de persoon vervolgens bekritiseert om dat gekke pak en van hem verlangt dat hij dat pak weer uittrekt maar ook al doet hij dat je blijft hem zien als de persoon met dat gekke pak al is het maar omdat zijn kinderen het inmiddels ook dragen. Weliswaar wordt in de notitie over integratiebeleid “Zorg dat je erbij hoort” ook gesproken over de rol van autochtone Nederlanders, maar kijken we in die nota naar de uitwerking ervan dan zien we dat dit bijna in z’n geheel gericht is op allochtonen. “Zorg dat je erbij hoort” komt dan geheel voor rekening van de allochtoon terwijl de vraag hoe we autochtonen bij de pluriforme samenleving laten horen niet beantwoord wordt.

Totalitaire integratie
Het gaat echter niet alleen om erbij horen. De nota “Zorg dat je erbij hoort” maakt ook duidelijk dat allochtonen de kernwaarden van deze samenleving niet alleen moeten kennen en respecteren, maar ook moeten accepteren (p.10). De discussie over integratie is door de nadruk op cultuur eigenlijk een discussie over assimilatie geworden. Allochtonen moeten assimileren maar kunnen dat nooit vanwege dat geinstitutionaliseerde racisme. Maar de discussie gaat nog een stap verder. Er wordt door sommigen niet alleen om assimilatie, maar ook om loyaliteit gevraagd zoals in de discusie over dubbele nationaliteiten en het werk voor buitenlandse commissies door Marokkaanse Nederlanders. En het lijkt erop dat ook dat nog niet genoeg is zoals voortreffelijk weergegeven bij Geenstijl.nl. GeenStijl : Allochtoon niet gek op autochtoon. Ofzo

Allochtonen die gestudeerd hebben haten autochtonen. Of nou ja haten, ze zijn niet ‘per se dol’ op Nederlanders. Nu horen wij u denken: hoe zit dat dan bij de lager opgeleide allochtonen, zijn die wel per se dol op Nederlanders? Nee, die zijn dat ook niet. Maar dat is niet zo gek, want laagopgeleide Nederlanders zijn ook niet per se dol op allochtonen. Autochtonen Nederlanders trouwens, want een autochtoon is natuurlijk ook een Nederlander. Goed, waar waren we? Oh ja. Laagopgeleide Nederlanders zijn dus niet per se dol op allochtonen, maar hoogopgeleide Nederlanders zijn dat wèl. Verstand komt met de jaren zou je als allochtonen-liefhebber (of iemand die per se dol is op allochtonen) dus kunnen zeggen, ware het niet dat dit bij de allochtonen (of de allochtoonse Nederlanders voor wie die term prefereert) dus niet zo werkt. Schijten de hoogopgeleide Turken en Marokkanen dan op Nederlanders? Neeee zegt Jochem, ze ‘voelen zich wel loyaal’ aan Nederland. Maar meer ook niet. Komt omdat hoogopgeleide allochtonen wel eens tv kijken en daardoor krijgen ze begrip voor Nederland. Of loyaliteit beter gezegd, want per se dol op Nederlanders zijn ze nadrukkelijk niet. En dat komt weer omdat in die media allochtonen vaak negatief naar voren komen. En dan zegt de hoogopgeleide allochtoon dus: ‘Ho! Hier ben ik niet per se dol op.’ Duidelijk? Jochem Tolsma, nogmaals merci dat jij er bent.

Nu staat de redactie van Geenstijl.nl (althans bij mij) niet bekend om haar bovenmatige intelligentie en begrip, maar deze is toch wel aardig omdat het goed aangeeft hoe eendimensionaal integratie is geworden:

1. Allochtonen moeten het sociaal-economisch beter doen
2. Allochtonen moeten zich aanpassen aan onze cultuur
3. Allochtonen moeten loyaal zijn aan Nederland
4. Allochtonen moeten ‘ons’ aardig vinden.

Onderzoek als dat van Tolsma levert op z’n minst verwarring en irritatie op vanwege de niet eenduidige conclusies.

Nogmaals terwijl we net een categorie mensen als allochtoon benoemd hebben omdat ze niet voldoen aan die vier punten en dat ook nog eens zodanig hebben ingebed in beleid en discussies dat ze er ook niet aan kunnen voldoen. Door de nadruk ook nog eens te leggen op identificatie en gevoelens wordt het integratie beleid zo goed als totalitair; het gaat bij integratie om de volledige controle op het leven van migranten: politiek, cultureel, filosofisch, religieus, sociaal, economisch en ook nog eens emotioneel. Het integratieparadigma is verworden tot een dwangbuis waarin migranten gedwongen moeten worden om het heersende idee van Nederland als natie-staat te volgen omdat het goed voor ‘hen’ en voor ‘ons’ is.

Het meest vergaande is het anti-radicaliseringsbeleid. Waar na de Molukse acties van de jaren ’70 nog werd ingezet op een Minderhedenbeleid om meer werk te maken van de integratie van allochtonen als manier om hen te pacificeren, na 9/11 en de moord op Van Gogh is dat te soft en wordt er ingezet op harder beleid. Radicalisering wordt per definitie gezien als iets dat bestreden moet worden (even vergetend dat de eerste en tweede golf feministen ook als radicaal golden en dat we in het verleden zelfs zoiets hadden als een Politieke Partij Radicalen). Opnieuw wordt daarbij vooral gericht op allochtonen (moslims) en wordt het begrip polarisatie gereserveerd voor spanningen tussen moslims en niet-moslims en de opkomst(?) van radicaal-rechts. Dat er ook zoiets als een ‘radicalisering van het midden’ heeft plaatsgevonden waardoor iedere (ongewenste) publieke uiting van islam nogal snel als radicaal (en dus ongewenst) wordt aangemerkt, wordt ook vergeten. We zijn gelukkig net aan een apologieverbod ontsnapt (wat helemaal zou neerkomen tot een verbod op nadenken), maar het repressiebeleid zorgt er wel voor dat een strafrechtelijke aanklacht tegen moslims niet eens noodzakelijk is om hen te vervolgen wegens ‘terrorimse gerelateerde’ activiteiten. Met name salafistische groepen (de groepen die als radicaal worden aangemerkt vanwege onder meer het feit dat zij de islam wel een publiekelijke rol willen laten spelen en vanwege hun al dan niet vermeende banden met terrorisme) worden per definitie gewantrouwd. Maar ook in het geval van minder radicale moslimvoorlieden zoals Ramadan is een onwelgevallige mening genoeg om druk uit te oefenen om de man te verwijderen. Degene die bruggen moet bouwen van de dominante meerderheid naar de minderheid moet dezelfde mening erop na houden als die van de politieke elite uit die dominante meerderheid. De speelruimte voor vrij handelen en vrij denken wordt zo wel heel erg ingeperkt.

Tot slot: waarom integreren?
En wat doet die allochtoon dan? Ondanks de problemen die er zijn is het integratieproces op sociaal-economisch en cultureel gebied de laatste jaren gewoon doorgegaan. Tegelijkertijd is in de beleving van autochtonen, zo blijkt uit onderzoek van Entzinger en Dourleijn, de culturele afstand juist gegroeid. Waar Turkse en Marokkaanse Nederlanders steeds meer op autochtone Nederlanders zijn gaan lijken op het gebied van waardenoriëntaties, is de inschatting hiervan door autochtonen steeds negatiever. In feite kan men stellen dat de integratie voortgaat, maar dat er steeds nieuwe criteria voor integratie bijkomen. Dit zorgt nogal voor pijnlijke situaties, maar (nog erger) ook berusting. Zo stelden Marokkaans-Nederlandse jongeren ten tijde van de discussie over de dubbele nationaliteit van Aboutaleb en Albayrak:

Zie je wel! Je kunt in dit land alles worden. Je hebt als migrant alle kansen en je kunt zelfs minister worden. Maar hoe goed je het ook doet, denk vooral niet dat je er ooit bij zult horen.

In een recent boek van Marjo Buitelaar zien we ook iets dergelijks terug. Buitelaar laat helder zien met mooie en indringende citaten uit de levensverhalen hoezeer de vrouwen in zichzelf, hun eigen familie en de samenleving hebben geïnvesteerd. Ze hebben een sterk gevoel van verplichting: om hun ouders niet teleur te stellen maar ook om het negatieve imago van Marokkaanse Nederlanders en moslims te verbeteren. Daarbij waren en zijn zij als bijvoorbeeld Marokkaans-Nederlandse politica of onderzoekster een van de eersten. Dus bevinden ze zich op nieuw terrein en is hun aanwezigheid daar nieuw voor de gevestigde groepen. De enorme inspanning die het de vrouwen heeft gekost om te bereiken waar ze gekomen zijn verklaart waarschijnlijk ook de zucht naar waardering en erkenning die uit de verhalen spreekt. Deze wordt alleen maar versterkt door de negatieve beelden van Marokkaanse Nederlanders en moslims en leidt tot frustratie omdat men meent die erkenning en waardering toch niet te krijgen. Dit komt vooral tot uiting in de kritiek van de vrouwen op de wijze waarop met politica Ayaan Hirsi Ali is omgesprongen. Hoewel kritisch over haar uitlatingen en optreden vindt een van de vrouwen het schandalig dat toenmalig minister Verdonk haar het Nederlandse paspoort wilde ontnemen en dat Hirsi Ali als Nederlands staatsburger geen bescherming krijgt in de VS (p. 112). Als iemand die zo succesvol is en wellicht zelfs als voorbeeld van geslaagde integratie gezien kan worden, al zo makkelijk haar Nederlandse identiteit kan verliezen, wat betekent dat dan voor migranten die minder succesvol zijn en minder in de media komen? Kunnen ook zij op een dag tot ongewenst verklaard worden?

Een vraag die wijst op de indruk dat de Nederlandse samenleving wel loyaliteit vraagt aan haar migranten, maar niet teruggeeft. Een indruk die versterkt wordt doordat er nogal wat moslims zijn die ervaren dat zij in de politiek geen enkele stem hebben. De uitlatingen van Halsema zeer recent over de hoofddoek kwamen in sommige kringen vooral hard aan omdat zij gezien werd als iemand die wel voor de rechten van moslims zou opkomen. Let wel zij heeft niet gezegd dat zij zou tornen aan die rechten, maar die nuance lijkt (zoals ook in bovenstaande cases) volledig verloren te zijn gegaan. Recent zei een D66 politicus tegen mij hierover, ‘maar waarom klagen ze hier dan over, waarom doen er ze er niks aan?’ De interpretatie van sommige moslims van dergelijke uitspraken kan inderdaad als een uiting van ‘slachtoffergedrag’ gezien worden, maar ik denk dat de meesten van hen al een stap verder zijn: berusting.

Buitelaar stelt dat wanneer een groep of individu niet voldoende erkenning krijgt voor de eigen levensstijl dit kan leiden tot een identiteitscrisis of vervreemding. Het boek geeft daar voorbeelden van, niet alleen naar aanleiding van de discussie over Hirsi Ali, maar ook in het levensverhaal van de politica Tahara die aangeeft het niet meer op te kunnen brengen om de negatieve beeldvorming over moslims recht te zetten. Ik denk echter dat Buitelaar niet ver genoeg gaat in haar analyse van deze aspecten. De vrouwen oefenen niet alleen kritiek uit op politici in het integratiedebat, maar op het gehele integratieparadigma. Dit paradigma is niet alleen een beschrijving van de geleidelijke invoeging van migranten in de samenleving (p.158-159), maar ook een model dat aan migranten wordt opgelegd bijvoorbeeld door taaleisen, inburgeringscursussen en de norm dat migranten er geen dubbele loyaliteiten op zouden moeten nahouden. Op basis van de kritiek van de vrouwen kunnen we de discussie over de loyaliteit van Marokkaanse Nederlanders aan de Nederlandse samenleving, ook omdraaien: hoe loyaal is Nederland ten opzichte van de migranten en hun nakomelingen? Integratie wordt over het algemeen gezien als iets dat goed is, maar moeten we ons niet afvragen of het wel verstandig is van Marokkaanse Nederlanders om zich te integreren in een samenleving als die samenleving (of toch in ieder geval de heersende elite) geen enkele loyaliteit betoont aan migranten, zelfs als die zeer succesvol geïntegreerd zijn zoals Ayaan Hirsi Ali? Wetenschappers staan vaak vooraan om de overheid van advies te dienen over het integratiebeleid waarmee we eigenlijk kritiekloos het hele integratieparadigma reproduceren én legitimeren. Misschien is het tijd om dat niet meer te doen? Misschien is het tijd om allochtonen te adviseren vooral niet teveel in dit land te integreren?

Op de hoogte blijven van Closer? Schrijf je  HIER in.

15 comments.

Protected: 'Innovators en Zondaars': kritiek en repliek

Posted on September 15th, 2009 by martijn.
Categories: Internal Debates, ISIM/RU Research, Religious and Political Radicalization, Young Muslims.

Enter your password to view comments.

Protected: ‘Innovators en Zondaars’: kritiek en repliek

Posted on September 15th, 2009 by martijn.
Categories: Internal Debates, ISIM/RU Research, Religious and Political Radicalization, Young Muslims.

Enter your password to view comments.

AIVD – Stagnatie groei salafisme?

Posted on September 10th, 2009 by martijn.
Categories: ISIM/RU Research, Religious and Political Radicalization, Young Muslims.

Volgens het journaal stelt de AIVD dat de groei van het salafisme in Nederland stagneert:

De groei van het salafisme, een ultraorthodoxe stroming in de islam, stagneert in Nederland. Dat concludeert de inlichtingendienst AIVD. Aanhangers van het salafisme willen terug naar de ‘zuivere’ islam van de begintijd (rond 600 na Christus) en leven strikt naar de wetten uit deze tijd.

Twee jaar geleden waarschuwde de AIVD nog voor de toenemende invloed van salafistische imams op Nederlandse moslims. Niet omdat ze oproepen tot geweld, maar omdat ze met hun afwijzing van de Westerse samenleving de integratie van moslims belemmeren. De AIVD vreesde toen dat het salafisme zou uitgroeien tot een beweging.

Uit een recent onderzoek van de AIVD blijkt dat dit niet gebeurt. “Onze belangrijkste conclusie is dat de groei stagneert. Het leidt niet tot een brede verspreiding en dat was vooral onze zorg”, zegt Wil van Gemert, directeur binnenlandse veiligheid van de AIVD.

Hypocriet
Volgens de inlichtingendienst zijn er verschillende oorzaken voor de afgenomen groei van het salafisme. Zo krijgen de salafistische centra nauwelijks meer subsidies. Ook wordt er vanuit de allochtone gemeenschap meer tegengas gegeven. Niet alleen door gematigde moslims maar ook door niet-gelovigen en orthodoxe moslims die sommige predikers hypocriet vinden omdat ze zich zelf niet aan hun strenge regels houden.

Verder ziet de AIVD dat jonge salafistische moslims na verloop van tijd weer uittreden. “Ze zeggen dat dit niet past in een Westerse samenleving, dat het niet aansluit bij de vrijheid en eigen mening die ze willen”, zegt Van Gemert.
De inlichtingendienst signaleert wel dat de professionalisering van de salafistische centra doorzet. Studenten kunnen cursussen volgen om de salafistische boodschap verder te verspreiden. Ook blijven de centra het gedachtengoed verspreiden dat moslims zich niet moeten vermengen met de Nederlandse samenleving.

Jihad
Een positieve ontwikkeling is volgens de AIVD dat de salafistische moskeeën radicaliserende jongeren de deur wijzen. Het gaat om jongeren die een stap verder willen gaan dan het politiek salafisme en bereid zijn tot de jihad en dus geweld niet schuwen.

Zo heeft het bestuur van de As Soenah moskee in Den Haag vorig jaar een groepje jongeren de deur gewezen. Enkele van deze jongeren doken deze zomer op in Kenia. Volgens het Openbaar Ministerie waren de jonge moslims op weg naar Somalië om deel te nemen aan een jihadistisch trainingskamp.

Stromingen
Het salafisme wordt onderverdeeld in drie stromingen waarvan de geloofsleer gelijk is, alleen de strategie verschilt. Het puritisme is een niet-politieke stroming die probeert volgens de wetten van de begintijd van de islam te leven. Het politiek salaisme wil het salafisme ook verspreiden en probeert in Nederland een beweging te vormen die op termijn ook invloed en gezag verwerft. Als laatste stroming is er het jihadistisch salafisme. Jihadisten gaan nog een stap verder. Zij vinden geweld gerechtvaardigd (vooral in moslimlanden).

In Nederlands zijn vier grotere salafistische centra in Den Haag, Amsterdam, Tilburg en Eindhoven. Het doel van deze centra is het herislamiseren van moslims. Dit leidt volgens de AIVD niet tot acute aantasting van de democratische rechtsorde, wel op langere termijn tot polarisatie. Dit is een sluipend proces, aldus de inlichtingendienst.

Bekijk HIER het journaal-item met daarin onder meer een interview met Nora die de salafistische kringen inmiddels grotendeels vaarwel heeft gezegd. Het volledige interview met haar is HIER te zien.

In bovenstaande tekst en ook in het journaal komen nogal wat aspecten voor waar vraagtekens bij te zetten zijn. Al eerder heb ik vraagtekens gezet bij de schattingen van de AIVD voor wat betreft het (potentiële) aantal salafisten. Het is volstrekt onduidelijk waar men de getallen destijds op baseerde en (dus) eveneens onduidelijk waar men de getallen nu op baseert. Bij iedere religieuze beweging is er een komen en gaan van participanten, observanten en activisten; dat is hier niet anders temeer omdat de salafistische prediking wel veel vraagt van het individu.

Over de driedeling die hier genoemd wordt zal ik binnenkort eens een apart stuk schrijven. Behalve dat lang niet alle salafisten deze driedeling erkennen, krijg ik er zelf ook steeds meer moeite mee.

UPDATE

Zie het stuk van Nasrah Habiballah en Mark Reuvers op FHJ Factcheck.

3 comments.

« Previous Page — Older » « Newer — Next Page »